เด็กสองภาษา...จริงหรือหลอก
พ่อแม่ทุกคนต้องการเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูก
รุ่นพี่คนหนึ่งที่ผ่านร้อนหนาวจนลูกโตกันหมดแล้วบอกเรา
ในวันที่เราถามเขาว่า ทำไมคนนั้นคนนี้ต้องให้ลูกไปเรียนไกล
พ่อแม่ก็ทั้งห่วงทั้งกังวล บางทีทั้งลำบาก
เมื่อซักยี่สิบปีก่อน รายการตามไปดู พาไปดูเด็กสองขวบที่สามารถจำศัพท์ภาษาอังกฤษได้กว่าสองร้อยคำ พอผู้ปกครองเขาพูดคำว่า แมงมุม เด็กก็จะตอบว่า สะไป้เด้อ. พอพูดคำว่า มด เด็กก็จะตอบว่า แอ๊น.
เพียงเท่านี้เมื่อยี่สิบปีก่อนก็ตื่นเต้นมากแล้ว
ตื่นไม่ตื่นคนพาไปก็น่าจะได้สร้อยคอทองคำ
ในช่วงเวลาที่คนไทยชอบบอกกันว่า ฝึกจนสำเนียงเหมือนฝรั่งเป๊ะ
ใครก็ได้ ช่วยเอาฝรั่งแท้ๆ ที่ไม่ใช่ลูกครึ่ง
ที่ mother tongue. ไม่ใช่ไทย
ที่คิดว่าเขาพูดไทยได้ดีที่สุด
อัดเสียง แล้วเอามาสับขาหลอกด้วยการพูดปนกับคนไทยแท้ๆ
คิดว่าถ้าคนไทยฟัง เขาจะบอกได้ไหม ว่าคนไหนคือต่างด้าว
เราว่าได้
( ถ้าแยกไม่ได้ ฝรั่งคนนั้นจะคิดเป็นกี่เปอร์เซ็นของฝรั่งทั้งหมดที่พูดไทยได้ หือ)
สมองพัฒนาได้ตลอดชีวิตถ้าฝึก
แต่ก็เถียงไม่ได้ว่าตอนเด็กๆ มีช่วงที่สมองมีกราฟพุ่งขึ้น พ่อแม่เลยรีบฝึก. จะฝึกอะไรดี
เอาอย่างนี้ ถ้าเรามีลูก
เราจะให้ลูกเรามีภาษาไทยเป็น mother tongue
โตขึ้นให้เรียนโรงเรียนจีน มีตังค์จะส่งไปซัมเมอร์ที่ประเทศที่พูดภาษาอังกฤษ
พอปิดเทอมที่ไม่ได้ไปต่างประเทศ เราจะส่งลูกไปทำงานรับจ้างหาเงิน
ตามภาคอีสาน ภาคใต้ ภาคเหนือแถวๆ ชาวเขา เลือกจังหวัดชายขอบสุดๆ
ถ้าขึ้น ม.ปลาย จะให้เรียนสเปน
พอเข้ามหาวิทยาลัยจะให้เรียนภาษาอารบิคเพิ่ม
เอาล่ะตอนนี้ลูกเราพูดได้อย่างน้อยแปดภาษาแล้ว
คือ ไทย อังกฤษ จีน สเปน อารบิค ลาว พม่า มลายู
และยังมีภาษาท้องถิ่นไทย หรือ local dialect อีกสามสี่ภาษาตามภาค
เอาเฉพาะสี่ห้าภาษาแรก ลูกของเราก็น่าจะคุยกับคนได้ครึ่งโลกแล้ว
ถ้าเขาจะคุยนะ
ฮะ ลูกเราเป็นเด็กสองภาษายกกำลังสาม เห็นไหม
แต่ทั้งหมดนี้ ถ้าพูดไทยไม่มีหางเสียง
เราจะเขกหัวและจับตีก้น.
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [