Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2553
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
21 ธันวาคม 2553
 
All Blogs
 
ถนนสายนี้.....มีตะพาบ : .ใครที่ผิด ศีลธรรมหรือฮอร์โมน







โจทย์โดย เป็ดสวรรค์
มีรถโดยสาร กรุงเทพฯ –สระแก้ว คันหนึ่งในนั้น


มี


1.พระปลอม
2.นักโทษแหกคุก ที่ต้องโทษทั้งที่บริสุทธิ์
3.คนขับ ที่ไม่มีบทบาทอะไรในเรื่อง ขับรถเฉยๆ
4.คนเก็บค่าโดยสารวัยกลางคน เคยบวชเรียนมาหลายปี
5. ตัวบล็อกเกอร์เอง

เวลาสามทุ่ม บนเส้นทางสายเปลี่ยวเส้นนั้น
คนเก็บค่าโดยสาร
หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมา ฉบับหนึ่งมีข่าวพาดหัวตัวใหญ่
ดังนี้แล้วก็เริ่มวิจารณ์ ถึงระดับศีลธรรมที่ตกต่ำลงของผู้คน
คำบอกคำสั่ง : ให้บรรดาบล็อกเกอร์ เขียนงานตะพาบ จากเหตุการณ์ดังกล่าว















มีน กุสุมา ลาพักร้อน
แอมอร บรรเลงเอง







หลังจากเก็บเงินผู้โดยสารที่ขึ้นมาระหว่างทางเป็นคนสุดท้าย
มหาพันหยิบหนังสือพิมพ์มานั่งอ่านตรงข้างๆคนขับ
อ่านเสียงดังๆอย่างตั้งใจให้คนขับฟังเพื่อเป็นการชวนคุย
ไม่อยากให้เผลอหลับไปในระหว่างนั้น


ผู้โดยสาร ส่วนใหญ่กำลังสะลืมสะลือ
บางคนกำลังหลับน้ำลายไหลยืด เพราะเป็นทางสายยาว
บ้างก็กำลังนั่งหาว มีที่นั่งใกล้ๆไม่กี่คน หันมาสนใจ
เสียงอ่านของมหาพัน ทำให้พระที่นั่งอยู่ตรงเบาะหน้าด้านซ้ายมือปรือตาขึ้นมามอง
มหาพันชำเลืองตาและ ยิ้มให้ ค่อยๆเบาเสียงลง เพราะเกรงใจหลวงพี่
แล้วหันมาคุยกับคนขับต่อ


“สมัยก่อนที่ปู่ย่าตายายสอนให้รักนวลสงวนตัว คงเพราะไม่มียาคุมกำเนิด
ขืนปล่อยให้เพลิดเพราะตัณหา ลูกไม่มีพ่อ คงออกมาเป็นโขยง
รักนวลสงวนตัวรอจนถึงวันแต่ง ยังแข่งกันท้อง
บางครอบครัวกว่าจะหมดลูกออกมาตั้งทีมฟุตบอลได้เลย
หมาแมว หากเป็น ตัวเมียยังเอาไปปล่อยวัดหมด นี่ลูกสาวทั้งคน ขืนพาไปปล่อยวัด
พระมีหวังตะบะแตก เลยต้องอบรมบ่มเพาะ ให้ผู้หญิงปัดป้องของสงวน
ไม่อยากให้มั่วจนหาพ่อไม่เจอ


ศีลธรรมประเพณีจึงเป็นเกราะชั้นดีกว่ายาคุมกำเนิด
พวกผู้ชายมันจะกลัวอะไรเพราะท้องไม่ได้เหมือนผู้หญิง
หว่านไปทั่วมั่วเท่าไหร่ยิ่งมีคนชม
ขุนแผนแสนสะท้าน พยัคฆ์ร้าย007 มันลุยกันสะเด็ดสะเด่าเมามัน
เพราะเป็นสัญชาตญานการขยายเผ่าพันธุ์ของสัตว์ตัวผู้ อยู่แล้ว
ดีนะที่ชะงักไปพักใหญ่ เพราะเกรงจะติดเอดส์


ผม ไม่อยากจะเซด เพราะมีแต่ลูกสาวก็เลยยิ่งห่วง
สื่อลามกมันระบาด หนังไทยหนังเทศ ฉากแต่ละฉาก ใครเห็นใครจะทนไหว
มันยั่วกิเลสจะตาย ตอนบวชเป็นพระผ้าเหลืองผมร้อนก็เพราะเรื่องนี้
มันวิ่งพล่านอยู่ในเส้นเลือด ทำยังไงได้
พระอยู่ในวัดยังตะบะแตกดังโพล๊ะ บวชได้เปรียญเก้า เป็นมหายังสึกมาได้”



คนขับอมยิ้มน้อยๆไม่พูดอะไร อาจเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยก็ได้
เพราะตั้งใจอยู่กับเส้นทางตรงหน้า
มหาพันหันมาทางหลวงพี่คล้ายว่าจะชวนคุย หลวงพี่หลบตา
เสมองออกไปนอกหน้าต่าง ใครจะรู้บ้างว่ากำลังคิดอะไร….


...ใครจะไปสนใจ ก็สมยอมเองนี่หว่า ทีทับไม่ร้องทีท้องจะให้รับ
ที่ต้องหนีมาบวชก็เพราะพวกเธอมันไม่เอาไหน
ใครจะอดใจได้วะ รอให้สวมถุงยางก็โง่แล้ว ยุงกัดเกาผ่านกางเกงยีนชาติไหนจะหายคัน
อวบอัดซะขนาดนั้น นี่จะเอาเข้าคุกเข้าตะราง หากไม่ยอมรับเป็นพ่อ
มั่วกับใครมาบ้างก็ไม่รู้ใครจะอยู่ละโว้ย …



มหาพันเห็นหลวงพี่นิ่งทำเป็นไม่สนใจหันไปชวนผู้โดยสาร
ที่นั่งถัดไปคุย เพื่อเป็นการฆ่าเวลา


“นี่ถ้าเป็นลูกเป็นเต้าผมจะตีให้หลังลาย
เด็กสมัยนี้มั่วเข้าไปทุกทีคุณว่าไหม อีกทั้งใจร้ายใจดำ”



ชายร่างสันทัดที่นั่งอยู่เบาะหลังคนขับยิ้มน้อยๆ



“บางทีสิ่งที่คุณเห็นและได้ยินได้ฟังมาก็ไม่ใช่ทั้งหมด
จะโทษว่าใครผิดใครถูกคงไม่ได้ ”



มหาพันพยักหน้าเมื่อเห็นแววตาจริงจังคู่นั้น


“ลูกสาวของเพื่อนผมเป็นเด็กดี ไม่หนีเที่ยวไม่เกเร
เพราะเศรษฐกิจมันตกสะเก็ด เสร็จจากงานประจำ เขากับเมียออกขายของตามตลาดนัดทั่วไป
ฝากลูกไว้กับญาติๆกว่าจะรู้ว่าเธอถูกข่มขืน ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว
เขาสองคนต้องตัดสินใจเพื่อเห็นแก่อนาคตของลูก
เธออายุนิดเดียวจะทำมาหากินอะไร
มีลูกตั้งแต่ยังไม่เต็มสาว ยังเล่นขายของอยู่เมื่อไม่กี่วัน
คนที่มันทำกับลูกถูกรถชนตายใครๆก็หาว่าไม่ใช่อุบัติเหตุ ต้องเป็นฝีมือเขา
เขาบอกว่าไม่ได้ทำก็ไม่มีใครเชื่อ “



มหาพันนั่งฟังอย่างตั้งใจ


“น่าสงสารเขานะคะ แล้วตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้างคะ”

ทุกคนหันหน้ามามองสาวสวยอย่างสนใจ
เธอนั่งฟังเงียบๆมาตั้งนาน แต่ไม่มีใครสังเกต ชายนิรนามหลบตาลงต่ำ



“ป่านนี้เขาคงหนีหัวซุกหัวซุน อยู่ที่ไหนสักแห่งละครับ”


“ผมว่าเรื่องทั้งหลายทั้งปวงที่เกิดขึ้น อย่าโทษใครเลยครับ
ต้องโทษ ฮอร์โมนและรัฐบาล ”




มหาพันโพล่งขึ้นมา ใครบางคนพูดขึ้นมาลอยๆ


”อ้าวเวรแล้วไง ทำไมวกไปที่รัฐบาล
ประเดี๋ยวก็เจอปิดบ้านหรอกเธอ”

มหาพันเกาหัวแกรกๆหุบปากสนิท บรรยากาศเงียบไปหนึ่งอึดใจ


“เรื่องนี้พูดแล้วมันยาว สามวันสามคืนไม่จบ “

ชายนิรนามกล่าวขึ้นมา เมื่อเห็นทุกคนตกอยู่ในความเงียบ


“หากเราไม่บ้าตามกระแสทุนนิยม ได้มีเวลาอบรมเลี้ยงดูลูก ให้เวลาเขา
ได้มีเวลาพูดคุย กินข้าวด้วยกันบ้าง นั่งดูหนังด้วยกัน
ได้รับฟังเขาบ้าง ปัญหาต่างๆจะบางเบากว่านี้ เพื่อนผมมันเฝ้าแต่โทษตัวเอง
หวังพึ่งแต่คนอื่น ไว้ใจคนอื่น และไม่มีเวลาได้ดูแลลูก
ลูกสาวถูกข่มขืน ลูกชายติดยา สิ่งที่ลงแรงทำมาทั้งหมดก็ไร้ผล”


หญิงสาวทอดถอนใจ


”เหตุการณ์ได้ผ่านไปแล้ว พูดไปก็ไม่สามารถเรียกให้สิ่งต่างๆคืนกลับมาได้”


มหาพันวางหนังสือพิมพ์ไว้บนตักแล้วหันมาฟังหญิงสาวคุยต่อ


“เรื่องเพศศึกษาหากเราสามารถคุยกันกับเด็กๆ
บอกกับเขาเรื่องฮอร์โมนที่มันพลุ่งพล่าน
เพศสัมพันธ์จริงๆแล้วเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่เราสามารถควบคุมได้
ด้วยการออกกำลังกาย และหางานอดิเรกทำ

คนและสัตว์เมื่อถึงวัยของเขากลไกทางธรรมชาติ
เขาก็ทำหน้าที่ของเขาตามปกติ หากเป็นสัตว์ก็ควบคุมประชากรโดยการต่อสู้กัน
ไม่ใช่ทำได้ตามใจมันอย่างที่เราคิด
เจ้าตูบที่บ้าน ไปนั่งเฝ้าตัวเมียเป็นวันๆกลับมาแผลเต็มตัว
ได้แอ้มสาวกับเขาบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้
ไม่ให้ไปก็ทุรนทุรายจะเป็นจะตาย เจ้าฮอร์โมนตัวร้ายมันคุกคาม




“นั่นสิครับกวางในสวนสัตว์แถวบ้าน ถึงฤดูผสมพันธุ์ทีไรขวิดกันจนตายไปข้าง
แมวที่หลังบ้าน คาบลูกหนีย้ายที่ตลอดเวลา
เพราะกลัวแมวหนุ่มแอบมากัดลูกของมัน หากลูกๆกำลังกินนม
แม่แมวจะไม่ยอมให้ผสมพันธุ์
และ นี่ก็เป็นการลดจำนวนประชากรสัตว์กินเนื้ออีกวิธีหนึ่ง
ผมคิดว่าหากแม่เด็กเขาพร้อม คงไม่คิดที่จะทำลายลูกของตัวเองหรอก
เชื่อเถอะว่าเขาเหล่านั้นก็เสียใจที่ได้ทำลงไป”



มหาพันถามว่า “แล้วรัฐบาลผิดตรงไหน”


หญิงสาวหันมามอง นิ่งคิดอย่างชั่งใจ ว่าจะพูดหรือไม่พูดดี
หลวงพี่อดรนทนไม่ได้ หลังจากนิ่งฟังมานาน เสริมขึ้นมาทันใด



”รัฐบาลมีสวัสดิการขั้นพื้นฐานให้ประชาชน ได้พออยู่พอกินหรือเปล่า
มีทุนสนับสนุนไหม นี่เห็นแต่ผลักภาระ เรื่องการศึกษา
มาให้ผู้ปกครองอย่างเดียว สถานศึกษาหันมาทำธุรกิจเชิงพานิช
ขูดเลือดขูดเนื้อกับคนเป็นพ่อเป็นแม่ ยุให้เรียนกันสูงๆบอกว่าเรียนฟรี


แต่ที่ไหนได้ ทางโรงเรียนคิดค่าโต๊ะค่าเก้าอี้ ค่าคอม
ค่าเรียนดนตรีรับบริจาคจากผู้ปกครอง ไหนว่าเรียนฟรี
พ่อแม่ทำงานตัวเป็นเกลียวจะเอาเวลาที่ไหนมาให้ความอบอุ่นและดูแลลูก “.



มหาพันโพล่งขึ้นแทรกกลางคันว่า


”ไม่มีปัญญาจะให้เรียนทำไม ทำไมไม่ให้ไปเรียนวิชาชีพ
เช่นเป็นช่างเสริมสวย ช่างซ่อมรถยนต์
เปิดร้านขายของ ทำไมต้องเรียนเพื่อไปเป็นลูกจ้างใคร
อย่างที่ผู้นำบางคนเคยบอกไว้
ทำไมไม่เรียนวิชา ที่สามารถนำกลับมาพัฒนาพื้นดินตัวเอง
หรือเรียนเพื่อจะเป็นเจ้าของกิจการ

พ่อแม่บางคนใช้เงินเลี้ยงลูก เขาคิดว่าส่งลูกสูงๆตัวเองเป็นไงก็ช่าง
ลืมสอนให้ลูกยืนอยู่บนความพอดี รู้จักฐานะตัวเอง ไม่ใช่ต้องไปตามกระแส
เพราะความรักลูก กลัวว่าลูกจะน้อยเนื้อต่ำใจ น้อยหน้าว่าไม่เหมือนใครๆ
ซื้อรถซื้อโทรศัพท์มือถือblackberry ประเคนให้
แต่ไม่มีเวลาอบรมสั่งสอน
พอถึงวัยรุ่นลูกทนต่อฮอร์โมนที่พลุ่งพล่านไม่ไหว
ก็ไปหาความอบอุ่นใจกับแฟน แล้วสุดท้ายก็ท้องไง”



มหาพันกระแอมเบาๆหญิงสาวหันมายิ้มให้


”เห็นด้วยเลยค่ะ แล้วไงต่อคะ ”



มหาพันกระแอมอีกที



“ถึงไหนแล้วนะครับ อ้อทำงาน ทำงาน ทำงาน
มาอยู่บนรถติดอีกหลายชั่วโมง กลับมาถึงบ้านก็หมดแรง ปล่อยลูกให้ทีวีเลี้ยง
ให้คอมพิวเตอร์เลี้ยงโดยไม่ได้แนะนำเพราะไม่มีเวลา ต่างคนต่างไปคนละทางสองทาง
ลูกจะหาแบบอย่างที่ไหนได้ ใช้แต่โทรศัพท์คอนโทรลระยะไกล
ลูกก็น่าเห็นใจ นะครับ พ่อแม่ก็น่าสงสาร คุณครูก็งานหนัก
ไม่มีเวลาเตรียมการเรียนการสอน เพราะถูกส่งไปอบรมๆทำแต่ผลงาน
ลูกครูเองยังพามาฝากข้างบ้านเลี้ยงก็บ่อยไป

เพราะงานสมัยนี้ ทำให้ต้องแยกย้ายไปอยู่ไกลจากปู่ย่าตายาย
ไม่ได้อยู่รวมกันเป็นครอบครัวใหญ่ เหมือนแต่เก่าก่อน
เด็กๆถูกทิ้งให้อยู่ลำพังมากขึ้น พอเกิดปัญหาก็โทษกันไปโทษกันมา
โยนความผิดให้เวรกรรมกับศีลธรรม สงสารมันจังโดนโทษประจำ
เพราะไม่รู้จะโทษใคร ลงแรงส่งเรียนแทบตาย จบมาได้ก็ตกงาน


สำนึกรักบ้านเกิดใครๆก็รัก แต่กลับไปจะทำอะไรกิน เราเป็นเมืองเกษตร
ทำไมไม่สนับสนุนในสิ่งที่เราถนัด
อิสราเอลพื้นดินเป็นทะเลทรายชัดๆยังปลูกพืชได้
การบริหารจัดการเรื่องน้ำรัฐบาลเคยทำบ้างไหม กักเก็บเอาไว้ใช้ ไม่ใช่รอแต่ฝน
ดูงานๆๆๆๆๆๆ ไม่รู้ไปดูอะไร “



มหาพันน้ำลายกำลังแตกฟอง รถเริ่มชะลอเมื่อมาถึงสระแก้ว
ชายนิรนามขยับตัว ขยับกระเป๋ามาคล้องไว้
หันมายิ้มน้อยๆให้สาวสวยที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ หญิงสาวกล่าวขึ้นมาเบาๆ



“เหตุการณ์ในครั้งนี้ เท่าที่ฟังมา ทุกคนก็มีเหตุผลของแต่ละคน
คงโทษใครเฉพาะเจาะจงลงไปไม่ได้
เราต่างก็มีส่วนผิดคนละนิดละหน่อย ลองคิดดูสิ หากเป็นตัวคุณ
เป็นเรื่องที่เกิดกับลูกหลานคุณ คุณจะทำยังไง
คงต้องให้อภัยและให้โอกาสกับคนเหล่านั้น คิดซะว่าผิดเป็นครู”



ต่างคนต่างลงจากรถเดินจ้ำอ้าว ต่างคนต่างแยกย้ายหายไปในความมืด
หญิงสาวแม้จะอายุอานามผ่านมาหลายฝน แต่อดหวั่นไหวไม่ได้
ยืนหันซ้ายหันขวา เจ้าเป็ดสวรรค์บอกให้มายืนรอตรงท่ารถ
ไปไหนก็ไปไม่เป็น ก็ไม่เคยมาเลยสระแก้ว


“ฉันมาทำอะไรที่นี่”

เธอร้องเพลงหงิงๆระหว่างรอสาย



“เป็ดจ๋า มารับแอมอรที เค๊ากลัวถูกขื่นขม เอ๊ย ข่มขืน”


เจ้าเป็ดสวรรค์ตะโกนมาตามสาย



“รุ่นนี้ไม่มีใครเอาไปทำอะไรหรอกป้า รอเดี๋ยวกำลังขรี้”



หญิงสาวสวนออกไปทันที



“มารับเร็วๆนะตะเอง เพราะยังไงเค๊าก็เป็นผู้หญิงนะจ๊ะ
อาจจะโดนก็ได้ เพราะมันมืดอ่ะ ”



ดูสิยัยป้ายังมีความหวัง เอิ๊กๆ



แอมอร





ท้ายเรื่อง ตั้งแต่วันที่ได้โจทย์ เขียนรวดเดียวจบ
เมื่อคืนมีเวลา แก้แล้วแก้อีก แก้จนเรื่องราวบานปลายมาเป็นอย่างที่เห็น
แต่บทสรุปของเรื่องราวในวันนี้ คงไม่ใช่หาว่าใครผิด
แต่ควรจะให้อภัยและให้โอกาสดีกว่า ยาวมากที่สุดเท่าที่เคยเขียนมา
ใครตาลาย ขี้เกียจอ่านก็ผ่านลงไปเลย
เพื่อนคนใด สนใจจะมาเดินร่วมกัน ตามไปบ้านคุณเป็ดสวรรค์เลยค่ะ










Create Date : 21 ธันวาคม 2553
Last Update : 21 ธันวาคม 2553 5:14:52 น. 32 comments
Counter : 612 Pageviews.

 


สุขสันต์เทศกาลคริสมาต&ปีใหม่นะค่ะ..

ขอให้มีแต่ความสุข-ความเจริญตลอดไป

ขอให้มีสุขภาพแข็งแรงและสมบูรณ์..

และมีรักที่สมหวังมั่นคงยั่งยืนตลอดปี2011และตลอดไป



โดย: คนผ่านทางมาเจอ วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:6:20:45 น.  

 
อะแอ้ม..ขอกระแอมอีกที
เพราะจะเม้นต์อย่างไรดีหว่า

ถึงเวลาตะพาบอีกแล้วหรือนี่



โดย: ไกลเกินใจสายเกินแก้ วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:6:51:34 น.  

 
การบริหารจัดการเรื่องน้ำรัฐบาลเคยทำบ้างไหม
.
.
.
ดี.ว่าไม่เคยนะคะ


โจทย์ยากจากคุณเป็ด
พี่แอมเขียนได้อย่าง ..
สะท้อนปัญหาสังคมได้สุดยอดเลยค่ะ






โดย: d__d (มัชชาร ) วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:6:56:46 น.  

 

งานตะพาบก็สู่สายตาชาวบล็อกแก็งค์อีกแว้วววว

มาเกาะติดงานตะพาบด้วยคนจ้า

และแวะมาส่งพี่แอมไปทำงานค่ะ
มีความสุขในวันนี้นะค่ะ ....

ปล. งานตะพาบยาวจริงๆ ค่ะพี่ 555+
แต่อ่านเรียบร้อยแล้วจ้า

ปอยไปอาบน้ำก่อนน๊า เด่วต้องออกไปข้างนอกแระ หุหุ งานเยอะจริงๆ ช่วงนี้ ...


โดย: reception hall วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:8:33:33 น.  

 
“บางทีสิ่งที่คุณเห็นและได้ยินได้ฟังมาก็ไม่ใช่ทั้งหมด
จะโทษว่าใครผิดใครถูกคงไม่ได้ ”

คำนี้โดนเลยค่ะพี่แอมอร

เพราะเราจะโทษว่าใครผิดใครถูกไม่ได้ ทุกคนล้วนมีเหตุผลกันทั้งสิ้น

ตะพาบพี่แอมอรรอบนี้ยาวเหมือนกันนะเนี่ย

แต่ก็ทำให้โจทย์ทุกตัวมารวมกันได้เป็นอย่างดีเลยค่ะ

เป็นกำลังใจให้ในรอบหน้าเน้อ




โดย: Rinsa Yoyolive วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:10:25:30 น.  

 
แหม ได้ร่วมแจมด้วย ดีจังฮี่ๆ

ผมชอบที่ว่า เกาผ่านกางเกงยีนอ่ะ ฮ่าๆ

อ่านแล้ว เห็นภาพเชียว

เอิ้กกกกกกกกก

แล้วเจอกัน ปีหน้าคัรบ


โดย: อิ ส ร ะ ช น ตั ว โ ต เ ต็ ม วั ย . . ไม่ ใ ช่ ใ ค ร . . . มัน คื อ . . (เป็ดสวรรค์ ) วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:10:49:34 น.  

 
ปัญหาสังคมจริง ๆ ค่ะ เขียนดีจัง


โดย: magic-women วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:11:01:36 น.  

 
แวะมาอ่านงานตะพาบค่ะพี่แอม
เขียนได้ดีจังเลย

สุขตลอดวันนะคะ


โดย: ในความอ่อนไหว วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:11:05:14 น.  

 
อ่านข้างบน อะโหพี่เราทำไมเหมือนนักวิชาการเลยเนี่ย
เป็นสส. รึป่าว 555+ เขียนได้ใจมากๆ
แต่มาหลุดขำตรงท้ายๆ ง่ะ โทรหาคุงเป็ด เราก็นึกว่าพี่สองพี
เป็นคุงเป็ดสวรรค์ซะงั้น

ที่พี่แอมถามไว้ที่บ้านน่ะ
น่าจะเป็นปวดท้องแบบผู้หญิ๊งผู้หญิงในตอนแรก
บ่ายๆ เป็นโรคกระเพาะผสมไปด้วย เพราะกินน้อยเหลือเกินค่ะ
งานเข้าเลย น้ำตาไหลพราก แทบอยากแดดิ้นอยู่ตรงนั้น

เป็นคนกินน้อยแต่อ้วนง่าย ไม่ค่อยได้ออกำลังกาย
วันหยุดเดินเยอะเข้าไว้ ไม่มีปัญญาไปวิ่งที่ไหน
ช่วงนี้เป็นโรคปวดหลัง ปวดเอว นั่งนานๆ ก็เจ็บก้น
หุย...อาการชราภาพมาตั้งแต่วัยเท่านี้ นี่แหละหนาใช้งานเขาไม่ดี
ไม่ดูแลเขาให้ดีง่ะพี่แอม

อ้อ ที่สำมะคัญส่งที่อยู่หลังไมค์ให้หน่อย จะส่งลายมือเด็กเล็กไปให้ค่ะ


โดย: biotech_girl วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:11:27:20 น.  

 
วันนี้ขอทำหน้าที่เป็นผู้อ่านที่ดี 1 วัน เพราะมิสามารถเจาะไข่ออกมาได้ 555


โดย: ปลายแป้นพิมพ์ วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:11:43:25 น.  

 


“เหตุการณ์ในครั้งนี้ เท่าที่ฟังมา ทุกคนก็มีเหตุผลของแต่ละคน
คงโทษใครเฉพาะเจาะจงลงไปไม่ได้
เราต่างก็มีส่วนผิดคนละนิดละหน่อย ลองคิดดูสิ หากเป็นตัวคุณ
เป็นเรื่องที่เกิดกับลูกหลานคุณ คุณจะทำยังไง
คงต้องให้อภัยและให้โอกาสกับคนเหล่านั้น คิดซะว่าผิดเป็นครู”


พูเห็นด้วยยยยย
เขียนได้หนักแน่นมากค่ะ
อ่านเพลิน แต่ได้สาระนะคะ



โดย: พธู วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:14:33:38 น.  

 
ไล่อ่านมาถึงบ้านนี้แร่ะ..ลงชื่อไไ ไม่รู้อ่านครบไหม..

แต่ขอบอกว่าอ่านบ้านนนี้แล้วได้อะไรดีดีเยอะเลยค่ะ


โดย: Mir & deS วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:15:38:12 น.  

 
งานวันนี้อ่านไม่เครียดเลยค่ะ ไม่รู้เพราะว่าคนขับรถ
ขับดีหรือเปล่า เพราะว่าขับได้นิ่งเชียว เส้นทางสายกรุงเต๊บ
ไปสระแก้ว ว่าแล้วอยากไปจังค่ะ แต่ว่าไม่ขอเจอกับ
ผู้ร่วมทางเป็นพระปลอมนะค่ะ แบบว่ากลัวจะเกา
เข้าร่มผ้า ...

อ่านไปเพลินๆ แต่ว่าแฝงสาระไว้เพียบเลย และก็เห็นด้วยนะค่ะ
ว่าทุกคนนี่ล่ะมีส่วนช่วยและส่วนที่ทำให้เลวร้ายได้เหมือนกัน


โดย: JewNid วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:16:07:21 น.  

 
ตะพาบตัวนี้หางยาวมากนะเนี่ย แต่ก็อ่านจนจบค่ะ เอ่อ ตะพาบมีหางไหมนะ

อิอิ บ้านนี้ข้อคิดเพียบ ออกแนวสาระ ของเราซิ มั่วสุดๆ 55555


โดย: is_ninja วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:17:44:25 น.  

 



สายัณหสมัยภุมวารสวัสดิ์ค่ะพี่แอมขา

คิดถึงมากมายค่ะ
วิ.


โดย: sirivinit วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:18:12:49 น.  

 
พี่แอมคนดีขา
กรุณาลบนะคะ นำมาให้ใหม่แล้วค่ะ
5555...นานๆใช้คอม.ทีค่ะ


โดย: sirivinit วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:18:50:56 น.  

 


"พี่แอมคนดี"


โดย: sirivinit วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:18:51:42 น.  

 


ขอบคุณพี่แอมมากค่ะ

ทำไมเขียนนิยายได้ยาวจังเลย
เก่งมากแล้วค่ะ

มหาพัน เป็ดจ๋า...ป้าแอม...555...เอิ๊ก เอิ๊ก...



โดย: sirivinit วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:19:29:45 น.  

 
อุ้มแวะมาอ่านจ้าคุณแอมอร


โดย: อุ้มสี วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:21:20:51 น.  

 
ยุงกัดเกาผ่านกางเกงยีนส์เมื่อไหร่จะหายคัน
...นั่นสิค่ะ 555+

โจทย์คราวนี้นับว่าอ่วมไปตามๆ กัน
เล่นเอาชาลีพิมพ์แบบไม่มั่นใจเลย
ได้แต่นึกพล๊อตเรื่องไว้ เอาเข้าจริง
ลากได้ยาวมหากาพย์เลยค่ะพี่


โดย: sierra whiskey charlie วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:22:01:07 น.  

 
พี่แอมขออ่านรอบเดียวเพราะยาว
แต่ละสายตาไม่ได้เลยสักบรรทัดค่ะ
ตั้งแต่ประโยคนี้แล้ว

"ศีลธรรมประเพณีจึงเป็นเกราะชั้นดีกว่ายาคุมกำเนิด "

มีอีกหลายประโยคที่อ่านแล้วอยากให้มหาพันเป็นนายกรัฐมนตรีเสียเลย เพราะตอบได้ตรงทุกประเด็นสังคมเลยค่ะ


โดย: ชะเอมหวาน วันที่: 21 ธันวาคม 2553 เวลา:22:43:06 น.  

 
ตอนแรกกะว่ามาเปิดดูก่อนไปนอน ไปๆ มาๆ อ่านรวดเดียวจบเลยครับ เขียนได้น่าติดตามดี

อ่านจบแล้วทำให้ผมพอจะทราบทัศนคติเรื่องแบบนี้ในมุมมองของผู้หญิงบ้าง ทำให้ผมได้เปิดโลกกว้างขึ้นเยอะ งานตะพาบครั้งนี้สะท้อนปัญหาสังคมได้ดีทีเดียว

ความจริงจะโทษผู้ชายหรือผู้หญิงฝ่ายเดียวไม่ได้หรอก ของแบบนี้จะไม่เกิดขึ้น ถ้าไม่มีการสมยอม นอกจากการข่มขืน

ผมอ่านหนังสือ หักหXงผู้ชาย แล้วมีการมาพูดว่า ผู้ชายเป็นแบบนี้ทั้งนั้น ผมว่านั่นไม่ใช่หักหลังหรอก แต่เป็นการประจานตนเองของผู้เขียนมากกว่า หักหลังของจริง มันต้องเรื่องโรคเอดส์ที่ผมเขียน อันนั้นหักหลังของจริง บล็อกนี้ผู้หญิงอ่านเยอะ ก็ขอพูดเตือนเลยนะครับว่า "ผู้ชายเห็นผู้หญิงที่ยอมง่ายๆ เป็นแค่ของเล่นแบบใช้แล้วทิ้งเท่านั้น"

ในเรื่องมีโทษรัฐบาลด้วย ผมมองว่าถ้าในปัจจุบันมันก็น่าโทษอยู่ สนใจคลิก ผมมองประเด็นนี้ว่ารัฐบาลหลงทางอย่างมาก


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 22 ธันวาคม 2553 เวลา:0:25:17 น.  

 

ยี่ห้อแอมอร ยาวจริง ๆเลย แต่อ่านสนุก
อ่านมาเรื่อย ๆ เป็นบทความที่ดีเลยค่ะ
ได้สาระมาก และใกล้ตัว

พอตอนใกล้จบ
อ๊ะ ชักไม่แน่ใจ
55 มีขำอีกนะ



โดย: ที่เห็นและเป็นมา วันที่: 22 ธันวาคม 2553 เวลา:1:05:48 น.  

 
คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...

ช่วงนี้ยุ่งหลาย เหนื่อยมาก แวะมาทักทาย
เดี๋ยวได้เวลาสบาย ๆ แล้วจะมาหาอย่างเต็ม ๆ นะจ๊ะ
วันนี้มาแบบเฉี่ยว ๆ แฮ่ะ ๆ ไปหล่ะ ๆ

สองพี


โดย: SongPee วันที่: 22 ธันวาคม 2553 เวลา:7:19:43 น.  

 
ระวังเฮียจะฉุดนะ มืดๆเปลี่ยวๆยังงี้เฮียชอบ 555


โดย: JohnV วันที่: 22 ธันวาคม 2553 เวลา:9:22:01 น.  

 
แวะมาทักทาย
แล้วก็อยากบอกพี่แอมว่า
ขวัญชอบคำว่า
ดิบๆกรุบกรอบจังค่ะ

ฟังแล้วรู้สึก
เฮ้ออออออออ
อยากทาน
อิอิ


โดย: ในความอ่อนไหว วันที่: 22 ธันวาคม 2553 เวลา:9:38:09 น.  

 
โจทย์ยาก หัวข้อฯ สะท้อนให้เห็นมุมหนึ่งของสังคมได้หลายแง่คิด

อ่านแล้ววิเคราะห์ได้เกินกว่าจะให้เขียนได้สั้น ๆ

ถ้าจะแตกประเด็นก็น่าจะมีหลายทางเชียวค่ะ

แต่ของพี่แอม เขียนได้ดีทีเดียวนะคะ


โดย: I_sabai วันที่: 22 ธันวาคม 2553 เวลา:10:46:24 น.  

 
ไม่ว่าของขวัญจะเป็นอะไร เฮียก็ดีใจและถูกใจทั้งนั้น ... เพราะสิ่งของเป็นเพียงพาหนะืที่นำพาความสุขความปรารถนาดีมาให้เฮียต่างหาก เอิ๊กๆๆๆ ยิ่งของมีค่าที่ว่า ยิ่งมากมายมหาศาล เชียว

ไปอ่านจากเมนต์เดิม

จะซื้อยกโหล เชียวหรือ .... ได้ได้ เดี๋ยวเฮียจัดให้ จะเอาเท่าไหร่บอกมา

แต่... สิ่งที่เฮียอยากได้กลับมา มิใช่เงิน

แต่เฮียอยากได้ของเล่นเด็ก ๆ

เพราะเฮียจะไปบริจาคเด็ก ๆ ที่ด้อยโอกาสในการได้สิ่งมีค่าในสายตาเด็ก ๆ ที่อาจเป็นของธรรมดาในสายตาเด็กมีโอกาส

ในวันเด็กปีหน้าที่จะถึงนี้



โดย: tiensongsang วันที่: 22 ธันวาคม 2553 เวลา:11:55:17 น.  

 
มาลงชื่อตามรอยตะพาบครับ

อิอิ มาแบบยาว เลยของผมตันเลยสั้นจุ๊ดจู๋ครับ อิอิ
ผมชอบตอนสุดท้ายที่คุณเป็ด ตะโกน ว่าปวดขรี๊ มันกระชากอารมร์สุดยอดเลยครับ เห็นภาพ


โดย: eroz_killer วันที่: 22 ธันวาคม 2553 เวลา:15:07:08 น.  

 
ถึงคุณพี่สองพี และพี่แอมอร
รู้ว่างานยุ่ง แต่ว่า...

เอาที่อยู่มาเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นจะมาตามบ่อยๆ

อิอิ ไม่ช่าย ไม่งั้นติ๊กจาโวยวาย จริงๆ นะ
กลัวรึป่าวเนี่ย 555+


โดย: biotech_girl วันที่: 22 ธันวาคม 2553 เวลา:15:35:07 น.  

 

พี่แอมสวัสดีค่ะ
เหนื่อยจังเลยวันนี้ เรียวแรงเริ่มจะหมดก๊อกแล้วค่ะ
ทำงานตอนมืด ยามหิวแบบนี้ ไม่ค่อยไหวค่ะ
เดินไม่ค่อยตรงทาง เจ้าติ๊กอึดใช่ย่อย ทำงานดึกทุกคืน
ต้องยกนิ้วให้...

อีกเดี๋ยวคงได้กลับแล้วพี่ ต้องไปหาอะไรกินก่อนเพื่อนเลยค่ะ
หิวจัง..


โดย: aenew วันที่: 22 ธันวาคม 2553 เวลา:19:35:39 น.  

 
ตามมาอ่านตะพาบค่ะคุณแอม

อ่านเป็นซิรีย์เลย น่าจะมีคนแอบเอาปสร้างเป็นหนังน่ะอิอิ



โดย: ซองขาวเบอร์ 9 วันที่: 23 ธันวาคม 2553 เวลา:19:17:10 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

peeamp
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 54 คน [?]




บางที ปลายทางก็ไม่ได้สำคัญมากไปกว่า


.....

สิ่งที่อยู่ระหว่างทาง


..............^^....
และความสุขในปัจจุบัน

ก็เป็นสิ่งที่เราจับต้องได้

....^^.....^^......


โดยไม่ต้องรอคอย

ความสุขของอนาคต



ปูปรุง








New Comments
Friends' blogs
[Add peeamp's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.