Group Blog
 
<<
มกราคม 2553
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
3 มกราคม 2553
 
All Blogs
 
[ TG ] รั ก ฤ ๅ ผู ก พั น ฯ # ๑๐ #

**คำเตือน** 



เรื่องนี้ . . .



เป็นเรื่องแต่งขึ้นเพื่อสร้างความบันเทิง



ไม่เกี่ยวข้องกับ  บุคล  แต่อาจเกี่ยวพันกับสถานที่ 



หรือเหตุการณ์ใด ๆ ที่เกิดขึ้นในบรรณภิภพนี้



ผู้อ่านควรใช้วิจารณญาณในการอ่านอย่างมากถึงมากที่สุด



ปล. เป็นเรื่องแต่งมิได้เกี่ยวข้องใด ๆ ต่อ เจ้าของบล๊อก







ต อ น ที่   ๑๐






Free TextEditor

สิ่งที่ทำให้ผมยิ้มได้ . . .

คืนและวันดี ๆ ที่มันไม่สามารถย้อนกลับมาได้อีก แต่มันไม่ได้หมายความว่า สิ่งนั้นมันจะจบไปแล้ว มันคือพลังที่ทำให้ผมมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ สำหรับผม ความรักคือสิ่งมหัศจรรย์ที่สุด มันคือแรงพลังที่จะทำให้คน ๆ นึงยืนหยัดอยู่บนโลกนี้ได้


จงอย่ามองมุมความรัก . . .

. . . แค่มุมเดียว

. . . ของบางอย่างมีช่วงระยะเวลาของมัน . . .

ช่วงเวลาที่จะพาเราก้าวผ่านไปอีกช่วงเวลา ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันมีค่า มีความหมายเสมอ มันอยู่ที่ว่า เราจะทำใจรับรู้กับสิ่งที่เกิดขึ้นมากน้อยขนาดไหน

สำหรับผม . . .

ผมยินดีปล่อยให้มันเกิดขึ้น ผมยินดีกับสิ่งที่เกิด

แม้ว่า . . .

. . . บางครั้งมันคือเข็มนับล้านที่พุ่งตรงเข้าสู่หัวใจ แต่ผมก็ผ่านจุดนั้นมาได้ ผ่านจุดที่แย่ที่สุดในชีวิต และผมกล้าที่จะเรียนรู้การดำเนินชีวิตต่อจากนั้น

ความรัก . . .

. . . งดงามเสมอ

ผมเชื่อเช่นนั้น . . .

. . . มันไม่ผิด ความรักไม่ผิด มีแต่เราต่างหากที่ไปกะเกณฑ์เอากับมันเอง อยากเป็นอย่างโน้น อย่างนี้ จนกระทั่ง เราลืมมองไปว่า ไม่มีใครหรอกที่จะเป็นผู้ชนะตลอดเวลา




และ . . .

ไม่มีใครอีกเหมือนกันที่เป็นผู้แพ้ตลอดกาล . . .

. . . หลายคนมองว่าผมโง่ที่ทำไปแบบนั้น . . .

ผมยอมรับว่าโง่ . . . ผมโง่

และผมน่าจะเป็นคนโง่ที่น่ารักที่สุดในโลก ไม่มีใครหรอกที่จะทำอะไร ถูกต้องตลอดเวลา ผมเองก็เหมือนกัน ผมไม่ใช่คนดี อย่างที่ผมเล่าให้ฟังมาตั้งแต่แรก

ผมรักโก . . .

. . . รักมากกว่าน้อง

. . . ผมรู้ตัวเองมาตั้งแต่วันแรก . . .

เพียงแต่ว่า ผมยังสะกดความรู้สึกของผมเอาไว้ได้ ไอ้ความรู้สึกส่วนน้อยมันยังไม่ออกฤทธิ์ เพราะสิ่งที่ผมทำมันเป็นความรู้สึกส่วนใหญ่ ความรู้สึกที่ว่า ผมอยากเห็นมันเดินไปสู่ปลายทางที่สวยงาม ผมได้แต่มองมันเงียบเฝ้ามองมันด้วยหัวใจของคนที่รักคนอื่นได้คนนึงเท่านั้น

ตอนนี้ผมทำงานแล้ว . . .

. . . และมันมากพอที่ผมจะดูแลมันได้ . . .

ผมเชื่อเช่นนั้น

ผมเฝ้าวาดวิมานกลางอากาศ วาดภาพที่ผมจะอยู่กับมันไปอีกนาน ภาพที่วาดเอาไว้จากมุมมองของคน ๆ นึง ที่มองจากมุมของภาพคนวาด สวยงามเสมอ โดยที่ผมไม่วาดภาพอีกด้านเอาไว้ แบบนี้กระมัง เมื่อถึงเวลาหนึ่ง เวลาที่มันผกผันไปอีกด้าน ผมถึงเจ็บเจียนตาย

“ไอ้อาร์ม พรุ่งนี้ทำงานมั้ยมรึง” เสียงไอ้เพื่อนโอ๋โทรหาผม

มันทำงานแล้ว ได้งานที่แบบเดียวกับผมในสนามบินนั่นแหละ มันสมัครมาหลายที่เหมือนกัน แต่มันไม่เอา มันบอกมันอยากอยู่ใกล้ ๆ ผม หรือมันแอบรักผมอยู่ ไม่หรอกครับ มันบอกว่า อุ่นใจดี อย่างน้อยก็รู้ว่ามีเพื่อนอยู่ใกล้ ๆ

ผมดูเหมือนจะทิ้งสังคมเพื่อนไปเลย เมื่อมีโกมาอยู่ด้วย . . .

“ว่าง มีไรมึง”

“แดกเหล้ากัน ไม่ได้กินนานแร่ะ”

“ไอ้เหี้ย ดูเวลามั่ง โทรชวนกรูแดกเหล้าตั้งแต่พระยังไม่เพลนี่นะ”

“อ้าว! กลัวเพื่อนคิวไม่ว่าง กว่าจะได้คิวเพื่อนกรูเดี๋ยวนี้ต้องขอล่วงหน้า” เหมือนมันกำลังด่าอยู่เลยแฮะ

“เออ ได้ว่างครับพ่อเอกรัฐ”

“ดีมาก ร้านเดิมนะเพื่อน เด๋วกรูโทรตามไอ้แดนด้วย วันนี้วันเกิดมัน"




“เอ้ย ลืมไปเลยกรู เออค่ำ ๆ เจอกัน”

ผมลืมวันเกิดคนที่ดีกับผมอีกคนเสียสนิท . . .

. . . ที่จริงเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ ผมไม่ลืมหรอก แต่บังเอิญช่วงนี้ผมมีอะไรมากมายที่ต้องคิด ทั้งเรื่องงานที่ผมทำ เรื่องของโก ที่ดูเหมือนมันจะเงียบลงทุกวัน

“พี่อาร์ม พี่อาร์ม” เสียงมันเรียกผม เมื่อมันจอดมอเตอร์ไซด์หน้าบ้าน

“เป็นไงมั่ง ผลสอบ”

“สี่จุดศูนย์พี่”

“ห๊า . . . หูฝาดมั้ยพี่”

“ไม่พี่ สี่จุดศูนย์จริง ๆ ไม่เชื่อดูนี่” มันส่งกระดาษที่รายงานเกรดให้ผม มีตราประทับของโรงเรียนมันด้วย มิน่ามันถึงยิ้มกว้างดีใจ

ผมหรือ . . .

. . . ดีใจกว่ามันเสียอีก . . .

ผลการเรียน . . . คือสิ่งเดียวที่ผมรู้ มันตั้งใจขนาดไหน ผมไม่เสียดายความตั้งใจที่ผมจะปั้นมันให้สวยงามที่สุด สมกับที่ผมลงแรง ลงใจ ลงเงิน เพื่อสร้างสิ่งที่มหัศจรรย์ที่สุดในชีวิตของผม เพราะสิ่งที่ตอบแทนกลับมามันคุ้มค่าเสียเหลือเกิน

สิ่งที่ผมลงทุนลงแรง สร้างสรรด้วยหัวใจ. . .

แม้จะไม่ผลิดอกออกผล แต่มันคือ สิ่งที่งดงามที่สุดที่ผมเคยเจอ

“แล้วทำไมกลับมาช้า ไปกินกับเพื่อนมาเหรอ” ผมถามเพราะมันบอก ไม่น่าเกินสิบโมงเช้า นี่ก็เกือบเที่ยง

“อีแก่ดิพี่ สเตอร์รูด ต้องเอาไปเปลี่ยนใหม่”

ผมมองออกไปนอกบ้าน ไอ้มอเตอร์ไซด์ที่ผมยกให้มันใช้ ผมเองก็ใช้มากลายปี มันเก่ามากแล้วล่ะ ช่วงหลังก็ซ่อมบ่อยเหลือเกิน ค่าซ่อมแต่ละเดือนร่วมพัน ผมหันกลับมามองหน้ามัน

มันเรียนช่างยนต์ มันชอบเครื่องยนต์กลไก แล้วที่มันสะสมหนังสือรถมอเตอร์ไซด์ หลาย ๆ ครั้งที่ผมเห็น มันจะอ่านหนังสือรถมันมองรูปในหนังสือ . . . รุ่นใหม่กำลังฮิต HONDA SONIC

“เหรอ เออ คืนนี่พี่โอ๋ชวนไปกินเหล้า ออกไปกับพี่นะ”

“ได้ครับพี่ แต่ตอนนี้ขออาบน้ำก่อนร้อนมาก” มันยิ้มก่อนเดินไปทำธุระของมัน

ผมเดินไปที่ตู้เก็บหนังสือของโกเมศวร์ . . .

มองหนังสือรถ ที่มันซื้อทุกฉบับ เรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ก่อนที่อะไรบางอย่างจะเข้ามาในหัว ผมเดินกลับไปที่ตู้ของผม เปิดลิ้นชัก มองสมุดเล่มสี่เหลี่ยมสีเขียว ก่อนที่จะหยิบมันออกไป และไม่ลืมหยิบสมุดเงินฝาก . . .




“เดี๋ยวมานะโว้ย หิวกินข้าวไปก่อนไม่ต้องรอ”

ผมตะโกนบอกมัน ก่อนที่จะขี่มอเตอร์ไซด์คันนั้นออกไป ถึงผมจะรักมันมาก เพราะผมใช้มันมาร่วมเจ็ดปี แต่ผมจำเป็นต้องตัดใจจากมัน

วันนี้ . . .

. . . ต้องลาจาก . . .

และ การจากลา . . .

ก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตมนุษย์ . . .

. . . ไม่ว่าจะจากอย่างไร . . .

เมื่อถึงเวลาของมัน มันก็ต้องจากลา ไม่มีอะไรอยู่ค้ำฟ้า ชั่วนิรันดรนี่หว่า ผมน่าจะเรียนรู้การจากลาในวันนั้น วันที่ของรักจากผมไป . . .

ผมกลับเข้ามาบ้านอีกครั้งราวสามชั่วโมงหลังจากนั้น . . .

โกมันอยู่หน้าบ้าน มันมองผมด้วยสายตาแปลก ๆ สายตามันคล้ายมีคำถาม ผมจอดรถ ก่อนเดินไปหามัน ยิ้มให้มัน คนที่ผมรัก

“ของขวัญสำหรับคนที่เรียนได้สี่จุดศูนย์” ผมส่งกุญแจรถ ให้มัน

มันยิ้มแววตามันมีความสุข ผมชอบมองเวลาที่มันยิ้ม เพราะรอยยิ้มมันเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มของมันเหมือนมันปลดปล่อยความทุกข์ทั้งหมดที่ใจมันมี

“พี่อาร์ม เปลือง คันเก่าก็ยังใช้ได้”

“พี่อยากให้ ขอบใจนะที่ตั้งใจเรียน” ผมตบไหล่มัน ก่อนเอากุญแจรถคันใหม่ยัดใส่มือมัน

“มันเป็นของโก อยากแต่งอยากทำอะไร ตามสบายเลย” ผมบอก เพราะรู้มันชอบแต่งรถ

แววตามันเหมือนเด็กที่ได้ของถูกใจ มันเดินไปที่รถคันใหม่ สีเดียวกับที่มันชอบ มันไปลูบ ๆ คลำ ๆ ราวกับว่า ไม่อยากให้ฝุ่นได้จับต้อง ผมมองมันด้วยแววตาที่มีความสุข

ความสุข . . . ของผม อยู่ที่รอยยิ้มของโก

น่าเสียดาย . . .

. . . ที่หลังจากนั้น ผมทำลายความสุขของตัวเอง ผมทำลายความสุขนั้นลงด้วยมือของผมเอง

รู้แบบนี้ . . .

คำนี้บาดลึกในหัวใจ เพราะมันแปลว่า . . .

. . . สายเกินไป . . .

“พี่อาร์ม ผมเอาไปปาดเบาะได้มั้ย” มันกลับมาในบ้าน





ท่าทางมันในตอนนั้น ผมเห็นชัด มันเหมือนคนที่ได้ของที่รัก น้ำเสียงมันตื่นเต้น มันดีใจ ผมรู้ มันมีความสุขผมเข้าใจ ผมจำได้ จำได้ดีเสมอ เพราะภาพของมันผมไม่เคยหลงลืมไปจากหัวใจ

“ได้ จะทำอะไรก็ได้ บอกแล้วไง พี่ให้โกของขวัญที่สอบได้สี่จุดศูนย์”

“พี่อาร์มใจดีจัง ขอบคุณนะพี่ ขอบคุณมาก” มันเดินมากอดผมเอาไว้หลวม ๆ

ช่วงหลังมันกล้าแสดงความรักโดยการกอดมากกว่าเดิม อาจเพราะเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมันนานขึ้นทุกวัน และมันค่อย ๆ ผูกเราสองคนเอาไว้แน่นหนา ผมไม่รู้เหมือนกันว่าสิ่งที่ผมทำไป มันจะสร้างนิสัยอะไรให้โกหรือไม่ แต่ผมยังยืนยันแบบเดิม

ถึงย้อนเวลาไปได้ . . .

. . . ผมก็ยังจะทำแบบที่ผมเคยทำมา . . .

เพราะสิ่งที่ผมทำไปทั้งหมด ผมทำด้วยหัวใจ ด้วยความรักทั้งหมดที่ผมมี ผมไม่เคยทำแบบนั้นกับใครมาก่อน และจะไม่มีวันทำแบบนั้นกับใครอีกเช่นเดียวกัน

ผมคิดว่า . . .

. . . คนที่รักคนอื่นมากกว่าตัวเองแบบผม . . .

จะต้องทำแบบผมแทบทุกคน ผมเชื่อแบบนั้นไปแล้ว



คืนนั้นผมนั่งกินเหล้าด้วยความสุข เพราะอย่างน้อยที่สุด ผมไม่ได้มากินเหล้ากับเพื่อนสนิทแบบไอ้โอ๋ ไอ้แดนนานแล้ว ผมมีของขวัญให้แดนมัน แม้มันจะไม่มีราคาค่างวดอะไร แต่มันก็เป็นของที่มีคุณค่ามหาศาลสำหรับคนรับ

ผมเอารูปของมันออกมาเลือก รูปที่ไปเที่ยวมาตอนปีก่อน . . .

ผมใช้กระดาษที่เหลือจากการทำรายงาน . . .

. . . ใช้รูป ใช้กาว กรรไกร และขอบฟิล์มที่ใช้แล้ว ที่เขาเรียกมันว่า . . . หนามเตย

ผมเอาทุกอย่างมาผสมผสานใส่ความรู้สึกทั้งหมด ที่ผมพึงจะมีให้เพื่อนที่ดีของผม ใช้หัวใจ บรรจงวางเรียงจนมันกลายมาเป็นรูปภาพที่สวย และเป็นงานชิ้นเดียวในโลก ก่อนที่ผมจะเอาไปเข้ากรอบที่ร้านกรอบรูปอีกหมู่บ้าน

ผมอ้อนที่ร้านแทบตาย . . . ขอรอเอาวันนี้เลย

งานเขามาก แต่เขายินดีทำให้ผม . . .

ผมไม่ชอบซื้อของขวัญให้คนพิเศษในวันเกิด เพราะผมว่ามันคงไร้คุณค่า ไม่น่าจดจำ สำหรับคนที่ผมรักมาก ๆ ผมจะลงมือทำ ทำด้วยตัวผมเอง . . .

คงเหมือนเรื่องที่ผมเขียนอยู่ตอนนี้มั้ง . . .




มันจะกลายเป็นหนังสือ . . .

. . . ผมจะให้มันในวันเกิดของมันปีหน้า . . . โกเมศวร์

แล้ว . . .

. . . มันจะรู้เอง สิ่งที่ผมทำลงไปทั้งหมด ผมทำไปทำไม ผมทำเพื่ออะไร ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันคือเรื่องจริง เรื่องที่ผ่านมาแล้วในชีวิตของผม . . .


ไม่ว่าการตัดสินใจของผม . . . จะเป็นเช่นไร

โอกาสของวันข้างหน้า . . . ผมยังไม่ได้คิด

ผมรู้แค่ว่า . . .

. . . บางครั้ง

เราไม่จำเป็นต้องอยู่กับคนที่เรารักก็ได้ ผมอยากให้มันเติบโต ก้าวเดินไปในทางที่มันอยากเดิน ผมไม่อยากให้มันรักผมเพราะมันสงสารผม เพราะความรักที่เกิดจากความสงสารมันทรมาน

สำหรับผม . . .

ความรักเกิดจากหัวใจ . . .

. . . เกิดจากความรู้สึกที่อยากดูแล อยากอยู่ใกล้ ๆ คนที่เรารัก อยากเห็นคนที่เรารักมีสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต

ต่อจากนี้ . . .

. . . อะไรก็ตามแต่ที่เกิดขึ้น

ผมอยากให้โกเมศวร์มันรู้ . . .

. . . ผมไม่เคยลืมสิ่งที่ผ่านมา สิ่งที่อยู่ในหัวใจผมเสมอ คือ มัน . . .

“พี่อาร์ม สวยมากพี่ ขอบคุณครับพี่” แดนมันแกะห่อที่ผมใช้กระดาษสาขยำให้มันยู่ยี่ ดูเก่า ก่อนเอามาห่อกรอบรูปที่ผมทำขึ้น

“ดีใจที่ชอบ”

“ชอบครับชอบมากเลยพี่ ไม่น่าเชื่อคนอย่างพี่อาร์มจะทำอะไรแบบนี้เป็น”

“อ้าว ก็ให้คุ้มกับเหล้าฟรีมื้อนี้หน่อย” ผมมองหน้ามัน ก่อนยกเหล้าเข้าปาก

“โห ให้แม่ฝากงานให้ยังไม่เลี้ยงเหอะ”

มันทวงผมซะงั้น ลืมไปเลยติดค้างมื้อใหญ่มันมื้อนึง แต่แกล้งเนียน ๆ ทำไม่รู้ไม่ชี้เอาไว้ก่อน

“สวยมั้ยพี่โอ๋” มันอวด

“สวยดิ นี่แหละไอ้อาร์มของแท้”

“ทำไมเหรอพี่” แดนมองหน้าโอ๋




“ไอ้นี่มันชอบดูแลคนอื่น ตอนอยู่มหาวิทยาลัย ใคร ๆ ว่ามันหยิ่ง มันเอาแต่ใจ แต่ใครที่คบกับมันแล้วจะรู้จักมัน”

“อย่าเพื่อน อย่าขายมิดี . . . มิดี” ผมรีบยกมือห้าม

“ทำไมเหรอพี่โอ๋” ท่าไอ้แดนจะอยากรู้ให้ได้

“ก็มันนะ ดูเหมือนเก่ง เจ้าอารมณ์ แต่จริง ๆ แล้ว มันน่ะพวกแข็งนอกอ่อนใน และดูเหมือนว่าจะอ่อนแอ ลองมันรักใครมาก ๆ มันทำได้ทุกเรื่องแหละ ของเล็ก ๆ น้อย ๆ มันใส่ใจคนที่มันรักตลอด แล้วที่แดนได้นะ ถือว่ามันยอมรับแดนเป็นเพื่อนรักมันแล้วล่ะ เพราะไม่อย่างนั้นมันไม่ลงมือทำอะไรให้แดนหรอก”

โอ๋มันพูด แต่ผมมองหน้าโก . . .

. . . มันตั้งใจฟังที่เพื่อนผมพูด แววตามัน ที่ผมเห็น ผมไม่ได้เข้าข้างตัวเอง มันมีแต่ความชื่นชม คนที่โอ๋พูดถึง

“ขนาดนั้นเลยหรือพี่” แดนมันแทบไม่เชื่อมั้ง

“จริง ๆ แค่ของขวัญวันเกิด หาซื้อที่ไหนก็ได้ แต่มันไม่ซื้อ มันทำด้วยมือของมัน ทุก ๆ รายละเอียดของสิ่งของ อาร์มมันใส่หัวใจลงไป . . .” โอ๋มันหันมาทางผม

ตายไปเลยสิครับ . . .

. . . เจอแบบเพื่อนโอ๋บอกแบบนี้

“. . . แดนแกลองคิดดูสิ คนที่ตั้งใจทำอะไรเพื่อคนอื่นนะเป็นคนพิเศษขนาดไหน พี่ถึงได้รักมันไง มันเป็นเพื่อนที่พี่รักมาก เพราะมันจะคอยเอาใจใส่กับสิ่งที่คนอื่นไม่สนใจ เรื่องเล็ก ๆ ที่คนอื่นมองข้าม ไอ้อาร์มเอามาทำให้คนอื่นซึ้งได้เสมอ เพื่อน ๆ ในกลุ่มถึงรักมันนักไง”

“พอเหอะไอ้เลว เดี๋ยวกรูลอย” ผมยกแก้วขึ้นชนแก้เก้อ

ผมอายเป็นนะครับ เล่นมาชมกันเองต่อหน้าแบบนี้อีก ใครเลยจะทนได้ ผมมองหน้าไอ้แดน มันยิ้มให้ผม แววตามันจ้องมองผมมีความหมาย

หาก . . .

ผมหลบสายตา . . .

. . . ไม่อยากแปล

บางทีการเดินข้ามผ่านเส้นบาง ๆ มันอาจจะทำได้ง่าย

แต่ผลของการกระทำนั่นเล่า ผมจะรับได้หรือหากความรู้สึกระหว่างเพื่อนรุ่นน้อง ไอ้น้องรหัสของผม มันจะเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น เพราะผมรู้ หัวใจผมตอนนี้ . . .ปิดตาย

ปิดตาย . . . แปลว่า

. . . ไม่รักใครอีก ตราบจนหมดลมหายใจ . . .





ผมไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว . . .

. . . เพราะในหัวใจผมไม่มีที่ว่างให้ใครอีก . . .

แดนมันขยับมานั่งใกล้ ๆ ผม เมื่อไอ้โอ๋ไปห้องน้ำกับโก ผมมองหน้ามันยกแก้วไปชนมัน

“สุขสันต์วันเกิด ไอ้น้อง”

มันยกแก้วขึ้นมาชนกับผม ท่ามกลางแสงไฟหลากหลายสี เสียงเพลงจังหวะเร้าหัวใจ ผมมองเห็นมัน เห็นไปในความรู้สึกของมัน . . .

. . . ผมเข้าใจมัน รู้แล้วสิ่งที่มันเก็บเอาไว้

“ขอบคุณนะครับพี่อาร์ม”

“เออ”

“พี่อาร์ม ผมมีเรื่องจะบอก” มันกระซิบแข่งกับเสียงเพลงที่ดังลั่นร้าน ท่าทางมันเมา หน้ามันแดงแล้ว

“เรื่องไรเหรอ อย่ามาบอกรักกูนะโว้ย ฟ้าผ่าตายห่า”

“ผมรักพี่”

นั่น! ปะไร ผิดคำพูดผมเสียที่ไหน

เวรแล้ว . . . ไอ้อาร์ม

ผมเหมือนโดนสาปเป็นหิน ทั้ง ๆ ที่เตรียมใจเอาไว้ตั้งแต่เห็นแววตามัน แต่พอเจอเข้าจริง ๆ ผมกลับทำอะไรไม่ถูก เสียงเพลงที่ดังลั่นร้าน มันไม่ได้เข้าหูผมเล้ยยยยยย

ไอ้ที่วิ่งมาเข้าหูผม เสียงที่ไอ้แดนมันบอกอยู่

. . . ผมรู้ . . .

แต่ผมบอกไปแล้วว่าไม่อยากแปล จะแปลไปอีกทำไม ในเมื่อเห็นกันชัด ๆ แจ้ง ๆ ของแบบนี้ คนเป็นเหมือนกันมองกันแวบเดียวก็ดูออก

“กูก็รักมึง เอ้าหมดแก้ว” ผมเฉไฉ ชนแก้วมันอีกรอบ

“อย่ามามั่วพี่อาร์ม ผมซีเรียสนะ” มันจ้องหน้าผม

“แดน . . . ที่เป็นอยู่ไม่ดีอีกหรือ”

“ทำไมเหรอพี่ ผมรักพี่จริง ๆ นะ”

“ขอบคุณ”

“แล้วพี่ล่ะ . . .” มันมองคล้ายขอคำตอบ

“รัก . . . เหมือนน้องคนนึง”

“ทำไมเหรอพี่ ทำไมพี่ไม่รักผมแบบที่พี่รักไอ้โก”

ผมมองหน้ามัน . . .




. . . มันรู้หัวใจผมได้อย่างไร . . .

คงเหมือนที่เขาบอก . . . ผีเห็นผี

แววตามันเหมือนจะรู้ว่าพูดอะไรผิดออกมา ผมตำหนิมันด้วยสายตา ผมไม่โกรธมันหรอกที่มันคิดแบบนั้น เพราะผมรู้ดี ของแบบนี้ห้ามกันไม่ได้ ความคิดเราเองยังห้ามยาก เราจะห้ามความคิดคนอื่นได้หรืออย่างไร

สิ่งที่ยากที่สุด . . .

. . . ห้ามความคิดตัวเอง . . .

“ไม่เหมือนตรงไหน”

“อย่าหลอกตัวเองเลยพี่ ผมดูออก พี่รักมันมากกว่าน้อง มันต่างกันตรงไหนที่ผมรักพี่มากกว่าพี่”

“ต่างสิ ต่างมาก”

“ตรงไหน”

“ตรงที่พี่ไม่พูดไงแดน . . .” ผมยิ้มให้แดน ยิ้มแบบที่พี่คนนึงจะมีให้น้องได้

“. . . ความรักที่เราไม่พูด มันก็ยังอยู่กับเรา หากวันใดเราพูดออกไป เราไม่รู้เหมือนกัน ว่ามันจะยังอยู่กับเราอีกหรือเปล่า พี่อาจรักคนที่แดนพูดถึง แต่พี่ไม่บอก พี่ยินดีที่จะให้มันอยู่ตรงนี้” ผมเอานิ้วแตะที่หน้าอกด้านซ้าย

“ผมขอโทษ พี่โกรธผมมั้ย”

“ไม่”

“พี่จะเหมือนเดิมกับผมมั้ย” ผมมองหน้ามัน

“พี่ไม่เคยเปลี่ยนความรู้สึกตัวเอง แดนเป็นเพื่อนพี่ เป็นน้องพี่ จะโกรธได้ไง” ผมยิ้ม ก่อนยกแก้วไปชนมันอีกรอบ

ถามว่า . . .

ผมรู้สึกยังไงในขณะที่คุยกับแดน

. . . รู้สึกดีนะครับ ที่มีคนบอกรัก เพียงแต่ว่า ผมไม่ได้รักมันแบบนั้น หัวใจผมไม่เคยรักแดนแบบที่ผมรักโก ผมไม่อยากให้มันเจ็บปวด ผมอยากให้มันเป็นเพื่อนที่ดีของผมแบบเดิม ผมรู้การเห็นคนที่เรารักอยู่กับคนอื่นมันทรมาน

ไอ้แดนเมา . . .

. . . ผมเมา . . .

ไอ้โอ๋เมา มีแต่ไอ้โกที่ไม่เมา กว่าจะกลับถึงบ้านเกือบสว่างเพราะต้องโกมันต้องขับรถตะรอนส่งไอ้ขี้เมาสองตัวก่อน ผมล้มตัวลงนอนทันทีเมื่อถึงห้อง




“โก” ผมร้องเรียก มือควาญหามัน

“ครับ” มันกระเถิบตัวเข้ามาในอ้อมกอดผมเหมือนเคย

“ชอบมั้ยรถใหม่”

“ชอบครับ”

“พี่ดีใจที่โกชอบ” ผมยิ้ม

“แต่มันแพงนะพี่ คราวหน้าไม่ต้องก็ได้”

“ไม่ได้ พี่อยากให้”

“ทำไมเหรอครับ”

“พี่รักโก . . .” ผมพลิกตัวขึ้น สายตาผมมองมัน

สายตามันมองผมมา . . .

. . . มันมีแต่ความหวาดกลัว ไม่เหมือนที่มันเคยมองผมแบบที่ผ่านมา ผมยิ้มเอามือเกลี่ยไรผมมันเล่น ผมเมา เมาจนไม่อาจเก็บความรู้สึกส่วนลึกเอาไว้ได้ ผมไม่มีสติ ไม่มองแววตาของคนที่ผมรัก แววตาที่มันอ้อนวอนผม

“. . . รักมากกว่าน้อง”

แววตามันเบิกกว้าง . . .

ผมเอาจมูกแตะที่หน้าผากมัน

“พี่รักโก รักมานานแล้ว พี่ไม่ดีเองแหละ ที่ห้ามความรู้สึกของตัวเองไม่ได้”

ผมจูบมันไปที่ริมฝีปาก มันร้อนรุ่ม ดิ้น เหมือนจะออกจากพันธนาการของผมให้ได้ เมื่อผมค่อย ๆ ละเลงลิ้นเข้าไปหาลิ้นของมัน เพียงครู่เดียวมันนอนนิ่ง ผมจูบมันอยู่นาน ก่อนถอนปากออกมา ผมจ้องมองตามัน ผมไม่อายมันแล้วล่ะ มาถึงขนาดนี้แล้ว

“พี่อาร์ม มันจะดีเหรอ”

เสียงมันสั่น แววตามันที่มองผม มีหลากหลาย บางครั้งชื่นชม หากแค่แวบเดียวเริ่มเปลี่ยนไป ผมไม่มอง ไม่สังเกต แววนั้นนั้นหยาบกระด้าง ไม่เหมือนโกเมศวร์คนเดิมที่ผมรู้จัก

“อะไร”

“ที่กำลังทำอยู่แบบนี้”

“ไม่รู้เหมือนกัน พี่รู้ว่าพี่รักโก พี่รักมากเหลือเกิน”

ผมจูบมันไปอีกครั้ง ก่อนที่จะเลื่อนจมูกไปที่ใบหน้า ซอกคอของมัน ผมเหมือนคนหิวกระหาย ไม่รอคำตอบ ไม่อ่านปฏิกิริยาโต้ตอบใด ๆ จากมัน ผมทำกับว่าสิ่งที่ผมต้องการ ผมจะเอาให้ได้ ผมต้องได้

เสื้อผ้าค่อย ๆ หายไปทีละชิ้น . . .




สุดท้ายที่ผมรู้ . . .

. . . เมื่อน้ำบางอย่างเคลื่อนออกจากร่างกายของเราทั้งสองคน

ผมนอนเหนื่อยอ่อน มีมันอยู่ในอ้อมกอด

“โกรธพี่มั้ย”

มันนอนฟุบอยู่บนหน้าอกของผม เนื้อแนบเนื้อ ร่างกายสองเราถ่ายเทความอบอุ่นที่มีผ่านอ้อมแขน ผ่านหัวใจสู่กัน

“ขอโทษ . . .” ผมบอกมันเบา ๆ เมื่อเห็นมันนิ่งเงียบ

ผมเกลียดความเงียบ เกลียดการที่ไม่พูดอะไรเลย มันไม่ตอบผม มันยอมให้ผมกอด ยอมให้ผมทำอะไร แต่ทำไม มันไม่บอกผมสักคำว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันพอใจหรือไม่พอใจ

“เจ็บมั้ยพี่”

“เจ็บดิ”

“งั้นคราวหน้าไม่ต้องก็ได้” มันยังคงนอนกอดผม

คราวหน้าไม่ต้องก็ได้ . . .

. . . มันสงสารที่ผมเจ็บ

. . . หรือ . . .

เพราะมันไม่ชอบ คำที่ผมไม่อยากแปล

“โก . . .”

“ครับ”

“เวลาที่กอดแบบนี้รู้สึกยังไง”

“ก็อุ่นดีพี่ เหมือนกอดพ่อเลย” มันกอดผมกระชับแน่นไปอีก ผมไม่รู้เลย สิ่งที่มันต้องการคือตัวผม หรือ มันยอมเพราะผมทำดีกับมันสารพัด

“โก . . . พี่ไม่ได้ทำเพราะอารมณ์ชั่ววูบ แต่ที่พี่ทำเพราะพี่รักโก”

“ผมรู้พี่ แต่ผมไม่ชอบ”

ผมนิ่ง . . .

. . . ผมไม่ชอบ คำพูดของโกสะท้อนในหัวผม มันดังย้ำอยู่แบบนั้น นี่ผมกำลังทำร้ายคนที่ผมรักอยู่หรือ ผมไม่ชอบ แปลได้ว่า สิ่งที่ผ่านมา ผมบังคับใจมันหรือ

“พี่อาร์มรู้มั้ย ผมรักพี่นะ รักมากกว่าพ่อผมอีก”

คราวนี้ผมน้ำตาไหลพราก . . .

. . . ผมทำลายคนที่ผมรัก ผมทำร้ายคนที่ผมรักอย่างเลือดเย็นที่สุด เพียงแค่แรงปรารถนาบ้า ๆ นั่น สิ่งที่มันพูด ผมแปลได้อย่างเดียว . . .

ผมทำลายมันแล้ว . . .

ผมทำลายความรัก ความเชื่อใจของคน ๆ นึง ที่มีต่อผมให้มันพังทลายลงต่อหน้าต่อตา เพราะความคิดทางด้านต่ำของผม มันเกิดเป็นกบฏขึ้นมา

“อย่าร้องสิพี่ . . . ถ้ามันคือความสุขของพี่ ผมยอม”

ผมไม่รู้เหมือนกัน ผีห่าตัวไหนมันเข้าสิงผม เพราะสิ่งที่โกพูด มันน่าจะทำให้ผมถอยออกมา แต่ดูเหมือนกับว่า สิ่งที่ผมได้รับในคืนนั้น มันจะไม่พอ มันหยุดผมไม่ได้ มันส่งผมเดินถลำลึกลงไปอีก

มันลึกจนยากเกินที่ผมจะถอนตัว . . .







Create Date : 03 มกราคม 2553
Last Update : 3 มกราคม 2553 12:04:50 น. 11 comments
Counter : 352 Pageviews.

 


โดย: veerar วันที่: 4 มกราคม 2553 เวลา:0:19:46 น.  

 
สุขสันต์วันเกิดค่ะ


โดย: กลมกล่อม...หอมกรุ่น วันที่: 4 มกราคม 2553 เวลา:0:44:00 น.  

 
.^____________^.





โดย: NateUnbreakable วันที่: 4 มกราคม 2553 เวลา:7:51:25 น.  

 






สุขสันต์วันเกิดค่ะ ขอให้มีความสุขมากๆ มีสุขภาพแข็งแรงทั้งกายและใจ คิดหวังสิ่งใดก็ขอให้ประสบความสำเร็จทุกประการค่ะ


โดย: แม่น้องแปงแปง วันที่: 4 มกราคม 2553 เวลา:12:12:39 น.  

 
Photobucket


โดย: สมองถั่วเขียว วันที่: 4 มกราคม 2553 เวลา:13:09:11 น.  

 
ในวันคล้ายวันเกิดของ จขบ. นนท์ปวิชญ์ ขอให้มีความสุขสันต์ สมปรารถนา ดั่งใจนึกทุกประการ จ๊ะ


โดย: บ้าได้ถ้วย วันที่: 4 มกราคม 2553 เวลา:15:28:43 น.  

 


สุขสันต์วันคล้าย วันเกิดค่ะ

ขอให้มีความสุข สุขภาพแข็งแรงๆนะคะ


โดย: siriyakorn วันที่: 4 มกราคม 2553 เวลา:19:13:39 น.  

 


โดย: ส้มแช่อิ่ม วันที่: 4 มกราคม 2553 เวลา:20:57:28 น.  

 
แวะมาติดตามผลงานค่ะ ติดแบบจัดๆ 555 หาตั้งนาน..แทบลงแดง เป็นคนชอบอ่านค่ะ แล้วก็ได้อรรถรสตามที่คิดไว้ อ่อ!! สวัสดีปีใหม่ค่ะ


โดย: ผู้หญิงมากฝัน (maesnake ) วันที่: 4 มกราคม 2553 เวลา:21:12:42 น.  

 
สวัสดีปีใหม่ค่ะ Happy Birth Day ย้อนหลังด้วยนะคะ รอติดตามผลงานอยู่ค่ะ


โดย: ผักกาด (คังฮุนแจ ) วันที่: 6 มกราคม 2553 เวลา:10:49:02 น.  

 
whenever you felt that your heart is going to breakdown
feel it with the love of God ask for his and then you will
find out what is the truth love in Your life as he does for me!


โดย: da IP: 203.144.144.165 วันที่: 9 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:7:43:18 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นนท์ปวิชญ์
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add นนท์ปวิชญ์'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.