ถ้าขจัดความกลัวออกไปได้ ไม่นานความสำเร็จก็จะตามมา
Group ตัวอย่าง
<<
มิถุนายน 2554
>>
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
13 มิถุนายน 2554
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 12
จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ 9
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๘
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๗
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๖
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๕
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๔
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๓
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๒
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๑
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 32
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 31
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 30
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 29
นวนิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 28
นวนิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 27
อดีตรักเหมืองป่า บทที่ 26
อดีตรักเหมืองป่า บทที่ 25
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 24
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 23
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 22
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 21
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 20
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 19
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 18
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 17
นิยาย /อดีตรักเหมืองปา ตอนที่ 16
นิยาย /อดีตรักเหมืองปา ตอนที่ 15
เรื่องสั้น/ไม่มีวันนั้นอีกแล้ว
นิยาย อดีตรักเหมืองปา ตอนที่ 14
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 13
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 12
เรื่องสั้นตกรอบครับ
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 11
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 10
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 9
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 8
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 7
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 6
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 5
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 4
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 3
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 2
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 1
เรื่องสั้น/คืนวันล่องไหลชั่วกะพริบตา
เรื่องสั้น-ดักไซแห้ง
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 12
ตะกั่วป่า เป็นหนึ่งใน 8 อำเภอของจังหวัดพังงา ตั้งอยู่ชายฝั่งทะเลตะวันตก หรือฝั่งอันดามัน ห่างจากอำเภอเมืองพังงาไปทางเหนือประมาณ 60 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพ ฯ โดยทางหลวงหมายเลข 4 (ถนนเพชรเกษม หรือ A 2) ประมาณ 800 กิโลเมตร ทิศเหนือติดต่อกับอำเภอคุระบุรี ตะวันออกติดต่อกับอำเภอกะปง ทิศใต้ติดต่อกับอำเภอท้ายเหมือง ส่วนทิศตะวันตกเป็นทะเลอันดามัน มีเนื้อที่ประมาณ 475 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นเนินเขาสลับซับซ้อน ไม่ค่อยมีที่ราบ แม่น้ำที่สำคัญคือแม่น้ำตะกั่วป่า ซึ่งเกิดจากเทือกเขาในอำเภอกะปง ไหลลงสู่ทะเลอันดามัน
ตะกั่วป่า เคยเป็นเมืองที่มีความเจริญรุ่งเรืองมาตั้งแต่สมัยโบราณ เป็นที่รู้จักของชนหลายเชื้อชาติ ทั้งจีน อินเดีย อาหรับ ในชื่อเมือง "ตะโกลา" (Takola) เนื่องจากเป็นเมืองท่าจอดเรือ เป็นศูนย์กลางการค้าขาย และเป็นเส้นทางลัดขนสินค้าข้ามคาบสมุทรมลายู ในสมัยรัตนโกสินทร์ ตะกั่วป่า ยังคงมีความสำคัญทางด้านเศรษฐกิจ เคยมีฐานะเป็นจังหวัด แต่สุดท้ายก็ถูกลดฐานะเป็นอำเภอ แต่ก็เป็นอำเภอที่มีความสำคัญในด้านภูมิศาสตร์-ประวัติศาสตร์พอสมควร
ประมาณ 9.30 น. รถสองแถวที่พวกผมโดยสารมา ก็พาผู้โดยสารทั้งหมดมาถึงย่านยาว ซึ่งเป็นตลาดใหม่ ถือกำเนิดขึ้นมาทีหลัง ผู้คนแถบนั้นเรียกตลาดตะกั่วป่าว่า "หลาดเก่า" เรียกตลาดใหม่ว่า "ย่านยาว" ผม สาวบัว เจ้าตัวน้อย และน้องสาวของผมอีกสองคน พากันลงจากรถสองแถวใกล้ ๆ ปากซอยวัดย่านยาว เพื่อจะไปเข้าห้องน้ำภายในวัดกันเสียก่อน
"ไปหลาด ไปหลาด ไปม่าย ไปหลาด ไปหลาด"
ทันที่ที่ก้าวลองจากรถสองแถวคันแรก สำเนียงตะกั่วป่าขนานแท้ที่หลุดจากปากกระเป๋ารถสองแถว หรือเรียกตามสำเนียงฮกเกี้ยนว่า "โต้ยเชี้ย" ก็ลอยมาเข้าหู พร้อมกับรถสองแถวสายใหม่ คือสาย ย่านยาว - ตะกั่วป่า คันของเขาก็คลานมาเอื่อย ๆ โชเฟอร์บีบแตร ปี้น ๆ เพื่อย้ำเตือนผู้โดยสารที่จะเดินทางต่อไปยังเส้นทางสายนั้นได้รู้และโบกมือเรียกรถสองแถวรับจ้างของเขา
โต้ยเชี้ยชายร่างเล็ก ผิวขาวอย่างจีนบ้าบ๋า ยืนจับราวบันไดเหล็กอยู่บนแผ่นกระดานรองเหยียบตรงท้ายรถ ร้องตะโกนพร้อมกับชี้มาที่พวกเราซึ่งเดินจูงมือกันอยู่หน้าปากซอยวัดด้วยน้ำเสียงคนขี่เล่น และดังรัวจนฟังแทบไม่ทัน
"ไปหลาด ไปหลาด- -โก โก พาลูกเมียไปเที่ยวหลาดเก่าม่าย? ไปม่าย ไปเที่ยวหลาดเก่า?"
"ยังไม่แขบ-โกเหอ ไปก่อนต๊ะ"
ผมโบกมือและร้องบอกเขาว่า ยังไม่รีบ... เขายิ้มแล้วหันไปชี้นิ้วร้องถามคนอื่น ๆ ที่เดินสวนกันขวักไขว่บนพื้นทางเท้าด้วยสุ้มเสียงแผดแหลมตามสำเนียงลูกตะกั่วป่าขนานแท้ของเขาต่อไป
"ไปหลาด ไปหลาด ไปม่าย โก-ไปหลาดม่าย-จี้-ไปหลาดม่าย"
เขาเรียกคุณผู้ชายรุ่นพี่ว่าโก เรียกคุณผู้หญิงว่าจี้ อันหมายถึงพี่สาว ซึ่งทั้งโกและจี้ที่ถูกร้องถามบางคนก็ส่ายหน้า บางคนก็เดินยิ้มเฉย บางคนทำสีหน้าบึ้งตึงเหมือนโกรธใครมาสักร้อยปี... จนในที่สุดเสียงเฮ้ว ๆ ของโต้ยเชี้ยร่างเล็กคนนั้นก็ค่อย ๆ แผ่วลง ๆ พร้อมกับรถสองแถวคันนั้นก็ค่อย ๆ เคลื่อนห่างออกไปจนลับหาย
"สาวเล็ก- ค่อยยังชั่วขึ้นบ้างหรือยังล่ะ-น้อง?" ผมถามน้องสาวคนเล็กที่เดินจูงมากับมือขวา เธอพยักหน้าเบา ๆ ผมจึงว่า "เดี๋ยวเราจะเข้าไปล้างหน้าล้างตาที่ในวัดกันก่อน อดทนอีกสักนิดนะน้อง"
"ไม่เป็นไรค่ะ" เธอเงยหน้าอันซีดเซียวเพราะพิษเมารถและอาการแตกตื่นผู้คนขึ้นมามองผม "น้องก็อยากจะไปเข้าห้องน้ำอยู่เหมือนกัน"
"ดีแล้วแหละ" ผมว่า "เราจะรีบไปเข้าห้องน้ำทำธุระกันให้เสร็จเสียก่อน แล้วค่อยต่อรถไปตลาดเก่า วันนี้วันเสาร์ มีหนังฉายรอบกลางวัน หาอะไรกินกันเสร็จ เราก็จะไปดูหนังด้วยกัน"
สาวบัวกับสาวหมาน้องสาวคนโตของผม หันมามองผมด้วยสีหน้าเบิกบาน คงเพราะอยากดูหนังด้วยกันทั้งคู่
หลังจากทำธุระในห้องน้ำของวัดย่านยาวกันเสร็จแล้ว ผมก็หยอดเหรียญห้าลงในกล่องบริจาคที่วางอยู่บนโต๊ะหน้าห้องน้ำเหรียญหนึ่ง จากนั้นก็ชวนกันเดินกลับออกมาโบกรถสองแถวที่ปากซอย นั่งต่อไปยังตลาดตะกั่วป่า ซึ่งเป็นตลาดโบราณเก่าแก่มากกว่า 100 ปี รถสองแถวโดยสารคันใหม่พาพวกเราวนเวียนหาผู้โดยสารอยู่ในตลาดย่านยาวสามสี่รอบ แล้วก็บ่ายหน้าสู่ตลาดเก่า ซึ่งก็แล่นไปอย่างช้า ๆ ไม่รีบร้อนสักประมาณ 20 นาทีก็ถึง
น้องสาวของผมทั้งสองคนแม้จะเคยมาเที่ยวที่นี่กับพ่อและแม่กันบ้างแล้ว หากแต่ตึกรามบ้านช่องที่มีรูปร่างแปลก ๆ ทำให้เธอทั้งสองนั่งจ้องมองกันได้ไม่เบื่อ และนั่งเงียบไม่ปริปากพูดอะไรกันเลย กระทั่งรถแล่นเข้าไปจอดตรงหน้าร้านขายข้าวมันไก่ที่ผมบอกให้โชว์จอดรถนั่นแหละ สาวเล็กจึงพูดออกมาอย่างตื่นเต้นว่า "แม่กับพ่อก็เคยพาน้องมากินที่ร้านนี้..."
มันเป็นร้านขายข้าวมันไก่และข้าวหมูกรอบ-หมูแดงเจ้าเก่า ที่อร่อยที่สุดในตลาดตะกั่วป่า อยู่เยื้อง ๆ กับโรงหนังที่เราตั้งใจจะเข้าไปชมรอบเที่ยงกันนั่นเอง
ภายในร้านลูกค้ายังคงอุดหนุนกันอย่างอุ่นหนาฝาคั่งเหมือนเดิม ที่กำลังนั่งกินกันอยู่ก็มี ที่กำลังนั่งรอก็มีหลายโต๊ะ รวมทั้งโต๊ะพวกเราด้วย กลิ่นไก่นึ่ง กลิ่นหมูกรอบ หมูแดง และกลิ่นน้ำปรุง รวมทั้งกลิ่นต้นหอมผักชีรสฉุน ๆ ลอยมาจากในถาดที่พวกคนเสิร์ฟถือเดินผ่าน ทำให้ผมต้องแอบกลืนน้ำลายด้วยความหิวหลายรอบ เพราะเมื่อคืนได้พูดคุยกับสาวบัวไว้ว่า มื้อเช้าก่อนออกจากบ้านก็ให้กินข้าวกันแค่รองท้องก็พอ เราจะมาหาอะไรที่มันอร่อย ๆ กินกันที่นี่ เมื่อได้กลิ่นรสอาหารลอยเข้าจมูกก็เลยหิว กระทั่งเขายกอาหารที่สั่งมาวางให้บนโต๊ะ ผมจึงจัดการจั่วซะเรียบโดยไม่ยอมพูดคุยกับใครแม้แต่คำเดียว
ต่อจากนั้นผมก็ชวนสาวบัวและน้องสาวทั้งสองเดินชมตลาด ผมรับเอาเจ้าตัวน้อยมาอุ้ม เธอทำเสียงหัวร่อเอิ๊กอ๊ากชอบใจ พร้อมกับชี้ให้ดูสิ่งที่เธอรู้จักดังลั่นไปตลอดทาง
"รถ รถ น้า นุ้ย รถ" เธอชี้ไปที่รถสองแถวรับจ้าง ที่โชว์เฟอร์ขับไปช้า ๆ พร้อมกับบีบแตรเรียกผู้โดยสารไปด้วย โต้ยเชี้ยที่ยืนห้อยท้ายอยู่ท้ายรถก็ร้องปาว ๆ ว่า "ย่านยาว ๆ ย่านยาว ๆ" รถโดยสารคันนี้จะแล่นกลับไปตลาดย่านยาวที่พวกเราจากมาเมื่อสักครู่นั่นเอง
ครั้นรถสายอื่นผ่านมา เสียงร้องของโต้ยเชี้ยก็เปลี่ยนไป
"ปง ปง ปง- - ไปปงไหมโก? - ปง ค้างคาว ปากถัก บางไทร ไปม่าย ไปม่าย ปง ปง ปง" รถสองแถวคันนี้กำลังจะแล่นไปอำเภอกะปง, ปากถัก ค้างคาว บางไทร เป็นตำบลเส้นทางที่รถโดยสารของเขาแล่นผ่าน
เจ้าตัวน้อยมองรถสองแถวคันนั้นแล้วทำสีหน้างง ๆ
"เดี๋ยวเรากลับบ้าน ค่อยขี่มันอีกนะ" ผมพูดกับเจ้าตัวน้อย เธอพยักหน้า และร้องว่า
"ขี่อีก เดี๋ยว ขี่อีกนะ"
"จ้า- -เดี๋ยวเราจะขี่มันด้วยกัน"
สาวบัวที่เดินชมตลาดกับน้องสาวผมอยู่ข้างหน้าหันมายิ้มและพูดกับลูกสาวของหล่อนเสียงหวาน
"บัว!" ผมเรียกสาวบัว และบอกเธอว่าเมื่อไปถึงร้านทองข้างหน้าก็ให้หยุดแวะเข้าไป ผมจะเลือกซื้อแหวนซัก 2 วง เพราะต้องฝากไปให้หญิงหมอนวงหนึ่งด้วย
"บ่าวไม่ซื้อให้น้องด้วยหรือ?"
น้องสาวคนเล็กหยุดหันมาถามผม ทว่าผมยังไม่ทันได้พูดอะไรพี่สาวของเธอก็หันมาฉุดมือเธอเร่งให้เดินออกไปด้วยกันเสียก่อน
"เรายังเป็นเด็กกันอยู่ จะสวมแหวนให้โจรมันปล้นเอารึไง" สาวหมาพูดกับน้อง ขณะเดินคู่ไปด้วยกัน โดยมีสาวบัวเดินอยู่ข้างหน้า
"ก้อเพื่อนอยากให้บ่าวซื้อให้ก่อนนี่ ไว้เมื่อโตขึ้นค่อยเอามาสวมก็ยังได้" สาวเล็กเถียงพี่สาว "ตัวเองไม่อยากได้ก็อยู่เฉย ๆ ซี้ มายุ่งกะเค้าทำไม"
"อ้าว" พี่สาวขึ้นเสียงบ้าง "ใครว่าเพื่อนไม่อยากได้ล่ะ"
"ก้อตัวเองพูดเมื่อกี้"
"เพื่อนแค่บอกว่ากลัวโจรปล้นเท่านั้น ไม่ได้พูดว่าไม่อยากได้ซักหน่อย"
แม่สาวน้อยสองคนนี้เมื่อได้ลงมือโต้แย้งกันละก้อมักจะไม่มีใครยอมใคร ผมเดินฟังอยู่ข้างหลังก็อดหัวเราะไม่ได้
"เอาหละ ๆ ไม่ต้องเถียงกัน" ผมปราม "ไว้ให้น้องสองคนโตเป็นสาวกันเมื่อไหร่ บ่าวจะซื้อให้ ตอนนี้พวกน้องยังเป็นเด็กซื้อไปก็ไร้ประโยชน์ และแม่ก็คงไม่ยอมให้สวมออกไปเที่ยววิ่งเล่นกันหรอก เพราะฉะนั้น ถ้าซื้อไปเก็บไว้เฉย ๆ ก็ไม่รู้จะซื้อไปทำไม"
"เก็บไว้เป็นที่ระลึกก็ยังได้"
คราวนี้สาวหมาหันมาโต้แย้งผมเสียเอง ซึ่งผมก็ค้านเธอไม่ขึ้น แต่เมื่อหลับตาคำนวณเงินตราในกระเป๋า ก็รู้ว่าไม่พอแน่ รายจ่ายที่จ่อจมูกอยู่ข้างหน้า คิดคร่าว ๆ สักห้าพันไม่รู้จะพอหรือไม่ เพราะผมมีเงินอยู่ในกระเป๋ารวมเบ็ดเสร็จทั้งเงินสามพันบาที่แม่ให้มาด้วยก็คงไม่เกินห้าพัน แค่แหวนทองคำวงเล็ก ๆ สักสลึงก็ปาเข้าไปเกือบพันแล้ว เมื่อรวมกับรายการอื่นที่รับปากน้องสาวสองคนไว้ ถึงอย่างไรมันก็ไม่พออยู่ดี
ความยุ่งยากภายในใจเริ่มก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว...
เฮ้อ - ไม่น่าเลย...
***********************************
Create Date : 13 มิถุนายน 2554
Last Update : 13 มิถุนายน 2554 20:56:44 น.
4 comments
Counter : 1215 Pageviews.
Share
Tweet
อรุณสวัสดิ์เช้าวันอังคารค่ะ อากาศร้อนมากมาย ระวังเรื่องอาหารการกินด้วยนะค่ะ ด้วยรักและเป็นห่วงเสมอ
โดย:
KeRiDa
วันที่: 14 มิถุนายน 2554 เวลา:8:22:40 น.
จำเรื่องสาวบัวได้ดีค่ะ ดีใจที่หลวงเอามาปรับปรุงเป็นนิยายค่ะ เพราะว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่อ่านเพลินทีเดียว ไม่รู้ว่าหลวงฯ ส่งสำนักพิมพ์บ้างไหมคะ หากตีพิมพ์บอกนะคะ กลับไปเมืองไทยจะช่วยอุดหนุน
ให้กำลังใจหลวงเสมอค่ะ ฯ
โดย:
roslita
วันที่: 15 มิถุนายน 2554 เวลา:12:11:50 น.
มาส่งคุณหลวงเส เข้านอนค่ะฝันดีมากมายนะคะ
โดย:
เกศสุริยง
วันที่: 15 มิถุนายน 2554 เวลา:22:09:12 น.
สวัสดียามเย็นวันเสาร์นะค่ะ ห่างหายการเข้าไปทักทายเสียหลายวัน ยังรักและคิดถึงเพื่อน ๆ เสมอค่ะ
โดย:
KeRiDa
วันที่: 18 มิถุนายน 2554 เวลา:17:00:52 น.
Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
หลวงเส
Location :
สุราษฏร์ธานี Thailand
[ดู Profile ทั้งหมด]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [
?
]
ดอยสะเก็ด
diamondsky
บ้าได้ถ้วย
ยาชมภู
เกศสุริยง
KeRiDa
วัวป่าหลงเงาจันทรา
nonguide
Webmaster - BlogGang
[Add หลวงเส's blog to your web]
Bloggang.com