Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2557
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
16 กรกฏาคม 2557
 
All Blogs
 

... นางคอย ๓ (วันงาน) ...








๑.
๏ บนท้องฟ้ายังคงมืดสนิท
หากรอบทิศเรือนทางสว่างไสว
ด้วยตะเกียงคบฟืนแลโคมไฟ
จุดขับไขก่อนรุ่งอรุณทอ


๒.
๏ แว่วยินเสียงผ่านพร้องสู่ห้องหับ
คือเสียงศัพท์สั่งงานของท่านพ่อ
"เอ็งจงรีบเร็วทีอย่ารีรอ
ให้ทันต่อทุกกิจมงคลกาล"


๓.
๏ ฝ่ายเรือนครัวจัดปรุงคอยหุงหา
เร่งตระเตรียมข้าวปลาแลอาหาร
อีกสำรับเพื่อหมายถวายทาน
เทียบใส่พาน..รอพร้อมไว้ก่อนเพล


๔.
๏ ภายในห้องเรือนนอนแต่ก่อนสาง
แสงสว่างจุดส่องให้มองเห็น
เผยร่างหนึ่งปรากฏ..อย่างชัดเจน
ลออเด่น..ด้วยถนิมพิมพาภรณ์

๏ สไบพริ้วผืนบางที่พาดบ่า
คือภูษา..ทอสอดประภัสสร
สวมซิ่นยาวทอดชาย..ลายประอร
เรียวปลายกร..คล้องผจงวงกำไล

๏ เรียวนิ้วนาง..ประดับลงด้วยวงแหวน
ที่หวงแหน..หวงยิ่งกว่าสิ่งไหน
เมื่อชายหนึ่งผู้เป็นยอดแห่งดวงใจ
สวมฝากให้เมื่อครั้งสู่สงคราม

๏ ประหนึ่งขอจับจองเป็นของหมั้น
จนถึงวันเสร็จศึก..สิ้นเสี้ยนหนาม
สัญญามั่นก่อนจากได้ฝากความ

“จักขอทรามสวาทพี่..เป็นศรีเรือน”

๏ มีมารดาห่วงใยอยู่ใกล้ชิด
แลบ่าวสนิท..เสมอทีเป็นพี่เพื่อน
ช่วยแต่งกายดูแลไม่แชเชือน
จนแลเหมือนรูปนิมิตรวิจิตรา

๏ เสียงเอ่ยจากมารดาด้วยปรานี

"วันนี้ลูกแม่งามนักหนา"
พร้อมมือลูบศีรษะไล้อยู่ไปมา
ดวงหน้า..โอนโยนยิ้มละไม


๏ "คุณแม่ท่าน..สุดกล่าวคำได้แม้นครึ่ง
เป็นที่พึ่งแต่เล็กจนเติบใหญ่
นับแต่นี้..จำต้องพรากจากอกไป
มิทันได้แทนบุญพระคุณเลย"


๏ เสียงตอบถ้อยมารดานั้นพร่าสั่น
จึงมารดารู้ทัน..ก็พลันเอ่ย

"อย่าไห้เชียว..ใช่จักอ้อนเหมือนก่อนเคย
ลูกเอ๋ย..จะพลอยหม่น..มงคลตัว

๏ ด้วยแต่นี้..ต้องตระหนักในหน้าที่
เป็นแม่ศรีเรือนผูกทั้งลูกผัว
การใดจำเริญชอบ..ต่อครอบครัว
จงอย่ามัวนิ่งอยู่เหมือนดูดาย

๏ จงจดจำคำเถิด..ประเสริฐเจ้า
ที่แม่เฝ้าสอนสั่งอยู่ทั้งหลาย
ประพฤติหญิง..ควรงามกิจ..แลจิต-กาย
จักเชิดชูวงศ์สาย..มิอายใคร"



๕.
๏ มโหรีขับขานประสานก้อง
ท่วงทำนองรื่นรมย์..มงคลสมัย
เสียงหัวเราะยิ้มหัวอยู่ทั่วไป
บนเรือนใหญ่ล้วนสิ้นแต่ยินดี

๏ แลคับคั่งขณะนี้ที่หอกลาง
ล้วนขุนนางสูงศักดิ์ในหน้าที่
ประดับยศงามสง่าในท่าที
กำหนดคอย..ฤกษ์ศรีพิธีการ

๏ บุรุษหนึ่งแต่งกายเห็น..เต็มกำหนด
ด้วยเครื่องยศสมชายชาติทหาร
สวมเสื้อคาดเจียระบาดพระราชทาน
ลายปักสาน..สอดสิ้นด้วยดิ้นทอง

๏ คือตำแหน่งประทาน..ทหารกล้า
เป็นออกญาขุนศึกนามกึกก้อง
เนื่องนำทัพมีชัยสมใจปอง
อริต้องแก่ตระหนักถึงศักดา

๏ ที่ข้างกายบุรุษเคียงอยู่เพียงใกล้
คือหนึ่งนางดวงใจผู้ใฝ่หา
ถึงวันนี้ดั่งคำ..เคยสัญญา
คืนกลับมาร่วมหอที่รอคอย

๏ ตาสบตารู้สิ้นแต่เพียงสอง
แม้มิต้องเอ่ยนำสักคำถ้อย
ความปีติเปี่ยมเห็นเต็มร่องรอย
สองปลายก้อยเกี่ยววางไม่ห่างกัน


๖.
๏ ครั้นหนึ่งผู้เชิญหีบหมาก..แลจั่นเพชร
จากสมเด็จฯ มาประทานเป็นของขวัญ
แด่ข้าหลวงเก่าครั้งอยู่วังจันทร์ฯ
จนถึงวันทูลลาเพื่อออกเรือน

๏ แต่เล็กนั้นรับใช้อยู่ใกล้ชิด
ตระหนักจิต...น้ำพระทัยหาใดเหมือน
เปรียบมารดาฟูมฟักคอยตักเตือน
ผ่านปีเดือนจวบสาว..เป็นชาววัง


๗.
๏ ครั้นพระสงฆ์สวดธรรมจำเริญจบ
เพลาครบกำหนด..รดน้ำสังข์
ประโคมชั่ยลั่นฆ้องจึงก้องดัง
ตลอดทั้งเรือนใหญ่เป็นสัญญาณ

๏ พร้อมบรรเลงด้วยเสียง..ดุริยางค์สรรพ
เป็นฤกษ์ชัยลำดับ..ขึ้นรับขาน
อีกสำเนียงเสียงสังข์ก้องกังวาน
พราหมณ์อาจารย์เบิกเจิม..เริ่มพิธี

๏ คู่บ่าวสาวหมอบเคียงบนเตียงตั่ง
รับน้ำสังข์..เพื่อสุขสวัสดิศรี
มงคลแฝดสวมคล้อง..สองขีวี
ด้วยแต่นี้...จักมิพรากไปจากกัน

๏ ทั้งบิดามารดา..บรรดาญาติ
กล่าวโอวาทมงคลสู่..แก่คู่ขวัญ
อำนวยพร..จนสองชื่นแลตื้นตัน
ปีตินั้น..ฉายแพร้วในแววตา


๘.
๏ บนเรือนนอนเหลือเคียงแต่เพียงสอง
หากหนึ่งต้องอายข่ม..จึงก้มหน้า
จึงมือหนึ่งเชยคางนั้น..ให้หันมา
แนบอุรากระซิบพร่ำเพียงคำเบา


๏ “พี่รอคอยวันนี้..มานานนัก
วันที่จักเคียงอยู่..เป็นคู่เจ้า
มิต้องพรากไกลห่าง..แม้ร่างเงา
ให้สมเฝ้ารอรับอยู่นับวัน

๏ ฟังคำเถิดน้องหญิง..แม่มิ่งศรี
ดวงใจพี่..จักซื่อตรงและคงมั่น
จักถนอมเจ้าเทียมยอดชีวัน
มิให้ใครได้หยัน..พี่สัญญา

๏ ยศตำแหน่งได้มาก็หมายเจ้า
จะได้เอาชื่นชมให้สมหน้า
ดั่งเช่นวันได้เคยเอ่ยวาจา
เมื่อกลับมาจักควรคู่..มิอายใคร”


๏ “ตื้นตันนักใจนี้..แก้วพี่เอ๋ย
จนสุดเอ่ยตอบนำด้วยคำไหน
อันความรักค่าล้ำของน้ำใจ
หมื่นคำใดหรือจักเรียงออกเพียงพอ

๏ ขอตอบแทนน้ำใจ..ด้วยใจรัก
แลคอยภักดิ์ร่วมเรียงอยู่เคียงหอ
ให้สมกับสองเราที่เฝ้ารอ
แต่นี้ต่อเบื้องหน้า..จนกว่าวาย

๏ อันตำแหน่งยศถาบรรดาศักดิ์
ก็ตระหนักใจนวลที่ขวนขวาย
หากว่าแท้คือองอาจ..แห่งชาติชาย
ที่มั่นหมายจักสนองป้องแผ่นดิน"



๙.
๏ สองวิญญาณร่วมเรียง..เคียงถนอม
รวมหล่อหลอมครรลองสองถวิล
บรรเลงหนึ่งราตรีแห่งชีวิน
ที่จักยินเพียงห้วง..สองดวงใจ..
















 

Create Date : 16 กรกฎาคม 2557
4 comments
Last Update : 16 กรกฎาคม 2557 16:36:25 น.
Counter : 883 Pageviews.

 

สวัสดีค่ะคุณเพรง

อ่านไปเห็นภาพไป เป็นบทกวีที่งดงามมีชีวิตมากค่ะ

 

โดย: ฟ้าเวียงพิงค์ 17 กรกฎาคม 2557 9:36:44 น.  

 

เพราะมากเลยค่ะ

ขอบคุณสำหรับบทกลอนเพราะๆนะคะ

 

โดย: lovereason 17 กรกฎาคม 2557 23:05:08 น.  

 

สวัสดีค่ะคุณนาง

ช่วงก่อนที่หายไปเพราะเตรียมตัวเรียนต่อค่ะ
ตอนนี้อยุ่อังกฤษ

คิดถึงนะคะ

 

โดย: medkhanun IP: 94.23.252.21 20 กรกฎาคม 2557 16:18:28 น.  

 


มาเยี่ยมยลชื่นชมครับ...งามงามครับ

 

โดย: ภูษิต IP: 182.53.18.205 12 สิงหาคม 2557 12:17:11 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

BlogGang Popular Award#10


 
เพรง.พเยีย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




... ฝนปรอย กับรอยยิ้ม ...



1.
๏ ละอองสายฝนชื่นจากคืนค่ำ
คงโปรยร่ำหยาดปรุงจนรุ่งสาง
หอมเอยหอม..กลิ่นไอยังไม่จาง
หอมบางบาง..ชื่นใจของไอดิน

๏ ร่วงจากฟ้าสู่พื้น..เพื่อชื่นฉ่ำ
โปรยหยาดน้ำทอดตัวไปทั่วถิ่น
เสียงเปาะแปะ..ไกล..ใกล้..เมื่อได้ยิน
ราวเพลงพิณร่ายดล..จากคนธรรพ์

2.
๏ ตรงเบื้องหน้า..ริมชาน..ลานลั่นทม
ลานอารมณ์ซ่อนโลก..ยามโศกศัลย์
ร้อนแล้ง..เย็นเยียบ..และเงียบงัน
สะท้อนวันเก่าเก่ากับเฝ้าคอย

๏ เนิ่นนาน..บนทางอันว่างเปล่า
กี่ครั้งเจ้า..บานรอจนร่วงผล็อย
ดอกสีขาวราวช้ำ..ซ้ำซ้ำรอย
เมื่อระทม..ด้วยพลอยแต่น้อยใจ

๏ หากยามนี้กลีบดอกเจ้าออกแย้ม
เมื่อแตะแต้มด้วยร่ำหยาดน้ำใส
เปาะแปะเมื่อพบ..กระทบใบ
เหมือนเจ้าไหว..ตามจังหวะเริงระบำ

3.
๏ สิ้นสุดแล้วสินะ..ความร้อนแล้ง
ที่ทิ่มแทงทุกคราวแห่งก้าวย่ำ
วนเวียนในกรอบกรงแห่งทรงจำ
ที่ตอกย้ำ..กำซาบกับภาพเงา

๏ พร้อมสายฝนชะล้าง..บางความหลัง
ฉันกำลังยิ้มรับให้กับเจ้า
เมื่อนึกถึงยิ้มบางบาง...ที่แบ่งเบา
ยิ้มของเขา..ฝากประทับ..ลงกับใจ

๏ มิต่างเลย..ชื่นปรายแห่งสายฝน
ดับทุกข์ทน..ด้วยหยาดสะอาดใส
จึงรู้ว่าชื่นเย็นเป็นเช่นไร
เมื่อเชื้อไฟมอดพ้น..ทุรนทุราย

๏ มิต้องมีหวานใดมาปรุงแต่ง
หรือเสกแสร้ง..งดงามด้วยความหมาย
มิต้องมีใดสรร..มาบรรยาย
ก็พร่างพรายงดงามด้วยความจริง

๏ ผ่านรอยยิ้ม..แทนคำ..แทนคุณค่า
ก็คล้ายว่า..โลกตรมเคยจมดิ่ง
กลับเต็มตื้นอุ่นแอบ..เมื่อแนบอิง
พร้อมพักพิงบนทาง..เพื่อวางใจ

๏ ละลายสิ้นในอุบัติเคยกัดกร่อน
ลบภาพตอน..เก่าเก่าเคยเผาไหม้
พร้อมสายฝนหล่นปรอย..แต่นี้ไป
จะหลั่งไหลแต่ยิ้ม..แห่งยินดี

๏ ขอบคุณในเจ้าของ..รอยยิ้มนั่น
มาแบ่งปันจนเกิด..รอยยิ้มนี่
ตามหัวใจใสสะอาดขึ้นวาดวี
พร้อมแต่นี้คร่ำครวญ..ไม่หวนคืน..
Friends' blogs
[Add เพรง.พเยีย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.