สมรัชนะ( นายแบก(อาหาร) - นักเขี่ย(หนังสือ) - นักท่องเที่ยว(ยามเมื่อว่าง) -ฝากพ็อกเก็ตบุ๊คเรื่องโหด มันส์ ฮา ประสาลูกเรือ(สำราญ)วางแผงแล้วทั่วไทย-The3 pocket book is in all leading bookstores in Thailand soon.ฮาวทู ผสมประสบการณ์ลูกเรือไทยในต่างแดน แสนฮา สุดมันส์ เศร้า เคล้าน้ำตา ประสาลูกเรือ โดย สมรัชนะ มูลสาย...
Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2549
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
23 กรกฏาคม 2549
 
All Blogs
 
เรือเกือบจม ..คิดถึงเมืองไทยมาก เกือบเอาชีพมาทิ้งที่อเมริกา...ลูกเรือไทย

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน ..
เรื่องราวอยู่ที่ แกลเลอรี่....

รู้แต่วันเกิดไม่รู้วันตาย จรีง ๆ ...

สมรัชนะ
ติดตามเรื่องและภาพได้ทาง พันทิป

//www.bloggang.com/mainblog.php?id=sochana9
Cruise ship accident-วิบัติเรือสำราญ เกือบล่มแทบเอาชีพไม่รอด Live from Florida , USA reported by Somratchana,crew on board
วันนี้เรือมาถึง ท่าเรือของอเมริกา Port Caneveral ซึ่งอยู่รัฐฟลอริด้า ใกล้กับ Orlando ทางตอนเหนือของ Miami – Tampa
ผมทำงานรอบเช้า เข้าหกโมงถึงสิบเอ็ดโมง บริการห้องอาหารบุฟเฟต์ หน้าที่ของผมคือบริการเสิร์ฟชา กาแฟ หรือแอร์ตอหลี น้ำผลไม้ ซึ่งจะมีรถเข็ญ ๆ ไปตามโต๊ะ
คอยถามลูกค้า รับชากาแฟ หรือน้ำผลไม้
หลังเลิกงานจึงรีบออกไปโทรศัพท์ถึงคุณแม่ที่เมืองไทย เพราะโทรบนบกเสียงจะชัดและไม่ดีเลย์ ตามประสาสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำอย่างเรา...
“เป็นจ๊ะไดพ่อง หล้าสบายดีก่อ มีอะหยั๋งถึงได้โทรมาหาแม่บ่อย หว่างนี้ ...”(เป็นอย่างไรบ้าง ชายเล็กสบายดีมั้ย ทำไมโทรมาหาแม่บ่อยจังพักนี้) เสียงทักทายของแม่ยังอบอุ่นเสมอ ด้วยวัยเจ็ดสิบ ฟังทีไรก็เป็นสุขแบบอิ่มอุ่นทุกที...
“บ่อ มีอะหยั๋ง อะแม่ โทรมาถามว่าตังค์ส่งมาได้ฮับหรือยัง แม่สบายดีก่อคั๊บ “ (ไม่มีอะไรหรอกครับแม่ แค่โทรมาถามว่าเงินที่ส่งมาได้รับหรือยัง แล้วแม่สบายดีมั้ยครับ )
สักพักสายก็ตัด อย่างไม่รู้สาเหตุ ผมเดินกลับมาทานข้าว ที่เรือ เพราะท่าเรือนี้ ค่อนข้างจะไกลจากเมือง ซึ่งผู้โดยสารส่วนมากจะ ซื้อทัวร์ไปเที่ยว KENNEDY SPACE หรือ NASA สถานที่ปล่อยยานอวกาศ อันเป็นแหลม ที่อยู่ติดทะเล ไม่มีอาคารบ้านเรือนมากนัก สถานที่แห่งนี้จึงเต็มไปด้วยสัตว์ป่า หลากหลายชนิด
ตามตารางเรือจะออกจากท่าเรือบ่ายสอง เพื่อมุ่งหน้าไป นิวยอร์ก ซึ่งต้องใช้เวลาหนึ่งวัน จากรัฐฟลอริด้า ไปนิวยอร์ก
ผมนอนหลับกลางวันก่อนทำงานรอบตอนเย็น บ่ายสามต้น ๆ ผมสะดุ้งตื่นมา เปิดม่านที่นอนดู ว่าเวลากี่โมงแล้วเพราะตั้งนาฬิกาไว้ไม่ยอมปลุกซักที ไม่เกินห้านาที เรือได้โคลง เอียงอย่างมาก ผมนอนอยู่เตียงชั้นบนด้วยสภาพเปลือยล้อนจ้อน เพราะอยู่ห้องคนเดียว เพื่อนร่วมห้องทำงานรอบกลางวัน
แรงโน้มถ่วงทำให้ผมกระเด็นตกลงมาข้างล่าง ได้แผลถลอกนิดหน่อย สักพักเรือยิ่งเอียงมากกว่าเดิม เรื่อย ๆ ทำให้ผมไปติดอยู่ประตูห้อง ขวดน้ำอัดลม น้ำดื่ม ล้มระเนระนาด เก้าอี้ไหลจะมาทับผม จึงถีบออกได้ทัน
“ladies and gentlemen please stay where you areeeeeeee …..” เสียงประกาศของกัปตันสั่นเครือ อย่างมาก ยิ่งทำให้ตอนนั้นผมรู้สึกกลัวยิ่งกว่าเดิม
“จะรอดป่าววะเนี่ย เกิดอะไรอีกแล้ว เหมือนคราวก่อนตอนอยู่เท็กซัส ไม่มีผิดเลยอะ “ ต่างกันตรงที่คราวนั้นผมทำงานที่ห้องอาหาร แต่ตอนนี้ผมยังสลึมสลือ นึกว่าละเมอ ด้วยสภาพล้อนจ้อน เพราะเป็นคนที่นอนหลับแล้วจะไม่ใส่อะไร ปลดปล่อยให้หลุดพ้นพันธนาการ พอระลึกสติได้จึงหากางเกงมาใส่เพราะความคิดแรกที่คิดคือ “สภาพศพ จะล้อนจ้อนหรือเปล่าเนี่ย....” ปลงอย่างหาที่ติไม่ได้ ก็แหม...คนพึ่งนอนตื่นมาด้วยความบังเอิญ เจอแบบนี้ใครจะคิดอะไรได้มากมายนัก
สักพักเพื่อนมาเคาะ ที่ห้องถามไถ่ ต่างคนต่างกลัว
“เอ้ย มล... นึกออกแล้วให้ตายสิ เมื่อคืนเราพึ่งฝัน ว่า เรือได้เกิดอุบัติเหตุ ทำให้โอมต้องนั่งเครื่องบินไปอีกท่าเรือหนึ่ง ...ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นลางสังหรณ์ได้แม่นขนาดนี้”
พูดแล้วยังขนลุกซู่ โดยไม่รู้ตัว... ผมสนทนากับเพื่อน
“โอมต้องมีองค์แน่เลย รู้อะไร ล่วงหน้า หลายครั้งแล้วหนิ ใช่ปะ” เพื่อนเชื่อเรื่องพรรค์นี้ เป็นทุนเดิม เพราะผมเคยเล่าให้เค้าฟังว่าผมฝันแม่น มั่ก ๆ บางเหตุการณ์ยังกับเคยเห็นก่อนเกิดเหตุการณ์จริง ซะงั้นหละ...
เสียงประกาศ ทีมกู้ภัย ดังเป็นระยะ ๆ และแล้วจึงได้ยินเสียงประกาศ PAX ASSISTANT หรือคนช่วยเหลือผู้โดยสารให้ไปประจำฐาน ซึ่งเป็นหน้าที่ผม จึงขึ้นไป เห็นสภาพหน้าห้อง Medical Center หรือห้องพยาบาล (ไม่ใช่ห้องพญา –บาน(ไม่รู้โรย) ..) ผู้โดยสารรและลูกเรือได้รับบาดเจ็บกันระนาว ผมไปห้องอาหารเห็นถ้วยจาน แก้ว โต๊ะ ระเกะ ระกะ แตกจนนับไม่ถ้วน พนักงานส่วนหนึ่งที่เสิร์ฟน้ำชาตอนบ่าย ช่วยกันเก็บเคลียร์ของอย่างขมีขมัน ..
หลังจากนั้นผมจึงกลับมาห้อง เพราะจำนวนคนไปช่วยผู้โดยสารมีเยอะแล้ว เสียงโทรศัพท์ดังเป็นระยะ ๆ สลับกับเสียงประกาศจากกัปตัน และ passengers service ผมล้มตัวลงนอนอย่างหมดความรู้สึก และชาชินกับสิ่งที่ไม่คาดฝันกับเหตุการณ์เลวร้ายอย่างนี้
ห้าโมงคือเวลาทำงาน อาบน้ำแต่งตัวใส่ชุดสูทสีดำไปทำงาน ห้องอาหารหนึ่งหน้องปิดเพราะเต็มไปด้วยผู้โดยสารนั่งรอปฐมพยาบาล
พนักงานส่วนหนึ่งต้องไปช่วยห้องอื่น ผมทำหน้าที่ส่งผู้โดยสารจากอีกห้องอาหารหนึ่งไปยังอีกห้องหนึ่ง...
ภาพทั้งหลายไม่ได้เห็นอะไรมากมายนัก แต่ได้ยินเสียงเล่าและบอกต่อจากเพื่อนที่อยู่แต่ละมุมของเรือ ว่าความเสียหายนับไม่ถ้วน
กัปตันได้ตัดสินใจหันเรือกลับมา ยังท่าเรือเดิม ซึ่งออกไปได้7 ไมล์ แล้ว พอกลับมารถพยาบาล เฮลิคอปเตอร์ และรถฉุกเฉินจอดรออย่างนับไม่ถ้วน
เสียงของทาง passengers service ประกาศว่าครูซนี้ ฟรี ไม่เสียตังค์ รวมฟรีค่าตั๋วเครื่องบินให้ผู้โดยสารทุกท่าน และมีความจำเป็นต้องให้ผู้โดยสารกลับบ้านก่อนกำหนด
สำนักข่าว CNN (ไม่ใช่สำนักข่าวเห็นสองเอ็น นะครับ-ซีเอ็นเอ็น) รายงานทันด่วน หลังจากเกิดเหตุการณ์ได้ไม่ถึงสิบห้านาที ผู้โดยสารบางท่านบอกว่า ข่าวที่นิวยอร์กรายงานทางเว็บไซด์ เรียบร้อยแล้ว
ส่วนพนักงานลูกเรือไทยทุกคนสบายดี มีรายหนึ่งได้รับบาดเจ็บโต๊ะหินอ่อน ที่เอเทรี่ยม ล้มทับใส่ ลูกเรือชาวอินเดียกุ๊ก ได้รับบาดเจ็บสาหัสในครัว ผู้โดยสารเสียชีวิตหนึ่งศพ ผู้บาดเจ็บนับไม่ถ้วน
ผู้โดยสารบางคนว่ายน้ำที่สระน้ำชั้น 15 บนสุดของเรือ กระเด็นออกจากสระน้ำ ยังกะปลาพยูนเกยตื้น น้ำครึ่งสระทะลักไหลท่วม ห้องอาหาร ฉากในหนังเรื่องโพไซดอนและไททานิค ยังคงติดตาอยู่เสมอ...
เสียงกัปตันประกาศถึงสาเหตุล่าสุดคือ คอมพิวเตอร์ควบคุมการทำงานของเรือทำงานผิดพลาด...
คืนนี้ที่ห้องอาหาร จึงเสิร์ฟ ฟรีเครื่องดื่ม ไม่อั้น ส่วนผู้โดยสารเริ่มทะยอยกลับบ้าน .....
ห้องอาหารหลายห้อง ปิดอย่างไม่รู้กำหนดการเปิดทำการได้เมื่อไหร่ ไม่รู้เรือจะไปถึงนิวยอร์กเมื่อไหร่
ผมไม่ได้รับรายงานอะไรมากมายไปกว่านี้ เพื่อนร่วมงานชาวต่างชาติหลายคนที่เคยทำงานด้วยกันเมื่อเรือเก่าปีที่แล้วที่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า... “อีกแล้วครับท่าน”
ชีวิตวันนี้ วันหน้าจะเป็นอย่างไร ไม่มีใครรู้ สิ่งที่รู้วันนี้คือจะทำดีที่สุด ก็พอ...

พิมพ์ครั้งล่าสุดเมื่อ วันที่ 18 เดือน ก ค 2549 ๐๐/๐๐/๐๐ ๐๐:๐๐ น. ตีหนึ่งของวันที่ 18 July 2006 ด้วยสัตย์และความจริงขอรับรองว่าเหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นจริง ...




Create Date : 23 กรกฎาคม 2549
Last Update : 23 กรกฎาคม 2549 0:21:38 น. 2 comments
Counter : 400 Pageviews.

 
โชดดีแล้วหละค่ะ ที่ผ่านมาได้


โดย: Love U forever. วันที่: 23 กรกฎาคม 2549 เวลา:1:14:52 น.  

 
ตื่นเต้นและน่ากลัวค่ะ


โดย: Htervo วันที่: 19 ตุลาคม 2549 เวลา:22:55:02 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

sochana9
Location :
New York United States

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




โอม (สมรัชนะ) ทำงานเรือสำราญ ที่อเมริกา และยุโรป ปีหนึ่งจะมาพักร้อนที่เมืองไทย สองเดือน
เจ้าของหนังสือ-เสิร์ฟสำราญสวรรค์บนเรือ,บ๋อยอินเตอร์เม้าท์เรือสำราญ และเล่มใหม่เดือนนี้ .. ชีวิต..."เรือสำราญ" ฝากด้วยขอรับ... เรื่อง how to จากประสบการณ์งานเรือสำราญ...


"นักเสิร์ฟมือโปร โกอินเตอร์ รายได้เป็นแสน ท่องเที่ยวฟรี ทั่วโลก "

ติดตามได้..

ฮักจากใจ๋แต๊ ๆ หนา คนเชียงราย เหนือสุดยอดในสยาม ...งามด้วยน้ำใจ๋

ปัจจุบันทำงานเรือสำราญ อยู่ยุโรป และนิวยอร์กครับ..



Parents strongly cautioned
รัก คงเดิมและเพิ่มอนึ่งคิดถึงพอสังเขป
สมรัชนะ ณ มหานครนิวยอร์ก ครับ..
นักเขี่ย นายแบก และนักท่องเที่ยวอิสระ
Moonsai Somratchana
the waiter and the author,Cabin 3270
The Crown Princess
c/o Cruiselink II,ltd.
676 A 9 th Avenue
Box 238
New York ,New York.
U.S.A. 10036








หนังสือเล่มสาม เรื่อง โหด มันส์ ฮา ประสาลูกเรือ(สำราญ) โดย__สมรัชนะ มูลสาย เปิดตัวที่ร้านนายอินทร์ สยามพารากอน ชั้นสาม วันที่ 09 Oct 09 @ 1.30 pm. ฮาวทู ผสมประสบการณ์สุดมันส์ แสนฮา และชีวิตลูกเรือสำราญเป็นอย่างไรพลาดไม่ได้ ต้นเดือนตุลา เจอกันทุกแผงทั่วไทย 09 09 09 is my Birthday !!!
On vacation in Thailand July 4 - Oct 12 ,2009
Thanks for reading . Have a nice day ! Copyright 2009 @ by Somratchana Moonsai Reproduction, either in whole or in part, is forbidden without written permission from Somratchana Moonsai. บทความ เรื่องเล่า และภาพ ที่ลงในบล๊อกของ “สมรัชนะ”ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามกฏหมาย นอกจากจะได้รับอนุญาตจาก “สมรัชนะ” เท่านั้น...

@Copyright 2009 by Somratchana Moonsai . All rights reserved . Reprint rights must be granted by Somratchana Moonsai . Write me or request reprint permission by e-mail.


งานเขียนทุกชิ้นที่ปรากฏในเวบไซด์แห่งนี้ เป็นลิขสิทธิ์ของเจ้าของบทประพันธ์นั้นๆ แต่เพียงผู้เดียว ห้ามกระทำการดัดแปลง แก้ไข หรือแอบอ้างไปเป็นผลงานของตน โดยไม่มีการอ้างถึงเจ้าของลิขสิทธิ์หากผู้ใดมีความประสงค์จะนำข้อมูลดังกล่าวออกเผยแพร่ ตีพิมพ์ หรือ นำไปใช้เพื่อประโยชน์อื่นใด โปรดติดต่อเจ้าของบทประพันธ์โดยตรง- all rights reserved By Somratchana Moonsai



sochana99@hotmail.com , moonsai2000@yahoo.com

thanks for visiting my Blog !!!! OHM Somratchana
   
Somratchana Moonsai

สร้างลิงค์ของโปรไฟล์ในแบบที่เป็นตัวคุณเอง
Friends' blogs
[Add sochana9's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.