มกราคม 2563

 
 
 
1
4
5
8
9
10
12
13
14
16
17
18
19
21
22
24
26
27
29
30
31
 
 
All Blog
เมื่อสามีเธอเป็นแต๋ว บทที่ 4 หน้า 5
รุ่งเช้า ต้นข้าวบอกเธอว่าจะพาไปเที่ยวหาดราไวย์

หญิงสาวตื่นเต้นเตรียมตัวแต่เช้า สองหนุ่มก็ขอตามพี่ๆ

ไปด้วย เพราะนานๆ ที ได้เที่ยวกับต้นข้าว ต้นข้าวพาเธอดูแหล่งขายมุก

พอเห็นเธอสนใจเขาก็ซื้อให้ และพากินอาหารทะเลสดๆ ที่เพิ่งจากเรือ ทำเอาข้าวหอม ฟิน ละลายไปกับความอร่อย

ข้าวหอมเห็นพระองค์ขาวที่อยู่บนเขาไกลๆ เธอถามเขาว่าข้างบนเขาใช่วัดหรือเปล่า เขาก็พาเธอไป


ทางขึ้นเขาคดเคี้ยวและชันมากกว่าเขาที่ข้ามไปหาดป่าตองอีก ระหว่างทางขึ้นมีปางช้างเล็กๆ

นักท่องเที่ยวลงถ่ายรูปกันบางคนก็ขับมอเตอร์ไซส์ขึ้นมา ซึ่งต้องอาศัยความชำนาญพอสมควร


“สวย มากๆ”

เธอทั้งตื่นเต้นกับวิวทิวทัศน์บนยอดเขา


 

“พระพุทธมิ่งมงคลเอกนาคคีรี”


เธอดูป้ายบอกแล้วอ่านตาม



“ใครที่มาภูเก็ตต้องมาไหว้พระบนเขานี้ ไม่งั้นมาไม่ถึง”


“ฉันมาถึงแล้วน่ะสิ”

เธอหมุนไปรอบๆ ลานหน้าพระที่หันไปทางตะวันออก


“อธิษฐานขอพรท่านสิ จะได้มาอีก”

เขาบอกเธอ


ข้าวหอมเข้าไปไหว้พระขอพร แล้วอธิษฐานขอให้เธอได้มาเที่ยวภูเก็ตอีกครั้ง

พอไหว้พระเสร็จพากันเดิมดูลมชมวิวบนลานหน้าพระ ซึ่งมีโอกาสได้เห็นท้องทะเลสุดตา
 
“โห เจ้ ทะเลฝั่งนี้ ทำไมน้ำทะเลสีเขียว เมื่อวานที่หาดป่าตองน้ำยังเป็นสีฟ้าเลย”


“ฝั่งนี้เป็นฝั่งตะวันออก เป็นฝั่งที่อยู่ใต้ลม ส่วนฝั่งตะวันตกได้รับลมจากทางเหนือก็จะมีสีฟ้า”


“จริงเหรอเจ้ “

ทำหน้าฉงนฉงาย


“จริงสิ ตอนเย็นจะไปดูพระอาทิตย์ตกดินที่แหลมพรหมเทพกันไหมล่ะ”

อีกฝ่ายก็พูดเป็นเรื่องจริงจัง


“เคยได้ยินแต่ชื่อ”

เธอเคยได้เห็นพวกนักท่องเที่ยวเอาไปลงในเน็ต

“เจ้ ถ้าอยากมาอีกจะได้มาไหม?”


“ไหนทีแรกไหนบอกว่าจะไปอุดรไง”

เข้าย้อน


“อุดรก็ไป ภูเก็ตก็มา นะนะ”

เธอเข้าไปเกาะแขนเขาเพื่อออเซาะ


ต้นข้าวไม่ตอบแกล้งเดินหนีเด็กขี้อ้อนคนนี้
 
หลังจากลงจากเขา เขาพาแวะหาอะไรกินและแวะเที่ยวสวนสัตว์ และแวะไปนั่งเล่นที่หาดในหาน

หาดเล็กๆ แต่ก็สวย มีนักท่องเที่ยวพอสมควร แต่ไม่พลุกพล่านเท่าป่าตอง

พอได้เวลาก่อนพลบค่ำเขาก็พาไปแหลมพรหมเทพ


“ต้องมาก่อนเวลาหน่อย คนเยอะมาก”


เขาบอก แล้วก็เป็นจริงอย่างว่า หาที่จอดรถแทบไม่มี นักท่องเที่ยวต่างมารอชมพระอาทิตย์ตกดินจนแทบไม่มีที่ยืน ช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ยังไม่ตก

ก็พากันเดินลงไปที่แหลม บนแหลมไกลลิบๆ ตรงนั้น

มีนักท่องเที่ยวไต่ลงมาพอสมควร มีพระพุทธรูปองค์เล็กตั้งอยู่

มีหมายเลขเหมือนเป็นพิกัด


ข้าวหอมมองอย่างสนเท่ห์


“คืออะไรน่ะเจ้”


ต้นข้าวเองก็ไม่ได้รู้ประวัติที่มาดีนัก


“ผู้พิชิตแหลมพรหมเทพมั้ง”


เขาตอบ ทำเอาข้าวหอมเงิบไปกับคำตอบที่ไม่น่าจะจริง
ข้าวหอมสนุกถ่ายรูปตามมุมต่างๆ

ดึงสองหนุ่มไปถ่ายเป็นที่ระลึก ต้นข้าวเห็นอีกฝ่ายสนุกก็ยิ้ม เธอดึงเขาไปถ่ายรูปด้วยเหมือนกัน


“Memory เต็มหรือยัง?” เขาอดเหน็บเธอไม่ได้


ได้เวลาที่พระอาทิตย์จะลับขอบฟ้านักท่องเที่ยวยืนเรียงกันเพื่อดูภาพความสวยงามของธรรมชาติ

พระทิตย์ดวงโตค่อยๆเลื่อนต่ำลง จนจรดกับเส้นขอบฟ้าไกล แล้วหายไปในทะเลพร้อมกับความมืดที่มาเยือน


“สวยจัง”

ข้าวหอมถ่ายรูปไล่เป็นสเต็บ


“ดีนะวันนี้ไม่มีเมฆบัง”


“เมื่อกี้ได้ขอพรด้วยนะ”


“ขออะไรอีก ตอนนี้พระอาทิตย์ไม่รับคำขอใดใดแล้ว”


“ทำไมล่ะ คำขอไม่ได้ยากเย็นเลยสักหน่อย พระอาทิตย์ไม่ได้เหนื่อยด้วย”


“ขออะไร?”

ต้นข้าวมองคนกวนคำขำๆ


“ขอให้เจ้พาฉันมาชมพระอาทิตย์ตกทะเลที่นี่อีกไงคะ”

หน้าเจ้าเล่ห์ยิ้มพรายเอ่ย


ต้นข้าวยิ้มแทนคำตอบ

 
เห็นว่าเย็นมากแล้วทั้ง 4 เลยกลับบ้าน รถติดที่ท่าฉลองบ้างเล็กน้อย

พรุ่งนี้ต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯตอนเย็น ยังพอมีเวลาเที่ยวในช่วงเช้า  ข้าวหอมแอบเห็น ป้ายอบเซาว์น่า


“เจ้ ฉันอยากอบเซาว์น่า”

เธอไม่รอช้าที่จะได้ทำกิจกรรมที่ไม่ควรขาด

 
หากใครมาภูเก็ตแล้วไม่ได้ไป ภูเก็ตแฟนตาซี หาดป่าตอง

ไหว้พระบนเขา หรือไปดำน้ำที่หมู่เกาะพีพี เข้าสปา

อบเซาว์น่า มันก็เหมือนมาไม่ถึง สำหรับภูเก็ตแฟนตาซีกับหมู่เกาะพีพี  

ข้าวหอมไม่ได้ไป เพราะแค่ 2 วันที่ผ่านมา เที่ยวในเมืองกับหาด 2-3 ที่ ก็หมดวันแล้ว


และมาครั้งนี้ไม่ได้วางแผนเพื่อมาเที่ยว เธอมาฉลองปีใหม่กับอากงของต้นข้าว


“เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนเช้ามีเวลาจะพาไป”

ต้นข้าวบอกเธอ


คืนนั้นอากงก็ยังให้จัดอาหารพิเศษจากร้านดังในภูเก็ตมาเลี้ยงครอบครัวเหมือนเดิม


“อากงก็แก่แล้วนะ หวังว่าจะได้อุ้มเหลนก่อนตาย”

อากงพูดแล้วส่งแก้วเล็กๆ ให้ต้นข้าว


เขารับมา ถืออย่างเลี่ยงไม่ได้ มันน้ำเมื่อวานชัดๆ ดื่มไปแล้ววูบวาบกว่าจะนอนหลับ


“ครับอากง”

เขาตอบรับ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเสียใจ


“อากงก็มีแต่หลานชาย ได้เจอกับข้าวหอมก็รู้สึกมีความสุข ได้อุ้มเหลนเร็วๆ นี้ก็จะดี อากงไม่รู้ว่าว่าจะอยู่ไปถึงวันไหน สมบัติมีเยอะ มันก็ไม่ใช่ว่าทำให้เรามีความสุขได้”


“คุณพ่อไม่ต้องห่วงนะคะ ต้นกับข้าวหอมเองก็วางแผนมีหลานให้พวกเราค่ะ และอากงจะได้อุ้มเหลนแน่ๆ”

แม่พูดเอาใจอากง


“อากงยังแข็งแรง อากงยังหนุ่มยังแน่นอยู่นะคะ”

ข้าวหอมทำเสียงออดอ้อนอีกคน


อากงได้แต่หัวเราะชอบใจ ทั้งสะไภ้และหลานสะไภ้ที่พูดถูกใจ


“ดื่มสิต้น วันนี้ 2 แก้วเลย”

อากงบอก ต้นตาเหลือกลานทำหน้าไม่ถูก จะคายก็ไม่ได้
ในที่สุดอากงบังคับให้เขาดื่มไปสามแก้ว คนอื่นๆ คุยกันอย่างสนุก

ข้าวหอมก็สนุกไปกับเขาด้วย โอห์มเอากีต้าร์มาเล่นเพลงกล่อนทุกคนฟังเพลินๆ


ต้นข้าวไม่ไหวอยู่คนเดียวขอตัวไปนอน ส่วนข้าวหอมนั่งร้องเพลงกับโอห์มและอาร์มต่อ


จนดึกมาก ข้าวหอมยังไม่อาบน้ำเลยขอตัวไปนอนอีกคน
เข้ามาในห้องเห็นต้นข้าวนอนหงายหายใจหนักหน่วง


“หลับแล้วเหรอ”

เธอถามเขา


เธอหายเข้าไปอาบน้ำ กลับออกมาหันรีหันขวาง
ต้นกึ่งกลับกึ่งตื่น


“กี่โมงแล้วเนี่ย”

เขาเอ่ยถาม


นอนเหงื่อแตกอยู่ตั้งนานคิดว่าน่าจะเช้าแล้ว


“5 ทุ่มเจ้”


“เพิ่ง 5 ทุ่มเองเหรอ นอนตั้งนานแล้วนะ”


“เจ้เป็นไรหรือเปล่า เข้ามานอน ชั่วโมงเดียวเอง จะสว่างแล้ว เมาหรือไงคะ?”


ต้นข้าวบอกไม่ถูก เขาคิดว่าหลับ แต่ก็ไม่หลับ มันวูบวาบ ร้อนจนเหงื่อออก


“งั้นก็นอนสิ จะเดินแก้ผ้าไปถึงไหน”

เขาต่อว่าเธอ


“เค้าไม่มีเสื้อใส่”


“ฮึ ทำไม?”


“ก็ใส่ไปหมดแล้ว เหลือชุดเดียวไว้ใส่กลับ”


“ทำไมเอามาน้อย”


“ก็เจ้บอก 3 วัน ก็เลยเอามาแค่ 3 ชุด”


ทำไมเธอไม่เผื่อบ้าง....


“อืม..ก็ไม่ต้องใส่”

เขาพูดราวเป็นเรื่องปกติ ก็จริงนะ ข้าวหอมก็ชอบแก้ผ้าอยู่เป็นประจำ


“ก็ได้”

หญิงสาวเดินมาที่เตียง


เธอนั่งลงแล้วเบียดตัวลงข้างต้นข้าว ต้นข้าวลุกนั่งแล้วดึงเธอไปนอนข้างในส่วนเขานอนด้านนอก


“เดี๋ยวตกเตียงหล่อนไปนอนด้านใน แล้วก็ห่มผ้าด้วย”


ข้าวหอมล้มลงนอนต้นข้าวปิดไฟ สักพักเสียงหายใจลึกของข้าวหอมบอกว่าหลับแล้ว

พร้อมกับมือที่กอดก่ายเขาไว้ ต้นข้าวกึ่งหลับกึ่งตื่น

เขาพยายามหลับตา แต่เสียงหัวใจที่เต้นระทึกเขานับจนถึงพัน มันไม่ได้ช่วยทำให้หลับได้


กลิ่นหอมอ่อนๆ ของข้าวหอมพอทำให้เขาสงบลงได้บ้าง ที่นอนคับแคบ แค่ตัวเขาก็แทบจะล้นเตียง เขาเบียดข้าวหอมเข้าไปอีกดึงเธอมาซบที่อก ดึงมือน้อยๆ

ข้าวหอมมากอดเขาไว้ อกตูมน้อยๆ นิ่มๆ บดเบียดแผ่นอกเขา ก่อนหน้านี้ไม่เคยคิดอะไร นอกจากขยะแขยงขนลุก

ก่อนนี้รู้สึกรังเกียจที่ต้องทนมองร่างอ้อนแอ้น เปือยเปล่าต่อหน้า แต่ตอนนี้เขาชินชา จนกระทั้ง

 



Create Date : 03 มกราคม 2563
Last Update : 3 มกราคม 2563 17:12:15 น.
Counter : 108 Pageviews.

2 comments
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณหอมกร

  
unitan Literature Blog ดู Blog
บล็อกนี้ยังไม่ได้โหวตให้ค่ะ

โดย: หอมกร วันที่: 10 มกราคม 2563 เวลา:10:03:44 น.
  
โดย: unitan วันที่: 11 มกราคม 2563 เวลา:7:38:38 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

unitan
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]