ยืดหัวใจ
เวลาที่ผ่านช่วงเวลาขัดใจตัวเองมาได้
ได้ย้อนกลับไปคิด
รู้สึกเหมือนว่าหัวใจเรายืดออก
ขี้ตู่ และเข้าข้างตัวเองเสมอว่าเราโตขึ้น
เวลากลับไปถามผู้ปกครอง
ทุกคนมักจะมองว่าลูกหลานตัวเองเป็นเด็กเสมอ
รูปถ่ายคนเราเด็กจนโตแววตาไม่เคยเปลี่ยน
แม้ว่าจะถูกปรุงหรือสวมรอยสักเท่าไร
บางทีส่วนที่เป็นแก่นแกนในตัวเรา
มีบางอย่างที่เป็นเรา อยู่เสมอ
ภาษาพุทธ คงจะเป็นคำว่า วาสนา
ที่สะสมมาหลายภพชาติ
ส่วนภาษาไม่พุทธ เรียกอะไร เรียกกึ๋น .. มั้ง
*************
มีลมหายใจเป็นเพื่อน
ด้วยหวังว่าสักวันใจจะเป็นกลางจริงๆ
ทุกวันนี้ เราว่าเราพยายามสวมชุดเป็นกลาง
เพราะคิดว่า การเป็นกลางคือสิ่งที่ดี
พยายามฝึกหัวใจไม่ให้ดีดดิ้นมากนัก
ดูล้มลุกคลุกคลานกลิ้งเกลือกๆบ้าง
ดูปรุงๆ ยุ่งกับขบวนการจินตาฯ มากไปบ้าง
ก็สามัญชนนี่นา
ยังต้องสวมรอย คนในกลุ่มต่างๆอยู่เสมอ
และยังต้องเนียนในรอยนั้นไปอีกพักใหญ่
เขียนโดย นางเอกผู้ปลอมตัวมา
***************
ปล1 คิดถึงหลวงตาบัวทันทีที่ใจผุดคำว่า ดีดดิ้น
ปล2 เป็นบางอารมณ์ที่ได้ระลึกถึงวันที่อมยิ้มบวกกับวันที่มีน้ำตาน้ำลายน้ำมูก
ปล3 ว่าจะทำซึ้งๆ อินๆ อยู่กับตัวเองแบบติสต์ ๆ แต่เสียงบาสเอ็นบีเอในทีวีของลอบบี้
กระหึ่มมาก ขัดใจนางเอกจริงเชียว (ไหนว่ายืดหัวใจ)
เอิ่ม. ไปดูบาสล่ะ
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [