Group Blog
 
<<
มกราคม 2553
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
6 มกราคม 2553
 
All Blogs
 
[ T G 2 5 7 ] รักฤๅผูกพัน ฯ # ๑๑ #

 

**คำเตือน** 


เรื่องนี้ . . .



เป็นเรื่องแต่งขึ้นเพื่อสร้างความบันเทิง



ไม่เกี่ยวข้องกับ  บุคล  แต่อาจเกี่ยวพันกับสถานที่ 



หรือเหตุการณ์ใด ๆ ที่เกิดขึ้นในบรรณภิภพนี้



ผู้อ่านควรใช้วิจารณญาณในการอ่านอย่างมากถึงมากที่สุด



ปล. เป็นเรื่องแต่งมิได้เกี่ยวข้องใด ๆ ต่อ เจ้าของบล๊อก





ต อ น ที่   ๑๑







Free TextEditor

หลังจากคืนนั้น . . .

ความรู้สึกที่ผมเคยมีกับโก . . . มันมากมายขึ้นกว่าเดิมอีก จากที่เคยห่วงมัน กลับกลายมาว่า เริ่มมีความรู้สึกหวง และน้อยอกน้อยใจ มีงอนมันมากขึ้น ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วผมมีสิทธ์นั้นเสียที่ไหน


รักที่ผมมี . . . ไร้สติสิ้นดี

สมองผมไม่สามารถที่จะสั่งการให้หัวใจ ความรู้สึกรักที่ผมมีให้คน ๆ นึง ไม่ได้น้อยลงกว่าเดิมได้เลย ผมได้แต่มองมันด้วยสายตาที่ล้นด้วยความรักที่ผมมี หรืออาจจะเป็นความหลงใหล ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ตัวเลยในเวลานั้น

ความรัก . . . ทำผมตาบอดสนิท

ผมไม่ใช่คนดีอะไรมากมาย แค่ปุถุชนคนธรรมดาที่รู้จักรัก . . .

. . . รู้จักเกลียด . . . รู้จักโกรธ

ผมเหมือนคนที่พร้อมจะทำอะไรก็ตามเพื่อตัวเอง การทำอะไรเพื่อคนอื่น มันเป็นปมที่ผมสร้างมาเพื่อจะให้บรรลุถึงสิ่งที่ตัวเองต้องการ

ทุกคนล้วนเกิดมาเพื่อทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการมิใช่หรือ ?

ผมเองก็ไม่แตกต่างไปจากคนเหล่านั้น . . .

ทั้ง ๆ ที่ความเป็นจริงแล้ว ผมน่าจะมองความรักด้วยสติ แต่มันไม่ใช่ ผมรู้แค่ตอนนั้น อะไรก็ตามที่จะทำให้มันมีความสุขผมจะทำทันที ไม่รีรอมันเลย . . .

สิ่งที่ทำให้ผมคิดเข้าข้างตัวเอง . . .




คือ อีกฝ่ายกลับไม่มีทีท่าเปลี่ยนไป การที่เขายังเหมือนเดิม นั่นแปลว่าเขายอมรับสภาพนั้นได้ใช่หรือไม่ เมื่อผมไม่ได้รับคำปฏิเสธ ผมก็คิดเอาเอง ว่า เขายอมรับความรู้สึกที่ผมมีต่อเขาได้

มันก็รักผม และต้องการให้ผมทำแบบเดิม . . . นั่นคือความคิดของผมเอง สิ่งที่ผมคิด ผมคิดให้ตัวเองได้ตลอดเวลา

ใครเลย . . . จะคิดให้ตัวเองเสีย

จริงมั้ยครับ . . .

การคิดไปเอง . . . ทำร้ายตัวเราเองเสมอ

ผมไม่ได้แค่คิดไปเอง เพราะผมจะทดสอบสมมติฐานที่ผมคิดเอาไว้ เรื่องบางเรื่องผมสามารถพูดให้คนที่ผมรักคล้อยตามได้อย่างง่ายดาย

หากแต่ . . . ความคิดเหล่านั้น มันไม่จีรัง เพราะเมื่อผมมองย้อนไปจริง ๆ ผมกลับรู้สึกแย่ แย่เอามาก ๆ ผมเหมือนคนที่มีทั้งส่วนดีและส่วนเลวในตัวเองที่กำลังขัดแย่งกันอย่างรุนแรง

ความดี . . . หรือ ความเลว

ผมแยกออกเสียที่ไหนในห้วงเวลาที่ทั้งรักทั้งหลงขนาดนั้น อย่าว่าแต่ผมเลย แม้กระทั่งคุณ ๆ เองก็เหอะ ลองได้รักใครอย่างเต็มหัวใจแล้วล่ะก็ ไม่มีวันที่จะปล่อยให้คนที่คุณรักเดินจากคุณไปง่าย ๆ หรอก



หลังเหตุการณ์ครั้งแรก . . .

เกือบเดือนแล้วที่ผมไม่มีอะไรกันเลย สิ่งเดียวที่ยังบอกว่าผมยังรักมันเต็มหัวใจคือ การที่ผมนอนกอดมันเอาไว้ก่อนนอนทุกคืน หากแต่ เรากลับมีเรื่องพูดกันน้อยลง ผมแทบไม่มีอะไรที่จะพูดกับโกเลยด้วยซ้ำ

ทำไมนะหรือ . . .

ผมรู้สึกเหมือนทำผิด . . . อย่างมหันต์

ทั้ง ๆ ที่ นั่นคือความรักของผม ผมน่าจะดีใจที่ผมได้สิ่งที่ผมรัก ได้ในสิ่งที่ผมต้องการ แต่ผมกลับไม่มีความสุขเลย มันเหมือนนรกที่ฝังอยู่ในอกของเราดี ๆ นี่เองผมเพิ่งประจักษ์

นรกในใจ . . .

ถึงมันจะเป็นนรก หากแต่เวลานั้นผมกลัวเสียที่ไหน ต่อให้นั่นคือนรกอเวจีที่ลึกสุดขั้วโลก แต่ผมก็ยังเดินก้าวลงไปโดยไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย . . .

ความรัก . . . อย่างไรล่ะ

ความรักมันพาผมเดินก้าวผ่านความกลัวทั้งหลาย ใครที่เคยมีความรักจะรู้เอง ไม่มีเหตุผลสำหรับความรัก มีแต่ความอยาก . . .




อยากได้ . . .

. . . อยากมี . . .

อยากให้เขามีสิ่งที่ดี . . . สารพัดความอยากเมื่อเรามีรัก

อย่างที่ผมเคยย้ำ . . . ถึงย้อนเวลาได้ สิ่งที่ผมทำลงไป ผมก็จะทำมันเฉกเช่นเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง

ผมมั่นใจต่อความรักที่ผมมีให้มัน ยิ่งใหญ่ กว่าทุกอย่างที่ผมเคยเจอมา ผมจะต้องเดินไปกับมันจนถึงวันนั้นของมัน . . .

วันที่มันยิ้มอย่างภาคภูมิใจที่สุด . . .

“พี่อาร์ม แม่กลับมาแล้วนะ” มันบอกผมในเวลาที่ผมใกล้จะหลับ

“อือ”

ผมแค่ขานรับให้มันทราบ . . . เพราะตั้งแต่ป้าภาหายไปปีกว่า มีแต่ผมเท่านั้นที่คอยดูแลมัน และแอบช่วยเหลือมัน โดยที่มันเองก็ไม่รู้ ผมไม่อยากให้มันรู้ด้วย เพราะเรื่องแบบนี้ ไม่รู้ไว้ก็คงดี

ขืนมันรู้ . . . มันจะพาลไม่เรียนเอา

ผมกลัวมาก กลัวมันไม่ยอมเรียนต่อ ผมไม่ได้กลัวหรอกที่มันจะอยู่กับผมอีกหรือไม่ สิ่งที่ผมกลัวคืออนาคตของมันมากกว่า มันจะทำอย่างไร ถ้าไม่เรียน

มันเดินมาไกล . . . เกินกว่าจะกลับไปเป็นแบบเดิมได้แล้ว

“แม่ไปบวชชีพราหมณ์มา”

มันเล่า . . . และจุดนั้นเอง ทำให้ชีวิตของป้าภาผกผันอีกครั้ง เรื่องบางเรื่องมันเน่าสิ้นดี ผมไม่คิดเลย เรื่องที่เกิดกับผม กับคนรอบ ๆ ตัวผม มันคือละครหลังข่าวเน่า ๆ เรื่องนึงดี ๆ นี่เอง

ที่จริงเรื่องนี้มันไม่ควรจะเล่า . . .

แต่ . . . สำหรับผม มันน่าจะเป็นอีกเรื่องที่เป็นจุดผกผันของชีวิตผม และชีวิตของโกเมศวร์ แล้วเมื่อถึงเวลานั้น คุณ ๆ จะรู้ ว่าทำไม เรื่องทั้งหมดมันถึงกลายมาเป็นแบบนี้

ทำไมผมไม่รับมันต้องแต่มันขอโอกาส . . . ผมมีเหตุผลของตัวเองเสมอ เหตุผลที่ระยะหลัง ผมว่ามันเดินมาก่อนความรัก ทั้ง ๆ ที่หัวใจผมยังมีแต่มัน แต่ผมไม่ตอบตกลง

หาก . . . เป็นเมื่อก่อน

ผมคงโผเข้าหามัน กอดมันเอาไว้ แต่วันนี้ มันมีอะไรมากกว่านั้น คนเราไม่ได้อยู่บนโลกนี้เพียงเพื่อความรัก เพราะความรัก เป็นองค์ประกอบอย่างหนึ่งในการดำรงชีวิต สิ่งที่มีมากกว่าความรัก คือ ความรู้สึกห่วงหา

ห่วง . . . มันสารพัด




“ก็ดี”

“พี่อาร์ม”

“ครับ”

“ทำไมพี่ถึงเงียบ ไม่ค่อยคุยเหมือนเดิม” มันหันมานอนตะแคง ผมมองด้วยหางตา

ผมนะหรือที่เปลี่ยนไป นี่ผมเปลี่ยนแปลงไปขนาดที่คนอย่างมันจับความรู้สึกได้อย่างนั้นหรือ อาจเพราะว่า ผมกำลังตัดสินว่าจะเดินหน้า หรือถอยกลับมาที่จุดเดิมก็ได้ ผมเลยเหมือนคนที่ลอย ๆ สติสตังค์ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เหมือนคนที่ขาด ๆ เกิน ๆ ซึ่งบางทีเรื่องที่ผมหมกมุ่นอยู่ อาจทำร้ายผมก็ได้ แต่ผมไม่เคยมองถึงตัวเองในเวลานั้น ผมรู้เพียงแค่ ทำอย่างไรให้โกสบายที่สุด

ผมลืมมองไป . . .

. . . คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก . . .

“ก็ไม่รู้จะคุยอะไรนี่ครับ เจอกันทุกวัน”

“พี่ไม่รักผมแล้วหรือ”

ผมหันไปหามัน มองหน้ามัน ทำไมมันถึงคิดแบบนั้น หรือที่ผ่านมาตั้งแต่เรื่องเมื่อคืนนั้น ผมเปลี่ยนแปลงไปหรือ ผมรักมันน้อยลงอย่างนั้นหรือ ผมยังเหมือนเดิม มันยังคงเป็นคนแรกในหัวใจของผมเสมอ

ผมสอดมือไปใต้คอมัน . . .อีกมือ โอบกระชับ รัดตัวมันเข้ามาในอ้อมกอดของผม ก่อนจูบไปที่เปลือกตามันเบา ๆ

นี่ . . . แทนคำตอบทั้งหมดที่ผมมี

คำพูดจากปาก . . .

สำหรับผม . . . ไม่เท่าการกระทำที่ออกมาจากหัวใจ

แต่ . . . มันจะรับรู้ถึงความรู้สึกที่ผมมีให้มันได้หรือ ในเมื่อหัวใจของมันที่มีให้ผม ใช่แบบเดียวกับที่ผมมีให้มันหรือ

“ปีหน้าจะจบ ปวช. แล้ว จะเรียนที่ไหนหรือ ?”

“ไม่รู้เลยพี่ อีกตั้งหลายเดือน”

ผมจูบไปที่ริมฝีปากของโก ปิดประทับเอาไว้แบบนั้นนาน ลิ้นค่อย ๆ สอดลงไปในปาก มันเผยอปากน้อย ๆ แม้ไม่ปฎิเสธ แต่มันไม่ได้รุกผมกลับ ผมหยุดตัวเองไม่ได้อีก เมื่อเริ่มต้น

เสื้อ . . . ถูกถอดออก พร้อมลิ้นผมที่ละเลงที่หน้าอกของโก

กางเกง . . . หลุดหายไป

. . . เนื้อแนบแน่น ถ่ายเทความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่ายสู่อีกฝ่าย ทุกอย่างมันค่อย ๆ ดำเนินไปตามวิถีทางของมัน . . .




เมื่อทุกอย่างสงบลง . . .

มีเพียงร่างเปล่าเปลือยสองร่างที่นอนกอดก่ายกัน ผมเอาจมูกแตะที่ไรผมมันเบา ๆ ขอบคุณสำหรับสิ่งที่ผ่านมา . . .

“พี่รักโก พี่พยายามห้ามใจตัวเองแล้วแต่พี่ทำไม่ได้”

“ครับ”

“โกรธพี่มั้ย”

“ไม่ครับ แล้วแต่พี่ครับ”

“แล้วโกมีความสุขมั้ย”

“ก็เสียวดีครับ เวลาโดนเลีย”

ผมไม่รู้เลยในเวลานั้น มันรู้สึกอย่างไร ผมรู้แค่ว่า ผมแทบสำลักความสุข ผมได้อยู่กับคนที่ผมรัก ได้นอนกอดคนที่ผมรัก ได้ทำในสิ่งที่ผมอยากทำ นี่คือช่วงชีวิตที่ดีที่สุดของผมกระมัง

สุข . . . ทางโลกีวิสัย

สุขที่ฉาบฉวย . . . ไร้ความมั่นคง

“โก . . .”

“ครับ”

“ตอนนี้เราเป็นกันมากกว่าพี่น้องแล้วนะ”

“ครับ”

“เราเหมือนคน ๆ เดียวกัน โกมีอะไรก็บอกพี่ อย่าปิดบังนะ” ผมกลัวนะ สิ่งที่เก็บอยู่ในใจอีกฝ่าย มันดีจริงหรือ

“ครับพี่อาร์ม”

“พี่ไม่ได้ทำไปเพราะความอยาก แต่สิ่งที่พี่ทำเพราะพี่รักโก” หลากหลายคำพูดที่สวยงาม ที่ผมพยายามสรรหาออกมาจากปาก

คนเราก็แบบนี้ . . .

ไม่มีใครหรอกที่จะยอมรับว่าเราทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ แล้วยิ่งที่ผมทำไป ไม่ใช่แน่ ๆ ผมรักมันเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว การใกล้ชิดแนบสนิทยิ่งทำให้มันเกิดสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดมากขึ้น

“ครับผมรู้”

“พี่ขออะไรสักอย่างได้มั้ย”

“อะไรหรือพี่”

“พี่อยากเห็นโกเรียนจบปอตรี”

“ผมก็เรียนอยู่ไง”




“พี่ไม่อยากให้โกมีแฟนก่อนเรียนจบ”

“ทำไมครับ”

“ไม่รู้สิ พี่กลัวมั้ง กลัวว่าโกมีแฟนแล้วโกเรียนไม่จบ”

“แน่หรือ”

“ส่วนนึง อีกอย่าง ไม่อยากให้โกนอนกับใคร หวง” ผมยอมรับสิ่งที่มันอยู่ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจ

“ที่แท้ก็เรื่องนี้”

“มันไม่ใช่แบบที่โกคิด โกอย่าลืม เรียนวิศวะมันหนัก ถ้าโกมีแฟน โกจะมีเวลาเรียนอย่างที่อยากเรียนเหรอ พี่ไม่ได้หวงโกไว้อยู่กับพี่ ถ้าวันนี้โกจะมาบอกพี่ว่าโกอยากไปอยู่ข้างนอก พี่ก็ยอม”

“พี่อาร์ม” เสียงมันเหมือนตกใจ

“พี่พูดจริง ๆ พี่ไม่เคยหวงอาร์มเอาไว่กับพี่ ถ้าอาร์มอยากออกไปอยู่ข้างนอก พี่ยอม” ผมมองหน้าจ้องตาโก

“ทำไมครับพี่ พี่ไล่ผมหรือ”

“ไม่ใช่ ไม่เคยคิด ถึงตอนนี้ พี่อาจคิดไกลกว่านั้น พี่อยากอยู่แบบนี้ อยากหยุดเวลาที่พี่ได้อยู่กับโกเอาไว้ให้นานที่สุด แต่พี่รู้ดี พี่ไม่ได้มีแบบที่โกอยากให้มี ความรักที่มันผิดแปลกมันไม่ยั่งยืนหรอกพี่รู้ดี” ผมจูบที่จมูกโกอีกครั้ง

“ผมมีความสุขดีครับพี่ ตราบใดที่พี่มีความสุข”

“ขอบใจไอ้น้องรัก ขอบใจ สิ่งที่พี่อยากเห็น . . .” ผมมองหน้า จ้องตามันไว้ อยากให้มันอ่านสายตาผม สิ่งที่ผมจะพูดต่อจากนี้ มาจากหัวใจของผม สิ่งที่ผมต้องการที่สุด “. . . อยากเห็นโกเรียนจบ นั่นคือสิ่งที่พี่อยากเห็นจากคนที่พี่รักมากที่สุด”

“ผมจะเรียนจนจบ” มันยิ้ม ก่อนขดตัวซุกมาในอ้อมแขนของผม

แบบนี้ให้ผมแปลว่า . . .

“ห้ามมีแฟนด้วย”

“ครับ”

“พี่สัญญา วันไหนที่โกเรียนจบ พี่จะปล่อยโก โกอยากมีชีวิตแบบไหน มันเรื่องของโก โกอยากมีเมีย พี่จะยิ้มยินดีกับโก หรือถ้าโกอยากอยู่กับพี่แบบนี้ พี่ก็ยินดี แต่ . . . “ ผมจูบมันที่แก้มเบา ๆ

“. . . ถ้าโกยังเรียนอยู่ พี่ขอเรื่องนี้เรื่องเดียว ที่ผ่านมาพี่เจออะไรมามาก พี่ไม่อยากเป็นแบบที่ผ่านมา”




“ครับพี่อาร์ม ผมจะเรียนจบแล้วค่อยมีแฟน”

“พี่ไม่ชอบให้ใครโกหก แต่ถ้าโกอยากมีใคร มันก็สิทธิ์ของโก ถ้าโกมีใคร พี่จะไปเอง”

“ทำไมพี่พูดแบบนั้น”

“โกไม่เคยรักใครหรือ”

“เคยสิพี่ ผมรักพี่ไง พี่ชายของผม”

. . . พี่ชายของผม ผมได้แต่ยิ้มหยันตัวเอง สุดท้ายแล้ว ผมมันก็เป็นได้แค่นี้ มันบอกรักผม แต่ต่อท้ายด้วย . . . พี่ชาย

“ถ้าโกรักใครสักคน จะรู้เองการที่คนที่เรารักโกหก มันจะเจ็บปวดขนาดไหน พี่รักโก ถ้าโกโกหกพี่ มันเจ็บปวด เพราะในเมื่อโกรู้อยู่แล้วพี่รักโกมากกว่าน้อง”

“ผมไม่โกหกพี่หรอก พี่ดีกับผมขนาดนี้ ถ้าพ่อกับแม่ให้ชีวิตผม พี่ก็เหมือนคนที่ให้ชีวิตใหม่ผม นอกจากแม่ที่ผมรักมากที่สุดแล้ว ตอนนี้คนที่ผมรักมากที่สุดคือพี่”

ผมน้ำตาไหล . . .

ความรักที่มันมีให้ผม . . . สีขาวยองใย

พิสุทธิ์ล้ำน่าถนอม . . .

หาก . . . น่าเสียดาย

ผมทำลายมันด้วยมือของผมเอง สิ่งที่มีค่าไร้ความหมายเมื่อมาอยู่กับคนที่ไม่รู้ค่าของมัน กว่าผมจะรู้ค่าของหัวใจก็สายไปเสียแล้ว

ผมได้แต่ยิ้มหยันตัวเอง . . . คนไม่รู้ค่าแห่งหัวใจ

มันบอกไม่ถูกว่าจะดีใจหรือเสียใจดี สิ่งที่ผมทำ สิ่งที่น้องมันคิด นี่ผมยังมีความเป็นคนอยู่อีกหรือ ผมเหยียบย่ำไปบนหัวใจของคนที่ผมรักได้อย่างไร

“สัญญากับพี่แล้วนะ จะเรียนจนจบ”

“ครับพี่ ผมสัญญา ผมไม่มีใครจนกว่าจะเรียนจบ” มันเลื่อนมาจูบผมเอาไว้ ทั้ง ๆ ที่มันไม่เคยทำมาก่อน

“ขอบใจนะโก พี่สัญญา วันที่โกสอบวันสุดท้าย ถ้าโกไม่มีใคร พี่สัญญา พี่จะถอยออกมาเป็นแค่เพื่อน แค่พี่ที่ดีของโก คอยมองคนที่จะมาเป็นคู่ชีวิตของโก คอยมองลูกโก. . .แต่” คอผมมันแห้งตีบตัน

“อะไรครับพี่”

“ถ้าวันนั้น ในวันที่โกเรียนจบ โกมีคนอื่น พี่สัญญา โกจะไม่มีวันได้เห็นพี่อีกตลอดชีวิต พี่สัญญา” ผมร้องไห้ ใช้น้ำตาแทนคำสัญญา

คำสัญญาที่มันมาผูกชีวิตผมเอาไว้ . . .




ผมรักมัน . . . หวงมันไว้อยู่กับผม

หาก . . . มิใช่ตลอดชีวิต

เพราะ . . . ผู้หญิงกับการเรียน ผมรู้ มันไปกันไม่รอด ทำไมนะหรือ เพราะผมรู้จักโก สามปีที่อยู่ด้วยกัน ทำไมผมจะไม่รู้ มันรับผิดชอบการกระทำของมันขนาดไหน หากเกิดเรื่องที่มันต้องรับผิดชอบ คนอย่างมันมีหรือจะไม่รับผิดชอบ

สิ่งที่ผมคิดในเวลานั้น . . . ผมยิ้มในวันนี้ คำตอบของมัน มีแต่ผมกับโกที่รู้กันสองคน

คำตอบของหัวใจ . . .

“ผมไม่มีใครหรอกพี่ พี่สบายใจได้ ผมจะเรียนจนจบ ให้สมกับที่พี่หวังเอาไว้ พี่ทำเพื่อผม คอยสอนผม ผมอยากให้พี่สมหวังเหมือนกันนะครับ ผมจะตั้งใจเรียนให้ดีที่สุดครับ” มันหอมที่แก้มผม

สิ่งที่มันกระทำ . . . ผมบังคับมันหรือ ?

ผมไม่รู้หรอก ในเวลานั้น เราทั้งสองคิดอย่างไรกัน แต่สำหรับผม ไม่มันที่ผมจะยอมให้มันมีใครในขณะที่มันยังเรียนไม่จบเป็นแน่ ต้นไม้ที่ผมปลูก มันเติบโตงดงาม ผลิดอกออกผล

ผมมองดูต้นไม้ต้นนั้น . . .

ผมหวงต้นไม้ที่ผมปลูก หากลูกผล . . . เมื่อถึงเวลาของมัน ผมยินดีที่จะมอบให้กับจ้าของต้นไม้ที่แท้จริง ผมคิดแบบนี้ ใครจะมองว่าผมเห็นแก่ตัวคอยเก็บมันเอาไว้ก็ตามแต่ผมไม่สนใจหรอก

เพราะ . . .

ผมไม่ได้ทำเพื่อตัวเองแน่นอน . . .

ผมอยากให้มันมีอนาคตที่ดี . . .หน้าตามันถึงแม้จะดูดี

แต่ . . . คนวัยทำงานแบบผม

มีเงินพอที่จะซื้อ . . . เรื่องแบบนั้นได้ การซื้อขายไม่ใช่เรื่องยาก เกิดอยากมีอะไร แค่ขับรถไปซาวน่า ก็ไม่ถึงสองร้อยต่อการมีความสุข ไม่มีข้อผูกพันเสียด้วย

แต่ที่ผมยอมผูกพันกับโก . . .

ผมรักมันคือคำตอบที่แน่แท้ที่สุด . . .

การมีอะไรกับคนแปลกหน้าไม่ใช่สิ่งแปลกสำหรับผม เพราะก่อนที่ผมจะเจอกับโกผมเคยทำมาก่อน ไม่ใช่แค่คนเดียว . . . หลายคนเสียด้วย

แต่ . . . เมื่อโกเดินเข้ามาในชีวิตผม

ผมเลิกทำสิ่งเหล่านั้น ผมอยากรู้เหมือนกัน

รักแท้ . . .ในหมู่เกย์ มีจริงหรือ ?




ถึงจะเป็นรักแท้แค่ฝ่ายเดียว ผมก็ยังอยากที่จะให้มันมี ไม่อยากให้ใครมองเพศที่ผมเป็นว่าเป็นแค่สิ่งไร้ค่า เป็นพวกสำส่อนทางกามารมณ์ ผมว่ามันไม่ใช่ . . . การที่คนสองคนบรรลุนิติภาวะ เต็มใจที่จะนอนกัน ผมไม่คิดว่ามันผิด

อยากให้มันเรียนจนจบ นั่นคือเหตุผลหลัก ผมมีทั้งความรักทั้งเหตุผลเสมอ สิ่งที่ผมคิดดีแล้ว ผมรักมันด้วยหัวใจของคนหนึ่งคนที่พึงจะรักคนอื่นได้ ผมไม่ได้รั้งมันไว้ เพราะเรื่องเซ็กส์ . . .

เพราะที่ผ่านมา . . . ผมไม่เคยมีเซ็กส์ครั้งที่สองกับใคร และไม่คิดว่าจะมีได้เสียด้วย เพราะผมชอบเซ็กส์ฉาบฉวยมากกว่า . . . ผูกพันกัน

แต่ . . .

คนแรกที่ผมยอมมีครั้งที่สองด้วย . . .โกเมศวร์

ชื่อนี้จะจารจำอยู่ในหัวใจของผมตราบลมหายใจสุดท้าย . . .




Create Date : 06 มกราคม 2553
Last Update : 6 มกราคม 2553 17:52:27 น. 1 comments
Counter : 302 Pageviews.

 
อ่าน ๑๑ จบต้องมาจ่ายค่าอ่านด้วย ๑ เม้นท์


โดย: ผู้หญิงมากฝัน (maesnake ) วันที่: 11 มกราคม 2553 เวลา:9:50:48 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นนท์ปวิชญ์
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add นนท์ปวิชญ์'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.