“ถ้ารู้แล้วจะไปเร้อะฮึ?”

“ถ้าต้องปลีกวิเวกไปปฏิบัติธรรมคนเดียว เราจะอยู่ได้ไหมนะ”

“คิดน่ะ มันยากกว่าทำเยอะนะ”

สี่เท้ายังลื่นปื๊ด.....คนหน้าจืดอย่างปุ๊กหรือจะไม่พลาด

ถึงแม้จะยืมมาจากวิทยากรแต่ก็เหลืออันเล็กสุด มองทางแทบไม่เห็นอยู่ดีง้ะ!

โดยเฉพาะคุณยายเหวียน

คุณยายเดินเข้ามาทักเราเกี่ยวกับเรื่องการทานอาหาร
เพราะเราและคุณยายถือศีลแปดเหมือนกัน
วันที่สองนี้เลยมีโอกาสได้ช่วยเหลือคุณยายเล็กน้อย
เช่นตักข้าวตักน้ำให้ พาไปส่งที่โต๊ะอาหารบ้าง 
เพราะคุณยายแก่มากแล้ว ไม่ค่อยมีแรง แถมยังมีโรครุมเร้าอีกต่างหาก
ความชื่นชมที่เรามีต่อคุณยายเลยทำให้เราพอจะมีกำลังใจผ่านสองวันแรกไปได้
แม้จะกระท่อนกระแท่นเพราะเจ็บขาน่าดูก็ตามที -_-"




แต่พอเริ่มต้นวันทีี่สามเท่านั้นล่ะพี่น้อง....
ความเจ็บก็พุ่งถึงขีดสุด จวนจะทนไม่ไหวอยู่รอมร่อ ขาเดี้ยงแหล่มิเดี้ยงแหล่

จังหวะที่ใกล้จะได้พักเราจึงตั้งใจว่าจะขอไปนั่งพักนวดน้ำมันปาเกียวสักหน่อย
และนั่นก็เป็นจังหวะเดียวกับที่คุณยายเหวียนเรียกเราไว้...

“หนู...เดี๋ยวไปห้องยายหน่อยนะ”

“ยายจะเอาใบให้...เค้าฝากมาให้ทำบุญ จะเอาบุญให้หนูด้วย"

...และนั่นก็เป็นอีกครั้งที่เราคิดผิด...

"ก็ได้กระจกกลับมาหนึ่งบานไงฮึ"