 |
|
|
 |
 |
|
|
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | 31 | |
|
|
| |
|
 |
|
|
|
Title: หากว่า...
ล๊อตเตอรี่ไหมคะ? เสียงใสๆดังขึ้นที่ด้านหลังของผม
ผมหันกลับไปมอง ภาพที่เห็นคือหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งกำลังยืนขายล๊อตเตอรี่อยู่
ปากเล็กๆเรียวงามของเธอกำลังตะโกนเรียกลูกค้าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ขณะเดียวกัน ที่มือขวาของเธอกำลังถือไม้เท้าเปะปะ...
เพื่อนำทางให้เธอก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างปลอดภัย
ใช่ครับ...เธอเป็นคนตาบอด
ผมหยุดมองร่างเล็กๆนั้น นานจนไม้เท้าของเธอทิ่มมาที่ขาของผมเข้า
อุ๊ย! ขอโทษค่ะ เจ็บไหมค่ะ?
ผมไม่ได้ตอบ ได้แต่ตบหัวไหล่ของเธอเบาๆ เพื่อเป็นคำตอบว่า ไม่เป็นไร
ขอโทษอีกทีนะคะ... เธอกล่าวขอโทษผมอีกครั้งพร้อมกับยกมือไหว้ผมปลกๆ
ก่อนจะเดินจากไป...ทิ้งให้ผมมองตามเธอจนเธอหายลับเข้าไปในฝูงชน
------------------------------------------------------------------------------
ล๊อตเตอรี่ไหมคะ? เสียงใสๆดังขึ้นอีกครั้งในวันนี้
และผมก็กำลังยืนมองเธอก้าวเดินเข้ามาหาผมเรื่อยๆเช่นเดิม
ใช่ครับ ผมมาดักรอเธอทุกวัน ผมสารภาพตรงๆอย่างไม่อายเลยว่า
ผมชักชอบเธอแล้วสิ
ทุกๆคืนผมนอนกระสับกระส่าย กระวนกระวายใจ
เนื่องจากผมคิดถึงเธอ คิดถึงปากเล็กๆ และคิดถึงเสียงหวานๆของเธอ
จนทำให้ผมไม่เป็นอันนอนหลับมาเป็นเดือนแล้ว
วันนี้ผมจึงตัดสินใจ...ที่จะต้องทำอะไรซักอย่างให้เธอรู้ว่า
ผมชอบเธอ...
ผมต้องทำให้ได้ เพื่อเธอ...และเพื่อตัวของผมเอง
อ้อ...เพื่อขาของผมที่ยอมให้เธอใช้ไม้เท้าทิ่มเข้าทุกวันๆด้วย
ล๊อตเตอรี่ไหม...อุบส์!!
พลั่ก!!
โอ๊ย...ว้าย!!
เธอและผม...เดินชนกันอย่างจัง ซึ่งมันทำให้เธอล้มกลิ้งลงไปเลยทีเดียว
ขอโทษๆๆ นะคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ...อูยยย
ผมยิ้ม...ขนาดตัวเธอเจ็บขนาดนี้ ยังจะเป็นเป็นห่วงคนอื่นอีก
ผมจัดแจง ค่อยๆพยุงตัวเธอให้ยืนขึ้น
โอ๊ย...เจ็บๆๆ ค่ะ สงสัยขาจะแพลงน่ะค่ะ
เวรกรรม...ผมไม่น่าปล่อยตัวเองให้ชนเธอเลย
ผมรู้สึกผิดในการกระทำของผม ที่ทำให้คนที่ผม...รัก เจ็บตัว
ผมพาเธอไปนั่งที่ม้านั่งตบบ่าเธอไปเบาๆเชิงให้กำลังใจ
ก่อนที่จะรีบวิ่งไปซื้อน้ำ และยาทาแก้ปวดให้กับเธอ
ผมกลับมา...เธอยังคงนั่งอยู่ที่ม้านั่งตัวเดิม
คงเจ็บจนลุกไม่ไหวจริงๆ
ผมยื่นขวดน้ำให้เธอดื่ม
ขอบคุณมากค่ะ...คุณใจดีจัง เธอพูดพร้อมกับยกมือไหว้ผม
และผมเห็นเธอยิ้มออกมาด้วย
แม้ว่ารอยยิ้มนั้นจะปราศจากแววตาสวยสดใส
แต่แค่รอยยิ้มจากริมฝีปากเล็กนั้นเพียงอย่างเดียวก็ทำให้ผมรู้สึกชื่นฉ่ำใจมากแล้ว
ผมยกขาเธอขึ้นมา ค้อยๆบีบคลายกล้ามเนื้อเธอเบาๆ
ไม่เป็นไรค่ะ...เดี๋ยวพักซะหน่อยฉันก็หายแล้ว
เธอพูดพลางพยายามดึงเท้าออกจากมือผม แต่ผมยังคงจับไว้มั่น
และยังคงนวดให้เธอต่อไป จนเธอไม่พยายามดึงขานั้นออกแล้ว
ขอบคุณมากๆนะคะ ขอบคุณจริงๆ
ผมยิ้มให้เธอ...ถึงแม้ว่า รอยยิ้มของผมนั้นเธอจะไม่เห็นมันหรอก
ฉันชื่อเพ็ญนะคะ...ชื่อจริงว่าวันเพ็ญ
วันเพ็ญ...ชื่อของเธอทำให้ผมนึกไปถึงดวงจันทร์สวย
ที่ช่วยให้แสงสว่างในยามค่ำคืน...รวมทั้ง แสงสว่างในใจของผมด้วย
แต่...เธอกลับต้องอยู่เพียงลำพังในความมืดมิดไปตลอดชีวิต
ผมรู้สึกสงสารเธอจับใจ จนทำให้น้ำตาของผมเอ่อล้นออกมา
และหยดลงไปบนขาของเธอ...
จริงๆแล้ว ที่ฉันตาบอดมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรซักเท่าไหร่หรอกนะคะ
อย่างน้อยมันก็ยังทำให้ประสาทสัมผัสของฉันส่วนอื่นไวกว่าคนอื่นหลายเท่าเชียวล่ะ
ใช่ครับ...เธอรู้ว่าผมร้องไห้ออกมา...แต่ เธอจะรู้ความในใจของผมไหมนะ
เพ็ญสามารถเลี้ยงตัวเองได้ และเอาเงินที่ได้มาส่งน้องเรียนหนังสือได้
แค่นี้...เพ็ญก็มีความสุข แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองมีค่าขึ้นแล้วล่ะค่ะ
ถ้าเพ็ญจำไม่ผิด...คุณเป็นคนที่เพ็ญเดินชนอยู่ทุกวันใช่ไหมคะ
ผมไม่ตอบ แต่ตบที่ไหล่เธอเบาๆ
ใช่จริงๆด้วย บอกแล้ว ว่าประสาทสัมผัสส่วนอื่นของเพ็ญน่ะดีขนาดไหน
แต่คุณก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าผม...รักคุณอยู่
ว่าแต่ คุณชื่ออะไรคะ ?
ผมปล่อยมือจากเท้าของเธอ และยืนขึ้นอย่างเงียบๆ
เอ่อ...ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไรนะคะ...ขอโทษด้วยนะคะ
ที่เพ็ญพูดมากไปหน่อย แถมยังเซ้าซี้ รบกวนคุณให้เสียเวลาอีก
เพ็ญก็เป็นแค่คนพิการคนหนึ่งเท่านั้นแหล่ะ
ขอบคุณและขอโทษอีกครั้งด้วยนะคะ
เธอลุกขึ้นยืนอย่างไม่สะดวกนัก ก่อนจะควานหาไม่เท้า และเดินจากไปอย่างทุกลักทุเล
ไม่ใช่นะครับ...ผมไม่ใช่ไม่อยากพูดคุยกับคุณ
และผมไม่อยากให้คุณโทษตัวเองอย่างนี้เลย
หากว่า...คุณมองเห็น และรับรู้ถึงแววตาและการกระทำของผม
หากว่า...ผมพูดคำว่า รัก ออกไปให้คุณได้ยินได้
ด้วยดวงตาที่มืดมิด ประกอบกับขาที่ยังไม่หายแพลงของเธอ
เธอจึงยังเดินไปได้ไม่ไกลนัก ผมต้องทำอะไรซักอย่าง
ผมตัดสินใจวิ่งไปหาเธอ จับข้อมือของเธอไว้
จัดแจงดัดมือของเธอให้ชี้มาที่ผม
แล้วก็ให้มือเธอทั้งสองวางลงที่ตรงหน้าอกด้านซ้าย
ก่อนที่จะ ให้นิ้วชี้ ชี้ไปที่ตัวของเธอเอง
เป็นไปไม่ได้...คุณ...
ก่อนที่เธอจะพูดจบ...ใบหน้าของเธอก็มาซบอยู่ตรงอกซ้ายของผมแล้ว
ผมสวมกอดเธอ...ด้วยความสุขที่เปี่ยมล้นอยู่ในหัวใจ
ถึงแม้ว่าผมจะไม่สามารถพูดได้...
แต่การกระทำของผมนั้นก็ทำให้เธอเข้าใจในความรู้สึกของผมได้เช่นกัน
หากการกระทำนั้น...ทำลงไปด้วยหัวใจ
| Create Date : 22 กรกฎาคม 2550 |
| Last Update : 22 กรกฎาคม 2550 21:14:46 น. |
|
10 comments
|
| Counter : 1178 Pageviews. |
|
 |
|
|
| โดย: Pong IP: 203.150.104.187 วันที่: 22 กรกฎาคม 2550 เวลา:21:36:09 น. |
|
| โดย: อัญ IP: 125.26.64.171 วันที่: 23 กรกฎาคม 2550 เวลา:22:52:05 น. |
|
| โดย: sweettoxic IP: 124.120.170.155 วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:1:23:34 น. |
|
โดย: แซนด์ซี  วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:20:29:56 น. |
|
| โดย: ยางมะตอยสีชมพู (ยางมะตอยสีชมพู ) วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:23:41:38 น. |
|
| โดย: ยางมะตอยสีชมพู (ยางมะตอยสีชมพู ) วันที่: 25 กรกฎาคม 2550 เวลา:23:38:12 น. |
|
| โดย: ouy IP: 61.91.163.222 วันที่: 9 สิงหาคม 2550 เวลา:0:05:15 น. |
|
| โดย: ~G-i-N-n-Y~ IP: 58.8.173.68 วันที่: 13 สิงหาคม 2550 เวลา:20:40:29 น. |
|
|
|
|
| ยางมะตอยสีชมพู |
 |
|
|
Location :
กรุงเทพ Thailand
[ดู Profile ทั้งหมด]
|
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]
|
เป็นมนุษย์เงินเดือน รับใช้การตลาด
ต้องคิดงานให้เกินคาด แล้วจะได้ตังค์ใช้
ชอบดนตรี เสียงเพลงเป็น ชีวิตจิตใจ
ตัวอักษรนั้นไซร้ กัดแทะได้ ทุกวี่วัน
ของเค้าดีจริง เข้าไปเยี่ยมชมกันได้ครับ ^ ^
ถึงแม้ว่าผมอาจจะยังไม่ใช่นักเขียน
ถึงแม้ว่าผมอาจจะไม่มีคุณสมบัติแม้ที่จะคิดเขียน
และถึงแม้ว่า เรื่องที่ผมเขียนนั้นจะห่วยแตกแค่ไหนก็ตาม
แต่ว่ามันก็ออกมาจากมันสมองอันน้อยนิดของผม
ขอร้องเถิดครับ กรุณาอย่าเอาไป คัดลอก เผยแพร่ ดัดแปลง
ส่วนหนี่งส่วนใดหรือทั้งหมดของงานเขียนของผมเลย (ยางมะตอยสีชมพู)
ผมขอสงวนสิทธิ์ตามกฏหมาย ซึ่งหากฝ่าฝืนโดยไม่ได้รับอนุญาตแล้ว จะมีโทษ ปรับตามกฏหมายตั้งแต่ 20,000 บาท ถึง 200,000 บาท หรือนำเรื่องไปเสนอสำนักพิมพ์ ถือเป็น การเสนอขาย มีโทษจำคุกตั้งแต่ 6 เดือน ถึง 4 ปี หรือ ปรับตั้งแต่ 100,000 บาทถึง 800,000 บาท หรือ ทั้งจำทั้งปรับนะครับ ขอบพระคุณเป็นอย่างสูง
ที่ยังเข้าใจ และเห็นใจคนชอบเขียนห่วยๆอย่างผม
(ตามมาตรา 69 แห่ง พ.ร.บ. กฏหมายลิขสิทธิ์)
|
|
|
|
หวานซะพี่เรา ไม่น่าเชื่อ แต่จริงๆแล้ว ถ้สเป้นใบ้มันต้องหูหนวกไม่ใช่รึพี่.. แต่ด้วยอานุภาพของรัก อะไรก็เกิดได้ทั้งนั้น เนอะ เหอๆๆ 
