ปัดฝุ่นตัวเอง
รื้อของ, หาของแล้วคิดถึงเรื่องนึงขึ้นมา..
หลายปีก่อนมีโฆษณาโค้ก
เป็นขวดโค้กอยู่ตรงกลางจอ
แล้วฉากก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ
ตรงกลางไม่เปลี่ยน
โฆษณานั้นเล่าเรื่องการเดินทางของขวดโค้ก
จากที่ผลิด ที่ได้เติมน้ำโค้ก เข้าสู่ระบบการขนส่ง
จำหน่าย และนำไปดื่ม
เราว่าชีวิตคนเราก็เหมือนแบบนั้นแหละ
มันจะมีองค์ประกอบรอบๆ รายล้อมหมุนเวียนไป
แต่ส่วนที่เป็นชีวิตเราคือสิ่งที่เราได้โฟกัส
ได้เลือกเฟ้น และหยิบมาใส่ตัวเอง
ไม่ก็ หยิบตัวเองไปใส่
เมื่อซูมชีวิตเรา เราจะเป็นขวดโค้กที่อยู่ตรงกลางนั้น
---
เมื่อเราเลือกจะอยู่เมืองไทย
ไปตำน้ำ ก็ไม่สามารถไปได้สะดวก (แม่ก็ห้าม แม่กลัวเราหายไปในน้ำ)
(เลยต้องเล่นกีฬาบนบกต่อไป)
ลงมาราธอนมาเกือบสิบรายการก่อนยุคโควิด
ก็ไม่สามารถมีเวลาซ้อมได้ ต้องตามเวรอยู่เวร
มีข้อดีแต่เพียงได้บังคับให้ตัวเองออกกำลังได้ แก้โรค office syndrome
(ส่วนการซ้อม ซ้อมน้อยกว่าคนวื่ง 21 อีก
มากกว่านั้น ร่างกายเราไม่ไหว เพราะต้องทำงานด้วย)
เมื่อเลือกจะอยู่ต่างจังหวัด ไม่กลับบ้าน
ก็ได้อยู่ในที่อากาศดี
แต่อะไรๆ ก็คิดถึงบ้าน
คิดถึงสวนที่บ้าน ฯลฯ เป็นต้น
เมื่อเห็นคนได้จบหลักสูตรมากมาย ของทันตแพทย์
ก็คิดถึงตัวเองว่า ได้ตัดสินใจเอาบอร์ดไทยเท่านี้
กลับมาเล่นบาสกับโรงพยาบาลแบบนี้
หลาย ในหลายทางเลือก เราเสียบางอย่างไป
เพราะเราเลือกจะทำแบบนี้
เราได้ในสิ่งที่เราเลือกทำตอนนี้
อาจจะเป็นขวดโค้กที่ส่งมาต่างจังหวัดแบบนี้
ไม่ได้ใช้เปิดในงานราตรีแบบนั้น
ก็เราเลือกแล้วมาเป็นแบบนี้ไง
ไม่มีอะไร
คุ้ยของต่อ ..
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [