ถ้าขจัดความกลัวออกไปได้ ไม่นานความสำเร็จก็จะตามมา
Group ตัวอย่าง
<<
ตุลาคม 2554
>>
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
7 ตุลาคม 2554
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 17
จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ 9
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๘
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๗
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๖
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๕
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๔
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๓
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๒
นวนิยาย จะลองรักอีกสักครั้ง บทที่ ๑
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 32
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 31
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 30
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 29
นวนิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 28
นวนิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 27
อดีตรักเหมืองป่า บทที่ 26
อดีตรักเหมืองป่า บทที่ 25
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 24
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 23
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 22
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 21
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 20
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 19
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 18
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 17
นิยาย /อดีตรักเหมืองปา ตอนที่ 16
นิยาย /อดีตรักเหมืองปา ตอนที่ 15
เรื่องสั้น/ไม่มีวันนั้นอีกแล้ว
นิยาย อดีตรักเหมืองปา ตอนที่ 14
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 13
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 12
เรื่องสั้นตกรอบครับ
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 11
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 10
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 9
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 8
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 7
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 6
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 5
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 4
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 3
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 2
นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 1
เรื่องสั้น/คืนวันล่องไหลชั่วกะพริบตา
เรื่องสั้น-ดักไซแห้ง
นิยายอดีตรักเหมืองป่า บทที่ 17
นาฬิกาฝาผนังภายในร้านก๋วยเตี๋ยวบอกเวลาบ่ายโมงตรง ผมแยกกับพี่โสภาสแล้วเดินทอดน่องไป
ตามถนนภายใน วค. ซึ่งดูเงียบเหงา ตึกเรียนส่วนใหญ่ปิดประตูหน้าต่าง...ร้างไร้นักศึกษา
เช่นเดียวกับผม ซึ่งถ้าไม่ติดกับเรื่องบ้า ๆ ป่านนี้ก็คงเดินทางกลับบ้านไปเกือบครึ่งทางแล้วกระมัง
แต่เมื่อหวนคิดอีกที ก็ว่าดีเหมือนกัน จะได้รู้ดำรู้แดง รู้ว่าอะไรเป็นอะไร และเผื่อจะได้รู้ทิศทางลมกับเขาบ้าง ซึ่งต่อไปนี้ก็คงจะต้องระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ... จะเดินเหินไปไหน หรือคิดทำอะไรแบบสบาย ๆ เหมือนก่อนเห็นทีจะไม่ได้อีกแล้ว คราบความคิดแบบเด็ก ๆ ควรสลัดทิ้งเสียที... ถ้าเป็นนก-บัดนี้ผมก็ควรจะรู้ว่าตัวเองเริ่มปีกกล้าขาแข็งขึ้นบ้างแล้ว อีกไม่นานก็จะต้องโบยบินออกล่าเหยื่อตามลำพัง... ในไพรกว้างเต็มได้ภยันตราย ทั้งพญาเหยี่ยวและสัตว์ร้ายมีอยู่ดาษดื่นให้ต้องระมัดระวัง จะลอยช้อนตามเปียก หรือทำเป็นทองไม่รู้ร้อนต่อไปอีกไม่ได้แล้ว
ที่บอร์ดประชาสัมพันธ์หน้าตึกสำนักทะเบียนมีนักศึกษาหญิงชายที่ยังติดธุระไม่ได้กลับบ้านเหมือนผมมุงดูแผ่นประกาศกันอยู่สี่ห้าคน พวกเขาคงอยากรู้วันเกรดออก หรือไม่ก็อยากรู้รายวิชาที่จะต้องลงทะเบียนเรียนในเทอมหน้า ซึ่งอาจมีการเปลี่ยนแปลงไปจากคู่มือหลักสูตรที่เราได้รับกันไปแล้วเมื่อตอนต้นเทอมก็ได้
ผมไม่สนใจกับเรื่องเหล่านั้น เพราะถือว่ายังมีเวลา วันนี้เย็น ๆ หรือพรุ่งนี้เช้าตอนออกจากหอกลับบ้านค่อยแวะไปดูก็ได้ ผมจึงคิดที่จะเดินผ่านไปเสีย ทว่าเมื่อใครคนหนึ่งเหลือบมาเห็นผมเข้า เขาก็ร้องเรียกพร้อมกวักมือให้เข้าไปหา
"ไข่นุ้ย มีจดหมายฉบับหนึ่งแน่ะ"
"เฮ้ย !" ผมร้องขึ้นอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นซองจดหมายสีขาวจ่าหน้าซองถึงผม เสียบเข็มหมุดติดอยู่กับพื้นบอร์ดกระดาษชานอ้อยหุ้มสักหลาดสีน้ำเงิน หลังบานกระจก "แม่-ง มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร" ผมสบถพลางเลื่อนบานกระจกดึงมันออกมาอย่างขุ่นเคือง เพราะปรกติจดหมายทุกฉบับ ไม่เว้นแม้แต่โทรเลข หรือธนาณัติที่ส่งมาถึงนักศึกษา จะต้องถูกนำไปแปะไว้ที่บอร์ดประชาสัมพันธ์อีกที่หนึ่ง คือที่บอร์ดหน้าสำนักงานประชาสัมพันธ์ฯ ติดกับทางเดินไปยังหอพักของผม ชะรอยจดหมายฉบับนี้น่าจะมีมือดีแอบนำไปเซ็นเซอร์แล้วเอามาแปะไว้ที่นี่เป็นการเตือนให้รู้กันทางอ้อม
แต่เขาทำอย่างนั้นเพื่ออะไร? ผมรู้สึกไม่พอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองเป็นอย่างยิ่ง
นุ้ย ที่รัก
ว่าจะเขียนจดหมายมาหานุ้ยตั้งแต่ตอนลงมาขายแร่เที่ยวแรกกับพ่อและน้องหมอน แต่ไม่มีโอกาส เพราะพวกเขาจะรีบกลับเหมืองในรุ่งเช้าของอีกวัน เลยทำให้ไม่มีเวลาที่จะนำไปส่งที่ไปรษณีย์ จะไหว้วานผู้อื่นก็เห็นเป็นเรื่องไม่เหมาะ คิดว่านุ้ยคงเข้าใจ
ส่วนจดหมายฉบับนี้บัวเขียนที่โรงพยาบาล ลูกสาวของบัวเป็นไข้ หมอให้นอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเพื่อเฝ้าดูอาการ แต่ตอนนี้เธอค่อยยังชั่วขึ้นมากแล้ว นุ้ยไม่ต้องเป็นห่วง คิดว่าอีกสักวันสองวันก็คงจะกลับบ้านได้
บัวซื้อซองจดหมายกับกระดาษและแสตมป์ที่ร้านค้าสวัสดิการที่อยู่ใกล้ ๆ เมื่อเขียนเสร็จก็จะนำไปหย่อนลงในตู้ส่งจดหมายที่ริมถนนหน้าโรงพยาบาล ซึ่งบัวสังเกตเห็นตั้งแต่วันแรกที่เข้ามา
ไม่นึกเลยว่าแค่จะเขียนจดหมายถึงใครสักคนที่เราแสนจะคิดถึง จะต้องรอโอกาสกับเขาเหมือนกัน
ขอให้ตั้งใจเรียนให้สำเร็จสมปรารถนา บัวขอเอาใจช่วยและเป็นกำลังใจให้เสมอ
รักและคิดถึง
บัว
เมื่อดูจากวันที่ที่ผู้เขียนเขียนไว้บนหน้ากระดาษ และวันที่ที่ไปรษณีย์ปลายทางประทับตรารับจดหมาย ห่างกันแค่หนึ่งสัปดาห์ ซึ่งเลยเวลานั้นมาเกือบสิบวันแล้ว... แสดงว่าตอนนี้สาวบัวกับเจ้าตัวน้อยก็คงออกจากโรงพยาบาลและกลับเข้าสู่ผืนป่าดงเขายากันไปแล้ว ผมนอนครุ่นถึงหล่อนกับเจ้าตัวน้อยจนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็ใกล้จะได้เวลาลงไปกินข้าวมื้อเย็นที่โรงอาหารอีกแล้ว เหลือพรุ่งนี้เช้าอีกมื้อเดียว ซึ่งเป็นมื้อสุดท้ายสำหรับเทอมนี้ที่เขาจะรับผิดชอบ เพราะพรุ่งนี้เป็นวันประกาศปิดภาคเรียนอย่างเป็นทางการ ใครที่ยังมีภาระคั่งค้างจะต้องพักอยู่ที่หอพักต่อไป ก็จะต้องออกไปหาซื้อกินข้างนอก ภาระสัญญาระหว่างโรงอาหารกับนักศึกษาที่ผูกขาดอาหารเป็นรายเทอมได้หมดสิ้นลงแล้ว
บนหอพักของผมว่างผู้คนจนผมรู้สึกเหงา พวกเขาคิดถึงบ้านและพากันกลับไปตั้งแต่เช้าวันแรกที่สอบเสร็จ ที่เหลืออยู่ก็มีแต่ผู้ที่ติดภาระคั่งค้างกันเท่านั้น... ซึ่งมีอยู่ไม่กี่คน โดยเฉพาะบนชั้นที่พักของผมเหลืออยู่สามสี่คนรวมทั้งผม และตอนนี้พวกเขาก็ออกไปทำธุระข้างนอกยังไม่กลับมา
กลับจากโรงอาหารผมนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ฉบับเก่า ๆ รอเวลาพักผ่อนหลับนอนอยู่บนเก้าอี้ริมเตียงของผม แม้จะเลยหัวค่ำมาพอสมควรแต่อากาศภายในหอพักก็ยังร้อนอบอ้าว พัดลมเพดานไม่ช่วยอะไรได้เลย ผมอยากจะเดินไปเปิดมุ้งลวดรับลมเย็น ๆ ภายนอกสักบานสองบานก็เกรงฝูงยุงจะแห่กันเข้ามา จนในที่สุดทนร้อนไม่ไหวจึงเดินลงมาข้างล่างพร้อมกับขลุ่ยประจำตัว คิดในใจว่าจะลงไปนั่งรับลมเย็นบนม้าหินอ่อนใต้โคนไม้ข้าง ๆ หอพักสักครู่หนึ่ง พอให้อากาศภายในชั้นนอนคลายร้อนลงบ้างก็จะกลับขึ้นมาอาบน้ำอีกสักครั้งแล้วนอน
ผมรู้ตัวว่าความเหงาได้แล่นมาครอบงำตั้งแต่เมื่อได้อ่านจดหมายรักของสาวบัวฉบับนั้น ความคิดถึง...และเหนือไปจากนั้น-ขย่มจิตใจผมให้โหยหาจนอยากจะออกไปเดินเตร็ดเตร่เปลี่ยนบรรยากาศที่แผงร้านค้าหน้า วค.เสียสักพัก ทว่าความเงียบวังเวงอันน่าสะพรึงกลัวราวกับป่าช้าที่แผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณก็ได้ยับยั้งผมไว้ และผมก็ไม่คิดที่จะแวบออกไปหาพี่โสภาสในยามค่ำคืนอีกแล้ว
รอบ ๆ อาคารสำนักงานและตึกเรียน รวมทั้งหอพักสูง ๆ สาม-สี่ชั้น ที่ตั้งเป็นแถวเป็นแนวไปตามถนนภายใน วค. สว่างไสวด้วยแสงนีออนที่พวกยามรักษาการฯเปิดทิ้งไว้ รอบ ๆ บริเวณม้าหินอ่อนใต้โคนไม้ที่ผมนั่งกระดิกเท้ารับลมเย็น แมลงกลางคืนกรีดปีกส่งเสียงดังเซ็งแซ่ ถัดออกไปที่สระน้ำหน้าแปลงเกษตรกบเขียดส่งเสียงร้องระงมอยู่เหมือนกัน
สายลมยามค่ำพัดโชยมาแผ่ว ๆ ผมรู้สึกสดชื่นสบายกาย ขณะทอดอารมณ์ล่องลอยไปไกลโพ้น... พลางจ่อหน้าแป้นเลาขลุ่ยเข้ากับริมฝีปาก หมายจะเอาเสียงขลุ่ยขับกล่อมตนเองให้พอเพลิดเพลินสักเพลงครึ่งเพลงแล้วจะกลับขึ้นไปอาบน้ำนอน
ทว่าทันใดนั้นก็เกิดเหตุระทึกขวัญแทรกขึ้นมาขัดจังหวะจนผมสะดุ้งตกใจ
ตูม ! ปัง! ปัง !
ปัง! ปัง ! ปัง!
เสียงปืนดังขึ้น 5-6 นัดไล่ ๆ กันที่หน้า วค. ซึ่งผมพอจะจับเค้าได้ว่า อย่างน้อยเสียงปืนที่ดังขึ้นนั้นเกิดจากปากกระบอกปืนคนละกระบอก แต่จะเป็นกี่กระบอกและชนิดใดบ้างผมไม่มั่นใจ พร้อมกับไม่มั่นใจว่าจะมีการตายเพราะเสียงปืนที่แผดคำรามขึ้นหรือไม่ หรือตายกันไปกี่คน ผมก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ ผมรู้สึกเป็นห่วงพี่โสภาสขึ้นมาทันที
ผมลุกขึ้นยืน เอาขลุ่ยเหน็บหลัง สอดไว้กับขอบยางยืดของกางเกงกีฬาขาสั้นที่นุ่งอยู่ แล้วเดินอ้อมกลับไปที่หน้าหอ เจอพวกเพื่อนนักศึกษาที่พักอยู่ชั้นล่างสามสี่คน ออกมายืนออกันอยู่บริเวณนั้นด้วยสีหน้าแตกตื่น รวมทั้งอาจารย์ดนัยซึ่งเข้าเวรดูแลหอพักสำหรับคืนนี้รวมอยู่ด้วยท่านหนึ่ง
"เสียงปืนใช่ไหม-นายนุ้ย" อาจารย์ดนัยซึ่งอยู่ในชุดนอนสีลาย ๆ ถามผม
"ครับอาจารย์" ผมเดินไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับเอ่ยปากชวน "เราออกไปดูกันหน่อยไหม?"
"อย่า - อย่า! " อาจารย์ดนัยห้ามเสียงสั่น "ดีไม่ดีจะพลอยติดร่างแหไปกับเขาด้วย... ไป- ไป- เรากลับเข้าหอพักกันเถอะ"
ทุกคนเดินตามหลังอาจารย์คุมหอเข้าหอพัก ผมเดินเลยขึ้นไปชั้นบน พวกเพื่อน ๆ ที่พักอยู่บนชั้นเดียวกับผม ที่ยังเหลือ ก็ยังไม่มีใครกลับเข้ามา ไม่รู้พวกเขาไปทำธุระกันที่ไหน และคิดว่าคงจะไม่มีใครกลับเข้ามาอีกแล้ว เพราะอีกไม่กี่นาทีก็จะได้เวลาสามทุ่ม ซึ่งเป็นเวลาปิดหอ คนในห้ามออกคนนอกห้ามเข้า
แต่พอผมออกจากห้องน้ำ พวกเขาก็มาถึง และใครคนหนึ่งพูดกับผมด้วยใบหน้าที่ยังไม่คลายจากอาการตื่นตระหนกว่า
"อาจารย์พิเชฐถูกยิง"
"เมื่อตะกี้นะหรือ?" ผมตกใจ
"ใช่ !" เขาพยักหน้า "พวก อส.พาไปส่งโรงพยาบาลแล้ว"
"ตั้งสี่-ห้านัด?" ผมสงสัย พร้อมทั้งปักใจว่าแกน่าจะไม่รอด
"อาจารย์พิเชฐโดนไอ้เท่งซัดเข้าไปนัดเดียว" ใครคนนั้นเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง "สามสี่นัดหลัง เป็นพวก อส.ที่มากับแกยิงสวนคนร้ายด้วยลูกโม่ น่าจะเป็น .38 แต่ไม่ถูกใคร เพราะ อส.สองคนนั้นล้มตัวลงกับพื้นแล้วยิงสุมสี่สุ่มห้าตามหลังไป..."
แถวบ้านผมเรียกปืนลูกซองสั้นเมดอินไทยแลนด์ว่า "ไอ้เท่ง" ซึ่งเป็นปืนที่นิยมใช้กันในหมู่นักเลงไร้สังกัดชอบบินเดี่ยว บ้างก็ว่า มือปืนนิรนาม เพราะมือปืนพวกนี้สืบหาต้นตอได้ยาก ในส่วนหลักฐานก็ไม่รู้จะไปเสาะหาเกลียวกระสุนได้จากที่ไหน และราคามันก็ไม่กี่บาท ยิงเสร็จโยนทิ้งไปเสียก็ไม่น่าเสียดาย ทว่าไอ้เท่งก็ไม่เคยสร้างความผิดหวัง ถ้ามือปืนใจถึงเข้าไปจ่อระยะประชิดตัว...
ตูมเดียวจอด!
หากแต่รายอาจารย์พิเชฐแกกลับไม่ตายคาที่ เพราะมี อส. คุ้มกัน และแกก็ถูกนำส่งโรงพยาบาลในเวลาต่อมา ซึ่งจะรอดหรือไม่ยังไม่มีใครคาดเดาได้ ในขณะนี้ รู้เพียงแต่ว่าแกยังไม่ตายเท่านั้น
หนึ่งบวกหนึ่งเป็นสองตามหลักคณิตศาสตร์ !
ทว่าสองบวกสองจะเป็นสี่หรือเป็นอย่างอื่นตามทฤษฎีของพวกหัวหมอหรือไม่ ยังคาดเดาไม่ได้ แต่ที่แน่ ๆ คืนนั้นกว่าจะหลับลงได้ ผมนอนกระสับกระส่ายพลิกไปพลิกมาหลายตลบ
เราจะต้องเป็นไก่ที่ถูกจับเชือดให้ลิงดูอย่างแน่นอน
เป็นความครุ่นคิดซ้ำซากและตัดสินใจไม่ถูกว่าจะทำอย่างไรกับตนเองต่อไปอยู่ตลอดเวลา... ซึ่งถ้าผมมีใจเอนเอียงไปกับแนวทางใช้กำลัง คือ จับอาวุธต่อสู้ ผมก็จะไม่ทุกข์ร้อนอันใด เพราะภูมิลำเนาเดิมของแม่ผมอยู่ที่เวียงสระ-ดินแดนปฏิวัติตัวจริงเสียงจริง ญาติโกโหติกาของผมหลายคนก็ขึ้นไปร่วมเคลื่อนไหวทางการเมืองอยู่บนภูเขา พรุพี เหนือคลอง ช่องช้าง พรุกำ ปลายแพง ซึ่งเป็นพื้นที่สีแดงที่ฝ่ายเจ้าหน้าที่บ้านเมืองครั่นคร้ามเป็นที่สุด ซึ่งผมอาจแวบตามญาติ ๆ ขึ้นไปเมื่อไหร่ก็ได้
หากแต่นี่ไอ้ไข่นุ้ยมันก็แค่ "เด็กเรียน" ที่ชอบคบค้าสมาคมกับเพื่อนฝูง ไม่ยอมกักขังตนเองเหมือนใครบางคนที่ภาษาปักษ์ใต้เรียกว่า "พวกขี้มัน" เห็นแก่ตัว, วัน ๆ หมกมุ่นอยู่กับตนเอง สุขสำราญอยู่กับ รูป รส กลิ่น เสียง อย่างเมามัน ใครจะเป็นจะตายไม่เคยสนใจ ขอให้ตัวเองปลอดภัยและสุขสบายก็พอ กิจกรรมต่าง ๆ ถ้าไม่มีผลต่อคะแนนเก็บระหว่างเรียน ก็ไม่ยอมเข้าร่วม ซึ่งคนประเภทนี้ช่างมีอยู่มากมายเหลือเกิน
ทว่าผลพวงจากการคบค้าสมาคมเพื่อนฝูงของผม ก็กำลังจะกลายเป็นดาบสองคม และอีกคมก็กำลังจะวกกลับมาบั่นคอผมเข้าให้แล้ว!
รถจี๊ปตราโล่เลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน พ่อกับแม่มีสีหน้าเคร่งเครียด น้องสาวสองคนนั่งกอดแขนผมร้องไห้น้ำตาเปียกชื้นทั่วใบหน้า กระทั่งถึงคราวที่ผมต้องลงชื่อในท้ายบันทึกการจับกุมข้อกระทำการอันเป็นคอมมิวนิสต์และพยายามฆ่า เธอทั้งสองจึงปล่อยมือผม แต่ยังคงร้องไห้อยู่เหมือนเดิม
กรามสองข้างของพ่อบดเข้าหากันจนเป็นสันนูน เมื่อผมก้าวลงขั้นกระได น้องสาวทั้งสองคนหวีดร้องเสียงแหลมจนแม่ต้องเข้าไปกอด และปลอบว่า "เขาไม่ทำอะไรบ่าวหรอก อีกวันสองวันบ่าวก็กลับ"
ตำรวจสามสี่นายพร้อมอาวุธครบมือรวมทั้งพลขับของรถจี๊ปคันนั้นพาผมมาที่โรงพัก สิบเวรประจำวันเป็นคนไขกุญแจเปิดประตูห้องขังต้อนรับการเหยียบโรงพักในฐานะผู้ต้องหาเป็นครั้งแรกในชีวิตผม
"เราได้แจ้งไปให้ทางโน้นได้รับทราบผลการจับกุมคุณแล้ว น่าจะไม่เกินพรุ่งนี้เขาคงมารับตัว" สิบเวรคนนั้นพูดกับผม
ทางโน้นของเขาก็หมายถึงโรงพักในท้องที่เกิดเหตุ ซึ่งเป็นเจ้าของคดีฆาตกรรมยามสุชาติ คดีพยายามฆ่าอาจารย์พิเชฐ และคดีความมั่นคง ที่มีรายชื่อผมไปปรากฏอยู่ด้วยนั่นเอง
เรื่องมีอยู่ว่า... เมื่อผมกลับบ้านได้ 2 วัน และกำลังเตรียมตัวจะขึ้นไปดงเขายา เพื่อไปทำเหมืองหารายได้พิเศษพร้อมทั้งหวนคืนไปหาคนที่ผมกำลังคิดถึงใจจะขาด... ก็มีจ่าตำรวจนอกเครื่องแบบซึ่งเป็นญาติห่าง ๆ กับพ่อเอาข่าวร้ายมาบอก พร้อมทั้งสอบถามว่า เป็นอย่างที่โรงพักทางโน้นแจ้งข่าวมาจริงหรือไม่ ถ้าจริง- จะหลบหนีขึ้นเขาหรือจะหนีไปไหน ก็ให้รีบหนีไปเสียก่อน สักครู่เขาก็จะส่งตำรวจในเครื่องแบบมาจับกุม หรือจะสู้คดีก็สุดแล้วแต่... เพียงแต่มาบอกไว้ก่อนจะได้เตรียมรับมือ
ผมตอบว่า "ไม่หนีไปไหนหรอกลุง เพราะผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา"
แล้วผมก็เล่ารายละเอียดทั้งหมดให้เขาฟัง รวมทั้งพ่อและแม่ด้วย
"ดวงไม่ดีเลย-ลูกเอ๋ย" พ่อพูด พลางมวนยาใบจากจุดสูบพ่นควันโขมง
"เรื่องคดีขึ้นโรงขึ้นศาลฉันไม่กลัว" แม่พูดขึ้นบ้าง "กลัวแต่เมื่อเสร็จเรื่องเสร็จราวแล้ว นุ้ยจะหมดโอกาสกลับไปเรียนต่อจนจบหลักสูตรนี่ซิสำคัญ"
"ทำไม?" นายจ่านอกเครื่องแบบผู้เป็นญาติของพ่อถามขึ้น "ถ้าเราไม่มีความผิดทำไมจะกลับไปเรียนไม่ได้"
"การเมือง" แม่ตอบ "การเมืองชนิดที่ต้องเข่นฆ่ากันให้ตายลงไปสักข้าง... มันได้เกิดขึ้นแล้วในสถาบันการศึกษาของไข่นุ้ย"
พ่อพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของแม่ เพราะรู้ว่าแม่ติดตามข่าวสารทั้งทางวิทยุและหนังสือพิมพ์อยู่ไม่ขาด กระทั่งจ่าตำรวจผู้อุตส่าห์นำความลับสำคัญถึงขั้นเขาเองจะต้องติดคุกถ้าหากต้นสังกัดสืบทราบมาบอกแก่เราได้ลากลับไป ผมก็นั่งทำใจและเตรียมตัวที่จะเผชิญชะตากรรม
**************************************
Create Date : 07 ตุลาคม 2554
Last Update : 7 ตุลาคม 2554 6:43:37 น.
26 comments
Counter : 1968 Pageviews.
Share
Tweet
...ไม่ได้อ่านเลยค่ะ..ต้องลุยตามหลังด่วนค่ะ...
- - รักทะเล..เพราะมีลมเพ.ลมพัด
- - แม้คนที่เคยนัด..เค้าจะลมพัด.ลมเพ
- - รักภูเขา..เพราะมีลมเหงา.จากทะเล
- - ล่องเรือตังเก.ไปตามลมเพ.ลมพัด
ขอบพระคุณค่ะ"หลวงเส"ที่ไปเยี่ยมเยียน.."คิดถึงจัง"
หนูเข้า Thai writer ไม่ได้ค่ะ..แบบว่าลืมชื่อค่ะ
ท่านจำที่วิจารย์หนูได้ไหมคะ?
(ปางบรรพ์../..Prangpun /..Prangbun10913 ประมาณเนี๊ยะค่ะ)
น่ารังเกียจจัง..จำชื่อตัวเองไม่ได้
ถ้าท่านเจอลิงค์ที่ท่านวิจารณ์หนูในหัวข้อ"แหม่มกะปิ"
ท่านส่งให้ด้วยนะคะ
โดย:
go far far
วันที่: 7 ตุลาคม 2554 เวลา:8:03:16 น.
Good Morning Orkut Scraps
More Orkut Scraps
at-GoodLightscraps.com
คิดถึงเสมอนะคะ
โดย:
ดอยสะเก็ด
วันที่: 7 ตุลาคม 2554 เวลา:8:17:58 น.
อรุณสวัสดิ์ยามเช้าวันศุกร์ค่ะ คุณเส
โดย:
KeRiDa
วันที่: 7 ตุลาคม 2554 เวลา:8:53:41 น.
Good Morning
More Orkut Scraps, Graphics - GoodLightscraps.com
โดย:
ดอยสะเก็ด
วันที่: 7 ตุลาคม 2554 เวลา:8:59:07 น.
วันนี้ได้เรียนศัพท์ใหม่ ปืนลูกซองสั้น เรียกว่า "ไอ้เท่ง"
ชื่อเหมือนหนังตะลุง อิอิ
บทนี้มีเรื่องตื่นเต้นเยอะ อ่านไปลุ้นไปค่ะ
ขอบคุณที่แวะมาชิมเมนูพาสต้ากับหอยนะคะ
ที่อิตาลีอาหารทะเลเยอะ ไม่แพ้เมืองไทย ส่วนใหญ่มาจากทางใต้
วันนี้เอามาฝากหลวงเสจานนึงค่ะ
โดย:
diamondsky
วันที่: 7 ตุลาคม 2554 เวลา:14:10:46 น.
อรุณสวัสดิ์เช้าวันเสาร์ค่ะ คุณหลวงเส แวะมาทักทายกันด้วยความคิดถึงน๊า
โดย:
KeRiDa
วันที่: 8 ตุลาคม 2554 เวลา:8:11:07 น.
สร้างกริตเตอร์
เห็นจากภาพแล้วสะท้อนใจจัง วันนี้จะเป็นอย่างไร ฝนตกแรงแต่เช้า ลมหนาวก็เริ่มมา ธรรมชาตินี้น่ากลัวจริงๆเหมือนกันนะคะคุณหลวงเส
โดย:
เกศสุริยง
วันที่: 8 ตุลาคม 2554 เวลา:8:41:08 น.
มาทักทายค่อนข้างดึก ช่วงนี้นอนหลับไม่ค่อยเต็มตาเลยกลัวน้ำมาไม่รู้ตัว ฝนที่อ่างทองก็ตกแทบจะทั้งวันเลย แถมข้างบ้านก็โดนขโมยย่องเบาอีก สารพัดจริงๆช่วงนี้ แล้วคุณหลวงเส ล่ะคะเป็นอย่างไรบ้าง?
โดย:
เกศสุริยง
วันที่: 10 ตุลาคม 2554 เวลา:22:31:36 น.
อรุณสวัสดิ์เช้าวันพฤหัสบดีค่ะ คุณเส สถานการณ์้น้ำท่วมยังน่าเป็นห่วงทั้งต่างจังหวัด กรุงเทพฯ และปริมณฆล ขอให้เพื่อน ๆ ตั้งรับสถานการณ์ด้วยการมีสติ และแคล้วคลาดจากน้ำท่วมบ้านเรือนนะค่ะ ด้วยความห่วงใยเสมอ
โดย:
KeRiDa
วันที่: 13 ตุลาคม 2554 เวลา:8:43:32 น.
อรุณสวัสดิ์เช้าวันจันทร์ค่ะ คุณเส แวะมาทักทายด้วยความห่วงใยน๊า
โดย:
KeRiDa
วันที่: 17 ตุลาคม 2554 เวลา:7:55:29 น.
หายไปเสียสองวัน น้ำที่บ้านท่วมถึงหน้าบ้านแต่ไม่สูงนักยังไม่เข้าบ้านค่ะ ความสูงแค่กระสอบทรายสามชั้นค่ะที่ร้านกาแฟยังห่วงอยู่ค่ะน้ำจะถึงถนนแล้ว ถ้าท่วมถนนแต่ละอำเภอก็จะถูกตัดขาดออกจากกัน ยังลุ้นๆอยู่ค่ะ แต่ก็สร้างผนังกั้นน้ำแล้วค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ ขอบคุณจริงๆ ต้องสู้กันต่อไปค่ะระลึกถึงเสมอค่ะคุณหลวงเส
โดย:
เกศสุริยง
วันที่: 18 ตุลาคม 2554 เวลา:22:48:41 น.
อรุณสวัสดิ์เช้าวันเสาร์ค่ะ คุณเส ยามนี้ไม่มีอะไรจะดีกว่าการส่งกำลังใจมาให้กันและกัน ต้อยขอมอบดอกไม้แทนความห่วงใยทั้งมวลค่ะ
โดย:
KeRiDa
วันที่: 22 ตุลาคม 2554 เวลา:8:34:43 น.
--------------------------------
หายๆโผล่ๆอย่าว่ากันนะคะ น้ำขึ้นอีกแล้ว เหนื่อยใจจัง แต่ที่กั้นเอาไว้น้ำยังไม่เข้าบ้าน แค่ซึมเล็กน้อย แต่สงสารคนกรุงเทพฯเหลือเกิน วันนี้ดูข่าวจระเข้อาละวาดแถวบางบัวทอง ชาวบ้านต้องหวาดผวา เมื่อไรจะกลับคืนสู่ปกติเสียที ประเทศไทยคงบอบช้ำมากๆ ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่มีให้เสมอมานะคะคุณหลวงเส
โดย:
เกศสุริยง
วันที่: 23 ตุลาคม 2554 เวลา:20:41:46 น.
อรุณสวัสดิ์เช้าวันพุธค่ะ คุณเส แวะมาทักทายด้วยความห่วงใยนะจ้ะ
โดย:
KeRiDa
วันที่: 26 ตุลาคม 2554 เวลา:8:05:27 น.
----------------------------------
แวะมาทักทายก่อนนอน ด้วยความคิดถึงหวังว่าคุณหลวงเส สบายดีนะคะ
โดย:
เกศสุริยง
วันที่: 30 ตุลาคม 2554 เวลา:0:08:00 น.
ประทานโทษมิตรรักแฟนเพลงทุกท่านด้วยนะคับ ผมไม่ได้อั๊พนิยายที่นี่เสียนาน สำหรับคุณ go fa fa เดี่๋ยวผมจะตามดูให้นะคับ
ช่วงนี้งานยุ่งมาก ๆ (งานสวน) ไปอยู่ที่นั่นผมใช้แอร์การ์ดธรรมดาคับ เข้าบล็อกแก้งไม่ได้ มันอืดมาก ๆ
โดย:
หลวงเส
วันที่: 30 ตุลาคม 2554 เวลา:17:13:16 น.
ไม่รู้จำกันได้หรือเปล่า ปรายเองค่ะ ที่หลวงเสเคยไปเยี่ยมตอนครั้งกระโน้น กลอนคำสัญญาเมื่อฟ้าสางอะค่ะ ไม่ได้มาหานาน
มาก แต่ไม่เคยลืมคำสัญญาที่ให้ไว้ว่าจะมาอ่าน
ติดเฟสบุ๊คงอมแงมค่ะ รวมทั้งมีงานอื่นๆรออยู่
หลวงเสเล่นเฟสบุ๊คหรือเปล่า จะได้แอดมาเป็นเพื่อนกัน
โดย: วัวป่าหลงเงาจันทรา IP: 118.172.138.165 วันที่: 31 ตุลาคม 2554 เวลา:13:39:52 น.
คิดถึงเสมอค่ะ ว่างๆเข้าไปคุยกันบ้างนะคะ
โดย:
ดอยสะเก็ด
วันที่: 3 พฤศจิกายน 2554 เวลา:8:08:20 น.
สวัสดีหลวงเสรี
วันนี้มาดูลาดเลา แต่ยังไม่ได้อ่านเหมือนกัน หมู่นี้หรือหมู่ไหนงานก็ยุ่งตลอด นี่เพิ่งกลับมาจากเวีัยตนาม
ขำนาฬิกาปลุกข้างบนนี่จัง เข้าใจหามา
โดย:
pantamuang
วันที่: 3 พฤศจิกายน 2554 เวลา:9:47:15 น.
อรุณสวัสดิ์เช้าวันอังคารค่ะ หลวงเส แวะมาทักทายและส่งความคิดถึงให้กันนะ
โดย:
KeRiDa
วันที่: 8 พฤศจิกายน 2554 เวลา:9:24:06 น.
สวัสดีครับเพื่อน ๆ ทุกคน ห่างหายไปบ้างไม่ว่ากันนะครับ
งานยุ่งครับผม
โดย:
หลวงเส
วันที่: 11 พฤศจิกายน 2554 เวลา:20:30:45 น.
ขอบคุณคุณหลวงเสที่แวะไปชมบล็อกพาสต้านะคะ
จานนี้อาหารบ้านๆ (ของชาวอิตาเลี่ยน) ทำแป้งเองที่บ้าน
ไม่ยากเลย หน้าตายังกะหอยแน่ะ อิอิ
เอามาฝากจานนึงค่ะ
โดย:
diamondsky
วันที่: 11 พฤศจิกายน 2554 เวลา:20:47:07 น.
อรุณสวัสดิ์เช้าวันเสาร์ค่ะ คุณเส
โดย:
KeRiDa
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2554 เวลา:8:47:11 น.
สร้างกริตเตอร์
วันลอยกระทงที่ผ่านมาไม่ได้ไปไหนเลยค่ะ นอนเฝ้าบ้านให้เด้กๆไปเที่ยวกันและรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวไปหมด งานแสดงไม่มีเลยช่วงลอยกระทงแต่ก็ไม่ได้หยุดเลย ทำเค็กตามออร์เดอร์ให้ลูกค้าตลอด เพิ่งจะว่างจริงๆก็ตอนนี้ เลยรีบมาทักทาย หวังว่าคุณหลวงเส คงสบายดีนะคะ
โดย:
เกศสุริยง
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2554 เวลา:22:26:41 น.
อ่านบทความแล้ว น่าติดตามมากครับ สนุกดีครับ เขียนได้ดีมากครับ ขอบคุณ
how to jelq
video jelqing
make dick bigger
โดย: aeawit (
ratone
) วันที่: 13 พฤศจิกายน 2554 เวลา:6:04:16 น.
สร้างกริตเตอร์
สวัสดียามบ่ายๆค่ะคุณหลวงเส
โดย:
เกศสุริยง
วันที่: 14 พฤศจิกายน 2554 เวลา:13:57:23 น.
Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
หลวงเส
Location :
สุราษฏร์ธานี Thailand
[ดู Profile ทั้งหมด]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [
?
]
ดอยสะเก็ด
diamondsky
บ้าได้ถ้วย
ยาชมภู
เกศสุริยง
KeRiDa
วัวป่าหลงเงาจันทรา
nonguide
Webmaster - BlogGang
[Add หลวงเส's blog to your web]
Bloggang.com
- - รักทะเล..เพราะมีลมเพ.ลมพัด
- - แม้คนที่เคยนัด..เค้าจะลมพัด.ลมเพ
- - รักภูเขา..เพราะมีลมเหงา.จากทะเล
- - ล่องเรือตังเก.ไปตามลมเพ.ลมพัด
ขอบพระคุณค่ะ"หลวงเส"ที่ไปเยี่ยมเยียน.."คิดถึงจัง"
หนูเข้า Thai writer ไม่ได้ค่ะ..แบบว่าลืมชื่อค่ะ
ท่านจำที่วิจารย์หนูได้ไหมคะ?
(ปางบรรพ์../..Prangpun /..Prangbun10913 ประมาณเนี๊ยะค่ะ)
น่ารังเกียจจัง..จำชื่อตัวเองไม่ได้
ถ้าท่านเจอลิงค์ที่ท่านวิจารณ์หนูในหัวข้อ"แหม่มกะปิ"
ท่านส่งให้ด้วยนะคะ