Don't Worry, Be Happy

<<
กรกฏาคม 2550
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
22 กรกฏาคม 2550
 

Title: หากว่า...




“ล๊อตเตอรี่ไหมคะ?” เสียงใสๆดังขึ้นที่ด้านหลังของผม

ผมหันกลับไปมอง ภาพที่เห็นคือหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งกำลังยืนขายล๊อตเตอรี่อยู่
ปากเล็กๆเรียวงามของเธอกำลังตะโกนเรียกลูกค้าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ขณะเดียวกัน ที่มือขวาของเธอกำลังถือไม้เท้าเปะปะ...
เพื่อนำทางให้เธอก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างปลอดภัย

ใช่ครับ...เธอเป็นคนตาบอด

ผมหยุดมองร่างเล็กๆนั้น นานจนไม้เท้าของเธอทิ่มมาที่ขาของผมเข้า

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ เจ็บไหมค่ะ?”
ผมไม่ได้ตอบ ได้แต่ตบหัวไหล่ของเธอเบาๆ เพื่อเป็นคำตอบว่า “ไม่เป็นไร”

“ขอโทษอีกทีนะคะ...” เธอกล่าวขอโทษผมอีกครั้งพร้อมกับยกมือไหว้ผมปลกๆ
ก่อนจะเดินจากไป...ทิ้งให้ผมมองตามเธอจนเธอหายลับเข้าไปในฝูงชน


------------------------------------------------------------------------------



“ล๊อตเตอรี่ไหมคะ?” เสียงใสๆดังขึ้นอีกครั้งในวันนี้
และผมก็กำลังยืนมองเธอก้าวเดินเข้ามาหาผมเรื่อยๆเช่นเดิม

ใช่ครับ ผมมาดักรอเธอทุกวัน ผมสารภาพตรงๆอย่างไม่อายเลยว่า
ผมชักชอบเธอแล้วสิ

ทุกๆคืนผมนอนกระสับกระส่าย กระวนกระวายใจ
เนื่องจากผมคิดถึงเธอ คิดถึงปากเล็กๆ และคิดถึงเสียงหวานๆของเธอ
จนทำให้ผมไม่เป็นอันนอนหลับมาเป็นเดือนแล้ว

วันนี้ผมจึงตัดสินใจ...ที่จะต้องทำอะไรซักอย่างให้เธอรู้ว่า
ผมชอบเธอ...

ผมต้องทำให้ได้ เพื่อเธอ...และเพื่อตัวของผมเอง
อ้อ...เพื่อขาของผมที่ยอมให้เธอใช้ไม้เท้าทิ่มเข้าทุกวันๆด้วย

“ล๊อตเตอรี่ไหม...อุบส์!!”
พลั่ก!!

“โอ๊ย...ว้าย!!”

เธอและผม...เดินชนกันอย่างจัง ซึ่งมันทำให้เธอล้มกลิ้งลงไปเลยทีเดียว

“ขอโทษๆๆ นะคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ...อูยยย”
ผมยิ้ม...ขนาดตัวเธอเจ็บขนาดนี้ ยังจะเป็นเป็นห่วงคนอื่นอีก

ผมจัดแจง ค่อยๆพยุงตัวเธอให้ยืนขึ้น
“โอ๊ย...เจ็บๆๆ ค่ะ สงสัยขาจะแพลงน่ะค่ะ”


เวรกรรม...ผมไม่น่าปล่อยตัวเองให้ชนเธอเลย
ผมรู้สึกผิดในการกระทำของผม ที่ทำให้คนที่ผม...รัก เจ็บตัว

ผมพาเธอไปนั่งที่ม้านั่งตบบ่าเธอไปเบาๆเชิงให้กำลังใจ
ก่อนที่จะรีบวิ่งไปซื้อน้ำ และยาทาแก้ปวดให้กับเธอ

ผมกลับมา...เธอยังคงนั่งอยู่ที่ม้านั่งตัวเดิม
คงเจ็บจนลุกไม่ไหวจริงๆ
ผมยื่นขวดน้ำให้เธอดื่ม
“ขอบคุณมากค่ะ...คุณใจดีจัง” เธอพูดพร้อมกับยกมือไหว้ผม
และผมเห็นเธอยิ้มออกมาด้วย

แม้ว่ารอยยิ้มนั้นจะปราศจากแววตาสวยสดใส
แต่แค่รอยยิ้มจากริมฝีปากเล็กนั้นเพียงอย่างเดียวก็ทำให้ผมรู้สึกชื่นฉ่ำใจมากแล้ว

ผมยกขาเธอขึ้นมา ค้อยๆบีบคลายกล้ามเนื้อเธอเบาๆ
“ไม่เป็นไรค่ะ...เดี๋ยวพักซะหน่อยฉันก็หายแล้ว”
เธอพูดพลางพยายามดึงเท้าออกจากมือผม แต่ผมยังคงจับไว้มั่น
และยังคงนวดให้เธอต่อไป จนเธอไม่พยายามดึงขานั้นออกแล้ว

“ขอบคุณมากๆนะคะ ขอบคุณจริงๆ”
ผมยิ้มให้เธอ...ถึงแม้ว่า รอยยิ้มของผมนั้นเธอจะไม่เห็นมันหรอก

“ฉันชื่อเพ็ญนะคะ...ชื่อจริงว่าวันเพ็ญ”

วันเพ็ญ...ชื่อของเธอทำให้ผมนึกไปถึงดวงจันทร์สวย
ที่ช่วยให้แสงสว่างในยามค่ำคืน...รวมทั้ง แสงสว่างในใจของผมด้วย
แต่...เธอกลับต้องอยู่เพียงลำพังในความมืดมิดไปตลอดชีวิต
ผมรู้สึกสงสารเธอจับใจ จนทำให้น้ำตาของผมเอ่อล้นออกมา
และหยดลงไปบนขาของเธอ...

“จริงๆแล้ว ที่ฉันตาบอดมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรซักเท่าไหร่หรอกนะคะ
อย่างน้อยมันก็ยังทำให้ประสาทสัมผัสของฉันส่วนอื่นไวกว่าคนอื่นหลายเท่าเชียวล่ะ”
ใช่ครับ...เธอรู้ว่าผมร้องไห้ออกมา...แต่ เธอจะรู้ความในใจของผมไหมนะ

“เพ็ญสามารถเลี้ยงตัวเองได้ และเอาเงินที่ได้มาส่งน้องเรียนหนังสือได้
แค่นี้...เพ็ญก็มีความสุข แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองมีค่าขึ้นแล้วล่ะค่ะ”

“ถ้าเพ็ญจำไม่ผิด...คุณเป็นคนที่เพ็ญเดินชนอยู่ทุกวันใช่ไหมคะ”
ผมไม่ตอบ แต่ตบที่ไหล่เธอเบาๆ

“ใช่จริงๆด้วย บอกแล้ว ว่าประสาทสัมผัสส่วนอื่นของเพ็ญน่ะดีขนาดไหน”
แต่คุณก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าผม...รักคุณอยู่

“ว่าแต่ คุณชื่ออะไรคะ ?”
ผมปล่อยมือจากเท้าของเธอ และยืนขึ้นอย่างเงียบๆ

“เอ่อ...ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไรนะคะ...ขอโทษด้วยนะคะ
ที่เพ็ญพูดมากไปหน่อย แถมยังเซ้าซี้ รบกวนคุณให้เสียเวลาอีก
เพ็ญก็เป็นแค่คนพิการคนหนึ่งเท่านั้นแหล่ะ”

“ขอบคุณและขอโทษอีกครั้งด้วยนะคะ”
เธอลุกขึ้นยืนอย่างไม่สะดวกนัก ก่อนจะควานหาไม่เท้า และเดินจากไปอย่างทุกลักทุเล

ไม่ใช่นะครับ...ผมไม่ใช่ไม่อยากพูดคุยกับคุณ
และผมไม่อยากให้คุณโทษตัวเองอย่างนี้เลย

หากว่า...คุณมองเห็น และรับรู้ถึงแววตาและการกระทำของผม
หากว่า...ผมพูดคำว่า “รัก” ออกไปให้คุณได้ยินได้

ด้วยดวงตาที่มืดมิด ประกอบกับขาที่ยังไม่หายแพลงของเธอ
เธอจึงยังเดินไปได้ไม่ไกลนัก ผมต้องทำอะไรซักอย่าง

ผมตัดสินใจวิ่งไปหาเธอ จับข้อมือของเธอไว้

จัดแจงดัดมือของเธอให้ชี้มาที่ผม
แล้วก็ให้มือเธอทั้งสองวางลงที่ตรงหน้าอกด้านซ้าย
ก่อนที่จะ ให้นิ้วชี้ ชี้ไปที่ตัวของเธอเอง

“เป็นไปไม่ได้...คุณ...”
ก่อนที่เธอจะพูดจบ...ใบหน้าของเธอก็มาซบอยู่ตรงอกซ้ายของผมแล้ว
ผมสวมกอดเธอ...ด้วยความสุขที่เปี่ยมล้นอยู่ในหัวใจ

ถึงแม้ว่าผมจะไม่สามารถพูดได้...
แต่การกระทำของผมนั้นก็ทำให้เธอเข้าใจในความรู้สึกของผมได้เช่นกัน

หากการกระทำนั้น...ทำลงไปด้วยหัวใจ


Create Date : 22 กรกฎาคม 2550
Last Update : 22 กรกฎาคม 2550 21:14:46 น. 10 comments
Counter : 655 Pageviews.  
 
 
 
 
Bring her to my hospital dude!!
 
 

โดย: Pong IP: 203.150.104.187 วันที่: 22 กรกฎาคม 2550 เวลา:21:36:09 น.  

 
 
 
หวานซะพี่เรา ไม่น่าเชื่อ แต่จริงๆแล้ว ถ้สเป้นใบ้มันต้องหูหนวกไม่ใช่รึพี่.. แต่ด้วยอานุภาพของรัก อะไรก็เกิดได้ทั้งนั้น เนอะ เหอๆๆ

ไม่ได้มาซะนาน วันนี้กลับมาติดตามเหมือนเดิม อย่าลืมนะพี่ไปป์รวมเล่มมะไร บอกด้วย

สวัสดียามค่ำคืน

เอย
 
 

โดย: อัญ IP: 125.26.64.171 วันที่: 23 กรกฎาคม 2550 เวลา:22:52:05 น.  

 
 
 
หวัดดีครับ...
ผมแวะมาเยี่ยว เอ้ย มาเยี่ยม...

ติดตามผลงานมานาน...รู้จักชื่อกันมาก็นาน
อยู่ Uncensor team ด้วยกันอีก...

ขออนุญาติสนิทสนมขึ้นไปอีกขั้น
ด้วยการเรียกว่า"ท่านไปป์"ละกันนะ...

ขอบคุณที่แวะไปเม้นท์บล๊อกซ่าน...
หวังสักวันคงได้แดกเหล้ากัน(ท่านเลี้ยงนะ)
หึหึหึ...สวัสดี
 
 

โดย: sweettoxic IP: 124.120.170.155 วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:1:23:34 น.  

 
 
 
Narak mak mak loei
 
 

โดย: cotyledon067 วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:4:49:02 น.  

 
 
 

โหขนาดสาวตาบอดยังหลงเลย หวานจะปานไหน มีความสุขมาก ๆ นะคะ
 
 

โดย: แซนด์ซี วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:20:29:56 น.  

 
 
 
ปอง - โรงพยาบาลไม่ต้องไปแล้ว พาเข้าบ้านเลยโลด...(ไปนั่งพักก่อนแล้วค่อยไปส่งบ้านไง อิอิ)

อัญ - เอาน่ะ หยวนๆหน่อย แบบว่ามันลืมอ่ะนะ ว่าแต่ ถ้ารวมเล่มแล้วจะมีคนซื้อหรือเปล่านี่น่ะสิ... T T

คุณอ๊อฟ sweettoxic - เรียกไป๊ป์เฉยๆก็ได้นะฮะ...ดูจากในบล๊อคแล้วเกิดปีเดียวกันด้วยนี่...อิอิ ดังนั้นคราวหน้า คำว่า "ท่าน" กับ "คุณ" ตัดทิ้งไปโลดฮะ ส่วนเรื่องกินเหล้า เลี้ยงได้ถ้านำสาวสวยมากฝากฮะ อิอิ ^ ^

คุณแซนด์ซี - มีความสุขมากมายเช่นกันฮะ ^ ^
 
 

โดย: ยางมะตอยสีชมพู (ยางมะตอยสีชมพู ) วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:23:41:38 น.  

 
 
 
อ่านแล้วชอบเรื่องนี้นะ
ความรู้สึกสามารถสัมผัสได้


 
 

โดย: หมูปิ้งไม้ละ 5 บาท วันที่: 25 กรกฎาคม 2550 เวลา:2:10:16 น.  

 
 
 
คุณ cotyledon067 - น่ารักเหมือน จขบ. ป่ะฮะ ^ ^

คุณหมูปิ้งฯ - ขอบคุณที่ชอบเรื่องนี้นะครับ ดีใจจัง
 
 

โดย: ยางมะตอยสีชมพู (ยางมะตอยสีชมพู ) วันที่: 25 กรกฎาคม 2550 เวลา:23:38:12 น.  

 
 
 
พี่บอนเก่ง อ่ะ ว่างๆสอนบ้างหล่ะ อิอิ
 
 

โดย: ouy IP: 61.91.163.222 วันที่: 9 สิงหาคม 2550 เวลา:0:05:15 น.  

 
 
 
เขียนดีมากๆ เรยค้าบบบ จะมีต่อไหมอ่า
 
 

โดย: ~G-i-N-n-Y~ IP: 58.8.173.68 วันที่: 13 สิงหาคม 2550 เวลา:20:40:29 น.  

Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก

ยางมะตอยสีชมพู
 
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เป็นมนุษย์เงินเดือน รับใช้การตลาด
ต้องคิดงานให้เกินคาด แล้วจะได้ตังค์ใช้

ชอบดนตรี เสียงเพลงเป็น ชีวิตจิตใจ
ตัวอักษรนั้นไซร้ กัดแทะได้ ทุกวี่วัน



ลายปากกา


ของเค้าดีจริง เข้าไปเยี่ยมชมกันได้ครับ ^ ^
ถึงแม้ว่าผมอาจจะยังไม่ใช่นักเขียน ถึงแม้ว่าผมอาจจะไม่มีคุณสมบัติแม้ที่จะคิดเขียน และถึงแม้ว่า เรื่องที่ผมเขียนนั้นจะห่วยแตกแค่ไหนก็ตาม แต่ว่ามันก็ออกมาจากมันสมองอันน้อยนิดของผม ขอร้องเถิดครับ กรุณาอย่าเอาไป คัดลอก เผยแพร่ ดัดแปลง ส่วนหนี่งส่วนใดหรือทั้งหมดของงานเขียนของผมเลย (ยางมะตอยสีชมพู) ผมขอสงวนสิทธิ์ตามกฏหมาย ซึ่งหากฝ่าฝืนโดยไม่ได้รับอนุญาตแล้ว จะมีโทษ ปรับตามกฏหมายตั้งแต่ 20,000 บาท ถึง 200,000 บาท หรือนำเรื่องไปเสนอสำนักพิมพ์ ถือเป็น การเสนอขาย มีโทษจำคุกตั้งแต่ 6 เดือน ถึง 4 ปี หรือ ปรับตั้งแต่ 100,000 บาทถึง 800,000 บาท หรือ ทั้งจำทั้งปรับนะครับ ขอบพระคุณเป็นอย่างสูง ที่ยังเข้าใจ และเห็นใจคนชอบเขียนห่วยๆอย่างผม (ตามมาตรา 69 แห่ง พ.ร.บ. กฏหมายลิขสิทธิ์)
[Add ยางมะตอยสีชมพู's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com