lliliil Work it harder, Make it better, Do it faster, Make us Stronger liilill
space
space
space
<<
พฤษภาคม 2567
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
space
space
8 พฤษภาคม 2567
space
space
space

ถนนสายนี้มีตะพาบ กม.ที่ 351 "ตัวประหลาด"


ถนนสายนี้มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 351



"ตัวประหลาด"









โจทย์โดย   คุณ toor36













ถ้าเป็นเรื่องของตัวเอง ผมว่าผมไม่มีเรื่องที่ถูกมองเป็นตัวประหลาด
หรือมองใครเป็นตัวประหลาด
อาจจะมีเรื่องที่ไม่เหมือนคนอื่นบ้าง แต่ส่วนใหญ่ผมก็ตั้งใจทำนั่นแหละ 5555





แต่เรื่องที่ผมจะเล่านี่คือ เรื่องของคนที่หลายๆ คนมองว่าเป็น
"ตัวประหลาด" ของจริง



ย้อนไปเมื่อ 26-27 ปีที่แล้ว ผมก็จะมีเพื่อนในระแวกบ้าน
เป็นแก๊งเด็กผู้ชายประจำซอย มีกันอยู่ 6 คน อายุไล่เลี่ยกันห่างกันคนละปี 2 ปี

พี่ใหญ่สุดของแก๊งซอย 12 คือ พี่เอฟ  มีน้องชายชื่อ น้องเอส
อีกบ้านคือ น้องแม็กซ์ ที่มีน้องชายชื่อ น้องมิกซ์
อีกบ้านลูกคนเดียว คือ จักร อายุเท่าผม และผมเอง  ที่มีพี่สาวที่ไม่เล่นกับแก๊งผู้ชาย

แก๊งนี้จะเล่นกันทุกเย็นตั้งแต่ 4 โมงครึ่งถึง 5 โมงครึ่งของทุกวัน
จนผมอายุซัก 10 ขวบ เดอะแก๊งกำลังเล่นกันเมามันส์
อยู่ๆ ก็มีเด็กผู้ชายอายุซัก 13-14 คนนึงเดินมาจากอีกซอย
มาถึงก็มานั่งอยู่ขอบฟุตบาต แล้วนั่งยิ้ม นั่งหัวเราะขณะมองพวกผมเล่นอยู่คนเดียว
พวกผมก็รู้สึกแปลก ๆแล้ว คนอะไรมันจะนั่งหัวเราะแบบนั้นวะ
ประกอบกับท่าทางของเด็กผู้ชายคนนั้นมันดูประหลาดๆ 
ก่อนที่อยู่ๆ เค้าจะวิ่งเข้ามากลางวง แล้วพูดจาด้วยเสียงดังๆ 
พร้อมกับการรัวๆ คำจนฟังไม่รู้เรื่อง
แน่นอนว่าทุกคนตกใจ และกลัวครับ
ก็โอ้โห ถ้าผม 10 ขวบ  แม็กซ์กับจักรก็ 9 แล้วเอสกับมิกซ์ก็น่าจะซัก 7-8 ขวบ
พี่เอฟที่อายุราว ๆ 12-13 ก็รีบเรียกทุกคนไปยืนแอบที่หน้าบ้านของเค้า




"นายอยู่บ้านไหนอ่ะ"   พี่เอฟถามด้วยท่าทางลังเล
ส่วนอีกฝ่ายตอบมาแบบฟังไม่ค่อยรู้เรื่องแต่ชี้ไม้ชี้มือไปอีกด้านนึง

"ซอยนู้นหรอ...."  
ก่อนที่ไม่นาน แม่และพี่เลี้ยงของเด็กคนนั้นจะวิ่งมาตามกลับบ้าน
ก่อนกลับ เค้าดูพยายามโบกมือให้พวกผมด้วยท่าทางแปลกๆ 


แล้วเด็กคนนั้นก็มานั่งดูพวกเราเล่นติดต่อกันหลายวัน 
จนพวกผมเองก็เริ่มรู้สึกว่า เค้าไม่ได้มีพิษมีภัยอะไร
แค่ท่าทางแปลกๆ  พูดไม่รู้เรื่อง ชอบพูดคนเดียว ตะโกนคนเดียวแค่นั้น
เด็กคนนั้นคือ
หมู ครับ  ต่อไปผมจะเรียกว่า
พี่หมู


พี่หมูกลายเป็นส่วนหนึ่งของแก๊งเราแบบงงๆ
จะไม่งงได้ไง ตอนมายังมาแบบงงๆ 
พี่หมูเป็นออทิสติก มีปัญหาเรื่องการสื่อสาร และควบคุมตัวเอง
ทุกครั้งจะมีพี่เลี้ยงมาเฝ้าพี่หมูเล่นด้วยห่างๆ เสมอ
ตอนนั้นป้าข้างบ้านหลายบ้านก็มาบอกพวกผมว่า ....

"อย่าไปเล่นกับไอ่หมูเลย มันประหลาด"
และแน่นอนว่า เด็ก ๆ ก็ไม่ค่อยอยากเล่นกับคนแปลก ๆ พรรณนี้
แต่พี่เอฟนี่แหละครับ พี่เอฟหัวหน้าแก๊งอธิบายให้ทุกคนฟังว่า


"พี่หมูเค้าสมองมีปัญหาเค้าเลยแปลกๆ แต่ลองดูดิ พี่หมูไม่เคยแกล้งใครเลย
พี่หมูไม่เคยโกงเวลาแข่งอะไร  พี่หมูไม่เคยไม่ยอมเป็นคนวิ่งไล่
พี่หมูเคารพกติกาตลอดเลย"



นั่นทำให้พวกผมมองพี่หมูเปลี่ยนไป
เออจริงด้วยวะ พี่หมูแม่งไม่เกเรเลย เราซะอีกที่เกเรยิ่งกว่าพี่หมู
นานวันเข้า เราก็เล่นกับพี่หมูได้ และพี่หมูก็มีวิธีเล่นกับแก๊งเด็กเหมือนกัน
ด้วยวิธีการคิดที่ตรงไปตรงมา หลายๆ ครั้งเวลาทะเลาะกันในกลุ่ม
พี่หมูยังเป็นคนไกล่เกลี่ยให้เลยครับ 55555
ประมาณว่า
"น้องเอสขอโทษน้องปริ๊นซ์  น้องปริ๊นซ์ขอโทษน้องเอส ไม่โกรธกันแล้วนะ"
พร้อมให้เราจับมือคืนดีกัน




แต่เห็นพี่หมูเป็นแบบนี้ ที่บ้านพี่หมูก็สอนเค้ามาดีมากครับ
เค้าไม่เคยกินขนมของใครเลย แม้แต่พ่อแม่เพื่อนๆ เอามาแบ่งกัน
เค้าบอกว่า พ่อแม่สั่งให้กินของพ่อกับแม่เท่านั้น












จนวันนึงมีเด็กโตคนนึงย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ในซอยของเรา
แล้วแก๊งซอย 12 ก็ไปยืนหน้าบ้านเค้า ชวนเค้าออกมาเล่น

แต่เด็กใหม่เหมือนไม่ได้อยากเล่นกับเราครับ 
ผมจำชื่อเค้าไม่ได้แล้ว สมมุติว่าชื่อ
พี่ต้น ก็แล้วกัน
ความจำได้ของผม พี่ต้นคือ ม.3 โตสุดในซอย 55555
ดังนั้นก็น่าจะอายุราว  15
แต่ทรงพี่ต้นไม่ได้อยากเล่นกับเราครับ  เพราะเวลาวิ่งเตะบอลกันผ่านหน้าบ้านทีไร
พี่ต้นจะชอบตะโกนด่าแก๊งเรา
"เสียงดังจริงๆ ไอ่พวกเวร!"
ผมที่ตอนนั้นก็เริ่มสู้คนอยู่เหมือนกัน ไม่ได้สนใจครับ
จนพี่เอฟเข้าไปเจรจา ว่ามีอะไร ถ้าไม่ชอบก็จะไปไม่หน้าบ้านพี่ต้น

แต่ผม....ผมนี่แหละ 55555 พอรู้ว่าเค้าไม่ชอบก็กวนตีนเค้า
ด้วยการเอามะยม....มะยม แป๊ะๆ ที่เค้าเล่นวันวันลอยกระทงอ่ะครับ

พอพี่ต้นมานั่งหน้าบ้าน ผมก็เอาน้องเอสซ้อนแล้วไปปาหน้าบ้านพี่ต้น 
ถ้าด่าอีก ก็ปา 2 เม็ดเลย
ผมนี่โดนแม่ด่าไปหลายวัน เพราะดังสนั่นซอย แถมเอาน้องเอสไปปาอีก



พี่ต้นทำอะไรพวกผมไม่ได้นอกจากด่า 
ทีนี้เลยไปด่าพี่หมูแทน พอพี่หมูเดินมาเล่นด้วย 
พี่ต้นก็ด่าพี่หมูว่า
"ไอ่ปัญหาอ่อน ไอ่ตัวประหลาด" 
พี่หมูเสียใจมากครับ  แต่ยิ้มแห้งๆ บอกว่าไม่เป็นไรพี่หมูเข้าใจ
พวกแก๊งรู้เท่าไหร่แหละ

ผมนำทีมแก้แค้นให้พี่หมู ด้วยการเอาปากกาเคมีไปวาดใบบอน
ที่หน้าบ้านพี่ต้น ใบบอนจากสวยๆ นี่ลายพร้อยเลยครับ 555

โดนพ่อกันแม่ด่าอีกตามเคย แต่คุ้มค่ามาก 
ซึ่งหลังจากพี่หมูโดนว่า พี่หมูก็ไม่มาเล่นอีกเลย
ผมกับพี่เอฟเลยไปตามพี่หมูให้มาดู ผลงานของผม 55555
แต่พี่เอฟก็ว่าผมแหละ และบอกให้ไปเช็ดใบบอนพร้อมขอโทษแม่พี่ต้นด้วย










จนการเอาคืนก็มาถึง 
วันนึงป้าบ้านนึงเดินมาหาแม่ผมที่บ้าน พร้อมกับบอกว่า

ผมขโมย นิตยสารที่มาส่งที่หน้าบ้านเค้าไป

แน่นอน....แม่ผมไม่เชื่อ บอกว่า เป็นไปไม่ได้ และผมไม่เคยขโมยของ
ป้านั่นบอกว่า พี่ต้นเป็นคนเห็นและมาบอกป้า

อ่า.......มึงเล่นอยู่จริงๆ ด้วยไอ่ต้น
ซึ่งวันนั้นจบยังไงไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ แม่ไม่ว่าผม เพราะรู้ว่าผมไม่เคยขโมยแน่นอน
แต่ผมเนี้ย เล็งไปที่ไอ่ต้นเต็มที่ พร้อมวิ่งไปกดกริ่งเรียกพี่เอฟกับน้องเอสทันที
แต่ยังไม่ทันจะวางแผนเอาคืน
รถกอล์ฟคันนึงก็มาจอดข้างหลัง พร้อมพี่หมูที่มาพร้อมพี่เลี้ยง
พี่หมูยิ้มกว้างทำตาโต เหมือนดีใจสุดๆ 

"พี่หมูมีเรื่องจะบอก! เป็นความลับนะพวกเรา"
พร้อมกวักมือเรียกให้พวกผมเข้าไปใกล้ๆ พวกผมก็ไปกอดคอเอียงหูฟัง
"ความลับอะไรหรอพี่หมู น้องเอสอยากรู้แล้ว"



"พี่ต้นขโมย!!!!!!!!!!!!!!!!!"



วงแตกสิครับ!
เพราะพี่หมูเล่นตะโกนซะดังสนั่น มันความลับยังไง....



แต่นั่นแหละครับ พี่หมูรู้พี่หมูเห็น 
เพราะพี่หมูเข้าเป็นแบบนั้น พอไม่ได้ออกมาเล่นนอกบ้าน
พี่แกก็เอากล่องส่องทางไกลส่องดูอะไรไปทั่วจากระเบียงชั้น 2
แล้วก็เห็นพี่ต้นขโมยนิตยสารที่มาส่งที่บ้านคุณป้า
ด้วยความเป็นคนตรงๆ ของพี่หมู เค้าก็ต้องมาบอกความจริงให้ทุกคนรู้ให้ได้
และนั่นแหละครับ ผมพ้นข้อกล่าวหาได้เพราะ
"ตัวประหลาด" ของบางคนอย่างพี่หมู



ไม่กี่ปีต่อมา พี่ต้นก็ย้ายบ้านครับ 
สาเหตุคุ้นๆ ว่า เพราะพี่ต้นไปทำผู้หญิงท้อง
เลยต้องย้ายหนี  แต่ความจริงเป็นยังไงผมก็ไม่รู้แน่ ๆครับ
ทำให้เหลือแต่พี่หมู กับแก๊งเรา




ช่วงที่ผมอยู่มัธยมแล้ว ผมยังจะเห็นพี่หมูมายืนโบกมาให้รถนักเรียนโรงเรียนผมทุกเช้า
คือไม่ได้โบกให้ผมนะ โบกให้รถ เพราะพี่เค้าชอบรถบัส
บางเช้าผมก็เดินไปสะกิดพี่หมูที่มายืนดูอยู่

"ไม่ต้องหาคุยกับพี่หมูก็ได้"
"อ้าว ไมอ่ะพี่"
"น้องปริ๊นซ์จะได้ไม่อาย"
"ไม่อายดิ"




สงสารพี่หมูจังครับ.......ถ้าใครซักคนบนโลกที่ผมรู้สึกว่า
คำพูดของเค้าบริสุทธิ์มากๆ คนคนนั่นสำหรับผมคือ พี่หมู เลยนะ











ทุกวันนี้ พี่เอฟขายอาหารทะเลแช่แข็ง แต่งงานมีลูก วิ่งไล่ลูกมันทั้งวัน
น้องเอสแต่งงาน แล้วย้ายไปอยู่จังหวัดของภรรยา
แม็กซ์เป็นสจ๊วต  มิกซ์เป็นหมอ ไม่เห็นหน้า 2 พี่น้องนี่มาหลายปีแล้ว
จักร นำเข้าผลไม้นอกมาขายที่ตลาดไท ย้ายไปอยู่แถวนั้นทั้งครอบครัว


และพี่หมู....ก็ยังเป็นพี่หมูที่ชอบเดินจูงหมาในทุก ๆ เช้า-เย็น
แล้วยิ้ม โบกมือทักทายไป 4-5 ซอย


ถึงพี่หมูจะเป็นตัวประหลาดในสายตาหลายๆ คน
แต่เอาเข้าจริง พี่หมูอาจจะเป็นคนที่ดีที่สุด และจริงใจที่สุดก็ได้ครับ

และถึงพี่หมูจะพยายามหลีกเลี่ยงไม่ทักไม่ทายผมเท่าไหร่เวลาเจอผมไปวิ่งที่สวนในหมู่บ้าน
สาเหตุง่ายๆ เลยคือ...
"กลัวปริ๊นซ์อาย ที่พี่หมูทัก"
แต่ถ้าเห็น....คือผมก็สายตาสั้น ถ้าผมเห็น ผมก็โบกมือให้พี่แกตลอด
และไม่รู้ใครจะอายกว่ากัน เพราะตอนนี้หลานผมตะโกนเรียกชื่อหมาพี่หมูดังมาก
เวลาพี่หมูจูงหมาเดินผ่านหน้าบ้าน 55555 



"บิ๊กก้าาาาาา!!!! Come on!!!!!!!!"





Create Date : 08 พฤษภาคม 2567
Last Update : 8 พฤษภาคม 2567 14:25:32 น. 18 comments
Counter : 416 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณThe Kop Civil, คุณทนายอ้วน, คุณnonnoiGiwGiw, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณสมาชิกหมายเลข 3902534, คุณกะว่าก๋า, คุณhaiku, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณหอมกร, คุณฟ้าใสทะเลคราม, คุณtoor36, คุณSweet_pills, คุณนายแว่นขยันเที่ยว, คุณtanjira, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณชีริว


 
สวัสดีครับน้องปริ๊นซ์
เป็นความงดงามของพี่หมูเลยนะครับ อ่านบล็อกน้องปริ๊นซ์วันนี้ ทำให้คิดถึงเพื่อน ๆ ช่วงวัยเด็กอีกละ เป็นอะไรที่สนุกจริง ๆ ครับ แก๊งค์ตอนประถมของพี่ยังมีติดต่ออยู่บ้าง แต่ละคนมีลูกกันหลายคนละ


โดย: The Kop Civil วันที่: 8 พฤษภาคม 2567 เวลา:15:44:24 น.  

 
พี่เคยเจอเด็กพิเศษหลายๆคน แต่ละคนน่ารักในแบบของเค้านะ ยังไม่เคยเจอที่โมโหร้ายซักคน


มีเพื่อนที่ รร หลานสาว เป็นเด็กพิเศษ แต่เรียนเก่งมาก เข้ากับเพื่อนผู้ชายไม่ค่อยได้ วันนึงเค้ามีเรื่องโต้เถียงกับเพื่อนผู้ชายอีกคนนึง ลุกลามไปจนถึงผู้ปกครองของเพื่อนคนนั้นไปแจ้งความข้อหาข่มขู่ แล้วมีเรื่องกันบานปลายไปจนถึงขั้นครูประจำชั้นคนนึงขอย้าย อีกคนนึงขอเปลี่ยนห้อง .... ผอ ต้องเอาครูที่จบ นิติฯ เป็นเนติบัณฑิตมาเป็นครูประจำชั้น ... เรื่องถึงเงียบลงมาได้


พี่เคยถามหลานสาวว่าเพื่อนที่เป็นเด็กพิเศษเค้าขี้แกล้งเหรอ .... หลานสาวตอบว่า "ไอ้คนที่เป็นเด็กธรรมดานี่แหละ ชอบไปแกล้งคนที่เป็นเด็กพิเศษ"


หลานสาวเล่าต่อว่าจริงๆ เค้าเป็นคู่แค้นกันมาตั้งแต่ รร ประถมแล้ว มีเรื่องระหองระแหงกันจนถึงขึ้นผู้ปกครองของเด็กพิเศษต้องเอาลูกออกไปเรียน home school แต่ก็ยังมาเจอกันตอนเรียน ม.1 อีก ... พ่อของเด็กคู่กรณีของเด็กพิเศษก็ร้ายมากกกก เรื่องเล็กๆชอบทำเป็นเรื่องใหญ่ตลอดเลย ผู้ปกครองในกลุ่มไลน์เบื่อกันมาก


ตอนเทอม 2 หลานสาวมาบอกว่ามีการเลื่อนเลขที่ เพราะเด็กพิเศษ "ลาออก"



พี่สงสารมากๆ เด็กคนนี้ต้องเก่งจริงๆ เป็นเด็ก home school แล้วยังสอบติดห้องพิเศษ แล้วผลการเรียนเป็นอันดับต้นๆเลย แต่ที่ต้องมาลาออกเพราะมี "พ่อของเพื่อนเฮงซวย"


โดย: ทนายอ้วน วันที่: 8 พฤษภาคม 2567 เวลา:16:24:43 น.  

 
พี่หมูน่ารักดีนะครับน้องปริ๊นซ์
แถมยังได้เจอกันอยู่ตลอดด้วย
ชีวิตวัยเด็กนั้นสนุกสนานจริงๆ
เวลามีอะไรสนุกๆ เราจึงจดจำมันได้ดีเลย

สมัยหมิงเรียนชั้นอนุบาล
เพื่อนสนิทของหมิงสองคนเป็นเด็กดาวน์ซินโดรมเลยครับ
พ่อแม่บางคนเดินมากระซิบบอกว่าอย่าให้หมิงไปเล่นด้วย
เดี๋ยวพัฒนาการจะช้า
พี่ก๋าไม่เห็นด้วยเลยครับ เด็กก็คือเด็ก เล่นด้วยกันได้อยู่แล้ว
และก็มีครูพี่เลี้ยงคอยดูแลใกล้ชิดด้วย

แต่พอจะขึ้นประถมเพื่อนสองคนก็ต้องย้ายไปเรียนที่ รร.สำหรับเด็กพิเศษ
เลยไม่ได้เจอกันอีกเลย



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 8 พฤษภาคม 2567 เวลา:20:43:29 น.  

 
ตอนเด็กนี่แสบใช่เล่นเลย

แต่ก็นะ เด็กผู้ชายมันก็ประมาณนี้แหละ แต่ดีแล้วที่เรื่องไม่ไปถึงผู้ใหญ่ ถ้าผู้ใหญ่ผสมโรงทุกเรื่อง มันจะพัง


โดย: โลกคู่ขนาน (สมาชิกหมายเลข 7115969 ) วันที่: 8 พฤษภาคม 2567 เวลา:22:58:26 น.  

 
อรุณสวัสดิ์ครับน้องปริ๊นซ์



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 9 พฤษภาคม 2567 เวลา:5:58:11 น.  

 
เป็นประสบการณ์ชีวิตของแทร่เลย
ปริ้นชอบเก็บเรื่องราวต่างๆ ไว้ในความทรงจำนะ



โดย: หอมกร วันที่: 9 พฤษภาคม 2567 เวลา:7:18:47 น.  

 
ขำตรงเอาปากกาไปวาดใบบอนนี่แหละ ถ้าเป็นช่วงที่บอนราคาแพงนะ พี่ว่า ปริ๊นซ์โดนแม่หักเงินค่าขนมแน่ๆ


โดย: สมาชิกหมายเลข 7915129 วันที่: 9 พฤษภาคม 2567 เวลา:9:22:59 น.  

 
จากบล็อก
ที่น่าแปลกอีกอย่างนึงเกาะสุกร ส่วนใหญ่มีคนมุสลิมอยู่เกือบทั้งเกาะเลยครับ แต่ชื่อเกาะหมู 555
แสดงว่าปัจจุบัน พี่เอฟอยู่หมู่บ้านเดียวกับน้องปริ๊นซ์ใช่มั๊ยครับ


โดย: The Kop Civil วันที่: 9 พฤษภาคม 2567 เวลา:14:56:58 น.  

 
คนบางจำพวกในสังคมเรานี่ค่อนข้างใจร้ายนะคะ
ชอบตัดสินคน บูลลี่คน ด้วยคำว่าประหลาด แค่เพราะเค้าไม่เหมือนตัวเอง..
คุณพี่หมู ถือว่าโชคดีที่ได้รู้จักกับคุณนะคะ^^

ป.ล. จากคอมเม้นท์ที่บล็อก เรื่องซากุระที่นิวยอร์ค
ไปถามอากู๋มาแล้วค่ะ อากู๋บอกว่า
"ญี่ปุ่นมอบต้นซากุระให้กับกรุงวอชิงตันในปี 1912 เพื่อเป็นสัญลักษณ์แห่งมิตรภาพ" ค่ะ


โดย: ฟ้าใสทะเลคราม วันที่: 9 พฤษภาคม 2567 เวลา:18:19:33 น.  

 
หนังเรื่งนี้เหมือนพี่ก๋าจะเคยดู
แต่จำชื่อเรื่องไม่ได้
ต้นฉบับมาจากหนังสือเซนครับ
เป็นเรื่องจริงที่อาจารย์มหาวิทยาลัยคนนึง
ไปขอเรียนวิชาเซนจากอาจารย์เซน
แล้วท่านก็รินชาจนล้นแก้ว
จนศาสตราจารย์ตกใจบอกว่าชาเต็มแก้วแล้ว
อาจารย์เซนเลยบอกว่า
"ท่านมาศึกษาเซนแต่ยังไม่ทำตนในว่าง
ท่านก็เหมือนชาถ้วยนี้มันเต็มจนล้น
แล้วจะเติมชาลงไปได้อย่างไร"

เป็นหนึ่งในนิทานเซนที่พี่ก๋าชอบมากเลย

หมิงนี่มีเพื่อนเป็นเด็กพิเศษเยอะมากครับ



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 9 พฤษภาคม 2567 เวลา:19:38:49 น.  

 
ผมมองว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะคนไม่เข้าใจ และมีความรู้เรื่องนี้น้อยเกินไป ส่วนหนึ่งปฏิเสธไม่ได้แหละว่าผู้ใหญ่ก็เป็นห่วงเราด้วย แต่ก็นั่นแหละเพราะขาดความรู้ความเข้าใจเลยมองคนอื่นในทางเสียๆ หายๆ

เด็กพิเศษหลายๆ คน เก่งนะ เพียงวแต่เขาบกพร่องในบางจุดเท่านั้น


ช่วงนี้ผมหนักเลย แต่มันจะต้องจบให้ได้ในเดือนนี้


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 9 พฤษภาคม 2567 เวลา:21:53:51 น.  

 
สวัสดีค่ะน้องปริ๊นซ์

น้องปริ๊นซ์รักเพื่อน ใครมาทำอะไรที่ไม่ถูกไม่ควรกับเพื่อน
ก็เหมือนพร้อมลุย จริงๆไม่เหมือนแต่ลุยไปแล้วนะคะ ^^

ความตรงไปตรงมาของเด็กพิเศษเป็นความจริงใจ
ความบริสุทธิ์ใจที่ไม่มีพิษไม่มีภัย
เค้ามีความรู้สึกนึกคิด
ไม่น่าจะมีใครทำร้ายความรู้สึกเค้าเลยค่ะ

เพื่อนสมัยเด็กกลุ่มนี้ น้องปริ๊นซ์รู้ความเป็นไปในปัจจุบัน
เป็นความสัมพันธ์ที่ยาวนานดีจังค่ะ
ยาวนานถึงหลานข้าวหอมยังทันรู้จักน้องหมาของพี่หมูด้วย

กลุ่มน้องแคคตัสน่ารัก
หลานข้าวหอมยังชอบรดน้ำอยู่มั๊ยคะ

พี่ต๋าขาดๆหายๆ ไม่ได้เข้าบล็อกหลายวัน
ขอบคุณน้องปริ๊นซ์ที่แวะทักทายพี่ต๋านะคะ



โดย: Sweet_pills วันที่: 10 พฤษภาคม 2567 เวลา:0:11:40 น.  

 
อรุณสวัสดิ์ครับน้องปริ๊นซ์



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 10 พฤษภาคม 2567 เวลา:6:17:21 น.  

 
ของพี่นี่ จีพีเอสพาหลง 555
สถานที่ที่จะไปอยู่ข้างหน้า
แต่หาทางเข้าไม่เจอบ้างหล่ะ
ไปผิดทิศบ้างล่ะ

ส่วนตัวพี่นั้น
เดินหลงในห้างประจำ
หาทางออกไม่เจอ

ว่าแต่ถ่ายทอดวิชาให้หลานมั่งอ่ะป่าว ไอพววาดใบมงใบไม้อ่ะ 5555


โดย: สมาชิกหมายเลข 7915129 วันที่: 10 พฤษภาคม 2567 เวลา:13:31:21 น.  

 
จากที่บล็อก


กระเป๋าสานที่ใช้ทำจากวัสดุธรรมชาติ ป่านบ้าง ผักตบชวาบ้าง แล้วมีหนังซับข้างในด้วยนะครับ เมื่อก่อนนี้ที่ท่าพระจันทร์มีร้านตัดกระเป๋าหนัง เอากระเป๋าสานไปให้เค้าเอาหนังซับข้างในได้ ไม่ต้องกลัวโดนฝนเลยครับ สะพายแบบสบายๆ


กรใช้งานก็ไม่ต้องทะนุถนอมมากด้วย วางบนพื้นก็ได้ ลุยฝนก็ได้ เพื่อนๆพี่ใช้กระเป๋าแบรนด์เนมวงพื้นก็ไม่ได้ ลุยฝนก็ไม่ได้


เวลาเข้าห้องเลคเชอร์ก็ต้องเอากระเป๋าวางบนเก้าอี้อีกตัวนึง ถ้าวิชาคนน้อยๆก็ไม่เป็นไร ถ้าเป็นวิชาที่มี sec เดียว คนเยอะ โดนมองจนต้องเอากระเป่ามากอดไว้ แล้วก็จดเลคเชอร์ไม่สะดวก อิอิอิ


โดย: ทนายอ้วน วันที่: 10 พฤษภาคม 2567 เวลา:21:01:29 น.  

 
สวัสดีค่ะน้องปริ๊นซ์

ขอบคุณน้องปริ๊นซ์ที่แวะชมเมนูบ้านพี่ต๋านะคะ

หลานข้าวหอมน่ารักค่ะช่วยรดน้ำ
แอสโตรต้นละ 1200 ของน้าปริ๊นซ์ที่กลับดาวไปแล้ว
คงเป็น V-type ที่สวยมากเลย
พี่ต๋าเพิ่งเลี้ยงแคคตัสได้ปีเดียวค่ะ
แอสโตรต้นเล็กบางต้นโคนยุบคงเพราะขาดน้ำ
ก็หาวิธีใน YouTube แล้วทำตามตอนนี้กลับมาเหมือนเดิมแล้ว
เลี้ยงไปรอดเติบโตดีก็มี ตายไปก็มี ยังต้องเรียนรู้ต่อค่ะ

พักผ่อนมีความสุขในวันหยุดนะคะน้องปริ๊นซ์


โดย: Sweet_pills วันที่: 12 พฤษภาคม 2567 เวลา:0:44:38 น.  

 
เรื่องนี้ดีมาก

พี่หมูทีแรกคิดว่าเป็นเด็กเบียว ชอบทำตัวลึกลับ
ถ้าออทิสติกก็น่าเห็นใจครับ ไม่รู้พวกเบียวๆ ที่เราฟาดใส่ในโซเชี่ยลนี่มีออทิสติกปนมามั่งมั้ย
คุณเอฟเป็นผู้ใหญ่เกินวัยเลยนะเนี่ย สมเป็นหัวหน้าแก๊ง
ต้นก็คงไม่อยากมายุ่งอะไรกับเด็กบ้านอื่น หวยไปลงหมูอีก
สรุปว่าคนเกรียนที่สุดก็คือคุณปริ๊นซ์เจ้าของบล็อกนั่นเองครับ ผ่า..งงง
ล้อเล่นๆ... นายต้นคือไม่ไหวจริง ขโมย ใส่ความ แล้วยังทำผู้หญิงท้อง (อันหลังไม่รู้จริงมั้ย เชื่อไว้ก่อน)
ขอให้คุณหมูรายล้อมด้วยคนที่เข้าใจ และมีชีวิตที่ดีครับ


โดย: ชีริว วันที่: 12 พฤษภาคม 2567 เวลา:14:53:54 น.  

 
เด็กๆ ก็ต้องมีบ้างที่จะแรง เด็กไม่มีวันเข้าใจเข้าใจผู้ใหญ่ เพราะเขายังไม่เคยเป็นผู้ใหญ่ แต่เราสามารถเข้าใจเด็กได้ เพราะอย่างน้อยๆ เราก็เคยผ่านช่วงเวลานั้นมา


โดย: โลกคู่ขนาน (สมาชิกหมายเลข 7115969 ) วันที่: 12 พฤษภาคม 2567 เวลา:17:46:05 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
space

จันทราน็อคเทิร์น
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
ผู้ติดตามบล็อก : 18 คน [?]




* Engineer
* Guitar trainer
* Casual gamer



space
space
space
space
[Add จันทราน็อคเทิร์น's blog to your web]
space
space
space
space
space