บอกตัวเองทุกครั้ง...อย่างน้อย...เราก็ยังมีลมหายใจ

HIVที่รัก
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ไม่มีสิ่งใดแน่นอนในชีวิต..ของมนุษย์
โดยเฉพาะ...ความมั่นคง
Group Blog
 
 
กรกฏาคม 2553
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
4 กรกฏาคม 2553
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add HIVที่รัก's blog to your web]
Links
 

 

กำเนิดเจ้าชายเลือดผสม...ตอนที่ 3

ผมนอนอยู่ในโรงพยาบาลเป็นสัปดาห์
ผมมีอาการที่พอจะดีขึ้น...จนหมอให้ผมออกจากโรงพยาบาลได้ ผมก็มาพักกับบ้านพี่สาวที่ชื่อพี่น้อย
"เราจะสร้างบ้านอีกหลังให้มิคอยู่ดีไหมแม่ บ้านหลังเล็ก ๆ มิคจะได้อยู่สบาย ยังไงมิคก็คงจะไม่รอดแล้ว สร้างอยู่ในบริเวณบ้านของน้อยก็ได้ น้อยจะได้อยู่ดูแลน้อง" เสียงพี่น้อยพูดคุยกับแม่ขณะที่ผมกำลังนอนหลับอยู่ เขาคงไม่รู้หรอกว่าผมรู้สึกยังไง
"แต่น้องอยากไปอยู่กับตู่นะลูก ลูกก็รู้ว่ามิคมันเคยอยู่แต่บ้านหลังนั้น พอมันมาเปิดร้านทำธุรกิจของมันคนเดียวมันก็ดันมาป่วยแบบนี้"
"ให้มิคไปอยู่กับตู่ก็ได้นะแม่ ให้น้องได้หาหมอดี ๆ เดี๋ยวนี้หมอที่รักษาเก่ง ๆ ก็มีตั้งเยอะ"
"แล้วครอบครัวของตู่ล่ะ เขาจะยอมเหรอ น้องเราเป็นแบบนี้นะ แล้วเรายังมีปัญหาเรื่องแจ๊คมันมีเมียน้อยอีกไม่ใช่รึไง"พี่น้อยพูดกับพี่ตู่
"แจ๊คก็ต้องยอมล่ะ นี่น้องของตู่ บ้านก็เป็นบ้านที่ซื้อด้วยกัน ตู่ไม่สนใจแล้วล่ะพี่น้อย ยังไงมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นไปมากกว่านี้
ตู่จะเอามิคไปหาหมอที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์ น้องจะต้องไม่ตาย"ทุกคนสนทนากันเหมือนกับว่าผมกำลังจะตายเร็ว ๆ นี้นี่แหละ
"หมอบอกว่ามิคอาจจะไม่รอดแล้วนะ พี่อยากให้น้องได้อยู่สบาย ๆ ก่อนตาย"
"แต่มิคต้องหายสิพี่น้อย ตู่จะดูน้องเอง"ผมฟังทุกคนพูดกันแล้วก็แอบร้องไห้ อย่างน้อยครอบครัวของผมเขาก็ยังรักผม...ไม่ว่าผมจะเป็นยังไง


สองสามวันต่อมาผมถูกย้ายมาอยู่กับพี่ตู่ที่ขอนแก่น
อาการของผมเหมือนจะย่ำแย่ลง...ผมไม่ได้ยินเสียงตัวเองพูด รู้สึกตัวเองเหมือนคนหูอื้อ ผมเดินไม่ไหวแทบจะหมดเรี่ยวแรง
เวลาที่รู้สึกทรมานที่สุดคือเวลาเข้าห้องน้ำเพื่อไปฉี่ ผมไม่มีแรง...ต้องกลั้นใจแทบตาย และเริ่มมีอาการปวดศรีษะมากขึ้นเรื่อย ๆ
"พี่ตู่ แม่...มิคไม่ไหวแล้วพามิคไปโรงพยาบาลได้ไหม"ทุกคนดูจะตกใจมากที่อยู่ ๆ ผมก็มีอาการทรุดลงกระทันหัน
ไปถึงโรงพยาบาลแห่งใหม่...หมอไม่ยอมส่งผมไปตรวจเฉพาะทาง หมอให้เพียงแค่ยาระงับปวดมา
แล้วก็เอาเครื่องมืออะไรไม่รู้ส่องไปที่หูของผม แล้วบอกว่าความดันผมต่ำมาก
หมอบอกให้กลับไปเอาผลเลือดที่โรงพยาบาลเดิมอีกครั้งแล้วค่อยมาหาหมออีกครั้งในสัปดาห์หน้า
ผมต้องกลับไปโรงพยาบาลเดิมอีกครั้งกับแม่...มันทรมานมาก ๆ
ผมก็เดินแทบจะไม่ได้อยู่แล้ว แต่ทุกคนก็ให้ผมเดินไปเอาเอกสารเอง เจ้าหน้าที่ไม่ยอมให้แม่ไปรับเอกสารแทนผม
กว่าจะได้เอกสารยืนยันผลเลือดและประวัติการรักษาจากโรงพยาบาลเดิมผมก็แทบจะสลบ


สัปดาห์ต่อมาผมถึงได้ถูกย้ายไปตรวจเฉพาะด้าน ผมโดนตรวจเลือดซ้ำอีกสองครั้ง โดนตรวจปอด และให้ไปพบกับจิตแพทย์
"คุณรู้ใช่ไหมคะว่าคุณเป็นอะไร" จิตแพทย์ถามกับผม
"ผมทราบครับคุณหมอ ผมเป็นเอดส์"
"แล้วคุณทราบมั๊ยคะว่าเอดส์มีกี่ระยะ"
"สามระยะมั๊งครับ ผมไม่ค่อยแน่ใจ รู้แต่ว่าผมอยู่ในระยะสุดท้ายแล้วใช่ไหมครับ"ผมตอบกับหมอ วินาทีนั้นผมอยากจะร้องไห้เหลือเกิน
"อืม...เอดส์รักษาได้ค่ะ แม้จะยังรักษาแบบหายขาดยังไม่ได้ แต่เราก็สามารถควบคุมให้ดีขึ้นได้ถ้ามีการรักษาและทานยาอย่างสม่ำเสมอ
คุณสนใจที่จะเข้าร่วมโครงการรักษากับทางโรงพยาบาลรึเปล่าคะ ไม่ต้องเสียเงินค่ายาเองเพราะคุณก็มีประกันสังคมกับโรงพยาบาลของเรา
อยู่แล้ว ถ้าสนใจเราจะให้คุณกรอกเอกสารและเข้าพบตรวจเฉพาะทางค่ะ"
"ครับ"ผมตอบตกลงโดยที่ไม่คิดอะไร เพราะผมไม่มั่นใจเลยว่าผมจะหายจากโรคนี้
เมื่อพบกับคุณหมอเฉพาะทางซึ่งเป็นอาจารย์หมอก็ตรวจดูแขนขาผม เอาฆ้อนมาเคาะเข่าผม หมอบอกว่าผมไม่เป็นอะไรมาก แต่มีเชื้อราในปาก และผลปอดออกมาว่าผมเป็นปอดอักเสบ จะต้องกินยารักษาปอดให้หายก่อนถึงจะได้กินยาต้าน
แล้วหมอก็ให้ยารักษาปอดกับผมพร้อมกับยาอมรักษาเชื้อราในปาก...
ช่วงเวลาแห่งการเป็นเจ้าชายเลือดผสมของผมได้ถือกำเนิดมาเต็มขั้นแล้วล่ะ
ต่อไปนี้เจ้าชายคงต้องสู้กับเจ้า HIV ไปตลอดทั้งชีวิต...ผมได้แต่ภาวนาให้มีสักวันที่ผมจะหายและไม่ต้องทรมานกับสิ่งที่ผมเป็นด้วยเถิด





 

Create Date : 04 กรกฎาคม 2553
7 comments
Last Update : 4 กรกฎาคม 2553 23:09:21 น.
Counter : 1309 Pageviews.

 

ติดตามมาตั้งเเต่ตอนเเรกเเล้วค่ะ พิมพ์คอมใด้ ทำบล็อกใด้นี่เรียกว่าเเข็งเเรงเเล้วนะคะ ทำบล็อกสวย เรียบร้อยด้วย เก่งกว่าดิฉันที่เพิ่งหัดทำบล็อกใหม่ๆซะอีกค่ะ

มันจะเป็นโรคปอด โรครา ก็รักษาไปตามอาการ ทานยา เดี๋ยวมันก็หายเองเเหละค่ะ พี่น้องทุกคนรักคุณนะคะ ต้องเข็มเเข็งค่ะ

อ่านมาถึงตอนที่ "หมอบอกว่าผมไม่เป็นอะไรมาก" ก็สบายใจหายห่วง ขอบคุณที่นำเรื่องราวของคุณมาเป็นวิทยาทานค่ะ

 

โดย: Quel 5 กรกฎาคม 2553 6:01:09 น.  

 

สวัสดีตอนเช้าค่ะ
มาถึงออฟฟิศ แวะมาอ่านแต่เช้าเลยนะคะ
ไม่เป็นไรหรอกค่ะ มิลก็มีเพื่อนสาวเป็นแบบนี้
เค้าสบายดี ทุกอย่างอยู่ที่ใจค่ะกำลังใจสำคัญมาก
ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว คุณไม่ได้เป็นไรมากหรอกค่ะ
แค่ไม่เหมือนคนอื่นนิดหน่อยเอง สู้ ๆ ต่อไปนะคะ

 

โดย: มิลเม 5 กรกฎาคม 2553 8:24:47 น.  

 

โชคดีจังค่ะที่ครอบครัวรักและให้ความช่วยเหลือขนาดนี้
แสดงว่าที่ผ่านมาคุณมิคต้องเป็นคนดีสำหรับครอบครัวมากเลย

 

โดย: tryforyou 6 กรกฎาคม 2553 9:05:50 น.  

 

ขอให้กำลังใจครับ

หากชีวิตยังไม่สิ้นหวังก็ยังมีทางรอดเสมอ

ยาแม้จะดีมากมายสักเท่าไหร่ หากเราไม่ยอมที่อ้าปากกินยาเข้าไปก็ไม่วันที่จะรักษาได้ครับ

ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่ตัวตนของเราครับ สู้ครับ

 

โดย: Sleeping_prince 27 สิงหาคม 2553 20:18:57 น.  

 

แวะมาให้กำลังใจค่ะ
คุณยังโชคดีที่มีครอบครัวที่อบอุ่นนะคะ
คุณยังโชคดีที่มีเพื่อนดีๆหลายคนคอยให้กำลังใจ
แต่ในขณะเดียวกันคนบางคนอาจจะไม่มีใครเลย
คนเราไม่ว่าจะเจ็บป่วยด้วยโรคอะไร
มันก็มีค่าเท่ากัน สู้ สู้ นะคะ

 

โดย: ยิ้มได้ไหม (Ramaekers ) 10 กันยายน 2553 3:16:27 น.  

 

เอาข้าวมาฝากครับ แต่ยังเป็นรวงอยู่เลย


 

โดย: Sleeping_prince 16 พฤศจิกายน 2553 4:58:32 น.  

 

วันนี้มาชวนไปเที่ยวดอยผ้าห่มปก บล๊อกคลอดแล้วคร้าบบบบบ

 

โดย: Sleeping_prince 5 มกราคม 2554 3:19:03 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.