ka-ki-ku-ke-ko คะ คิ คุ เคะ โคะ เล่าจิปาถะจากญี่ปุ่น
<<
มกราคม 2553
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
9 มกราคม 2553

กระผมต้องการนักศึกษาชายคนนั้น ตอน2

ขึ้นเว็ปไปแล้วได้คิดว่า
เอ๊ ทำไมหัวเรื่องยาวฟะ

ไอ้ที่สั้นๆไม่มีรึไง

ย้ำทำซ้ำอีกทีได้ไหม ความจริงชอบสั้นๆ
แต่ฝีมือดีไม่ถึง เอิ๊ก ชื่อเรื่องเลยยาว

ตั้งใหม่ดื่อๆตรงนี้เลยนะ ว่า

Smiley  กระผมชอบเด็กผู้ชายฮะ Smiley




Free TextEditor

อาจารย์ N กระซิบบอกตัวเองในหัวใจกุหลาบของแกว่า...

กระผมเคยเรียนภาษาไทยกับอาจารย์ส้มเช้งฮะ
นานมาแล้วฮะ สิบปีนิดๆเห็นจะได้

แต่อาจารย์ส้มเช้งแกลืมกระผมสนิท
เมื่อกระผมมาเจอแกอีกที
ตอนกระผมเข้ามาเป็นอาจารย์มหาตลัยเดียวกับแก
แกเห็นผมแล้วแกทำหน้าเหลอฮะ

อาจารย์ส้มเช้งแกเป็นโรคคนแก่ ความทรงจำเลือนลาง
กระผมรู้นะฮะว่าที่แกมองหน้ากระผมนิ่งเป็นจิ้งจกบนกำแพงนะเป็น
เพราะหัวสมองของแกกำลังดิ้นสุดแรง
พยายามเหลือหลายอยู่นานกว่าจะนึกออกว่ากระผมเป็นใคร




นั่นแน่ มีเสียงถามมาโน้นแล้วไงว่า
กระผมเป็นอาจารย์สอนอะไร

กระผมเรียนมาทางภาษาศาสตร์ฮะ

กระผมต้องขอบพระคุณฟ้าเบื้องบน

ขอบพระคุณบรรพบุรุษของตระกะหรู่นของกระผมด้วยฮะ
ที่ให้กระผมเกิดมานอกจากพกอะไร
ที่แสดงว่ากระผมเป็นเพศชายแล้ว
กระผมยังพกเอาความสามารถทางภาษามาด้วย

กระผมเก่งหลายภาษาฮะ

ภาษาอังกฤษรึ โอ๊ย ไม่พููดถึงหรอกฮะ ของตายอยู่แล้ว

พูดกับกระผมด้วยภาษาจีนดูสิฮะ
กระผมตอบได้รวดเร็วเป็นไฟ
รึจะมาประลองภาษาเวียดนามก็ได้ฮะ
กระผมต๊าได้สบายๆราวกับว่ากระผมเคยเป็นชาวเวียดมาก่อน
ยังไงยังงั้นเชียวฮะ

อ้อ แต่ยกเว้นภาษาไทยฮะ

กระผมไม่ได้โทษอาจารย์ส้มเช้งนะฮะ
ไม่กล้าโทษแกหรอกฮะว่าแกสอนห่วย

ความผิดของกระผมเองฮะ
กระผมมีจุดอ่อนตรงอักขระไทยฮะ

ภาษาอะไรก็ไม่รู้ เหตุไฉนถึงได้สับสนซับซ้อนซ่อนเงื่อน
ทำเอากระผมกระมิดกระเมียนเคลื่อนย้ายไปเอาดี
กับภาษาจีนกับภาษาเวียดนาม จนกระทั่งได้มาเป็นอาจารย์หนุ่ม
แต่หัวใจสาวนี่แหละฮะ


กระผมขอสารภาพนิดนึงฮะ

แม้กระผมไม่ค่อยแม่นภาษาไทยก็จริง
แต่กระผมก็พอถูไถเจรจาต๊าอ้วยได้ฮะ
ถ้าเป็นภาษาทักทายขั้นพื่นฐาน

เพราะกระผมไปเที่ยวเมืองไทยทีไร
กระผมได้เจอเพื่อนชาย หนุ่มพันธ์กุหลาบ
พืชพันธ์เดียวกับกระผมเยอะแยะฮะ

คราไหนครานั้นแหละฮะที่กระผมได้ใช้ประโยชน์จาก
ภาษาไทยที่อาจารย์ส้มเช้งอุตสาห์ประส่งประสาทให้กระผม
อย่างเต็มพลัง



โน้นฮะ อาจารย์ส้มเช้งตัวปะติ๋วนั่นแหละ
ถ้าเห็นไกลๆก็แทบจะไม่เห็น ตัวแกเล็กจริงๆ

แกกำลังมองกระผมมาจากหน้าต่างบนตึกนั้นฮะ

กระผมรู้นะว่าแกกำลังมองผม อย่างสนเทห์



หมุนกล้องย้ายสายตาไปทางอาจารย์ส้มเช้งกันค่ะ

โน้น จากมุมตึกข้างขวาสนามหญ้า

อาจารย์ส้มเช้งกำลังก้าวเท้าขึ้นบันไดตึก
แกกำลังจะไปสอนหนังสือ

แต่บังเอ๊ญบังเอิญที่สองตาของแกมองออกไป
นอกกระจกหน้าต่างบานโตหน้าบันได

โอ้...นั้น N เซ็นเซนี่ โห กำลังหัวเราะโยกตัว
อย่างมีความสุขร่างเริงเบิกบาน
ท่ามกลางนักศึกษาหนุ่มสี่ซ้าห้าคน

อาจารย์ส้มเช้งหัวเราะหึๆเพราะ
N เซ็นเซกำลังยืนเอ่นสะเอวอยู่ตรงกลางกลุ่มพอดิบพอดี

หันซ้ายก็หนุ่ม หันขวาก็หนุ่ม ตรงหน้าเป๊ะๆก็หนุ่ม
ตรงเยื้องๆข้างหลังก็หนุ่ม

หนึ่งหนุ่ม สองหนุ่ม สามหนุ่ม สี่หนุ่ม โห ...ห้าหนุ่ม

สุโขโหตุ
น่าเป็นสุขเหลือหลาย.....

ตั้งแต่นั้นมาภาพอาจารย์หนุ่ม N กับกลุ่มนักศึกษาหนุ่มๆ
ก็มาปะตาของอาจารย์ส้มเช้งบ่อยขึ้นเรื่อยๆ

คนเราถ้าลองเริ่มติดใจสงสัยอะไรสักอย่างแล้ว
กรรมตามทัน
อะไรสิ่งนั้นก็มักจะปรากฎให้เห็นเป็นประจำ
ยอดกรรม ยอดเวรของอาจารย์ส้มเช้งจริงๆ



จบตอน2
มีต่อแน่ๆ เร็วๆนี้


Create Date : 09 มกราคม 2553
Last Update : 9 มกราคม 2553 19:18:50 น. 0 comments
Counter : 644 Pageviews.  

akebi1
Location :
กรุงเทพฯ Japan

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ka-ki-ku-ke-ko คะ คิ คุ เคะ โคะ
เล่าจิปาถะจากญี่ปุ่น

สงวนลิขสิทธิ์เนื้อหาและรูป
[Add akebi1's blog to your web]