ถ้าขจัดความกลัวออกไปได้ ไม่นานความสำเร็จก็จะตามมา

<<
กรกฏาคม 2556
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
2 กรกฏาคม 2556
 

นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๘

  พังงายามค่ำค่อนข้างเหงา เพราะเราสองคนไม่คุ้นพื้นที่ แต่สำหรับพวกคนรถที่ล่วงหน้ามาก่อนพวกเขาเข้ากับบรรยากาศนี้ได้แล้ว 

 ตกเย็นหมดภาระหน้าที่ก็เตร่กันมานั่งหาของกินที่หน้าโรงหนัง หรือไม่ก็ร้านอาหารที่ท่ารถซึ่งอยู่ใกล้โรงแรมรักษ์พังงา  ที่นั่นพวก"คุณเธอ"ทาปากแดง ๆ พักอยู่บนโรงแรมพอได้ฤกษ์ยามล่าเหยื่อก็จะลงมาเดินสูบบุหรี่ผ่านไปมาควันหอมกรุ่น  หนุ่มกระเป๋ารถเมล์แทบทุกสายที่ต้องมาตกวินนอนพักรอออกรถวันพรุ่งนี้ตอนหัวรุ่งและหกโมงเช้าถึงเจ็ดโมงก็มักจะเกร่มาวนเวียนอยู่แถวนี้

ผมกับเจ็กฮุยไม่ค่อยถนัดเรื่องนั้น  เราถนัดของเมา  บวกกับมีเพื่อนรักคนหนึ่งจบมาจากเทคนิคกรุงเทพ  เพิ่งสอบบรรจุเป็นช่างรังวัดประจำสำนักงานที่ดินจังหวัดได้ใหม่ ๆ  ก็เลยทำให้พอรู้แหล่งที่กินของเมาชั้นดีกันบ้าง  

คืนแรกที่รถบัสของเราตกวินฝั่งพังงา  เราสามคน  ผม เจ็กฮุย และโกศล เจ้าหน้าที่รังวัดชั้นจัตวาคนใหม่ของสำนักงานที่ดินจังหวัดพังงาก็เมาแอ๋กันที่ร้านอาหารตรงข้าม ว.เทคนิคพังงา  โกศล เพิ่งถอย ฮามาฮ่า วิบาก-เอ็นโดโร่ ออกมาใหม่ ๆ  ก็เลยเข้าทาง   พอครึ้มกันได้ที่ก็ชวนกันนั่งมอ'ไซค์ซ้อนสามร่อนถลาไปทั่วเมือง  คนมองกันฉิบหายหมด  เพราะไม่เคยมีใครซ่าส์อย่างนั้นมาก่อน

 เคราะห์ดีที่จ่าก้วย หัวหน้าจราจร สภ.พังงา (คู่อาฆาตของพวกเราในอดีต)แกเข้านอนไปแล้ว ไม่งั้นเจอห้องขังแน่

เมื่อร่อนมอ'ไซค์จนหนำใจ และหายบ้ากันแล้ว โกศล ก็มาส่งเราเข้านอนที่ลานจอดรถเมล์ที่ปั๊มน้ำมันหน้าโรงแรมหลักเมือง  

ตอนแรกผมกับเจ็กฮุยก็ขึ้นไปจุดยากันยุงนอนกันบนรถบัสของเรานะแหละ  ทว่านอน ๆ กันไปสักครู่ก็รู้สึกร้อนมาก เหงื่อซึมไปทั่วทั้งกาย

"ร้อนไหมมึง?"  เจ๊กฮุยถามผม

"เหงื่อเปียกโชกทั้งตัวแล้วว่ะ"  ผมว่า

"ติดเครื่องยนต์เปิดพัดลมเพดาน-ดีไหม?"

"หนวกหูเพื่อนตายห่า"  ผมขัด

"แล้วจะนอนกันยังไง?"

"ไม่รุ๊"

เงียบกันไปสักพัก  เจ๊กฮุยก็พูดว่า "ไปนอนโรงแรมกันเถอะ ร้อนเหมือนตับจะแล่บอย่างนี้กูหลับไม่ลงแน่"

จริง ๆ แล้วคืนนั้นใครเขาก็ร้อนกันทุกคน  เพราะว่าอากาศอบอ้าว ลมเงียบ  ฟ้าแลบแปลบปลาบ  เขาเรียกร้อนก่อนฝน   และในที่สุดหลังจากผมกับเจ๊กฮุยลงจากรถไปปลุกหลงจู้โรงแรมเปิดห้องนอนได้ไม่ถึงสิบนาทีฝนห่าใหญ่ก็เทตูมลงมาจริง ๆ 

เราเลยขาดทุนค่าโรงแรม  เพราะหากฝนราดลงมาเสียก่อน  นอนในรถก็คร้านจะเย็นและหลับสบาย

นี่เป็นประสบการณ์นอนพักค้างคืนฝั่งพังงานคืนแรก  หนที่สอง  และจะค้างที่นี่ติดต่อกันไปอีกห้าคืน 
รถบัสของเราก็จะตกวินหยุดวิ่งรับส่งโดยสารหนึ่งวัน  แล้วไปเริ่มต้นเที่ยวแรกที่ฝั่งคุระบุรี  หมุนเวียนสลับกันอย่างนี้ไปเรื่อยตลอดปี  จากนั้นก็จะจับฉลากเปลี่ยนเวลาใหม่ 

รถตกวินนอนฝ่ายพังงารอบนี้ถือเป็นรอบสำคัญสำหรับชีวิตคนรถเมล์ของผม เพราะพอถึงรุ่งเช้าก็มีข่าวสำคัญจากแบของเจ็กฮุยแจ้งมาถึง  บอกให้เขารีบติดรถเมล์รอบเช้ากลับคุระบุรีด่วน

"นี่กุญแจ!"  

เจ็กฮุยส่งกุญแจรถเมล์ให้ผม 

"เฮ้ย!"  ผมมองหน้าเขา

"มึงทำได้"  

มันว่า  แล้วก็เดินไปขึ้นรถเมล์ที่กำลังเคลื่อนออกท่า  

ผมยืนซึม

ถึงจะขับรถเป็น แต่ใบขับขี่ยังไม่มี  เป็นสิ่งผิดกฏหมาย

ขับรถไม่มีใบขับขี่มีหวังจ่าก้วยเอาตายแน่เลยกู?





Create Date : 02 กรกฎาคม 2556
Last Update : 4 กรกฎาคม 2556 20:55:52 น. 0 comments
Counter : 1113 Pageviews.  
 
Name
* blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Opinion
*ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet

หลวงเส
 
Location :
สุราษฏร์ธานี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add หลวงเส's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com