แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน
Group Blog
 
<<
กุมภาพันธ์ 2549
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728 
 
20 กุมภาพันธ์ 2549
 
All Blogs
 
ควันหลงวาเลนไทน์ ... เลิกพูดได้ไหม ว่าฉัน "ดีเกินไป"

เคยมีอยู่หลายคนที่ได้คุยกับเด็กที่รอคอย แล้วพูดสรุปว่า เด็กที่รอคอยเป็นคนฮา อารมณ์ดี ขำๆ .... หรืออะไรเทือกๆนั้น

คงจะเพราะว่าชีวิตมีสีสันมีรสชาติ จึงสนุกสนานตลอดเวลา
ถ้าจะเคยอกหัก ก้อคงไม่ได้หนักหนาอะไร ... เพราะคงทำใจได้ในเวลาไม่นาน




อยากจะบอกว่า ...ทำไม๊ ...คิดไปได้ขนาดนั้นว้า ...


ชีวิตรักเด็กที่รอคอยไม่ได้เป็นเหมือนมิวสิควิดิโอที่จบไปเป็นเรื่องๆ ไม่ได้มีแค่ฝนตกโปรยปรายลงมาเวลาที่เสียใจร้องไห้ หรือแค่หันหลังเดินจากกันแล้วแอบเหลียวไปมองด้วยความอาลัยอาวรณ์

(...เอ่อ ตกลง เด็กที่รอคอยก้อเป็นแฟนมิวสิควิดีโอไทยคนนึงนะเนี่ย)...


ในความเป็นจริงก้อคือว่า มันจบลงอย่างไม่ดี ทั้งความเศร้าเสียใจ ผิดหวัง เจ็บใจ ชิงชัง ความแค้น และรู้สึกอัปยศ มันอัดอั้นอยู่ในใจอย่างหาทางออกไม่ได้ เป็นสาเหตุนึงที่ทำให้กลายเป็นคนที่ไม่หลับไม่นอนในตอนกลางคืน เพราะช่วงแรกๆที่เกิดเรื่องนั้น แค่หลับตาก้อจะพบแต่ความทรมานในความเงียบเหงา เดียวดาย ...


และเมื่อหลับไปก้อมีแต่ฝันร้าย



แรกๆมันลำบากมากทีเดียว



และมันก้อเรื้อรังฝังรากลึกจากวันนั้น จนถึงวันนี้อยู่มิใช่น้อย ...

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


5เดือนแรก เด็กที่รอคอยแทบเอาชีวิตไม่รอด เพราะทุกอย่างต้องเปลี่ยนไป แม้จะมีเพื่อนฝูงคอยช่วยเหลือ ให้กำลังใจ มีแม่ที่มองอยู่ห่างๆ


แต่ไม่มีใครเข้าถึงจิตใจสักคน


มีเพียงข้อดีอย่างเดียวคือ มีงานทำจนหัวหมุน มีเงิน ได้เพื่อนใหม่ ได้ประสบการณ์ชีวิตมากมายภายในเวลาสั้นๆ แต่ดูเหมือนกับว่ายาวนานชั่วกัปชั่วกัลป์ แรกๆเด็กที่รอคอยเคยคิดว่า ถ้าทำงานไปเรื่อยๆ ไม่ต้องกิน ไม่ต้องนอน ไม่ต้องคิดอะไร ไม่ต้องจำอะไร ไม่ต้องพยายามลืมอะไร


เราจะตายไปเองมั้ยนะ ...


แต่ ก้อไม่ได้ตาย ....


แม้ว่าร่างกายในช่วงนั้น แทบจะไม่เหลือสภาพดี กินนอนไม่เป็นเวลา ยิ่งนอนยิ่งไม่ต้องห่วง ไม่ง่วงไม่นอน... วันเวลาจึงผ่านไปเรื่อยๆ บางครั้ง 24 ช.ม บางครั้งก้อ 30กว่าๆ


หนักสุด คง 50 ช.ม ส่วนนึงที่ทำให้เป็นแบบนั้นได้ ก้อเพราะงานที่ทำอยู่ถึง 3ที่ ... สุดท้ายร่างกายก้อรับไม่ไหว กลายมาเป็นโรคภัยซึ่งจนทุกวันนี้ก้อยังลูกผีลูกคนกันอยู่ ดีแต่ว่าเดิมทีก้อค่อนข้างแข็งแรง และด้วยความที่อายุยังไม่มาก ร่างกายจึงฟื้นฟูได้เองเท่าที่มันจะทำได้


แล้วสุดท้าย ก้อรอดชีวิตมาได้ จนวันนี้


"ผมรู้... ว่าไม่มีใครรักผมเท่าคุณอีกแล้ว คุณดีทุกอย่าง อาจจะดีมากเกินไปสำหรับคนอย่างผม ไม่เคยมีใครสอนให้ผมรู้จักว่าความรักเป็นยังไง แม้แต่แม่ ... มีแต่คุณ ... แต่คุณอย่ารักผมอีกเลย ผมเสียใจ..."


เสียใจจริงเรอะ?


กว่าเราจะรักกันได้ ปีแรกหมดไปกับการที่คุณรักฉัน ยอมทุกอย่างให้ฉัน ในขณะที่ฉันรักคนอื่น ปีที่สองฉันถึงรักคุณได้ ปีที่สามเราเป็นคู่รักกันธรรมดา มีทั้งรัก ทั้งเถียงกัน จนคุยกันเรื่องแต่งงาน


แล้วปีที่สี่ คุณก้อไปแต่งกับคนอื่น จะไม่ให้ชื่นใจได้อย่างไร .... เหตุผลง่ายๆ ฉัน "ดีเกินไป"


ทำไมไม่พูดล่ะว่า ผู้หญิงคนนั้น "ดีกว่า" ฉัน ถ้าคุณได้ดองกับน้องสาวเจ้านายที่เป็นเพื่อนกับเพื่อนสนิทคุณ คุณจะไปได้ไกลกว่า


เลิกเห๊อะ... คำพูดแบบนั้น ฉันก้อไม่รู้ว่า ปัจจุบันคุณยังเข้าใจภาษาไทยแค่ไหน เพราะกว่าจะคุยกับฉันได้ คุณก้อต้องเสียเวลามาคุยภาษาไทยอยู่นานจึงจะชิน ... ป่านนี้คุณคงชินกับภาษาอื่นไปแล้ว ภาษาของประเทศที่ฉันอยากจะลบทิ้งออกไปจากแผนที่โลก ให้ประชากรประเทศนั้นหายไปจากโลกให้หมดเลย


แต่ว่านะ ... ไม่เอาแล้วล่ะ คุณจะเป็นจะตายร้ายดีที่ไหน มันไม่ใช่เรื่องของฉันแล้ว


... ฉันอโหสิให้ ...

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


ได้ดูนางบาป ถึงจะยังไม่จบเพราะเป็นวิดีโอที่ส่งมาจากเมืองไทยเป็นระยะ เด็กที่รอคอยก้อรู้สึกว่า คุณกำไลกับเด็กที่รอคอยก้อคล้ายกันพอสมควร


เราผ่านจุดที่โชคชะตาเล่นตลกด้วย มาเหมือนๆกัน และอธิษฐาน ให้ตัวเองรักตัวเองมากที่สุด จะไม่รักใครมากกว่าตัวเองอีกแล้ว เหมือนๆกัน ... ใครจะว่า เห็นแก่ตัว ไม่มีหัวใจ ก้อไม่เป็นไร เพราะตอนเจ็บ ไม่มีใครมาเจ็บกับเราได้เท่าตัวเรา


ต่างกันตรงที่ คุณกำไลขอให้คุณพระผู้เป็นสามีสาบานไว้ว่า จะรักเธอคนเดียวและไม่รักใครไม่ยกย่องใครเทียมเท่าเธอตราบที่เธอยังอยู่ และทวงคำสาบานนั้นตอนคุณพระใกล้สิ้นลม

เด็กที่รอคอยเลือกที่จะไม่ทวงคำพูดนั้น


หากแต่ อนุโมทนาให้เค้าไปจากชีวิตเราเสีย อย่าได้หวนคืนกลับมาเจอกันอีก ไม่ว่าชาตินี้ ชาติหน้า ชาติไหน ... ไม่ใช่สิ่งที่ทำได้ง่ายๆ และไม่ได้เกิดขึ้นเพียงระยะเวลาหนึ่งปีที่เหตุการณ์นั้นได้เกิดขึ้น มันกินระยะเวลาไปจนถึง ปีที่4 ... กว่าที่ความผิดหวัง ความแค้น ความเกลียด ความเสียใจ จบลง



พร้อมๆกับความรัก



@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ชีวิตใหม่ยังคงเกิดขึ้นเสมอทุกวัน สิ่งใหม่ก้อมาแทนสิ่งเก่า และอะไรที่จบสิ้นไปแล้วก้อมีอย่างอื่นที่เริ่มใหม่เสมอ

ความรักเป็นสิ่งที่งดงามสำหรับใครๆอีกหลายคน เป็นแรงผลักดันทำให้คนมีกำลังใจที่จะอยู่สู้ต่อไปบนโลกใบนี้ และในขณะเดียวกัน ก้อเป็นสิ่งที่เหมือนมีดแหลมคม พร้อมจะหวนกลับมาทำร้ายเราเสมอ หากไม่ระวัง หรือเรียนรู้วิธีที่จะอยู่กับมันให้ดี


คนที่มีความรัก มีใจตรงกันนั้น โชคดีมากนะคะ เด็กที่รอคอยไม่ได้เกลียดชัง หรือต่อต้านความรักแต่อย่างใด ตรงข้าม... ถ้ามีคู่แท้ที่เป็นคู่กัน ก้อรู้สึกดีใจไปกับเค้าด้วย ที่เค้าหากันจนเจอ ... แม้ว่าสายตาที่มองดูเค้าจะเย็นชา ไม่สะท้อนความรู้สักใดๆออกมาอย่างท่วมท้น และถึงแม้ว่าจะมีใครในหัวใจเด็กที่รอคอย แต่ก้อไม่รุนแรงมากมายไปกว่าที่เราจะรักตัวเราเองก้อตาม


เด็กที่รอคอย ก้อยังคงเฝ้ามองคนที่มีหัวใจใช้ชีวิตกันอยู่ จากที่ใดที่หนึ่งเสมอ


ด้วยหัวใจที่ไม่มีความรักให้ใครนี่แหละ...









Create Date : 20 กุมภาพันธ์ 2549
Last Update : 22 กุมภาพันธ์ 2549 3:33:30 น. 0 comments
Counter : 571 Pageviews.

เด็กที่รอคอย
Location :
กรุงเทพ Australia

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




จะเป็นกรวดหรือเพชร ถ้าไปนึกรักมันเข้าแล้วหายไปเมื่อไรก็เสียดาย ยิ่งรักมากก็ยิ่งเสียดายมาก บางคนถึงกับเสียคนไปก็มี


"ถ้าเราไม่อยากทุกข์มากไม่อยากเสียคน ก็อย่าไปรักอะไรให้มากนัก ถึงจะรักก็ต้องรู้กำพืดว่ามันเป็นเพชร หรือเป็นกรวด"


ถ้ารู้ราคาจริงๆของมันเสียแล้วถึงมันจะหายไป เราก็จะไม่เสียดายมากนัก

(จาก "สี่แผ่นดิน" โดย ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช)

สงวนลิขสิทธิ์ตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2539
ห้ามมิให้นำไปเผยแพร่และอ้างอิง
ส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดของข้อความ
ในสื่อคอมพิวเตอร์แห่งนี้เพื่อการค้า
โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร
ผู้ละเมิดจะถูกดำเนินคดี
ตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด
Friends' blogs
[Add เด็กที่รอคอย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.