ถ้าขจัดความกลัวออกไปได้ ไม่นานความสำเร็จก็จะตามมา
Group ตัวอย่าง
<<
มีนาคม 2555
>>
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
9 มีนาคม 2555
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 22
จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ 9
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๘
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๗
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๖
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๕
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๔
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๓
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๒
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๑
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 32
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 31
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 30
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 29
นวนิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 28
นวนิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 27
อดีตรักเหมืองป่า บทที่ 26
อดีตรักเหมืองป่า บทที่ 25
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 24
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 23
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 22
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 21
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 20
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 19
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 18
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 17
นิยาย /อดีตรักเหมืองปา ตอนที่ 16
นิยาย /อดีตรักเหมืองปา ตอนที่ 15
เรื่องสั้น/ไม่มีวันนั้นอีกแล้ว
นิยาย อดีตรักเหมืองปา ตอนที่ 14
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 13
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 12
เรื่องสั้นตกรอบครับ
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 11
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 10
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 9
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 8
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 7
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 6
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 5
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 4
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 3
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 2
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 1
เรื่องสั้น/คืนวันล่องไหลชั่วกะพริบตา
เรื่องสั้น-ดักไซแห้ง
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 22
ตอน แดนศิวิไลซ
กรุงเทพฯ เมืองหลวงของประเทศไทย เริ่มก่อตั้งภายหลังพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ทรงครองราชย์และปราบดาภิเษกเป็นปฐมกษัตริย์แห่งราชจักรีวงศ์ เมื่อวันเสาร์ที่ ๖ เมษายน เดือนห้า แรม ๙ ค่ำ ปีขาล พ.ศ. ๒๓๒๕ พระองค์ได้โปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระราชวังทางคุ้งแม่น้ำเจ้าพระยาฟากตะวันออก เนื่องจากเป็นชัยภูมิที่ดีกว่ากรุงธนบุรี เพราะมีแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นแนวคูเมือง ทั้งทางด้านตะวันตกและด้านใต้
อาณาเขตของกรุงเทพฯ ในขั้นแรกถือเอาแนวคูเมืองเดิมฝั่งตะวันออกของกรุงธนบุรี คือ แนวคลองหลอด ตั้งแต่ปากคลองตลาดจนออกสู่แม่น้ำเจ้าพระยา บริเวณสะพานพระปิ่นเกล้า เป็นบริเวณเกาะรัตนโกสินทร์ มีพื้นที่ประมาณ ๑.๘ ตารางกิโลเมตร
บริเวณที่สร้างพระราชวังนั้นเดิมเป็นที่อยู่อาศัยของพระยาราชเศรษฐีและชาวจีน ซึ่งได้โปรดเกล้าฯ ให้ย้ายไปอยู่ที่สำเพ็ง ในการก่อสร้างพระราชวัง ได้ทรงโปรดเกล้าฯให้พระยาธรรมาธิบดี กับพระยาวิจิตรนาวี เป็นแม่กองคุมการก่อสร้าง ได้ตั้งพิธียกเสาหลักเมือง เมื่อวันอาทิตย์ เดือน ๖ ขึ้น ๑๐ ค่ำ ย่ำรุ่งแล้ว ๕๔ นาที ( ๒๑ เมษายน ๒๓๒๕ ) พระราชวังแล้วเสร็จ เมื่อ พ.ศ.๒๓๒๘ จึงได้จัดให้มีพิธีบรมราชาภิเษกตามแบบแผน รวมทั้งงานฉลองพระนคร โดยพระราชทานนามพระนครใหม่ว่า " กรุงเทพมหานคร บวรรัตนโกสินทร์ มหินทรายุธยา มหาดิลกภพ นพรัตน์ราชธานีบุรีรมย์ อุดมราชนิเวศน์มหาสถาน อมรพิมานอวตารสถิต สักกะทัตติยวิษณุกรรมประสิทธิ์ " ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเปลี่ยน คำว่า " บวรรัตนโกสินทร์ " เป็น " อมรรัตนโกสินทร์ " และในสมัยจอมพลถนอม กิตติขจร เป็นนายกรัฐมนตรีได้รวมจังหวัดธนบุรี เข้าไว้ด้วยกัน แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น " กรุงเทพมหานคร " เมื่อวันที่ ๑๔ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๑๕
บางครั้งเมื่ออยู่ด้วยกันภายในห้องพักของโรงแรม ผมชอบเล่าภูมิหลังของสถานที่สำคัญ ๆ บางแห่งในกรุงเทพฯ ที่ผมจดจำมาจากการอ่านให้สาวบัวฟังคร่าว ๆ ก่อนชวนกันไปเที่ยวยังสถานที่นั้น ๆ ถ้าอยู่ใกล้ อย่างเช่นวัดราชบพิตร หรือหมู่พระที่นั่งสวนดุสิต เราสองคนก็อาศัยเดินเท้ากันไปไม่รีบร้อน ผ่านสวนสัตว์ดุสิตหรือเขาดินวนา เราก็แวะเข้าไปเดินดูพวกสัตว์ต่าง ๆ หิวก็หาของกินง่าย ๆ รองท้อง
เราเป็นชาวเหมืองป่า เคยเดินทางบุกบั่นขึ้นเขาลงห้วยในป่าดงกันเป็นวัน ๆ เสียจนชิน ถ้าไม่ติดที่อากาศในกรุงเทพฯแผดร้อนเหมือนจะย่างเนื้อสุก เราก็จะไม่กลัวเรื่องการเดินเท้าชมเมืองกันเลย อีกทั้งกลิ่นควันท่อไอเสียและสารพัดกลิ่นอันเป็นกลิ่นกรุงเทพฯ ทำให้สาวบัวสำลักบ่อย ๆ แต่หล่อนก็ยิ้มร่าอยู่เสมอ ไม่เคยออกอาการผิดหวังที่ผมพามาเที่ยวกรุงเทพฯให้เห็นเลยสักครั้ง
ครั้นได้นั่งพักหลบแดดบนม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ในเขาดินฯอยู่สักครู่ ก็ค่อยรู้สึกหายใจเต็มปอดสักหน่อย สาวบัวชวนผมไปถ่ายรูปคู่กันที่หน้าคอกยีราฟกับพวกช่างภาพที่สะพายกล้องหากินอยู่แถวนั้น ผมสอบถามราคาเสร็จแล้วก็ชวนกันยืนเคียงคู่ให้เขาถ่าย
"ความจริงน่าไปถ่ายที่ตรงโน้นมากกว่า" สาวบัวชี้ไปที่คอกสิงโต ซึ่งคงจะเป็นเพราะหล่อนเห็นสารรูปของผมที่ทั้งผมเผ้าหนวดเคราพะรุงพะรังเหมือนสิงโตนั่นเอง
ถ่ายรูปเสร็จ เรานั่งดื่มน้ำอัดลมพูดคุยกันเพลิน ๆ สักพัก ช่างภาพที่ถ่ายภาพให้เราก็นำภาพถ่ายที่เขาอัดเสร็จเรียบร้อยแล้วมายื่นให้ ต่อจากนั้นเราก็ชวนกันเดินออกจากเขาดิน มุ่งสู่พระที่นั่งอนันตสมาคม ซึ่งเป็นสถานที่ที่ผมเคยเห็นในธนบัตรฉบับละหนึ่งบาทมาก่อนเมื่อสมัยเด็ก ๆ และใฝ่ฝันว่า โตขึ้นผมจะต้องเดินทางมาดูของจริงให้เห็นกับตาให้จงได้
ซึ่งบัดนี้สถานที่จริงที่เคยจดจำจากภาพลายเส้นอันงดงามในธนบัตรดังกล่าวนั้น ก็ได้ปรากฏอยู่ต่อหน้าผมแล้ว
สถาปัตยกรรมโบราณแห่งนี้ เป็นอาคารหินอ่อนแบบตะวันตก นับเป็นพระบรมปรีชาญาณในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่ ที่ทรงมีพระราชประสงค์จะทรงใช้เป็นท้องพระโรงหนึ่งในหมู่พระที่นั่งสวนดุสิต และได้เริ่มก่อสร้างเมื่อปีพุทธศักราช ๒๔๕๐ โดยได้ทรงโปรดเกล้าฯให้ นาย เอ็ม ตมานโย ชาวอิตาเลียน เป็นนายช่างผู้ออกแบบ นาย ซี อัลเลกรี เป็นวิศวกร และเจ้าพระยายมราช(ปั้น สุขุม) เป็นแม่กองจัดการก่อสร้าง ซึ่งแล้วเสร็จสมบูรณ์ในปลายปีพุทธศักราช ๒๔๘๕ อันเป็นรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว สิ้นค่าก่อสร้างตามราคาสมัยนั้นทั้งสิ้น ๑๕ ล้านบาท
แต่ก็น่าเสียดายที่ขณะนั้นเราไม่อาจขออนุญาตเข้าไปชมความงามภายในได้ เพราะเขาจะอนุญาตเฉพาะนักเรียนนักศึกษาหรือประชาชาทั่วไปที่มากันเป็นหมู่คณะ และทำหนังสือขออนุญาตเข้าชมเสียก่อนล่วงหน้า หรือเปิดให้ชมในวันสำคัญ ๆ อย่างเช่น วันเด็ก หรือวันที่มีการจัดนิทรรศการต่าง ๆ ขึ้นเท่านั้น
ในหมู่พระที่นั่งสวนดุสิตองค์อื่น ๆ ก็เช่นกัน ยังไม่เปิดให้ประชนทั่วไปได้เข้าชมภายในแทบทั้งสิ้น แต่ถึงแม้เราจะได้ยลความงามกันเพียงภายนอก ทว่าคุณค่าของความงดงามด้านสถาปัตยกรรมโบราณเหล่านั้น ก็ทำให้เลือดไทยในกายเราแล่นซาบซ่านจนขนลุกซู่ขึ้นมาทันที
เมื่อได้เวลากลับ ผมเห็นสาวบัวหน้าแดงก่ำด้วยแดดร้อน ผมจึงโบกรถตุ๊กตุ๊ก นั่งกันมา
"วันนี้ไปเที่ยวกันที่ไหนละคุณ เห็นกลับเร็ว" อาแป๊ะผู้จัดการโรงแรม เงยหน้าจากหนังสือพิมพ์จีน ทักทายเราสองคนพร้อมกับหยิบกุญแจห้องยื่นส่งให้
"ไปเที่ยวชมหมู่พระที่นั่งสวนดุสิตฯมาครับ"
"อ้อ!" อาแป๊ะคนนั้นมองผมลอดแว่นด้วยแววตาที่แสดงความแปลกใจ "ผมคิดว่าพวกคนหนุ่ม
สาวอย่างคุณจะชอบเที่ยวตามห้างหรือตามโรงหนังเสียอีก เดี๋ยวนี้มีห้างใหม่ ๆ เปิดขึ้นตั้งสองสามแห่งนะครับ ที่บางลำพูนี้ก็มี แต่เป็นห้างเล็ก ๆ สู้แถวประตูน้ำกับอนุสาวรีย์ชัยฯแถวโน้นไม่ได้"
" ครับ ผมทราบครับ" ผมพยักหน้า "แต่อันนั้นจะไว้วันสุดท้ายครับ"
"อ้อ ดี ดีครับ... เอ่อ เชิญตามสบายนะครับ"
ผู้จัดการโรงแรมยิ้มให้เรา ก่อนจะก้มหน้าอ่านหนังสือพิมพ์ของแกต่อไป
ยังเหลือพรุ่งนี้อีกวัน ที่ผมกับสาวบัวจะถึงกำหนดกลับปักษ์ใต้บ้านเรา และในวันพรุ่งนี้ผมก็มีโปรแกรมจะพาสาวบัวออกไปผจญแดนศิวิไลซ์ในเมืองกรุงเสียสักหน่อย เพราะผมเองก็ไม่เคยเจอะเจอและไม่เคยสัมผัสกับดินแดนศิวิไลซ์ที่ว่านั้นเลย เพียงแต่เคยอ่านพบในหนังสือและฟังผู้อื่นเล่าเท่านั้น
ห้างสรรพสินค้า โรงหนัง และสถานบันเทิงแหล่งต่าง ๆ ในกรุงเทพฯ เขาว่าพอจะเทียบได้กับประเทศตะวันตกที่เจริญแล้วหลาย ๆ ประเทศ แต่อย่าหลวมตัว เพราะสิ่งของเครื่องใช้ตลอดจนอาหารการกินก็มีราคาแพงเทียบเทียมกันได้เหมือนกัน แต่ในเมื่อตั้งใจมาแล้ว ก็ต้องพิสูจน์ให้เห็นกับตา
วันต่อมาผมกับสาวบัวจึงชวนกันออกจากโรงแรมตั้งแต่เช้า และมายืนรอรถเมล์ที่ถนนราชดำเนิน ใกล้สี่แยกคอกวัว จุดหมายแรกคือย่านการค้าบริเวณอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ผมจะพาสาวบัวไปเที่ยวห้างฯและขึ้นบันไดเลื่อนที่ห้างโรบินสัน ซึ่งหน้าตาของมันจะเป็นอย่างไร ผมก็บอกไม่ถูก เคยเห็นแต่ในรูปตามหน้าหนังสือพิมพ์
เดี๋ยวก็รู้ หมู่หรือจ่า? ผมคิดในใจอย่างหวั่น ๆ
ห้าหกวันกับการท่องเที่ยวผจญภัยในเมืองกรุง ทำให้เราสองคนเรียนรู้เรื่องการขึ้นรถเมล์กันพอสมควร เพราะครั้งหนึ่งเราขึ้นรถเมล์ผิดสาย เนื่องจากอ่านชื่อสถานที่ที่จะไปบนป้ายแผ่นเล็ก ๆ ที่เขาติดไว้ข้างประตูรถผิดพลาด สาวบัวเห็นผิดสังเกตก็ยื่นหน้าไปถามคนที่นั่งอยู่เบาะหน้า ซึ่งเป็นชายวัยกลางคน หน้าตาท่าทางคล้ายกับเพิ่งสร่างเมา แกหันมายิ้มฟันหลอ และตอบคำถามสาวบัวด้วยสำเนียงปักษ์ใต้ชัดถ้อยชัดคำว่า
"กูกะหลงเหมือนพวกสูนั่นแหละ"
แปลว่า แกเองก็กำลังหลงทางเหมือนพวกเราสองคน
ผมลืมตัวปล่อยก้ากจนคนข้าง ๆ หันมามองเป็นตาเดียวกัน สาวบัวอายจนแทบมุดออกไปทางหน้าต่างรถเมล์ และนับแต่นั้นหล่อนก็ไม่สอบถามใครสุ่มสี่สุ่มห้าอีกเลย
วันนั้น เมื่อเรานั่งรถเมล์ไปถึงห้างฯโรบินสัน ตรงบริเวณวงเวียนอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ผมเห็นนิโกรตัวดำเหมือนควาย ควงแขนกับสาวงามผิวเหลืองตัวเล็กเท่าลูกหมาขี้ผึ้ง*เดินผ่านไปข้างหน้า ก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าเวลาขบวนรถไฟของอ้ายนิโกรเลื้อยเข้าถ้ำจะมิยุ่งตายห่าดอกเหรอ เพราะฝ่ายนิโกรผู้ชายตัวโตยังกะยักษ์ แต่ฝ่ายแม่หญิงที่เขาเดินควงตัวเล็กนิดเดียว
อื้อ! แค่หลับตานึกผมก็เสียวไปถึงกระดูกสันหลัง
ตลอดห้าหกวันที่ผ่านมา ขณะผมกับสาวบัวเดินชมสถานที่สำคัญ ๆ ในกรุงเทพฯ น้อยนักที่จะเห็นหนุ่มสาวเดินควงคู่สวนทางกันยั้วเยี้ยเหมือนตอนเดินอยู่บนห้างสรรพสินค้า ทั้งห้างโรบินสัน ห้างไดมารู ห้างเซ็นทรัล หรือห้างใหญ่บนโรงแรมอินทรา-ประตูน้ำ พวกคุณเธอทั้งหญิงชายเดินสวนกันขวักไขว่ไปทั่ว แต่ละรายแต่งองค์ทรงเครื่องงดงามราวกับดาราภาพยนตร์ แถวหน้าโรงหนังก็เหมือนกัน พวกหนุ่มสาวจะไปออกันอยู่มากที่สุด พวกเขาควงคู่เดินกันกรีดกราย หยอกล้อต่อกระซิก และบางก็ถึงกับกอดจูบกันอย่างดูดดื่มท่ามกลางฝูงชนอย่างไม่รู้จักอายเหมือนพวกฝรั่งตาน้ำข้าว
ผมรู้ดี ! ระบอบประชาธิปไตยทุกคนมีสิทธิเสรีภาพในการแสดงออกได้ตามกฎหมาย นอกจากผิวหน้าเท่านั้นที่กฎหมายมิได้ระบุว่าควรหนา-บางเท่าเทียมกันเพียงใด หากแต่ผมก็มิได้แอนตี้ เพราะไม่ใช่กงการอะไร และไม่ได้หนักกะบาลเสียด้วย เพียงแค่เห็นแล้วทุเรศนัยน์ตาเท่านั้น
อ้ายแค่หอมแก้มกันนิด ๆ หน่อย ๆ พอให้หายคิดถึง มันเป็นเรื่องปรกติธรรมดา แต่นี่เล่นดูดปากดูดลิ้นกันน้ำลายยืด ผมจึงอดคิดไม่ได้ว่า การกระทำหรือการแสดงออกของพวกเขาออกจะโอเวอร์โหลดไปสักหน่อยเท่านั้น
เมื่อหันไปมองสาวบัว ก็เห็นหล่อนหน้าแดงซ่าน เพราะไม่เคยพบเห็นการสำแดงความรักโชว์กันกลางแจ้งอย่างถึงพริกถึงขิงแบบนี้มาก่อน หล่อนคงจะอายแทน
"กูนึกว่ามีแต่ในหนัง"
ไอ้บองหลาหัวเราะ ฮา ฮา
"บางแห่งฉันเจอถุงยางอนามัยในห้องน้ำด้วยนะ" สาวบัวเล่าประสบการณ์ในแดนศิวิไลซ์ให้เพื่อน ๆ ของผมฟัง "เห็นแล้วพองขน ไม่นึกว่าภายในสถานที่โก้หรู จะมีเรื่องอุบาทว์แบบนั้นด้วย"
"เออ- - ถึงอย่างไรก็คุ้มวะ บัว" ไอ้หมึกว่า "ได้ไปเปิดหูเปิดตาในเมืองเจริญกับเขาบ้าง เกิดมาไม่ตายเปล่า แต่พูดก็พูดเถอะ ไอ้กรุงเทพฯนั้นน่ะ กูคงไม่กล้าไปคนเดียวหรอก ช้าง เสือ หมี ในป่ากูไม่กลัวเท่ากับคนกรุงเทพฯ เขาว่าใจมันดำอมหิตยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน"
"หัวทอ- มึงเอาสมองส่วนไหนคิดวะ- -เรื่องของจิตใจมันอยู่ที่ตัวเรา ไม่เฉพาะแต่คนกรุงเทพฯ หรอกเว้ย" ไอ้พริ้งขัดคอไอ้หมึก "เพียงแต่คนกรุงเทพฯอาจจะเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนมากไปหน่อย เพราะความจำเป็นบีบบังคับ ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับเงิน เพราะพวกเขามิได้มีความเป็นอยู่กันแบบสบาย ๆ เหมือนพวกเรา พอย่างเท้าออกจากบ้านก็ต้องควักกระเป๋าแล้ว พริกสดสักดอก ขมิ้นซักแง่ง ใช่จะขอกันได้ซะเมื่อไหร่ ทุกอย่างเป็นเงินเป็นทองไปเสียหมด เฮ้อ...มันก็น่าเห็นใจอยู่หรอก"
"พูดยังกะมีสำมะโนครัวอยู่ในกรุงเทพฯเชียวนะมึง" ไอ้บองหลาหัวเราะ หึ หึ
"หัวทอ - กูก้อจำขี้ปากเขามาอย่างนี้นี่หว่า" ไอ้พริ้งค้อนหน้าคว่ำเหมือนผู้หญิง "หรือมึงว่าไม่จริง?"
ไอ้บองหลาหันมามองผมแล้วหัวเราะ หึ หึ ตามเคย
"ไม่รู้เว้ย กูนึกไม่ออก เพราะตั้งแต่โผล่ออกจากท้องแม่ก็ไม่เคยย่างเท้าเหยียบกรุงเทพฯกับเขาเลย"
******************************
*ลูกหมาขี้ผึ้ง = หุ่นปั้นรูปสุนัขขนาดปลายนิ้วก้อยที่วางอยู่บนศาลเพียงตา หรือศาลเจ้าที่เจ้าทางตามใต้โคนไม้ ปากถ้ำ หรือจอมปลวก แม้บางแห่งวางไว้บนศาลพระภูมิก็มี เป็นความเชื่อถือของผู้คนในบางท้องถิ่นบางแห่งของประเทศไทย (ผู้เขียน)
Create Date : 09 มีนาคม 2555
Last Update : 9 มีนาคม 2555 15:49:49 น.
3 comments
Counter : 1155 Pageviews.
Share
Tweet
อรุณสวัสดิ์เช้าวันเสาร์ค่ะ คุณเส วันนี้สุขภาพร่างกาย สุข สบายดีหรืออย่างไร แวะทักทายด้วยความคิดถึงค่ะ
โดย:
KeRiDa
วันที่: 10 มีนาคม 2555 เวลา:8:50:37 น.
- - ดุจน้ำใส.ไหลผ่าน...ท้องธารเชี่ยว
- - เคยท่องเที่ยว.ตื้นลึก.เมื่อนึกไหล
- - มีแห้งขอด.เล่นระดับ.สลับไป
- - ผ่านพฤกษ์ไพร.ช่ำชอง.เริ่มมองเป็น
- - น้ำไหนขัง?.วังวน.ผู้คนห่าง
- - น้ำไหนบ่าง?.ช่างยุ.ธุระเข็ญ
- - น้ำไหนร้อน.ย้อนออก.นอกประเด็น
- - น้ำไหนเย็น?ร่มใจ.เมื่อไปอิง
- - ผ่านวันพรุ่ง.ซ้ำแล้ว.ก็ซ้ำเล่า
- - นานวันเข้า.แพะละม้าย.เริ่มคล้ายสิงห์
- - มิได้ข่ม.ผสมขลาด.แต่พาดพิง
- - ซ่อนความจริง.ใต้เปลือกตา.ที่อาทร
- - เหม่อมองข้าม.น้ำใส.เกรงไหลลึก
- - สะท้อนนึก.รอเรื่อ.เหนือสิงขร
- - รุ่งอรุณ.จับหล้า.นภาพร
- - ฝากบทกลอน.ไป่ภิรมย์.สร้างสมดุลย์
โดย:
go far far
วันที่: 19 มีนาคม 2555 เวลา:4:57:29 น.
คิดถึงทุกท่านเลยนะครับ แต่หมู่นี้ไม่ค่อยได้แวะเวียนมาเท่าไหร่
โดย:
หลวงเส
วันที่: 22 มีนาคม 2555 เวลา:22:52:47 น.
Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
หลวงเส
Location :
สุราษฏร์ธานี Thailand
[ดู Profile ทั้งหมด]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [
?
]
ดอยสะเก็ด
diamondsky
บ้าได้ถ้วย
ยาชมภู
เกศสุริยง
KeRiDa
วัวป่าหลงเงาจันทรา
nonguide
Webmaster - BlogGang
[Add หลวงเส's blog to your web]
Bloggang.com