ผ่านทะเลเห็นน้ำไร้ความหมาย
Group Blog
 
<<
มกราคม 2549
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
15 มกราคม 2549
 
All Blogs
 
วันนี้เหงา....กับเจ้าสาวแห่งความเศร้า

มีงานเต็มมือ แต่ดันเหงา
รู้สึกฉุนตัวเอง
จะเอาอะไรกันแน่
นึก ๆอยากจะตะโกนใส่หน้าชีวิตไปเลยว่า
แมร่งเอ๊ยยยยย....กรูเซ็งมึง.....ชิบ.........
แต่ก็ไม่ได้ทำ อาจเป็นเพราะทำไม่ได้ก็ได้...
เอากลอนเก่ากลับมาแปะดีกว่า
ที่เหงาอยู่แล้วจะได้เหงายิ่งขึ้นไปอีก
เอาให้มันตายกันไปข้างนึงเลยดีกว่า




เจ้าสาวแห่งความเศร้า


ลมประคองแสงจันทร์นวล พลิกพลิ้วม่านเข้ามาภายในห้อง จับเสี้ยวหน้าของเธอ นิ่งสงบดั่งรูปปั้น...
หากน้ำใสเม็ดหนึ่งหยาดลง แพรวพราวเมื่อกระทบแสงจันทร์

สิ้นแรงลม ม่านพรางแสงจันทร์ ความทึมทึบกลับมาสู่ห้องอีกครา แม้ไม่อาจมองเห็น ากฉันรู้ว่าหยาดน้ำใสต้องพร่างพรู
เม็ดแล้วเม็ดเล่า มันมิได้มาจากนัยน์ตาหากแต่หัวใจของเธอ

ไฉนเธอจึงมีเอ่ยความ สิ่งที่รู้สึกนั้นลึกล้ำเนิ่นนาน เป็นสิ่งเดียวกับที่ฉันเฝ้าเก็บงำไว้หรือไม่

เหตุใดหนทางของเราจึงไม่บรรจบกัน

ในเมื่อเธอไปที่ใดก็พกพาความคำนึงหาของฉันไปด้วย และฉันอยู่แห่งใดก็พรากเอาหัวใจของเธอมาจากกายมิใช่หรือ

แล้วด้วยเหตุอันใด เราจึงมิอาจรวมสิ่งลึกล้ำนั้นเข้าด้วยกัน

ความรักของเรามีความเศร้าแฝงฝังลึกล้ำ, ความอ่อนหวานเป็นดั่งน้ำตา, และความอบอุ่นของมันก็คือน้ำแข็งทิ่มแทงใจอยู่นิรันดร์

ม่านตลบขึ้น แสงจันทร์แจ่มกระทบร่างงามเปลือยเปล่าของเธอ ราวกับทาบทองบนผิวเนื้อ หากนุ่มเนียนเมื่อได้สัมผัส ความละมุนนั้นยังซ่านอารมณ์ กลิ่นหอมและรสรักจะตรึงอยู่ไม่วาย....

น้ำตาแห้งเหือดแล้ว

เธอพลันเอ่ยวาจา

ฉันมอบร่างกายนี้ให้เธอ มอบหัวใจให้ แต่มิอาจมอบชีวิต ทุกสิ่งของเธอและฉันได้ถูกลิขิตขีดทางไว้แล้ว

เธอมีหนทาง ฉันมีหนทาง ไม่อาจบังหรือขวางกันได้ ไปเถิด ขอเธอจงกลับไปสู่ขอบฟ้าที่เธอจากมา สู่ราวไพรที่ถวิลหา สู่หน้าที่ที่เลือกสรร

ฉันจักอยู่ที่นี้ มีชีวิตท่ามกลางแสงสีและมายา หน้าที่ต้องจำทน มุ่งเปลี่ยนมายาวังวนให้กลายจริง

ทิ้งหัวใจของเธอไว้กับฉัน และนำพาหัวใจฉันไปด้วยทุกที่ จดจำความหวานในคืนนี้ ซ่อนไว้ซอกส่วนความทรงจำ

แม้หนาวแม้เหงาระทดท้อ ระลึกถึงมันและฉัน อาบใจนั้นด้วยความหลังอันงดงาม

ฉันปรารถนาให้ความเศร้านั้นลึกล้ำ ยิ่งลึกล้ำยิ่งจดจำ ยิ่งลึกล้ำยิ่งอ่อนหวาน ฉันขอเพียงจดจำไม่ครอบครอง ไม่เป็นเจ้าของชีวิตเธอ

ไปเถิด บินไปให้สุดฟ้า ใช้ชีวิตให้เต็มศรัทธาดั่งปอง

แม้จะอ้างว้างบางครั้ง ระทดท้อให้ความหวังยิ่งใหญ่ แต่ยังมีเธออยู่ในใจ เป็นฝันสดใสเนิ่นนาน......

ฉันทอดถอนใจ เอาเถิด แม้เธอปรารถนาเช่นนั้นไซร้ ฉันจักจากไปสู้โพ้นฟ้า มาเถิดขอจุมพิตแก้มนวล ขอโอบอวลไว้ในอ้อมแขน แม้นมิอาจแทนสิ่งที่ใจปรารถนา จุมพิตนี้อาจเป็นครั้งสุดท้าย อาจได้ตระกองไว้อีกเพียงหน แต่สิ่งในใจนั้นล้ำล้น รอยชื่นรสสุคนธ์ไม่เคลื่อนคลาย

ลมพัดพลิกพลิ้วม่านอีกครา จันทราเลือนลับหาย ขอบฟ้าตะวันออกแสงทองกราย เหลือเธอเพียงเดียวดายในรุ่งราง

เจ้าสาวความเศร้าเอย ไม่มีน้ำตารินไหล รอยไหม้ลึกล้ำกลางใจ นี่ใช่หรือไม่สิ่งที่เธอเลือกเอา

เมฆยามเช้าคล้อยเคลื่อน ลมเลื่อนใบไม้ผลอยร่วง เสียงทอดถอนใจหนักหน่วง ย้ำสิ่งทั้งปวงในความทรงจำ..........


Create Date : 15 มกราคม 2549
Last Update : 15 มกราคม 2549 22:20:52 น. 10 comments
Counter : 279 Pageviews.

 
เศร้าสร้อยเหลือเกินค่ะ

ขอให้เจ้าสาวแห่งความเศร้า เป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียนขณะเศร้าเท่านั้นนะคะ


โดย: พลอย IP: 61.91.228.13 วันที่: 15 มกราคม 2549 เวลา:21:47:18 น.  

 
ผู้เขียนไม่ได้เศร้าค่ะ
รำคาญตัวเองต่างหาก
สงสัยว่าจะขี้เกียจทำงาน
เลยหาเรื่องไปรู้สึกต่าง ๆนานา

ขอบคุณมากนะคะที่เข้ามาอ่านและเขียนถึง


โดย: ดาหา (ดาหาชาดา ) วันที่: 15 มกราคม 2549 เวลา:22:22:32 น.  

 
จะเรียกว่า เสพติดความรู้สึกเหมือนพวกศิลปินได้ไหม

พอมีความรู้สึกอะสึกอะไรขึ้นมาหน่อย ก็จะปรุงจะแต่ให้ความรู้สึกนั้นเข้มข้นขึ้นมา มันเป็นรสชาติ มันเป็นความดื่มด่ำลึกซึ้ง อย่างที่ทำให้เรารู้สึกมันจริง จริง และจริงและซาบซ่าน เสียเหลือเกิน

บางคนบอกว่าได้ได้ออกกำลังกาย ออกนอกบ้านให้ได้เคลื่อนไหวบ้าง ก็จะไม่ติดกับมันมาก

หรือคิดถึงผลเสีย ผลกระทบของเราที่มีต่อคนอื่นโดยไม่ได้ตั้งใจ

มีคนที่รองานจากเราหลายคนอยู่หรือเปล่า การเซ็งของเราทำให้งานไม่เดิน งานของพวกเค้าก็ล่าช้าไป บางคนอาจต้องการรายได้ที่ต่อเนื่องจากงานของคุณนั้น บางคนรายได้นั้นอาจหมายถึงค่าขนม ค่านม หรือค่าเล่าเรียนของลูก

ลองใช้การปรุงความคิดไปในทางที่จะบังคับให้เราต้องจดจ่อกับงานให้ได้ ก็อาจเป็นความสร้างสรรค์อย่างหนึ่ง


โดย: คือความพิเศษ IP: 61.90.0.45 วันที่: 17 มกราคม 2549 เวลา:11:34:58 น.  

 
โอย เจ็บปวด เจ็บปวดมาก
ขอบคุณมากค่ะเตือนสติค่ะ


โดย: ดาหาชาดา IP: 58.136.207.4 วันที่: 18 มกราคม 2549 เวลา:1:33:05 น.  

 
ขออภัยที่พิมพ์ผิดพลาดเยอะมาก

โอ๊ะโอ ไม่ได้ตั้งใจทำให้รู้สึกเจ็บปวดมากอย่างนั้นเลย

เพราะถ้าเป็นอย่างนั้น ก็เท่ากับยิ่งส่งเสริมการปรุงแต่งความรู้สึกเซ็ง เศร้า เซ็ง แมร่ง ชีวิตนี้ไม่มีอะไรดีเลย หนักมากยิ่งขึ้น

คล้ายๆ กับกวีหรือศิลปินหลายคนที่ชมชอบการใช้ชีวิตอยู่กับความเจ็บปวด หรือความรู้สึกด้านลบต่างๆ ของชีวิตเพราะดื่มด่ำกับความรู้สึกที่ "ปรุงแต่งให้เข้มข้นซาบซ่าน" นั้น เพื่อเป็นเชื้อไฟในการผลิตกวีนิพนธ์หรืองานศิลปะ

แน่นอนว่า ด้านดีคือสิ่งที่กล้าวมาดังกล่าว แต่อีกด้านหนึ่งก็เป็นประเด็นปัญหาที่ไม่ได้ทำให้เกิดอะไรที่สร้างสรรค์ขึ้นมาเลย

คุณดาหาชาดามีอะไรในตัวดีๆ อยู่เยอะมากนะครับ ไม่งั้นคงไม่เข้ามาอ่านสิ่งที่คุณเขียนได้ออกมาอย่างไพเราะเพราะพริ้งอยู่บ่อยๆ คุณเป็นบล็อกเดียวที่ผมติดตามอ่านเสมอ

อยากให้มองเห็นสิ่งดีๆ ในตัวเหล่านั้น มากกว่าจะมองแต่ด้านลบของตัวเอง (ซึ่งจริงๆ ไม่มี หรือมีก็ระดับปกติเท่ากับคนสุขภาพจิตดีทั่วไป)

ให้เวลากับความเจ็บปวด เสียใจ เศร้า เซ็ง แมร่งเอ๊ย ฯลฯ สักวันละ 10 นาทีพอไหม ให้สุดๆ จริงๆ แล้วก็จบมันตรงนั้น อย่าให้เกินนั้น จะได้ไปผลิตงานเพื่อสร้างสรรค์โลกให้น่าอยู่กว่านี้ตามอุดมคติของคุณ


โดย: ไม่ใช่ความพิเศษ IP: 61.90.0.45 วันที่: 18 มกราคม 2549 เวลา:15:29:08 น.  

 
เป็นคำเตือนสติที่ดีมากค่ะ
เพราะเป็นพวกเซ็งชีวิตวันละหลายหน


ขอบคุณจริง ๆที่เขียนเตือนสติ
แล้วก็ไม่ได้เจ็บปวดอย่างที่พูดหรอกค่ะ
อุทานไปอย่างนั้นเอง
นึกขอบคุณเสียด้วยซ้ำ
วันหลังมาเยี่ยมบ่อย ๆนะคะ
เห็นอะไรไม่ชอบมาพากลก็เตือนได้เลยนะคะ
คนเราพอโตเป็นผู้ใหญ่ก็ไม่ค่อยมีใครมาเตือนแบบนี้อีกแล้ว
บางทีทำผิดก็นึกว่าไม่ผิด
เพราะความเคยชิน เพราะความสบายที่ได้รับ
ขอผูกเสี่ยวไว้เลยแล้วกัน





โดย: ดาหาชาดา IP: 58.136.208.82 วันที่: 18 มกราคม 2549 เวลา:18:55:46 น.  

 
เหงา...เศร้า...อกหัก...รักคุด...เฮ้อออออออออออ



อิ อิ มาป่วน...ไม่ได้มาปลอบ


โดย: พอลหล้า IP: 61.91.171.28 วันที่: 18 มกราคม 2549 เวลา:21:00:29 น.  

 
บางที การกินเยอะก็ทำให้เราทุกข์ค่ะ เกี่ยวกันไหมนี่



โดย: พลอย IP: 58.9.245.175 วันที่: 18 มกราคม 2549 เวลา:23:20:18 น.  

 
โปรดทราบ อยากอ่านนิยายมากกกกกก

จะมาแบบกระปิดกระปอย(เขียนถูกไหมนี่) ก็จะรออ่านนะคะ

รักกันจริงก็จะตามกันอ่าน แม้ 3 เดือนจะมาตอนนึงก็สัญญาว่าจะไม่ว่ากันค่ะ มันคงได้ลุ้นเหมือนนั่งรอคนรักจนหยักไย่ขึ้น ยังไงยังงั้นน่ะค่ะ


โดย: พลอยคนสวย IP: 61.91.227.243 วันที่: 19 มกราคม 2549 เวลา:22:24:39 น.  

 
โห คุณพลอยเจ้าขา
ขออำลาไปดู Australian OPEN กะทำงานใช้หนี้เขาก่อนเถิดค่ะ
เด๋วนิยายจะมา
สัญญาเจงเจง

ป้าพอลหล้า
มาป่วนได้ไงได้ไง
เด๋วไปป่วนบ้างหรอก


โดย: ดาหาจิ IP: 58.10.115.19 วันที่: 20 มกราคม 2549 เวลา:0:35:45 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ดาหาชาดา
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add ดาหาชาดา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.