บทกวีทิพย์จากนิพพาน :: ธัมมจักกัปปวัตนสูตร

๐ พระอานนท์เถรพุทธอุปัฏฐาก อรรถวิภาคต่อพระคณะสงฆ์สังคายนาครั้งปฐมบรมวงศ์ แสดงองค์ตามวาทีนี้เป็นธรรม์....



1.เอวัมเม สุตัง เอกัง สะมะยัง ข้าฯได้ฟังจาก”พระพุทธเจ้า”

ภะคะวา พาราณะสิยัง วิหะระติ ยุคหนึ่งเนาอยู่ในป่าไพรสัณห์

อิสิปะเตนะ มิคะทาเยฯ ชื่อ”อิสิปตนมฤคทายวัน”

ใกล้เมือง”พาราณสี”นั้นสำคัญมี



2.ตัตระ โข ภะคะวา กาลครั้งนั้นทรงตรัสเตือนสติ”พระปัญจะ-

ปัญจะ วัคคิเย ภิกขู วัคคียะ”ภิกษุสงฆ์ธำรงศรี

อามันเต สิฯ ให้ตั้งใจฟังพระดำรัสจอมมุนี

และพิจารณาสุนทรีย์แต่นี้ไป.....



3.เทวเม ภิกขะเว อันตา บรรพชิตไซร้ไม่ควรปฏิบัติ

ปัพพะ ชิเตนะ นะ เสวิตัพพา ที่ข้องขัดสองอย่างดังอ้างไข



4.โย จายัง กาเมสุ คือประพฤติปฏิบัติตนวนสุขใน-

กามะสุขัลลิกานุโยโค “รูป-รส-กลิ่น-เสียง-สัมผัส”ไซร้น่าใคร่รัก-

หีโน คัมโม โปถุชชะนิโก น่าปรารถนาซึ่งเป็นธรรม์อันทรามเลว

อะนะริโย อะนัตถะ สัญหิโต ผู้ครองเรือนแหลกเหลวพาเลวหนัก

มิใช่ธรรมนำจิตใจได้หยุดพัก

กิเลสฟักตัวต่อเติมกลับเพิ่มพูน!!!



5.โย จายัง อีกอย่างทรมานกายใจให้ลำบาก

อัตตะกิละมะถานุโยโค มีแต่ยากรับแต่โทษประโยชน์สูญ

ทุกโข อะนะริโย หักโหมการปฏิบัติเร่งรัดพูน

อะนัตถะสัญหิโตฯ ชีพเจียนสูญวอดวายถึงตายลง!!!

หวังลุมรรคผลเร็วไวมิใช่เหตุ- ดับกิเลสที่กลุ้มรุมกลับลุ่มหลง

“มิใช่ทางหลุดพ้นจากวนวง” จิตยังหลง”กิเลสหนามากกว่าเดิม”!!!



6.เอเต เต ภิกขะเว “ตถาคต”รู้แล้วหนอข้อปฏิบัติ

อุโภ อันเต อะนุปะคัมมะ ที่เด่นชัด”ทางสายกลาง”ช่วยสร้างเสริม

มัชฌิมา ปะฏิปะทา เรา”ตรัสรู้ด้วยปัญญา”มาต่อเติม

ตะถาคะเตนะ อะภิสัมพุทธา ประพฤติเพิ่มนอกจากทางสองอย่างนั้น!!!!

ไม่เข้าไปใกล้สุดโต่งทางสองอย่าง!!! แต่”อยู่กลาง-มัชฌิมา”ไม่อาสัญ

“ไม่หลงสุข-ไม่ทุกข์ยาก”ลำบากครัน “พอดี”นั้นคือ”จุดหมายทางสายกลาง”!!!



7.จักขุกะระณี ญาณะกะระณี “ทางสายกลาง”ข้อปฏิบัติมัชฌิมา

อุปะสะมายะ อะภิญญายะ ทำ”ดวงตาให้เห็นธรรม์”อันกระจ่าง

สัมโพธายะ นิพพานายะ ทำ”ญาณเป็นเครื่องรู้”เห็นลู่ทาง

สังวัตตะติ ฯ ปล่อยละวาง”จิตสงบ”พบเยือกเย็น

เพื่อ”รู้ยิ่ง”ตรัสรู้สู่โลกทิพย์ จิตเข้า”นิพพาน”พบประสบเห็น

“ไม่มีเกิด-แก่-เจ็บ-ตาย”หายลำเค็ญ “ตาที่เห็นคือปัญญา”สัมมาโพธิ์!!!



8.กะตะมา จะสา ภิกขะเว การปฏิบัติ”ทางสายกลาง”เป็นอย่างไร?

มัชฌิมา ปะฏิปะทา ตะถาตะเตนะ

อะภิสัมพุทธา จักขุกะระณี

ญาณะกะระณี อุปะสะมายะ

อะภิญญายะ สัมโพธายะ

นิพพานายะ สังวัตตะติ ฯ



9.อะยะเมวะ อะริโย คือ “หนทางนำไปให้สุโข”

อัฏฐังคิโก มัคโค ฯ “มีแปดอย่าง”ไร้มลพิษสู่”จิตโพธิ์”



10.เสยยะ ถีทัง “แปดมัคโค-ข้อปฏิบัติกำจัดทุกข์”!!!

สัมมาทิฏฐิ –สัมมาสังกัปโป หนึ่ง-“ปัญญาเห็นชอบ”เห็น”อริยสัจ”

สัมมาวาจา-สัมมากัมมันโต สอง-เด่นชัด”ดำริชอบ”ประกอบสุข

สัมมาวายาโม-สัมมาสติ คิดจะออกจากกามคลายความทุกข์

สัมมาสมาธิ ฯ ไม่บุกรุกพยาบาทอาฆาตใคร....

ไม่คิดเบียดเบียนคน-สัตว์ระมัดยิ่ง สาม-“พูดจริง-วาจาชอบ”ทุกสมัย

ไม่พูดหยาบ-เพ้อเจ้อ-เหยียดส่อเสียดใคร ไม่เหลวไหล”พูดดี”มากมีคุณ!!!

สี่-“การงานชอบ”วิสุทธิ์ไม่ทุจริต ประกอบกิจชิดเชื้อใจเกื้อหนุน

ห้า-“เลี้ยงชีวิตชอบ”กอปรแต่บุญ ชีพอบอุ่นเพราะหากินมีศีลธรรม!!!

หก-“เพียรชอบ”ละชั่วได้-ใฝ่ทำดี คุณธรรมนี้น่าชมแสนคมขำ

“คุณธรรมสูง”สุดดี”เพียร”ชี้นำ ไม่ตกต่ำตลอดชีวิตพิชิตมาร!!!

เจ็ด-“สติ-ระลึกชอบ”ประกอบกิจ คอยตามติดขจัดทุกข์ให้ศุขศานติ์

ระลึกถึง”อนุสสติสิบประการ” มี”นิพพานเป็นที่สุด”ถึงพุทธัง!!!

ระลึกใน”มหาสติปัฏฐานสี่” ทุกฐานมี”อนิจจา”คาถาขลัง

ทั้ง”ทุกขา”สารพัด”อนัตตัง” “สติตั้งไว้คุมจิต”นิจนิรันดร์

แปด-“ตั้งจิตไว้ชอบ”ระบอบส่ง อารมณ์ทรงเที่ยงแท้ไม่แปรผัน

ใน”อนุสสติทั้งสิบประการ”นั้น “จิตตั้งมั่น”คงดีมี”ฌานญาณ”!!!

“อริยมรรคแปด-คือทาน-ศีล-ภาวนา” หรือ “ศีล-สมาธิ-ปัญญา”อันกล้าหาญ

เป็นขั้นตอนงดงามสามประการ “สู่นิพพานคือจุดหมาย ณ ปลายทาง”!!!!!



พุทธญาณ แสงทิพย์

BuddhayanSangthip@www.com