ถ้าขจัดความกลัวออกไปได้ ไม่นานความสำเร็จก็จะตามมา

 
กุมภาพันธ์ 2554
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728 
 
10 กุมภาพันธ์ 2554
 

นิยาย/อดีตรักเหมืองป่า ตอนที่ 2


2. บ่วงสวาท

พิษพาราเซตามอลบวกอุบัติการณ์พญานาคคายพิษกลางสายธาราเมื่อเช้า ทำให้ผมอ่อนเปลี้ยเพลียแรงกระทั่งหลับใหลอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ใต้โคนไม้ติดกับชายคาทับนอนหลังนั้นจนเลยเวลาเที่ยงวัน พวกเพื่อน ๆ ซึ่งทำงานอยู่ที่หน้าเหมืองเห็นผิดสังเกต ผมไม่เอาข้าวน้ำไปส่ง จึงต่างก็คิดว่าผมคงเป็นไข้แล้วจริง ๆ ก็หยุดพักงานกลับมาที่กระท่อมทับกันเสียเอง

ผมได้ยินเสียงพวกมันเดินพูดคุยกันมาดังลั่น แต่ทว่าขณะนั้นสภาวะร่างกายยังคงย่ำแย่ สมองยังตกอยู่ในอาการสะลึมสะลือ ยังเผยอเปลือกตาและลุกนั่งไม่ไหว

ไอ้บองหลาตรงเข้ามาคลำหน้าผากผมแล้วเขกโป๊ก

“เปรต หัวเย็นเมี้ยบ!” มันหมายถึงอาการของคนที่ปราศจากพิษไข้ เพราะธรรมดาคนไข้อุณหภูมิร่างกายจะสูงกว่าปรกติ เมื่อเอามือแตะหน้าผากก็จะรู้สึกร้อนผ่าว หากแต่ผมกลับนอนตากลมตัวเย็นเฉียบ อย่างที่คนปักษ์ใต้บ้านผมพูดว่า “เย็นเมี้ยบ” นั่นจริง ๆ

“ไข้ของกูหลบเข้าในโว้ย”

ว่าแล้วผมก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ยกท่อนแขนปาดคราบน้ำลายที่ไหลยืดออกมาคาอยู่ตรงมุมปากขณะนอนหลับอย่างเป็นสุขอยู่เมื่อครู่

“หลบพ่อหลบแม่มึงนะซี- ไอ้เปรต พวกกูหิวจนจะแทะกางเกงในกินแทนข้าวกันอยู่แล้ว-มึงรู้ไหม?”

ผมหัวร่อก๊าก ๆ ก่อนจะพูดเอาใจและอวดพวกมันว่า

“มึงไปแหกตาเปิดหม้อใบนั้นดูซิ มื้อนี้มีกับข้าวพิเศษอะไรให้กินมั่ง?”

ไอ้หมึก-เพื่อนอีกคนที่ยืนอยู่ใกล้ย่นหัวคิ้วครุ่นคิดจนผมสะดุ้งโหยง...

“กูหมายถึงว่า ฝีมือกูอร่อยไหม?” ผมรีบกลบเกลื่อน หลังฉุกคิดว่าเกือบพลั้งปากให้เสียหาย เพราะหลังจากเสร็จสมอารมณ์หมายกับสาวบัวในธารน้ำนั้นแล้ว เราก็เก็บถ้วยจานและจูงมือกันกลับมายังทับที่พัก สาวบัวจัดแจงติดไฟแกงเลียงยอดผักหวานป่ากลิ่นหอมยั่วจมูกทิ้งไว้หม้อหนึ่ง

“กินให้เยอะ ๆ นะจะได้คืนเรี่ยวแรง” หล่อนพูดออกมาแผ่วเบาดุจเสียงกระซิบ ขณะก้มลงหอมแก้มผมที่นอนแผ่หลาหายใจรวยรินเหมือนคนหมดท่าอยู่บนแคร่ฟอดหนึ่ง

ผมรีบตะแคงตัวหันไปหมายจะโอบคว้าหล่อนให้ทรุดตัวลงมานอนเล่นด้วยกัน หากแต่ดูเหมือนหม้ายสาวจะระวังตัวอยู่ก่อนแล้ว...

ผมจึงคว้าลม!

“จะรีบไปไหน?” ผมออดอ้อนเสียงละห้อย เมื่อเห็นหล่อนถอยห่างไปยืนอยู่ในตำแหน่งที่สุดมือเอื้อม

“บัว-มานานแล้ว เดี๋ยวลูกร้องหา” หม้ายสาวตอบ กังวานเสียงของหล่อนดูเศร้าสร้อยเมื่อเอ่ยถึงลูก

“ส่งหอมแก้มมาให้หอมก่อน-เร้ว!” ผมออเซาะหล่อนอีกครั้ง

“ไม่เอา- -เค้าเจ็บระบบไปหมดทั้งตัวแล้วรู้ไหม...?”

คราวนี้ผมปล่อยก้ากออกมาอย่างถูกใจ ก่อนจะดีดกายลุกนั่งและทอดตามองหม้ายสาวเดินส่ายตะโพกพึ่บพั่บห่างออกไป

กระทั่งเสียงบอกเล่าของหล่อนก็ได้ผุดขึ้นมาสร้างความไม่สบายใจให้ผมอีกครั้ง!

“ไอ้บองหลาก็เอากะเขาด้วย...”

เหมือนกินปลาแล้วโดนก้างตำคอ จะกลืนคำต่อไปได้อย่างไรถ้าไม่คิดหาทางดึงก้างอันนั้นให้หลุดออกมาเสียก่อน

แต่ก็คิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไร?

หรือหล่อนต้องการโอ้อวดว่ามีคนมาหลงใหลติดพันมากมาย?

แต่ถึงอย่างไรก็กันไว้ดีกว่าแก้... ผมจะไม่ยอมแพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้เป็นอันขาด เว้นแต่พวกเขาจะสังเกตรู้กันเองคราวหลัง ซึ่งนั่นก็อีกเรื่อง... เพราะเรื่องแบบนี้-ขึ้นชื่อว่าลูกผู้ชายชื่อไอ้แผนย่อมไม่นำมาคุยโม้โอ้อวดให้ฝ่ายผู้หญิงเขาเสียหาย

จึงเป็นอันว่า...วันนั้นผมนอนกินแรงเพื่อนฟรี ๆ อยู่ที่ทับนอนตลอดทั้งวัน อาการครั่นเนื้อครั่นตัวพาลจะเป็นไข้บวกกับการคายพิษในน้ำจนอ่อนระทวยชวยชอกไปหมดทั้งตัว มือเท้าอ่อนล้า ยกไม่ขึ้น กระทั่งนึกหมั่นไส้ตัวเอง พร้อมกับสาบานว่าจะเจ็บจำไปจนปรโลก อ้ายลีลาไหว้ครูกามาด้วยท่วงท่าพญานาคเล่นน้ำเช่นนี้ ต่อไปจะไม่นำมาใช้อีกแล้ว ขนาดยังหนุ่มยังแน่นอยู่แท้ ๆ ยังอ่อนเปลี้ยเพลียแรงถึงปานนี้ ลองแก่ขึ้นมาสักหน่อยตะคริวมิแดกตายห่าอยู่ในน้ำนั่นดอกรึ?

บ้าจริง !

แต่หยั่งว่าละครับ- คนเราพอหิวจัดขึ้นมาแม้กระทั่งข้าวเย็นคลุกหัวปลาทูในจานแมว เมื่อเหลือบไปเห็นก็แทบจะกระโดดตีลังกาเข้าไปแย่งกิน... หากแต่เมื่อไหร่ฟาดมาอิ่มแปล้กระทั่งยัดสิ่งใดไม่ลงอีกแล้ว ต่อให้หูฉลามน้ำแดงหรืออาหารวิเศษเลิศล้ำลอยมาวางอยู่ตรงหน้าก็คงกระเดือกเข้าไปไม่ลง ฉันใดก็ฉันนั้น อ้ายเรื่องพรรค์อย่างนี้ก็เหมือนกัน เข็ดได้ประเดี๋ยวประด๋าว-ชั่วเรี่ยวแรงหดหาย ครั้นพอมันกลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาเมื่อใด- แม่เจ้าโว้ย-ตรงปลายหัวเทียนก็จะมีหยาดน้ำมันเครื่องไหลเยิ้มยังกะช้างตกมันอีกแล้ว

มิน่า ไอ้บองหลามันถึงได้เขกหน้าแข้งตัวเองบ่อย ๆ ส่วนเจ้าเพื่อนรักอีกสองคนที่เหลือ ผมไม่แน่ใจว่ามันหาทางออกหรือแอบถ่ายน้ำมันเครื่องของมันด้วยวิธีใด แต่ถ้าหากพวกมันรู้ว่าผมมีอู่ถ่ายน้ำมันเครื่องเป็นการส่วนตัวที่กลางป่าลึกแห่งนี้ได้แล้ว พวกมันจะคิดอย่างไรกันหนอ?

มันจะอิจฉาหรือขุ่นเคืองผมกันแน่? ผมสงสัย

“ไอ้บองหลาก็เอากะเขาด้วย”

คืนนั้นกว่าจะข่มตาหลับลงได้ คำบอกเล่าของสาวบัวก็วนเวียนกลับไปกลับมาท่ามกลางความวิตกกังวลที่ผุดขึ้นรบกวนจิตใจผมอีกหลายรอบ กระทั่งรุ่งเช้าขณะช่วยกันหุงหาอาหารก่อนจะออกไปขุดแร่ ผมเก็บความอึดอัดระคนสงสัยไว้ไม่ไหว จึงถามบองหลาว่า

“มึงเคยไปเที่ยวที่ทับสาวบัวไหม?”

เพื่อนรักของผมหันมาสบตาก่อนตอบ “เมื่อก่อนเคยไป... แต่หว่างนี่ไม่เลย”

“อ้าว ! ทำไมละ ก็เห็นว่ามึงชอบเขาไม่ใช่เหรอ?”

“ใครบอก”

“สายสมร” ผมแกล้งปด เพราะความจริงตั้งแต่ขึ้นมาขุดแร่อยู่กลางป่าลึกหนนี้ ผมยังไม่เคยเจอหน้าค่าตาสายสมร- น้องสาวของสายบัวเลยสักครั้ง

ใช่ครับ! สาวบัวนั้นมีชื่อจริงว่า สายบัว หล่อนมีน้องสาวที่สวยผุดผาดบาดตา เป็นสาวรุ่นอ่อนเยาว์กว่าผมเพียงหนึ่งปีอีกคนหนึ่ง

“ท่าทางมึงจะคั่วอีหมอนละซี?” ไอ้บองหลายิ้มปากกว้าง “ระวังนา-อีนี่ปากร้ายเหมือนหมา”

ผมได้ช่องทางจะหยั่งเชิงเพื่อนฝูง

“ก้อมึงไปหลอกจีบพี่สาวของมันนี่หว่า”

“เปรต- พี่สาวมันหลอกกูต่างหากล่ะ”

“แล้วมึงรักสาวบัวหรือเปล่า?” ผมต้อน

ไอ้บองหลามองหน้าผมแล้วหัวร่อก้าก ๆ

“ไอ้เปรตเอ้ย -ไปแอบหลงเสน่ห์แม่หม้ายแล้วยังจะปากหมา ไม่ยอมบอกกันกรง ๆ ” มันว่า “อีสายบัวมันไม่จริงจังกะใครนะเว้ย ระวังมันจะหลอกแดกมึงจนหมดตูด กูจะบอกให้”

ฮา ฮา ไอ้เพื่อนเอ๋ย...!!

ผมแอบสูดลมหายใจจนล้นทรวงอก รู้สึกตัวเบาหวิวเหมือนหยิบภูเขาบนอกโยนทิ้ง และอดยิ้มแต้ออกมาไม่ได้ แม้จะต้องปกปิดเรื่องราวทั้งหมดนั้นไว้ก่อน ด้วยสำนึกว่าสำหรับลูกผู้ชายสิ่งนั้นไม่ใ่ช่ของที่จะนำมาโอ้อวดกัน แค่รู้ว่าเพื่อนรักเลิกใฝ่ฝันในตัวหม้ายสาวผู้นั้น ผมก็สุขใจเหลือประมาณ

ชะรอยไอ้บองหลามันหันมาเห็นท่าทางยิ้มกริ่มของผมแล้วคงจะหมั่นไส้ไม่ได้ เลยส่งลูกถีบมาปลุกผมให้ตื่นจากภวังค์เข้าที่ตะโพกทีหนึ่ง

ผมสะดุ้ง และหันไปด่ามัน

“หัวทอ-เล่นเปรต ๆ”

ไอ้บองหลาหัวร่อจนตัวโยน

“เลิกงานเย็นนี้ เราไปเที่ยวที่นั่นกันไหม?” มันถาม “เอาน้ำตาลอ้อยกับแป้งข้าวเหนียวไปวานให้พวกมันทำขนมแป้งเปียกให้กินกันดีกว่า”

ไอ้หมึกกับไอ้พริ้งเดินมาได้ยิน

“เป็นความคิดที่ไม่เลว” ไอ้หมึกว่า “กูก็หิวกัญชามาหลายมื้อแล้วเหมือนกัน ได้ไปล่อกับพ่ออีบัวซักบ้องสองบ้อง แล้วซัดของหวานตามลงไป- -มึงเอ๋ย -- ไอ้นุ้ยเอ๋ย- มันสุขเกษมเปรมปรีดิ์อย่าบอกใคร”

พูดแล้วไอ้หมึกก็แลบลิ้นเลียปาก ราวกับจะให้เวลานั้นมาถึงเสียเร็ว ๆ


***************************


Create Date : 10 กุมภาพันธ์ 2554
Last Update : 26 ธันวาคม 2555 9:53:05 น. 10 comments
Counter : 1297 Pageviews.  
 
 
 
 




สวัสดีเช้าวันพฤหัสค่ะ วันนี้คุณบอกรักกับคนข้างเคียง
หรือยังเอ่ย

แวะเข้ามาอ่านนิยายค่ะ
 
 

โดย: KeRiDa วันที่: 10 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:8:31:52 น.  

 
 
 
ปกติก็บอกอยู่ทุกวัน แต่ 14 ก.พ. ท่าทางต้องซื้อกุหลาบให้สักดอก

แฮ่ ๆ ประจบหน่อย
 
 

โดย: หลวงเส วันที่: 10 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:12:00:31 น.  

 
 
 
เข้ามาอ่านอีกรอบ สนุกดีน่าติดตาม ติดเรทหน่อย ๆ ไม่ถึงกับโป๊ จะรออ่านตอนต่อไปค่ะ

ขอบคุณที่แอดต้อยไว้เป็นเพื่อน ต้อยก็ขออนุญาตแอดคุณ
หลวงเส ไว้เป็นเพื่อนด้วยสักคนหนึ่ง จะได้แวะเข้ามาทักทาย
และอ่านนิยายตอนต่อไปได้สะดวกขึ้น
 
 

โดย: KeRiDa วันที่: 10 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:13:34:52 น.  

 
 
 
เข้ามาอ่านอีกรอบ สนุกดีน่าติดตาม ติดเรทหน่อย ๆ ไม่ถึงกับโป๊ จะรออ่านตอนต่อไปค่ะ
*************************************************************


แรก ๆ ก็มักมีการเข้าใจกันอย่างนั้น ติดเรท อาร์ ไม่ถึงกับเอ็กซ์

ทว่าจริง ๆ แล้ว อาร์ก็ไม่ใช่ เพียงสำนวนผมออกจะทะลึ่งตึงตังไปหน่อย เพราะอยากให้อ่านกันสบาย ๆ ไม่ซีเรียส
แต่ถ้าหากมีสิ่งใดไม่ถูกไม่ควร หรือขัดหูขัดตาก็กรุณากระซิบด้วยนะคร้าบบบ
 
 

โดย: หลวงเส วันที่: 10 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:15:07:24 น.  

 
 
 
เข้ามาสวัสดีและตามอ่านนิยายค่ะ สยายดีนะคะ
 
 

โดย: ดอยสะเก็ด วันที่: 10 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:19:17:14 น.  

 
 
 
vอรุนสวัสดิ์ค่ะ หลวงเส วันนี้เข้วสวนหรือเปล่าคะ
 
 

โดย: ดอยสะเก็ด วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:6:35:13 น.  

 
 
 
อ่านจบแล้วลืมโหวต เลยเข้ามากดโหวตหัวข้อนี้ให้แล้งค่ะ หลวงเสคนเก่ง
 
 

โดย: ดอยสะเก็ด วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:6:38:17 น.  

 
 
 
 
 

โดย: KeRiDa วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:7:46:05 น.  

 
 
 
เรื่องหนังสือ เช็คหลังไมค์ด้วยค่ะ
 
 

โดย: ดอยสะเก็ด วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:10:25:23 น.  

 
 
 
แวะมาทักทายตอนเย็น อ้าว..หมดแรงเขียนบทต่อไปแล้วหรอ แหม..ลงเล่นน้ำกับสาวหน่อย ขอพักยาวเชียวนะค่ะ
 
 

โดย: KeRiDa วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:17:24:09 น.  

Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก

หลวงเส
 
Location :
สุราษฏร์ธานี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add หลวงเส's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com