จะยอมเป็นเจ้าชายนิทรา แล้วใช้เวลาที่ยังมีทั้งคืน ข่มตานอนหลับฝันไม่ยอมตื่น ให้รักเรายังยั่งยืนอยู่ในฝัน

<<
กุมภาพันธ์ 2554
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728 
 
10 กุมภาพันธ์ 2554
 

:: ถนนสายนี้มีตะพาบ โครงการ 22 :: บนถนนสายเปลี่ยว

:: ถนนสายนี้มีตะพาบ โครงการ 22 ::



บนถนนสายเปลี่ยว มืดมิด




" 19.30 น. "

บนถนนสายเปลี่ยว มืดมิด ผมสะดุ้งตื่น ขึ้นมาบน รถโดยสาร ระหว่างทาง กรุงเทพ – สระแก้ว ท่ามกลางความหนาวเหน็บ ของบรรยากาศยามค่ำคืน เสียงรถดังกระหึมในความเงียบ ราวกับความคิดอันพลุ่งพล่านของผมที่ยุ่งเหยิงด้วยความหวาดระแวง รถยังว่างเปล่าอยู่เช่นเดิม มีเพียงผู้โดยสารไม่กี่คน เหมือนตอนที่ผม ขึ้นมา ระหว่างทาง ผมอยากกลับบ้านเร็วๆ ใจจะขาด แล้ว อยากเห็นหน้าลูกกับเมียเหลือเกิน หลังจากที่ไม่ได้เห็นหน้ามานาน หลายปี ผมคิดถึงพวกเขาเหลือเกิน โอกาสที่ผมจะกลับบ้านมันไม่มีเลย ไม่มีวัน จนวันนี้ ผมออกมาจากที่นั่นจนได้ สิ้นสุดกันเสียทีกับการทรมาน ทรมานกับสิ่งที่ผมต้องทนรับ การกดขี่ข่มเหง อย่างเรียกได้ว่า เป็นความชินชาของชีวิตประจำวัน ทำไม ทำไม ชีวิตผมถึงได้บัดซบถึงเพียงนั้น ทั้งที่ไม่ใช่ความผิดของผมเลยสักนิดเดียว ไมรู้ว่าโชคดีหรือโชคร้าย ที่ผมหลุดมาจากแดนนรกนั้นได้ ขอเถอะนะ อีกเพียงไม่นาน อีกไม่กี่กิโลเมตร แล้วสินะ ที่ผมจะถึงบ้าน บ้านที่ผมจากมานาน นานแสนนานเหลือเกิน



" 19.59 น. "

บนถนนสายเปลี่ยว มืดมิดผมสะดุ้งตื่น ขึ้นมาบน รถโดยสาร ระหว่างทาง กรุงเทพ – สระแก้ว ท่ามกลางความหนาวเหน็บ ของบรรยากาศยามค่ำคืน เสียงรถดังกระหึมในความเงียบ เช่นเคย ลูกพี่ต๋องคนขับรถ ก็ยังขับรถต่อไป ตามปกติ บนเส้นทาง สาน กรุงเทพ – สระแก้ว ถึงที่ไหนแล้วนี่ อ้อ สี่แยก กบินทร์ แล้วนิ อีกไม่นานก็ถึงแล้ว เฮ้อ....... ชีวิตมันช่างน่าเบื่อสิ้นดี นั่งรถไปกลับ กทม. สระแก้ว วันละสองเที่ยว เช้ารอบเย็นรอบ หากแต่วันนี้มันเป็นวัน กลางสัปดาห์ จึงทำให้แทบไม่มีผู้โดยสารเลย ยิ่งพาง่วงเข้าไปใหญ่ นึกถึงชีวิตตัวเองก็อนาถใจเหลือแสน เด็ก พ่อแม่ไม่มีปัญญาเลี้ยงดูจึงเอาไปฝากหลวงตาที่วัด ให้ได้ศึกษาเล่าเรียน บวชเรียนจนโตเป็นหนุ่มใหญ่ฉกรรจ์ หากแต่สึกตามสีกาออกมา แต่ก็ มาเจอเค้าไปแต่งงานกับคนอื่น เลยมีชีวิตอยู่ไปวันๆ จนเวลาล่วงเลย อย่างไม่มีแก่นสารอะไรในชีวิต จวบจน มาเป็นกระเป๋ารถเมล์บนรถคันนี้ ผมหยิบหนัสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน ข่าวอะไรเนี่ยะ “อึ๊ยกึ๋ยหวึย2000 ซากเด็กโผล่วัดกลางกรุง สัปเหร่อตัวการสารภาพสิ้นผมเป็นเกย์” คนสมัยนี้อะไรหนักหนานะ เลวสิ้นดีจริง หันหลังกลับไปมองดูผู้โดยสาร ก็มีพียง ชายหนุ่มท่าทางหน้าตาตื่นกลัวที่ซุกตัวอยู่มุมหลังสุดของรถ เอ่อ ไอ้นี่ก็คงเป็น พวกหนีตาย อยากออกนอกประเทศ อีกรายแล้วกระมัง การเดินทางสารนี้มาจนเคยชินทำให้เขาเห็นคนจำพวกนี้มาเยอะ ทั้ง พวกที่หลบหนีออกนอกประเทศ และ แอบลักลอบเข้าประเทศ เฮ้อออออ..... เดี๋ยวตำรวจคงขึ้นมาจัดการอีกเหมือนเดิม ส่วนอีกสองคนเป็นชายหนุ่ม แบกเป้ สบายกล้อง นั่งท่าทางเบื่อๆ ด้วยความเซ็ง หน้าบอกบุญไม่รับ สงสัยกำลังเบื่ออะไรสักอย่าง ในมือ จดอะไรอยู่ยิกๆๆ เดี๋ยว ก็เอากล้องมาถ่ายรูปข้างทาง แล้วก็ทำท่าส่ายหัวอย่างอารมณ์เสีย แล้วก็ หยิบสมุดขึ้นมาเขียนอะไรอีก เอ่อนะ สักพักก็ หยิบเอามือถือ ขึ้นมากดๆๆๆๆ แล้วก็วางลงไปอีก สักพักก็เอากล้องขึ้นมาดูรูปทำท่ายิ้มหัวเราะอยู่คนเดียวกับกล้อง เอ่อ นะ แปลกดีแท้ ส่วนผู้โดยสารอีกคนนั้น เป็น พระหนุ่ม แต่ท่าทางหลุกหลิกจนผิดสังเกต อย่างไม่น่าจะเป็นพระเลย เฮ้อ..... มันช่างน่าเบื่ออะไรเช่นนี้ เอาว่ะ เดี๋ยวก็ถึงสระแก้วแล้ว ไปก๋งเหล้า ร้านยายตุ๋ยดีกว่า


" 19.18 น. "

บนถนนสายเปลี่ยว มืดมิดผมสะดุ้งตื่น ขึ้นมาบน รถโดยสาร ระหว่างทาง กรุงเทพ – สระแก้ว ท่ามกลางความหนาวเหน็บ ของบรรยากาศยามค่ำคืน เสียงรถดังกระหึมในความเงียบ ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับความไม่สบายตัวอย่างหนัก พร้อมกับชุดรุ่มร่ามอะไรก็ไม่รู้ ทำไมต้องปลอมตัวเป็นพระด้วยว่ะ แม่ง ไม่เข้าใจเลย หลังจากแฟนผมซึ่งเป็นสัปเหร่อถูกจับ ในข้อหานำศพเด็กมาเก็บไว้ เตรียมเผา ใช่ ข่าวดังนั้นแหละ แฟนผมเลยรีบจับผมโกนหัว แล้วห่มผ้าเหลือง แล้วให้รีบขึ้นรถมาอยู่กับญาติที่ อรัญฯ กลัวจะทำให้ผมมีเรื่องไปด้วย เฮ้อ ทำไมต้องทำด้วยว่ะ เอ่อ เซ็งฉิบเป็ง ท่ายังอยู่ กรุงเทพ ก็ยัง จะได้ท่องราตรีได้ตามปกติ เห้ออออ แม่ง นอนดีกว่า



" 19.28 น. "

บนถนนสายเปลี่ยว มืดมิดผมสะดุ้งตื่น ขึ้นมาบน รถโดยสาร ระหว่างทาง กรุงเทพ – สระแก้ว ท่ามกลางความหนาวเหน็บ ของบรรยากาศยามค่ำคืน เสียงรถดังกระหึมในความเงียบ นั่งงัวเงียว่าตอนนี้ถึงที่ไหนแล้ว อ้อ สามแยก เขาหินซ้อนนี่เอง บรรยากาศมืดมิดภายนอก ผมเดินทางมาบนรถคั้นนี้ได้ยังไงนะเหรอ ขำๆนะครับ ก็แค่รถเสียแค่นั้นเอง การเดินทางไป บ้านญาติครั้งนี้ของผม สนุกจริงๆๆ ครับ มาหาน้องสาวที่ ลาดกระบัง แต่รถดันเสียซะนี่ เลยต้องหารถมาลงที่ พนมสารคามเพื่อจะต่อรถไปสระแก้ว นัดน้ามารับที่สระแก้ว ปกติผมไม่ค่อยได้ขึ้นรถโดยสารบ่อยนักหรอก แต่คราวนี้รถเสีย พร้อมกับอยากเปลี่ยนอารมณ์ดูเสียบ้าง แบกเป้ สะพายกล้องและสมุดบันทึก เดินทางมา พยายามถ่ายรูปแต่ก็ไม่ได้อย่างใจสักที ลบแล้วลบอีก แต่ก็ขำ กับรูปที่ถ่ายออกมา เอาสมุดบนทึกที่ติดมาด้วย เขียนเรื่องคนที่เดินทางมาพร้อมกัน พระหนุ่มท่าทางหลุกหลิก กระเป๋ารถแก่วัยกลางคน ที่ดูเบื่อๆๆ กับชีวิตแถมมองมาทางผมไม่หยุดหย่อน คนขับรถที่ขับรถไปเงียบๆๆอย่างไม่สนใจอะไร ชายหนุ่มที่ซุกตัวอยู่ในผ้าห่มเบาะสุดท้ายของรถ แล้วก็จินตนาการว่า แต่ละคนมีบุคลิกยังไง และคิดอะไรอยู่ สนุกมากครับ กับความคิดครั้งนี้ แต่เด๋วก็คงจะถึงสระแก้วแล้ว เดี๋ยวคงต้งเรียกน้ามารับแล้ว ว้า......... มือถือไม่มีคลื่นเลยอะไรกันเนี่ยะ กะว่าจะอัพเฟสบุ๊คด้วยนะเนี่ยะ เเล้วจะอ่านบล๊อกยังไงหล่ะเนี่ยะ เซ็งจริงๆๆ เห้อ เขียนอะไรต่อก็ได้

ชายหนุ่มหลังรถ สมมุติเป็นนักโทษแหกคุก ออกมาเพราะอยากกลับไปเจอหน้าลูกเมีย ก่อนที่จะโดนประหารดีกว่า โดนประหารเพราะ เป็นแพะ คดียาบ้า สิ จะได้สมจริงหน่อย

กระเป๋ารถ เนี่ยะ ต้องเป็นตัวเดินเรื่องเยอะๆๆหน่อย มีอดูต เอ้ย อดีต เป็น เด็กวัด เก่า เอ่อออ ไม่เอา เคยบวชเรียนเเต่เด็ก แต่ไม่ค่อยได้ทำงานไม่มีความรู้ทางโลก แต่เป็นคนช่างสังเกตุ และ ชอบมองดูลักษณะนิสัยของคน พร้อมคาดเดาไปต่างๆนาๆ

พระหนุ่ม อืมมม จะเอาพระมาแปดเปื้อนก็ บัดสีเกินไป เอาเป็นว่า เป็นพระปลอม หนีคดี??? คดี อะไร ดีหว่า......... (สายตาเหม่อมองไปเจอหนังสือพิมพ์) “อึ๊ยกึ๋ยหวึย2000 ซากเด็กโผล่วัดกลางกรุง สัปเหร่อตัวการสารภาพสิ้นผมเป็นเกย์” อ้อ นี่ไง คดี ซากเด็ก เอาเป็นว่า เป็นคู่ขากับ สัปเหร่อ แต่ต้องปลอมตัวเป็นพระ หนีมาดีกว่า 555 แม้อัจฉริยะจริงๆๆ เรานี่ ชมตัวเองก็เป็นน่อ

คนขับรถเหรอ เอายังไงดีหว่า ไม่รู้จะให้บทบาทอะไร ให้ขับรถไปเฉยๆๆแล้วกัน คนขับรถมานั่งพูด หรือนึกคิดอะไรดูแปลกๆยังไงอยู่

ชื่อเรื่อง เอายังไงดีหว่า ชื่อเรื่อง โอเค !!! ได้เเล้ว บนถนนสายเปลี่ยว มืดมิด
และแล้วผมก็เริ่มต้นเขียนมันลงไปในสมุดบันทึก บนถนนสายเปลี่ยว........... มืดมิด .....................................


**********************************************



งานเขียนโครงการตะพาบน้ำ กม. 22

โจทย์นั้น ก็มีอยู่ว่า
.
.
.


มีรถโดยสาร กรุงเทพฯ –สระแก้ว คันหนึ่ง
ในนั้น มี


1.พระปลอม

2.นักโทษแหกคุก ที่ต้องโทษทั้งที่บริสุทธิ์

3.คนขับ ที่ไม่มีบทบาทอะไรในเรื่อง ขับรถเฉยๆ

4.คนเก็บค่าโดยสารวัยกลางคน เคยบวชเรียนมาหลายปี

5. ตัวบล็อกเกอร์เอง


เวลาสามทุ่ม บนเส้นทางสายเปลี่ยวเส้นนั้น
คนเก็บค่าโดยสาร หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมา ฉบับหนึ่ง
มีข่าวพาดหัวตัวใหญ่ ดังนี้



ตะพาบน้ำขึ้นบกงานนี้หินมากๆๆ และไม่รู้จะเขียนออกมาอย่างไรให้มันแหวกแนวแปลกประหลาด เลยเขียนดุ่ยๆ ออกมา แบบนี้ ใช้ความคิดของแต่ละบุคคล ออกมาเป็นตัวเดินเรื่อง แต่ เรื่องก็ไม่มีจุดจบ ที่สำคัญ เลยดูแปลกๆ ชอบกลครับบ

เอาแนวเขียนแบบนี้มาจาก คุณ วินทร์ จากเรื่อง ผู้ชายที่ตามรักเธอมาทุกชาติ พิมพ์ ครั้งที่ 85 ซึ่งใช้ระยะเวลาเขียนแบบ สับไปสับมา แปลกดี จริงๆๆ ตอนแรก จะเอาให้เป็นมีคนเดินทางอยู่บนรถคนเดียว โดยเป็นแต่ละชาติ ของตัวละคร ที่ได้มาอยู่ในเหตุการณ์ที่เหมือนเดิม คือ เริ่มต้นที่ สะดุ้งตื่นขึ้นมา บนรถสาย กรุงเทพ-สระแก้ว แต่เขียนไปเขียนมา ขมวดไม่ลงจริงๆๆ ครับ เลยปล่อยให้มันเป็นตอนจบ ที่ย้อนกลับไปจุดเริ่มต้น ซะอย่างนั้น







Create Date : 10 กุมภาพันธ์ 2554
Last Update : 11 กุมภาพันธ์ 2554 8:05:22 น. 12 comments
Counter : 816 Pageviews.  
 
 
 
 
หุ หุ อ่านแล้ว งง ดีค่ะ ^_^
 
 

โดย: mie_family วันที่: 10 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:22:52:56 น.  

 
 
 
เข้ามาอ่านรู้สึกว่า คุ้น ๆ ยังไงไม่รู้ ยังกะเคยอ่าน

ผมชอบการใช้พื้นหลังแบบนี้ ดูแปลกและเท่ห์ดี

ทำให้นึกถึง ผมเข้าห้องสมุดตรงมุม ยุพราชวิทยาลัย
เชียงใหม่ อ่านหนังสือ "ห้วงรักเหวลึก" กระดาษสี
มอ ๆ แบบนี้. ตอนอ่านผมยังหนุ่มน้อย ป่านนี้หนังสือ
ที่ว่านี้ คงป่นเป็นผุยผงแน่เลย

แต่ก็ไม่แน่นะครับ เรื่องดี ๆ เขาอาจจะถ่ายเป็นไมโคร
ฟิล์ม หรือเข้าคอมพิวเตอร์ไว้แล้วก็เป็นได้

ไปละครับ
 
 

โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:6:15:58 น.  

 
 
 
อรุณสวัสดิ์ครับน้องมิก




 
 

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:6:43:44 น.  

 
 
 


สวัสดีตอนเช้าค่ะคุณSleeping_prince
 
 

โดย: jamaica วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:7:35:55 น.  

 
 
 





ขอบคุณท่านที่ให้.............คำพร
ตรึงจิตตรึงใจอร...............ยิ่งแล้ว
จึงขอกราบพระวอน...........ย้อนกลับ คืนเนอ
ให้ท่านสุขเพริศแพร้ว.........ยิ่งล้นทบทวี

"ขอบคุณที่ไปอวยพรให้ในวันคล้ายวันเกิดค่ะ"

 
 

โดย: พธู วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:11:37:45 น.  

 
 
 
เดี๋ยวพี่มาอ่านใหม่จ้ะ

เป็นนักเขียน...กะเค้าด้วย

สามารถรอบด้านนะเนี่ย...

 
 

โดย: สายหมอกและก้อนเมฆ วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:16:22:29 น.  

 
 
 

สุขสันต์วันสุข (ศุกร์ 555)

แวะมาชวนไปเที่ยวทะเลดูพระอาทิตย์ตกกันค่ะ :)

 
 

โดย: สาวสะตอใต้ วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:21:41:40 น.  

 
 
 
อรุณสวัสดิ์ครับ






 
 

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 12 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:6:44:22 น.  

 
 
 
สวัสดียามเช้าครับน้องมิก




 
 

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 13 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:6:30:34 น.  

 
 
 
สวนผึ้งของเจ้.. อัพแล้ว.. เด้อ

 
 

โดย: poongie วันที่: 13 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:14:22:13 น.  

 
 
 


ไปเที่ยวชิว ๆ กันที่เกาะเสม็ดกันค่ะ :)

มีความสุขวันวาเลนไทน์นะค่ะ และทุก ๆ วันค่ะ :)

ชอบพี้นหลังของบล๊อกจังค่ะ :)
 
 

โดย: สาวสะตอใต้ วันที่: 13 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:17:41:13 น.  

 
 
 

สวัสดียามเย็นค่ะ คุณเจ้าชายนิทรา

 
 

โดย: lastmoon วันที่: 13 กุมภาพันธ์ 2554 เวลา:17:53:21 น.  

Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Valentine's Month


 
Sleeping_prince
 
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




แม้รูปจะไม่สวย เรื่องจะไม่เด่น แต่ขอสงวนลิขสิทธิ์ตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.2539 ห้ามละเมิดไม่ว่าการลอกเลียน นำรูป ข้อความที่เขียนไว้หรือส่วนหนึ่งส่วนใดในบล็อกแห่งนี้ ไปเผยแพร่อ้างอิง โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล็อกนะครับ Instagram
New Comments
[Add Sleeping_prince's blog to your web]

MY VIP Friend

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com