ธันวาคม 2563

 
 
1
2
3
4
5
6
8
9
10
11
12
13
14
16
17
18
19
20
21
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog
เมื่อสามีเธอเป็นแต๋ว บทที่ 20 หน้า 2
ต้นข้าวดึงเธอมากอดไว้

“ต่อไปอย่าทำอย่างนี้อีกนะ ถ้าข้าวคิดว่าเราสองคนไปด้วยกันไม่ได้ก็บอกพี่ดีๆ อย่าหนีไปแบบนี้”


“ถ้าไม่รักพี่...”

เขาหาถ้อยคำพูดเพื่อกระจ่ายกับเธอ


ข้าวหอมเอามือปิดปากเขาไว้ก่อนจะพูดมากไปกว่านั้น


“ข้าวขอโทษค่ะ ข้าวคิดถึงเจ้ทุกวันนะ ข้าวไม่ได้อยากจากเจ้มาเลยสักนิด แต่...พอคิดว่าคุณพจน์เขารักเจ้มากเขากล้ามาขอร้อง ข้าวก็ทรมานหัวใจเหมือนกัน”

ข้าวหอมเริ่มสะอื้น


“รักพี่ใช่ไหม”

ต้นข้าวถามยิ้มๆ


ข้าวหอมพยักหน้า ยิ้มทั้งน้ำตา


“คิดถึงนะ”

เธอพูดแล้วจูบที่แก้มต้นข้าว


ต้นข้าวกอดเธอไว้แน่น ด้วยอารมณ์ที่ปรารถนาอัดอั้นในใจ

ตลอดเวลาที่ห่างกัน ทั้งดีใจที่รู้ว่าอีกฝ่ายรู้สึกอย่างไรกับตัวเอง


“แล้วนี่อะไร ทำไมมีหนวดมีเครา”

เธอลูบโครงหน้าได้รูป


“ก็ ไม่มีเวลาโกนเลย ตามหาข้าวทุกวัน”


ต้นข้าวมองหน้าสำนึกผิดแล้วอยากแกล้งเธอให้หายเจ็บปวดใจ


“พี่กินไม่ได้นอนไม่หลับ มันเจ็บตรงนี้มากเลยรู้ไหม”

เขาดึงมือน้อยๆ วางลงที่อกซ้ายทำเสียงออดอ้อน


แววตาข้าวหอมระห้อย


“ข้าวหอมคงไม่รู้ว่าพี่ทรมานขนาดไหนสินะ พี่เกือบจะฆ่าตัวตายแล้วรู้ไหม”

เขาแกล้งทำท่าทางรวดร้าว


“เค้า ขอโทษนะ เจ้เค้าสัญญาว่าจะไม่ไปไหน เค้าจะอยู่กับเจ้จนแก่จนเฒ่าเลย”

ข้าวหอมตกใจรีบกอดเขาไว้


“สัญญานะ”


“ค่ะ สัญญา”


 นิ้วก้อยน้อยๆ ยกขึ้น ต้นข้าวเกี่ยวนิ้วก้อยเขาไว้แล้วแล้วเกินที่เธอจะทันตั้งตัวต้นข้าวก็อุ้มเธอขึ้นมา ข้าวหอมมองเขาอย่างตกใจ


“อะไรคะเจ้”

เธอถามตาตื่นๆ


“โทษฐานที่ทำให้ปวดใจทุกวัน ขอทำโทษหน่อยก็แล้วกัน”


“โอ๊วว เราต้องไปหาอากงนะคะ”


“เดี๋ยวค่อยไป แม่กลับมาอาบน้ำ ค่อยไปพร้อมแม่”


เขาไม่ได้ฟังเสียงระดมจูบร่างเล็กอย่างกระหายหิว


ต้นข้าวนอนกอดข้าวหอมอย่างมีความสุข ข้าวหอมมองเสี้ยวหน้าอีกฝ่ายที่แนบชิดกับตัวเอง

เธอควรจะเชื่อมั่นตัวเองที่จะยืนเคียงข้างเขาให้มากกว่านี้ แม้มีใครมาขัดขวางเธอก็ไม่ควรใจอ่อน มือน้อยๆ ลูบแก้มเขาไปมา
ต้นข้าวลืมตาจ้องอีกฝ่าย ทั้งสองจ้องตากันอยู่อย่างนั้น


“มีอะไรหรือเปล่า”

ต้นข้าวถามเธอ


ข้าวหอมไม่ตอบ เธอยิ้มบางๆ เขาเลยกระชับอ้อมแขนแอบอิงกับเนื้อตัวเปื่อยเปล่าของอีกฝ่าย


ตอนสายแม่กลับมาบ้านเพื่ออาบน้ำพบต้นข้าวกับข้าวหอมอยู่ที่บ้านก็ดีใจ


“ไหนว่าข้าวหอมจะมาทีหลังไง ต้นทำไมไม่โกนหนวด โกนเคราล่ะ”


ข้าวหอมหันไปมองต้นข้าว แม่เข้ามาเพ่งมองอย่างแปลกตา


“พอดีข้าวรีบตามมาค่ะ เป็นห่วงอากง แล้วอาการเป็นไงบ้างคะ”


“คนแก่ เราก็ไม่รู้ว่าอากงจะไหวหรือเปล่า บ่นๆ อยากได้เหลน”


“อ้อ....ค่ะ”


“แม่....เดี๋ยวต้นจะขับมอ’ไซส์ไปนะครับ เดี๋ยวพาข้าวหอมไปแวะในเมืองหน่อย”


“ได้”


“พี่ขับมอ’ไซส์เป็นด้วยเหรอ”


“เป็นสิ มา”

ต้นจูงแขนข้าวหอมออกมาจากบ้านไปที่โรงรถ มีรถมอไซส์จอดอยู่ 2 คัน เขาเลือกคันใหญ่


“มาสิ”

เขาเรียกเธอมาสวมหมวกกันน็อค


“แน่ใจนะ”

ท่าทางข้าวหอมดูเก้ๆ กังๆ


“สบายมาก”

ขายาวๆ ไถลรถออกไปนอกบ้าน ข้าวหอมช่วยปิดประตู แล้วขึ้นไปนั่งซ้อน


“เดี๋ยวจะพาไปเอาของ พักอยู่ที่ไหน”


“ในเมืองนี่แหล่ะ ซอยระนอง”

เธอบอกเขา


ต้นข้าวขับรถไปอย่างชำนาญทาง ไปถึงหอพักที่ข้าวหอมมาพักกับเพื่อนเขารอข้าวหอมเก็บกระเป๋าข้างล่างไม่ได้ขึ้นไปด้วย มองเห็นร้านจิวเวอรี่ใกล้ๆ เลยเดินเข้าไปดูแหวนเพชร


ข้าวหอมมองหาร่างสูงโปร่งที่ยืนรอเธอ


“หิวไหม ไปกินติ่มซำกันก่อนดีไหม เผื่อซื้อไปฝากทุกคนด้วย”


“ดีค่ะ มาภูเก็ตต้องกินติ่มซำสินะ ไม่งั้นมาไม่ถึง ข้าวทานทุกวันจนหน้าจะเป็นซาลาเป่าแล้ว”

เธอบีบแก้มทั้ง 2 ข้างตัวเอง

 



Create Date : 07 ธันวาคม 2563
Last Update : 7 ธันวาคม 2563 12:20:26 น.
Counter : 451 Pageviews.

1 comments

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณหอมกร, คุณnewyorknurse

  
unitan Literature Blog ดู Blog
เศรษฐีภูเก็ตนี่เองค่ะเรื่องนี้

โดย: หอมกร วันที่: 7 ธันวาคม 2563 เวลา:11:44:58 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

BlogGang Popular Award#17



unitan
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]