Don't Worry, Be Happy

<<
พฤษภาคม 2550
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
10 พฤษภาคม 2550
 

Title: เปลี่ยน




“โว้ยยยย...!!! ทำไมถึงได้จู้จี้ขี้บ่นอย่างนี้วะ...ทนไม่ไหวแล้วว้อยยย”
เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาจะด้วยความรำคาญ
หรือว่าเพราะอะไรก็ตามแต่...การกระทำในครั้งนี้...
ถือเป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตของเขาเลย


“ขึ้นเสียงเหรอ เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นเสียงกับฉันแล้วเหรอ นี่ๆๆ”
หญิงสาวแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ในสิ่งที่ชายหนุ่มได้กระทำ
เพราะตลอดหลายปีที่เขาและเธอคบกันมานั้น เขาเป็นฝ่ายยอมเธอตลอด
หญิงสาวจึงเกิดบันดาลโทสะ เงื้อมือตบเข้าที่ใบหน้าของชายหนุ่มอย่างแรง
ซึ่งเธอก็คงไม่คาดคิดเช่นกันว่า การกระทำในครั้งนี้
จะถือเป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตของเธอเช่นกัน

โอบบุญ...คือชื่อจริงของชายหนุ่มคนนี้
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เค้าทำหน้าที่คอยโอบอุ้มดูแล หญิงสาวที่เค้ารัก
เพราะเขาคิดว่า เธอ...คือผู้หญิงที่จะมาเป็นคู่บุญของเขาไปตลอดชีวิต

หทัย...คือชื่อจริงของหญิงสาว
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอรักชายหนุ่มจนหมดหัวใจ
ทั้งดวงหทัยของเธอ...ไม่เคยมีใครนอกจากชายหนุ่มเพียงคนเดียว

ทั้งสองตกลงอยู่กินกันฉันสามีภรรยา
ก่อนที่จะเข้าพิธีสมรสตามขนบธรรมเนียมประเพณี
ด้วยเหตุผลที่ว่า “ความรักที่แท้จริง ไม่จำเป็นต้องป่าวประกาศให้ใครๆทราบมากมาย”
ทั้งสองคนเชื่อว่า หากแต่งงานไป แล้วต้องเลิกกัน พิธีแต่งงานที่จัดขึ้นก็ไม่มีความหมาย

แล้วทำไม...เหตุการณ์แบบนี้ถึงได้เกิดขึ้น

คำตอบมีอยู่หนึ่งเดียว
กาลเวลาเปลี่ยน...คนย่อมเปลี่ยน
ขึ้นอยู่ที่ว่า คนทั้งสองคนจะยอมรับการเปลี่ยนแปลงของทั้งคู่ได้มากน้อยแค่ไหน
ทั้งสองคน เปลี่ยนแปลงไปพร้อมๆกันหรือเปล่า หรือว่ามีเพียงคนเดียวที่เปลี่ยนไป

จะยังไงก็แล้วแต่...ณ ตอนนี้ คนทั้งคู่ต่างมีความรู้สึกที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

“เราเลิกกัน...” ทั้งคู่พูดประโยคนี้ขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน

“ดี...ในเมื่อเราคิดเหมือนกัน ก็พอเหอะ...ผมเหนื่อยแล้ว”
“ใช่สิ คุณเหนื่อยเป็นคนเดียวหรือไง แทนที่ฉันจะกลับมาถึงห้องเหนื่อยๆ
จะได้พักผ่อนให้สบายใจ กลับต้องมาเจอกับคำถามอะไรน่ารำคาญ”

“แล้วเมื่อกี้ใครมาส่งล่ะ...ดีนะเนี่ยที่ผมลงไปซื้อของพอดี ถึงได้เห็นอะไรดีๆ”
“ฉันบอกไปว่าเพื่อนคุณก็ไม่เชื่อ...แล้วทีคุณล่ะ สาวๆโทรมาหาแต่ละวันไม่ซ้ำคนกันเลยนี่”

“ก็ผมให้ดูเบอร์แล้วจะเอายังไงอีก ก็ยังดีกว่าคุณแล้วกัน ที่ไม่ยอมให้ผมดูบ้างเลย”
“ก็มันเรื่องส่วนตัวของฉัน”

“ผมไม่มีเรื่องส่วนตัวเลยงั้นสิ พอผมย้อน คุณก็หาว่าผมยอกย้อน
แล้วก็บ่นกระปอดกระแปด ไม่จบไม่สิ้น”
“ก็เลิกกันแล้วไง แล้วจะเอายังไงอีก ฮือๆๆๆ”

“อย่างงี้ทุกที น้ำตามันตัดสินปัญหาได้เลยงั้นสิ กูล่ะเบื่อ”
“มึงขึ้นมึงกูกับกูเหรอ”
“แล้วที่มึงพูดอยู่นี่มันอะไร...หา!!”
“ไอ้ผู้ชายเฮงซวย อยู่ไปก็มีแต่เจ็บ”

“ใครกันวะที่เจ็บ กูโดนมึงตบตีทุกวันๆ กูนี่สิเจ็บ มึงอ่ะเจ็บแต่มือ
กูอ่ะ เจ็บทั้งตัวเจ็บทั้งใจ กูไม่น่าเอามึงมาทำเมียเลย....”

ทั้งสองคนเถียงกันไปเถียงกันมาโดยไม่รู้จบ
สุดท้ายเป็นฝ่ายชายที่ออกจากบ้านไปก่อน และขาดการติดต่อไปเลย

“กูจะทำยังไงต่อไปดีเนี่ย ไม่อยากจะเจอกับอีนั่นแล้ว เจอกันอีกเดี๋ยวก็ได้ทะเลาะกันอีก”
โอบบุญบ่นกับตัวเอง ขณะที่เดินออกมาจากตึกสูงที่เค้าอาศัยอยู่กับเธอ

“ศูนย์ศัลยกรรม และความงามครบวงจร
โรงพยาบาลยันดี โรงพยาบาลเพื่อสุขภาพและความงาม ที่หลายคนยืนยันว่าดี”


ชายหนุ่มหันไปเจอข้อความโฆษณานี้เข้า...
จึงตัดสินใจ เปลี่ยนตัวเอง เพื่อหนีหน้าคนรักเก่า
ให้เธอจำเค้าไม่ได้อีกต่อไป

ฝ่ายหทัย หญิงสาวนอนซับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธอ
เธอกำลังคิดว่า...จะหนีไปอยู่ที่ไหนดี ไม่ให้โอบบุญตามตัวเธอเจออีก
จนเธอเห็นข้อความโฆษณาทางทีวีเข้า

“ศูนย์ศัลยกรรม และความงามครบวงจร
โรงพยาบาลยันดี โรงพยาบาลเพื่อสุขภาพและความงาม ที่หลายคนยืนยันว่าดี”


พรุ่งนี้ฉันจะเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่...
ทีนี้...ฉันจะได้ไม่ต้องเจอไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นอีก

6 เดือนผ่านไป....
ชีวิตของทั้งคู่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

โอบบุญไม่ต้องพบกับหทัย ผู้หญิงที่เค้าหาว่าจู้จี้ขี้บ่นอีกต่อไป...
แล้วคราบนี้เค้ามีชื่อใหม่...คือ โอบสุข เขาตั้งใจให้ชีวิตเขาโอบอุ้มแต่ความสุขตลอดไป
แต่เวลานี้...เค้ากำลังต้องการใครซักคน เพื่อมาคอยเติมเต็มความสุขให้กับเค้า
และ...เธอ ก็เป็นหญิงสาวที่เขาหมายปอง วันนี้เขาตั้งใจจะเข้าไปทำความรู้จักกับเธอให้ได้

หทัย เธอสลัดคราบเดิมของเธอหมดจด รวมทั้งเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น ฤทัย
เธอกลายเป็นเวิร์คกิ้ง วูเมนที่ใครต่างก็หมายปอง
และช่วงเวลาหกเดือนที่ผ่านมา เธอก็อยู่กับตัวเองมาพอแล้ว
ตอนนี้เธอกำลังต้องการหาใครซักคน เพื่อมาเติมเต็มเป็นหนึ่งเดียวในใจเธอตลอดไป
และตอนนี้เธอกำลังพิจาณาชายหนุ่มที่เดินเข้ามาหาเธออยู่

“สวัสดีครับ...คุณมาคนเดียวหรือครับ...ผมโอบสุขครับ”
“ค่ะ...ฉันมาคนเดียว...ฤทัยค่ะ”



วันเวลาแห่งความสุขของทั้งคู่...กำลังจะเริ่มขึ้น
โดยหารู้ไม่ว่า...ความสุขนั้น...จะเปลี่ยน...เป็นความทุกข์เมื่อใด







Create Date : 10 พฤษภาคม 2550
Last Update : 10 พฤษภาคม 2550 23:02:27 น. 8 comments
Counter : 658 Pageviews.  
 
 
 
 
เอ่อ ..... คือช่วงแรกๆ มันก็ ... .... แต่ไอ้ช่วงสุดท้ายเนี่ย .... มันเหมือน Face Off ยังไงไม่รู้นะคะ
 
 

โดย: kenmania IP: 58.8.85.240 วันที่: 10 พฤษภาคม 2550 เวลา:23:37:19 น.  

 
 
 
สนุกดีค่ะ ไม่รู้จะบอกยังไงดี แต่หนูคิดว่าพี่ไปบ์สื่อ
ออกมาได้ดีนะ
 
 

โดย: popo IP: 125.25.147.38 วันที่: 16 พฤษภาคม 2550 เวลา:20:28:56 น.  

 
 
 
พี่ยาง เริ่มเดาตอนจบได้ตั้งแต่ เห้นข้อความโฆษณาครั้งที่2 .. คล้ายๆงานถนัดของพี่ป่ะ เรื่องประมาณนี้

ตามมาอ่านแล้วนะคะ ขอโทษที่หายไปนาน

แต่ยังไงๆก็เหนียวแน่นค่ะ
 
 

โดย: ปลาน้อยฯ IP: 203.172.53.37 วันที่: 16 พฤษภาคม 2550 เวลา:21:06:09 น.  

 
 
 
...ไม่อยากบอก ว่าอิชั้นแปลงเพศมา ก๊ากกก...

อีหนูหนึ่งกลับมาแล้นนะก๊ะ มาอ่านบล๊อกที่เพิ่งอัพได้สดๆเรย เดี๋ยวจะกลับมาอ่านของคุณยางมะตอยฯ ให้ละเอียดอีกรอบ ตอนนี้ขอไปนอนก่อนนะ ง่วงอ่ะก่ะ
 
 

โดย: GottaBeMary วันที่: 19 พฤษภาคม 2550 เวลา:3:09:43 น.  

 
 
 
คุณ kenmania - เหรอฮะ...ว้า ผมว่าจะพยายามทำไม่ให้เหมือนใครแล้วนะเนี่ย แต่แรงบรรดาลใจมาจากหนังเรื่อง Time ต่างหากล่ะ ^ ^

น้อง popo - ขอบคุณที่เลือกนี้ทำให้หนูสนุกนะจ๊ะ ^ ^

บักอัญ - ขอบคุณที่ยังติดตามครับผม ดีใจจริงๆ

คุณหนึ่ง - แหม...หายไปนานสบายดีนะฮะ ว่าแต่...แปลงเพศมาแล้วจิงอ่ะ
 
 

โดย: ยางมะตอยสีชมพู IP: 124.121.122.4 วันที่: 20 พฤษภาคม 2550 เวลา:1:10:24 น.  

 
 
 
แล้วสุดท้ายจะจบยังไงอะ อยากรู้ๆๆๆๆ

มาคิดไปคิดมา เอ รึว่าแฟนเราความจริงจะเป็นแบรดพิทเบื่อหน้าตัวเองแล้วไปทำศัลยกรรมมาหว่า
(ถ้าทำจริงๆก็เนียนมากอะ เพราะไม่เหลือเค้าความหล่อเลย กร๊ากกกก)
 
 

โดย: Hoong ja ^_______^ (rukachan~ ) วันที่: 22 พฤษภาคม 2550 เวลา:14:42:05 น.  

 
 
 
เอ่อ.....
เจออย่างนี้พูดไม่ออกเหมือนกันครับ

 
 

โดย: T.B.tower วันที่: 26 พฤษภาคม 2550 เวลา:13:26:02 น.  

 
 
 
มันยังไงดีอะ จะยิ้มหรือจะร้องไห้ดี

แต่ยังไงดีหละ อ่านแล้วชักเครียดแหะ
 
 

โดย: บูชิตแมน;-{ IP: 124.121.22.70 วันที่: 29 มิถุนายน 2550 เวลา:17:13:01 น.  

Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก

ยางมะตอยสีชมพู
 
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เป็นมนุษย์เงินเดือน รับใช้การตลาด
ต้องคิดงานให้เกินคาด แล้วจะได้ตังค์ใช้

ชอบดนตรี เสียงเพลงเป็น ชีวิตจิตใจ
ตัวอักษรนั้นไซร้ กัดแทะได้ ทุกวี่วัน



ลายปากกา


ของเค้าดีจริง เข้าไปเยี่ยมชมกันได้ครับ ^ ^
ถึงแม้ว่าผมอาจจะยังไม่ใช่นักเขียน ถึงแม้ว่าผมอาจจะไม่มีคุณสมบัติแม้ที่จะคิดเขียน และถึงแม้ว่า เรื่องที่ผมเขียนนั้นจะห่วยแตกแค่ไหนก็ตาม แต่ว่ามันก็ออกมาจากมันสมองอันน้อยนิดของผม ขอร้องเถิดครับ กรุณาอย่าเอาไป คัดลอก เผยแพร่ ดัดแปลง ส่วนหนี่งส่วนใดหรือทั้งหมดของงานเขียนของผมเลย (ยางมะตอยสีชมพู) ผมขอสงวนสิทธิ์ตามกฏหมาย ซึ่งหากฝ่าฝืนโดยไม่ได้รับอนุญาตแล้ว จะมีโทษ ปรับตามกฏหมายตั้งแต่ 20,000 บาท ถึง 200,000 บาท หรือนำเรื่องไปเสนอสำนักพิมพ์ ถือเป็น การเสนอขาย มีโทษจำคุกตั้งแต่ 6 เดือน ถึง 4 ปี หรือ ปรับตั้งแต่ 100,000 บาทถึง 800,000 บาท หรือ ทั้งจำทั้งปรับนะครับ ขอบพระคุณเป็นอย่างสูง ที่ยังเข้าใจ และเห็นใจคนชอบเขียนห่วยๆอย่างผม (ตามมาตรา 69 แห่ง พ.ร.บ. กฏหมายลิขสิทธิ์)
[Add ยางมะตอยสีชมพู's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com