Bloggang.com : weblog for you and your gang

言葉は家族

Group Blog

 
 
พฤศจิกายน 2552
 
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930 
 
1 พฤศจิกายน 2552

 
All Blogs

 

 

ส้นทีนนนน

อ่านชื่อบล็อกอาจจะงงเล็กน้อยพองาม

อินังนี่อยู่ดีๆก็โผล่มา ส้นทีนนนเลยนะ หยาบคาย

เรื่องที่จะบ่นแกมเล่าระบายหายบ้ามีอยู่ว่า

วันที่27ที่ผ่านมาเอาไอ้หมาน้อยกลอยใจสุดที่รักปานแหกตรูดดมไปฉีดวัคซีนบีซีจีของเด็กอายุ3-4เดือน
**ลูกอิชั้น3เดือน4วัน ณวันนั้นที่ไป*

ตอนมีลูกคนแรกก็หอบกันไปทั้งครอบครัวเพราะคนแรกสามีสีมาเห่อและกลัวเมียโง่ๆทำไรผิดพลาด


พอคนที่2ดั๊นมีติดกันหัวปีท้ายปี
คุณสามีก็ยิ่งห่วงเข้าไป
อยากแว้บงานขับรถไปส่งและดูคนโตให้ตอนน้องมันไปตรวจสุขภาพและเข้าห้องฉีดยา

อิเมียห่วงกลัวเค้าไล่ออกจากงาน
เพราะปีนี้พี่แกหยุดเยอะมาก
ทั้งตอนตัวเองผ่าไส้ติ่ง1เดือนกว่า**ไส้ติ่งแตกอ่ะนะเลยหยุดนานเลย**
และตอนเมียคลอดก็ลางาน1อาทิตย์แล้ว สิริรวมกันลางานไปเกือบเดือนครึ่ง

พอๆๆๆ ตัวเองมิได้ เอะไร่ หรือ ระดับมันสมองของบริษัท
อย่าลาบ่อยเลยเดี๋ยวเค้าไม่ง้อแล้วยื่นซองขาวให้นะเฟร้ย ยิ่งจนๆกันอยู่

ไม่ต้องห่วงเมียเหี่ยวๆอย่างช้าน ช้านเอาตัวเองรอด คุณพี่ไปทำหน้าที่ทำงานหาเงินได้เลยค่ะ

แค่เปิดมือถือไว้นะถ้าเค้าถามอะไรตอบไม่ได้จะโทรหาฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ


วันที่ไป หมอนัดบ่ายโมงถึงบ่าย2

เคยไปมาครั้งนึงตอนคนโต
พอจำทางได้แต่ไม่แน่ใจมากเลยดูแผนที่จากอากู๋
เออ ตรูเดินไปดีกว่าประมาณ5โลกว่าเอง
**อ่ะอย่าเพิ่งงง อินี่ทำไมไม่นั่งรถเมล์ไป**

ก็นะไอ้คนโตยังพูดไม่ค่อยฟังและพูดไม่รู้เรื่องซนเป็นลิง
เห็นอะไรก็อยากรู้อยากเห็น
แวะนั่นนี่ตลอดทาง
ถ้าจูงมือมันเดินไปขึ้นรถเมล์นะจากที่รีบๆคนเดินปกติ5นาทีนี่ล่อไปเป็น10นาที
นะอย่าหวังว่าจะเดินลิ่วๆๆ
พี่แกมีแวะ เก็บดอกไม้รายทาง
แวะดูแมวดูหมาบ้านชาวบ้านที่เค้าผูกไว้หน้าบ้านอีก
และถ้าเจอคนแก่ก็ยิ่งช้า ลูกอิชั้นมันชอบพูดะคนแก่

ถ้านั่งรถเมล์ถ้ามันนิ่งนี่วันนั้นแม่มันขึ้นสวรรค์
แต่มันนะกดปุ่มปิ๊งป่องตลอดทาง

อิปุ่มนี้มันอยู่ใกล้มือ
บางทีเราระวังมันแล้วนะแค่หันหน้าไปทางอื่่นแป๊บเดียวมันก็ไวยังกะวอก
กดเลยค่ะ
ถ้ามีคนอื่นลงก็ดีไป ถ้ามไม่มีคนลง อิแม่ก็ต้องกล่าวขอโทษคนขับรถเมล์ไปเหอๆๆ

บางทีก็จะยืนบนเบาะร้องไห้กินหนม ดึงขาน้อง

ที่ไม่อยากเอารถเข็นไปด้วยเพราะว่าขี้เกียจยกและมันเกะกะคนอื่นมากกกก
ยิ่งถ้าวันไหนแม่ลูกอ่อนขึ้นรถพร้อมกันนี่รถเข็นโคตรเกะกะชาวบ้านร้านตลาด
**พวกที่ไม่พับรถเก็บอ่ะนะ คือมัน1-2คันยังไม่เท่าไหร่ยังมีที่ให้คนอื่นเดินได้น่ะนะ
นี่บางทีแม่ๆ3คันเบียดกันไม่พับเก็บนี่ชาวบ้านเดือดร้อนนะโว้ย**

นี่ยังไม่นับรถเข็นคนแก่เค้าเรียกอะไรอ่ะ
รถที่คนแก่เข็นๆเอาไว้ใส่ของอ่ะเวลาออกนอกบ้านที่ช่วยพยุงแทนไม้เท้าเวลาเดินอ่ะ

โอยรวมรถเข็นเด็กกะคนแก่ก็โคตรเกะกะค่าท่าน

แต่ถ้าวันไหนพ่อมันไปด้วยก็ใช้รถเข็น เข็นคนพี่อ่ะนะ
อิน้องห้อยเป้ต่องแต่งอยู่กะแม่
ถ้ามีพ่อมันก็เอารถขึ้นและพับเก็บไว้ได้เร็วไม่ล่กไม่ฉุกละหุก
ตอนอยู่บนรถน่ะและพ่อช่วยจับอิคนโตด้วย

ถ้าเราไปกะมัน3คนไม่มีพ่อมันไปด้วยพร้อมรถเข็นนะ
มือนึงเราจับรถเข็นที่พับไม่ให้ตกเวลารถเลี้ยว
อีกมือจับหมาใหญ่ เป้อุ้มหมาน้อย ไหล่แบกกระเป๋าใบเขื่องไม่ได้นั่งหรอกตลอดทาง
เพราะหมาใหญ่เราต้องยืนประกบมันที่นั่งอ่ะ
เพราะมันชอบจะลุกเหยียบเบาะนั่ง เราก็กดไหล่กดหัวมันไว้**โหดมะ**

บางทีหมั่นไส้น้องก็เอื้มมือมาตีขาดึงขาน้อง
เรามองไม่เห็นไงกว่าจะรู้ก็น้องมันแหกปากร้องแว้กก
แต่ดีที่ไอ้หมาน้อยปลอบก็หยุด ฮึ่มๆๆ

วันที่ไปรับวัคซีนเลยขี้เกียจไปรบกะมันบนรถเมล์ให้อับอายชาวบ้าน
ปกติเป็นแม่หน้ามันหน้าเหี่ยวจัักแต่เปียกเวลาต้องรีบๆเวลาไปไหนก็อายคนอยู่แล้ว5555555

*พยายามไม่ดุด่าลูกนอกบ้านนะแต่อิชั้นทำไมได้ด้ตลอดว่ะ
มันต้องออกเสียงดังด่าไม่งั้นมันไม่หยุดค่ะลูกอิชั้น
ถ้าดุแบบผู้ดีมันยิ่งยิ้มคิดว่าแม่ใจดี แบบที่ลูกคะอย่าทำนะคะไม่ดีไม่ดีเดี๋ยวแม่ไม่รักนะคะ

แบบนี้มันไม่หยุดต้อง ออกเสียงดังๆหน่อย ใครเป็นผู้ดีมาฟังคงเลิกคบกะอีชั้น**



ออกจากบ้าน11โมง15 เดินๆๆวันนั้นก็ซวย
เออ มันฮะเระแดดดี
แต่คิดว่าหน้านี้ใบไม้ร่วงแดดยังไงลมมันก็จะเย็นๆหนาวๆอิชั้นก็เอาสูทดำใส่ทับไปตัวนึง**โคตรดูดแดดเลยว่ะ555**

ห่อกายลูก2หน่อ อย่างดี ที่ไหนได้เดินไป เหงื่อซ่ก จั๊กแร้เปียก หัวที่ไดร์มาอย่างดีลีบแบนเพราะเหงื่อ เออ เอาเข้าไปกรู

ดีนะที่ไม่เขียนคิ้วไม่งั้นคิ้วคงหายอับอายประเทศชาติฮาาาาาาาาาา

ลูกก็ร้อน ไอ้ตัวเล็กก็อิ่มเหงื่อแม่มันที่ไหลเลยมั้งเพราะเสื้อยืดอิแม่เปียกหมดเสื้อยืดที่ใส่ข้างในสูทอ่ะ

เดินไปเริ่มเจ็นส้นทีนนนน

กรรม รองเท้ากัดตรู
ให้มันได้อย่างนี้เด่ะเฮ้อ ใส่มา3ปีดันมากัดวันนี้

กลั้นใจเดินดีๆไม่กะเผลกอายคนเค้า

แต่ในใจอยากด่าฟ้าดิน เทวดา อากาศ อยากด่าไปหมดฮ่าๆๆ พาลๆๆ

ลูกคนเล็กดีที่หลับๆตื่นๆไม่งอแง แต่อิคนโตนี่เด่ะ
เห็นรถผ่านไปมาพยายามจะถอดที่ล็อกรถเข็นที่เอวออกไปหารถ


แหกปากดีดดิ้นจะออกให้ได้
ปากร้อง ทรัคๆๆ เครนๆๆ โอ๊ะๆๆๆ อ๊ะๆๆ ตลอดทาง
และร้องไห้เป็นระยะเพราะอยากออกนอกรถ แต่บางทีก็ร้อนเลยเงียบเป็นแแบบนี้สลับไปมา

อิแม่อยากเอาขาเตะก้านคอซักทีให้หลับตลอดทางจนถึงศูนย์ตรวจสุขภาพเลยว่ะ*โหดอีกได้อีแม่**

เดินหน้ามันหัวลีบไปจนถึงที่หมายใช้เวลา1ชั่วโมงพอดี๊เพราะเดินๆพักๆ รบๆกะลูก

ไปถึง
โอ้วกรูมาคนที่2ได้คิวตรวจคนที่2เย้ๆๆ

เลยจับคนเล็กเปลี่ยนผ้าอ้อม
คนโตเอานมกะขนมยัดปากให้หายเหนื่อย**มันร้อนอ่ะนะคงหิว**

แล้วกรอกรายละเอียดตามแบบสอบถามที่เค้าแจกให้กรอกที่ศูนย์
**คนละแบบสอบถามที่เค้าส่งมาที่บ้านนะ อันนั้นไม่สามารถอันนั้นคุณปั๋วกรอกให้ก่อนมา**


แล้วก็นั่งรอๆๆ อิตอนนี้ไอ้หมาเริ่มคึกแล้วมันอยากออกนอกรถแล้ว
แต่อิแม่ส่งสายตามารนางพยาผมขาวข่มจิตมันอยู่

พอได้ยินเสียงแม่ๆเดินมากัน
หันไปมองแม่ญี่ปุ่นโอ้ววว วะไก้

สวยเด้งกันมาเชียว มีตรูหัวมันหัวลีบไม่สวยคนเดียวเลยมั้ง
นี่พวกหล่อนตื่นมาแต่เช้าทำไรกันมั่งป่ะนี่นอกจากแต่งหน้าทำผมแต่งตัว
**นี่ไปหยามเค้าอีกเพระาความอิจฉาสุมทรวงงง**

คือยอมรับเลยอ่ะว่าแม่ญี่ปุ่นแต่งตัวเก่งกันอ่ะเค้าคงชินและไม่ใช้เวลามากเพราะเซียน

เป็นเรานะถ้าทำแบบนี้คือตอนเช้าปั๋วคงไม่มีข้าวกิน
ลูกคนโตไม่ได้กินข้าว คนเล้กไม่ได้กินนมแน่นอนเพราะใช้เวลาทั้งเช้าแน่่55555555

เห็นแล้วก้มมองตัวเอง อิเพิ้งแก่ๆดีๆนี่เอง **ไม่ขำนะโว้ยยย**

พอเค้าเรียกเรา
ก็ไปวัดไข้ลูกและรับเอกสารแล้วนั่งรอหน้าห้องตรวจ
ดันเอารถเข็นไอ้หมาใหญ่เข้าไม่ได้อ่ะเด่ะ เจ้าหน้าที่บอกมันเกะกะคนอื่นต้องพับเก็บ
ต้องเอามันออกมานอกรถแล้วจูงมันไป

เฮ้ออ สวรรค์มัน นรกแม่ล่ะคราวนี้

คราวนี้พี่แกสะบัดมือแม่วิ่งจู๊ดๆๆ ยังกะ ลิง
เจ้าหน้าที่ต้องมาช่วยตามจับมันและอุ้มมันไปส่งเราที่ห้องตรงจอ่ะคิดดู

เข้าในห้องจับมือหมาไว้คนเล็กยังอยู่เป้กะแม่อยู่
นั่งคุยกะเจ้าหน้าที่เค้าซักรายละเอียดเยอะพอควร

แต่ของเราไม่ราบรื่นเพราะหมาใหญ่เริ่มหงุดหงิดและทำลายข้าวของใกล้ตัวมันข้างของราชการนะเมิงงงฮ่าๆๆ

เจ้าหน้าที่เลยพาไปเลือกหนังสือเด็กให้มันถือเดินมาหาเรา2เล่มมันก็เลยยอมนิ่งและเงียบอยู่ข้างแม่

ซักไปได้แป๊บมันเอาอีกแล้ว
เอาก้นกระแทกตู้เอกสารดังมากก เป็นจังหวะ

จนน้องเจ้าหน้าที่ผู้ชายเข้ามาบอกมันให้หยุดและจะพาออกไปเล่น
มันหยุดมองหน้าเค้าจ้องตาเขม็งทำหน้าแค้นสุดๆๆ
แล้วสะบัดมือมากอดแม่ไม่ยอมไปเฮ้อออ ชีวิต

เลยขอโทษเจ้าหน้าที่ไป
แล้วดุมันไปมันก็จ๋อยๆๆ กว่าเจ้าหน้าที่จะซักเราจบที่ห้องนี้
เราใช้เวลามากกว่าเพื่อนเพราะหยุดดุไอ้หมาประปราย

ต่อมาก็ออกไปนั่งรอหน้าห้องตรวจ
ก่อนออกเจ้าหน้าที่เอาเอกสารของเขตเรื่องสถานที่รับฝากเด็กเล็กอายุเกิน1ขวบของเขตที่เปิดรับ

เอาให้เราพร้อมบอกว่าเอาให้สามีอ่าน
คิดว่าเราต้องได้ใช้บริการแน่ๆเวลาเราต้องไปทำธุระเรื่องของหมาน้อยที่ต้องไป ทุกอาทิตย์
และอาจจะทุลักทุเลถ้าเอาคนโตไปด้วยทุกครั้ง
ให้เอาคนโตไปฝากที่สถานที่รับเลี้ยงเด็กของเขตได้ราคาต่อชั่วโมงไม่แพง
แต่สามีต้องคุยรายละเอียดกะเจ้าหน้าที่ก่อนจะเอาลูกไปฝากอ่ะนะ**เพราะภาษาเรายังไม่เทพอ่ะ**

จริงๆสามีก็คิดจะเอาลูกคนโตไปฝากนานแล้วแหล่ะเพราะสงสารเราเวลาเราเอาหมาน้อย ไปรพ ทีไร เราจะเหนื่อยมากฮ่าๆๆ
เพราะรบกะหมาใหญ่ด้วย มันไม่ยอมอยู่นิ่งหรอก
ไป รพ คนอื่นนั่งดีๆกันไอ้นี่วิ่งไปมาเข้าออก วิ่งไปกดลิฟท์ วิ่งไปดูนั่นนี่ บลาๆๆ

แต่ติดที่ยังไม่มีเวลาไปคุยกะเจ้าหน้าที่ซักที

พอเจ้าหน้าที่สัมภาษณ์เราเสร็จออกมานั่งรอหน้าห้องตรวจสุขภาพ
ไอ้หมาใหญ่จะวิ่งไปเปิดประตูออกนอกตึก

โอ้ยยๆ วิ่งตามไปจับมันมันก็ดิ้นๆๆลงไปนอนข้างล่าง
พอเราบอกอย่าทำแบบนี้ไม่ดีนะออกไปไม่ได้อันตราย มันก็ ร้องไห้ ลงไปนอนกะพื้น

เราเลยเดินไปทางอื่น
ทิ้งมันไว้ มันลุกขึ้นยิ้ม แล้ววิ่งไปอีกทางต่อ เฮ้ออออออออออออ

จับมันมา เออเห็นห้องให้นมมีของเล่นเด็กเยอะแยะเลยเอามันไปนั่งเล่นในนั้น

ไอ้หมาน้อยช่างเห็นอกเห็นใจแม่มันดีมากไม่งอแงเลยลูกร้ากก แม่ดีใจยิ่งนักผิดกะพี่มัน ไม่กลัวคนเลยวิ่งๆๆ

พอได้เล่นขอเล่นเออมันเงียบและไม่สนเราเลย



เราได้หายใจทั่วท้องกะเค้าซักที ได้พักเหนื่อยซักที



นั่งแป๊บนึงเจ้าหน้าที่เรียกให้เอาลูกไปชั่งน้ำหนักวัดส่วนสูง

อ้าว อิแม่เรียกหมาใหญ่ ไปได้แล้วไปกะมะม่าป่ะ

มันลงไปดิ้นค่าไม่ยอมไปกะเรา ร้องไห้จะอยู่ห้องนั้นต่อ
เอาไงดีวะเค้าเรียกแล้ว
เลยปล่อยมันที่ห้องนั้น แล้วเอาคนเล็กไปชั่งน้ำหนักวัดส่วนสูงก่อน

ตอนที่เค้าจับชั่งน้ำหนักวัดส่วนสูง เราวิ่งออกมาเอาหมาใหญ่

โห มันไม่กลัวอะไรเลยไม่สนว่าเราจะอยู่ไม่อยู่มันนั่งเล่นรถของเล่นคนเดียวสนุก
เราเลยคว้ามันมาอุ้มแล้ววิ่งไปห้องที่ตรวจสุขภาพ

พอเข้าไปมันก็หยุดร้องหันมาสนใจบรรดาเด็กตัวเล็กๆรอบๆ
มันคง งง ทำไมเด็กเยอะจังวะถอดเสื้อผ้ากันหมด

แล้วก็เดินๆๆรอบห้อง เดินไปดูหน้าหมอ เดินไปดูหน้าเจ้าหน้าที่สาวๆ ฮ่าๆๆ แล้วเดินมาตีน้อง เอากะมัน

จากนั้นก็ไปห้องตรวจพัฒนาการเด็ก
ว่าการมองการได้ยิน กล้ามเนื้อ การหายใจ การเต้นของหัวใจเป็นไงบ้าง
คอแข็งมั้ย คว่ำแล้วเป็นไง บลาๆๆ ลูกเราไม่มีปัญหาอะไรผ่านไปด้วยดี

มีทุลักทุเลเพราะคนโตนี่แหล่ะ แต่ถ้าเจ้าหน้าที่คนไหนว่างเค้าก็จะเข้ามาช่วยดูคนโตให้ประปราย

แต่เราเหนื่อยปากมากกก
ที่ต้องดุมันตลอดเวลาที่มันอยากรู้อยากเห็น ปีนป่านนั่นนี่

ถึงตอนรอฉีดวัคซีนบีซีจีมันจะให้แม่อุ้ม อ๊างงงง อย่านะเดี๋ยวแม่มีเตะนะโว้ย

เจ้าหน้าที่เลยมาอุ้มมันแทนเรา เราอุ้มคนเล็กและจับไม่ให้ดิ้น
เพื่อให้หมอแทงเข็ม **18เข็ม**
คนที่อยู่ญี่ปุ่นคงคุ้นเคยดีไอ้เข็มบีซีจีที่เอามาสแตมป์บนแขนลูกเราอ่ะเนาะ

สแตมป์ครั้งนึงทีละ9เข็มอ่ะ รวมแล้วสแตมป์2ทีติดกัน

ตอนนี้หมาใหญ่มานั่งข้างเราแล้วร้องไห้ไปกะน้อง
คงตกใจที่เห็นเข็ม5555และน้องร้องดังมากกกกกก คือร้องยาวไม่หยุด ร้องนานกว่าเด็กคนอื่นอ่ะ


ตอนอิแม่อุ้มน้องรอดูอาการว่าแพ้ไม่แพ้และไม่ให้น้องจับแผลที่โดนสแตมป์ไอ้หมาใหญ่เรื่มหงุดหงิด
เดินพล่านมาตีหัวน้อง ดึงขาน้อง เอากะมัน แต่ปากก็พูด

ก้าจัง กิ ไต้ๆๆ
แปลว่า ยูกิ อิไต้ๆๆ **ยูิเจ็บนะแม่ประมาณนั้นอ่ะนะ**

หมอสาวเลยเดินมาช่วยอุ้มหมาใหญ่พาไปเล่นจนกว่าเจ้าหน้าที่จะอนุญาตให้เรากลับบ้านได้

จริงๆแล้วมีอบรมการให้อาหารเสริมลูกต่อนะแต่ไม่เอาแล้ว

บอกเจ้าหน้าที่ว่าขอกลับค่ะอยู่ต่อมันทำลายข้าวของแน่
เพราะหมาใหญ่มันอยากออกไปข้างนอกแล้ว
เจ้าหน้าที่ก็เข้าใจเลยให้กลับบ้านได้

แต่ไม่เป็นดังนั้นอ่ะค่ะท่าน
พอเราบอกกลับบ้านๆๆ มันร้องไห้ลงไปดิ้นนน

โอ้ยยยยย มันวิ่งไปห้องให้นมต่อเพราะอยากเล่น
เอาวะเล่นก็เล่น อิแม่เลยควักเต้าออกมาให้น้องดูดซรวบๆๆ
อิพี่มันก็เล่นไป นั่งจนถึง4โมงอ่ะ
คิดดู๊ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

น้องหลับ อิแม่หิว โคตรรรรรรรรรรรรรรรรร

อยากกินข้าว ไม่ไหวแล้วววววว จะเป็นลม

เลยหลอกหมา ป่ะๆๆ ไปกิไอซ์กันป่ะๆๆ
มันเลยยอมทิ้งของเล่นนั่งรถเข็นกลับบ้านกะแม่โดยดี

ออกมายังไม่พ้นประตู อ๊างงง มานน หลับ
เย๊ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

อยากรำวง ดีใจ55555555555

เลยได้โอกาส เดินไปโคจิม่า ห้างขายอุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้าที่อยู่ใกล้ๆ
เพราะชั้น1มีร้านอาหาร

อิแม่ได้ทีหมาหลับ2คน

กรูโซ้ยข้าวก่อนโว้ยยยยยยยยยย ไม่งั้นหนังหน้าเหี่ยว

เอาคนเล็กนอนบนโต๊ะกินข้าวเอาผ้าห่มหนาๆออกมาปูเป็นที่นอนอ่ะนะ

พอดีในร้านยังไม่มีคนเลยเลือกที่นั่งในๆโต๊ะใหญ่ๆเลย


สั่งไป รีบซัดข้าวกลัวมันตื่นกัน 55555555555555555555

กินเสร็จ นั่งย่อยอ่ะ
มันยังไม่ตื่นเลยออกมาเดินดูเสื้อผ้าเด็กที่เค้าขาย

ว่าจะเดินกลับรู้สึกเจ็บเท้าที่รองเท้ากัด
กะว่าเออนั่งรถเมล์กลับดีกว่า ทนรบกะมันบนรถเมล์หน่อย

แต่ดี๊ อิพ่อเมลล์มา ว่าเลิกงานจะมารับ ให้เราเดินเล่นไปก่อน
อิอิอิ ดี

กลับมาบ้าน โอ้วแม่เจ้า

รองเท้ากัดส้นทีนจนเป็นถุงน้ำอ่ะ
แผลที่โดนกัดเป็นถุงน้ำใหญ่เลยอ่ะ
สามีบอกเอาเข็มเจาะเลยๆๆ

อ่ะไม่กล้าอ่ะรอให้มันหายเองดีกว่า

ส้นทีนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนมากกกก โดนรองเท้ากัดวันนี้

แต่ดีหน่อยที่เอาตัวรอดได้ไม่ต้องโทรหาอิพ่อมันเวลางาน

ดำน้ำเอาอ่ะเวลาคุยกะเจ้าหน้าที่
ไม่เข้าใจก็บอกไม่เข้าใจโชว์โง่ไปเลย
แล้วเจ้าหน้าที่จะพูดอธิบายเป็นภาษาญี่ปุ่นง่ายๆ
ไม่ใช่ภาษาสุภาพหรือทางการกะเรา กิกิกิ

ป.ล ไม่มีมบขับขี่ไม่มีรถขับจ้า
ไม่ต้องถามว่าทำไมไม่ขับรถ55
ไม่มีรถเป็นของตัวเองกิกิ

ป.ล ซะมีบอกว่าคราวหน้าเอาหมาใหญ่ไปฝากโฮอิขุเอนเหอะถ้าต้องไปธุระ555555

แถมมีการบอกว่าถ้าลูกคนเล็กได้ขวบครึ่ง
หรือเลิกนมแม่แล้ว
แล้ววันไหนเราอยากไปเที่ยวกัน2คนบ้าง เอามัน2คนไปฝากโฮกันมั้ย

กรี๊ดดดด จุ๊บๆๆๆ 100ที ถูกใจเมียมาก5555

แต่จะมีวันนั้นมั้ย555555555

ถึงวันนั้นราอาจจะติดลูกจนไม่อยากละสายตาป่ะ

หรือ อยากให้มันไปโรงเรียนไวๆๆ

จะเป็นแบบไหนกันฮ่าๆๆๆ











เป็นไงบ่นยาวมั้ย ฮ่าๆๆ บ่นไปงั้นแต่ก็

แม่รักมึงมากนะหมาๆๆ2ตัว อิอิอิ

 

Create Date : 01 พฤศจิกายน 2552
Last Update : 1 พฤศจิกายน 2552 12:06:53 น.
26 comments
Counter : Pageviews.

 

เล่าละไม่อยากมีลูกอีกคนเลย เพราะว่าคนเดียวที่มีอยู่ก็ลิงเหมือนกัน เพื่อนอีกคก็บ่นอย่ามีเลยอีกคน อะนะ มีก็สุขใจ และ ทุกข์ ตามมาด้วย คนละแบบ
แต่สนุกเนอะเลี้ยงลูก มีไรแปลกๆๆเรื่อย

 

โดย: Mamma Nokkie (Mamma Nokkie ) 1 พฤศจิกายน 2552 12:35:32 น.  

 

ถึงจะฟังดูเหนื่อยแต่ก็อยากจะมีกับเค้าบ้างเหมือนกัน ลูกชายเนี่ย...
คงจะดีถ้าได้เห็นพัฒนาการของทารกคนหนึ่งซึ่งเราเป็นคนให้กำเนิดเค้ามา ^^

 

โดย: fahtsuki 1 พฤศจิกายน 2552 12:57:49 น.  

 

5555 อ่านแล้วเหนื่อยแทนเลยปุ้ย ก็นะดั้นมีลูกติดกันหัวปีท้ายปี เลยเหนื่อยมากหน่อย แต่ก็ดีนะเหนื่อยทีเดียว
แล้วที่พวกแม่บ้านญป.เขาสวยๆกันอ่ะ เพราะเขาไม่ต้องเดินแบบปุ้ยจนเท้าเจ็บนี่นะ เขาแต่งตัวเสร็จก็ขับรถเลยนะ เหงื่อที่ไหนจะไปออกจริงป่าว

 

โดย: thattron 1 พฤศจิกายน 2552 13:15:10 น.  

 

ฮ่าๆๆๆๆ....อ่านแล้วสนุกดี
แอบขำเจ้าหมาใหญ่ เด็กกำลังอยากรู้อยากเห็น
ชอบคุยกับคนแก่ หมู หมา ข้างทาง
น่าปวดหัวดีแท้ๆ เนอะ
เข้าใจึว่มรู้สึกเลยจริงๆ
อากาศร้อน เหงื่อแตกหนึบหนับ
รองเท้าก็มากัดส้นทรีนนน
ต้องคอยระแวงเจ้าหมาใหญ่ที่ร่ำๆ จะปลดล็อกรถเข็น
การเป็นคุณแม่นี่ทำให้ทำได้ และทนได้ทุกสถานการณ์จริง
นับถือค่ะ

 

โดย: GutChy 1 พฤศจิกายน 2552 15:17:51 น.  

 

ปุ้ยป้าอ่านไปอมยิ้มไป บรรยายได้สุดยอดมองเห็นภาพหมดเลย

น่าจะไปเขียนหนังสือ

ป้าก็เพิ่งเข้าใจลูกสาวว่าทำไมไม่ค่อยมีเวลาคุยเอ็มกับแม่ เมื่อไปเห็นเขารบกับลูกชาย

นั่งรถไปด้วยกัน เจ้ากู๊ดดี้ก็ซนเหลือเกินขนาดในรถ ยังลอดเบาะไปมา ไม่อยู่สุข แม่เขาก็ไม่มีสมาธิในการขับรถ ได้ยินเสียง ดุลูกว่าจะให้คุณแม่ แอ็คชั่นใช่ไหคิดม นั่นหมายถึงโดนฟาด แต่หลานชายก็ไม่มีหยุด กลับหัวเราะชอบใจ แม่ก็ต้องบอกอีกว่า แม่พูดจริงๆนะไม่ได้พูดเล่น พอแม่ฟาดจริงๆก็หัวเราะไม่มีสลด แต่บทเขาจะนั่งเฉยๆชมวิว เขาก็นั่งเฉยเงียบๆ เหมือนคนละคน
พูดแล้วก็คิดถึง งานเลี้ยงลูกเป็นงานที่เหนื่อยแต่มีความสุข ไปช่วยเลี้ยงหลานหนึ่งเดือน กระเตงกันไปทุกที่ เพราะร.ร.ปิดเทอม ทั้งเหนื่อยและมีความสุข นี่แหละสถาบันครอบครัว ใครไม่มีลูกไม่เข้าใจความรู้สึกของแม่ที่พร้อมจะเหนื่อยเพื่อลูกได้เสมอ

 

โดย: พนอจัน IP: 218.230.58.213 1 พฤศจิกายน 2552 16:16:41 น.  

 

คุณปุ้ย อ่านแล้วทั้งขำ ทั้งสงสารเลยง่ะ คุณแม่ลูกอ่อนก้อยังงี้แหละจ๊ะ ชอบคุณปุ้ยเขียนเล่าเรื่อง สนุก มองเห็นภาพเลยน่ะ เรื่องนี้พี่เคยผ่านมาก่อน ลำบากฉิบ ลูกอ่อน เหนื่อย จริง ๆ พี่เข้ามาอ่านบล๊อคคุณแล้วชอบ ก้อเลยแอดคุณปุ้ย เป็นเพื่อนไปแล้ว ขออนุญาตทีหลัง ไม่เป็นไรน่ะค่า แล้วจะแวะเข้ามาอ่านอีกค่า

 

โดย: พี่นก (Kukas ) 1 พฤศจิกายน 2552 18:28:18 น.  

 

น่าสงสารคุณแม่จังค่ะ
อยากด่าแบบผู้ดี แต่ก็ทำไม่ได้ อิอิ
พอหมาใหญ่โตขึ้นได้มาอ่านไดนี้ คงต้องคิดว่า ทำไปได้ไงเนี่ยแม่

 

โดย: kamaron 1 พฤศจิกายน 2552 19:09:08 น.  

 

โห ปุ้ย อ่านแล้วทรหดอดทนน่าดูเลยอ่ะ
ปุ้ยเก่งอ่ะ พี่หลิงไม่สามารถแน่ๆ เลย
ตอนนี้ไปรพ.ต้องเอาไหมไปฝากโฮะอิคุเอ็นหรือไม่ก็ให้แม่นั่งชิงกังเซนจากนิกะตะมาดูไหมให้ ไม่กล้าเอามันไปรพ.เลย
กลัวชะตากรรมเดียวกับปุ้ยเลยค่ะ ตอนนี้ขวบสี่เดือนยิ่งพูดไม่รู้เรื่องใหญ่เลย

เคนโตะก็ขวบหกเดือนใช่ม่ะ คงพอๆ กันเนอะ กว่าจะรู้เรื่องคงสองขวบ
พี่ว่าปุ้ยเอาไปฝากเหอะ ไม่งั้นเดี๋ยวจะหมดแรงเสียก่อน ข้าวก็ไม่ได้กินด้วย

แต่แฟนปุ้ยน่ารักนะ เป็นห่วงเป็นใยน่ารักมั่กๆๆ

แฟนพี่หลิงไม่เคยลาเลย ตอนคลอดก็ลาวันคลอดวันเดียวเองหล่ะ แต่เขาก็เป็นห่วงนะ แต่ห่วงงานมากกว่านิดนึง

 

โดย: zuling68 IP: 59.140.220.54 1 พฤศจิกายน 2552 20:05:38 น.  

 

อ่านแล้วขำ(ทั้งน้ำตา)ไปด้วย
คุณปุ้ยเก่งจังเลย เลี้ยงเองทั้งสองคน

เรายังไม่เคยไป รพ สองคนกับลูกเลย
คุณสามีต้องไปส่งตลอด ภาษายังไม่แข็งแรงนะคะ
แค่ไปตรวจสุขภาพ ยังต้องดำน้ำอยู่หลายรอบเลย


 

โดย: Hamugo 1 พฤศจิกายน 2552 21:00:14 น.  

 

พี่ปุ้ย อ่านแล้วเจ็บเท้า บวกปวดเมื่อยแทน
พี่ปุ้ยแข็งแรงมาก เป็นเมย์คงมิสามารถ

สู้ๆๆๆนะคะ อีกหน่อยโตเล่นด้วยกันได้ แม่คงสบายแล้ว

 

โดย: นู๋โนริ IP: 125.54.124.20 2 พฤศจิกายน 2552 7:30:50 น.  

 

อ่านจบตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ไม่คิดว่าน้องปุ้ยต้องเจอเรื่องทรหดอดทนขนาดนี้
อย่างที่หลาย ๆ คนแนะนำนั่นแหล่ะน้องปุ้ย
เวลาไปหาหมอก็เอาคนโตะไปฝากจะดีกว่า อ่านแล้วเห็นภาพเลย เป็นพี่ได้ประสาทกินแน่ ๆ

ของพี่ยังโชคดีที่มีเพื่อนคนฮ่องกง เป็นเพื่อนที่คอยช่วยเหลือกัน
ได้ฝากให้ดูลูกกันได้เวลาเรามีธุระ ฝากกันไปมาอยู่นั่นแหล่ะ
และคอยเป็นสารถีขับรถพาไปช้อปปิ้ง หรือพาไปโน้นนี่กัน คลายเครียดดี

เคนอิจิโร่ก็ดื้อไปคนละแบบกับเคนโตะจังเน้อ
ดีหน่อยที่ไม่ค่อยแกล้งน้อง ดูเหมือนจะรักน้องมากเหมือนกัน

ช่วงนี้คนพี่เป็นไข้ต้องจับแยกให้นอนข้างล่างกับพ่อ
แม่กับคนน้องนอนชั้นบน แต่เวลาคนน้องตื่นตอนเช้าก็คลานมารอที่ประตูร้อง เอ้ เอ้ จะไปหาพี่ ตื่นมาไม่เห็นพี่ไง
ส่วนคนพี่ได้ยินเสียงน้องร้องก็ตื่นเรียก โยชิ ๆ อยู่นั่นแหล่ะ
กลางวันก็เล่นด้วยกัน ไอ จามใส่น้อง ตอนนี้ติดหวัดกันไปเรียบร้อยแล้ว ฮึ ฮึ

 

โดย: Omiya 2 พฤศจิกายน 2552 10:18:48 น.  

 

โห....พี่ปุ้ยทรหดมากกกก สามารถมาก ๆๆๆ คิดสภาพออกเลยว่าเหนื่อยขนาดไหน เป็นเล็กนี่คงหงุดหงิดสุด ๆ แต่เดี๋ยวน้องโต ๆ กันแล้วพี่ปุ้ยก็สบายเลย เนอะ

 

โดย: Sakura@Japan 2 พฤศจิกายน 2552 11:51:39 น.  

 

ฮ่าๆๆๆ ชอบๆๆๆ อ่านแล้วเห็นภาพเลยพี่ปุ้ย
ทรหดมากๆ เหนื่อยแน่ๆแต่เป็นหน้าที่เนอะ ลูกๆพัวพันนัวเนียประมาณนั้น
พี่ปุ้ยเก่งมากๆเลยค่ะ เป็นคุณแม่ที่มีไหวพริบมากมาย
อ่านแล้ว แมมแอบคิดเลยนะ ว่าถ้าเป้นแมมจะเอาลูกไหวมั้ยนี่สองคนแล้ววัยกำลังต้องสนใจทั้งคู่เลย
พักผ่อนด้วยนะคะพี่ปุ้ย ชาร์ทพลังเนอะเพื่อหมาใหญ่และหมาเล็ก
ปล. แมมว่าพี่ปุ้ยไม่แต่งหน้ายังดูคมกว่าสาวญี่ปุ่นที่แต่งหน้าเลย จริงๆนะ

 

โดย: mame (@FirstblusH ) 2 พฤศจิกายน 2552 12:02:37 น.  

 

เคนโตะบทมันจะบ่าฟังมันก็ฮ้ายขนาดเนอะ วันก่อนที่ไปต๋วยกันวันนั้นมันก็ยังนิ่งอยู่น่า อ่านไปก็นึกภาพออกเลย
แต่เชื่อหว่ะ ว่าพี่ปุ้ยสามารถ55

 

โดย: ก้อย( เคเค) IP: 221.108.2.28 2 พฤศจิกายน 2552 14:07:44 น.  

 

อ่านแล้วเกาหัวแกรกๆๆๆๆเลยพี่ปุ้ย

ปวดหัว ( กะ บา นนน ) ตามเลยค่ะ
เกี่ยวรึเปล่าที่เค้าว่าเด็กผู้ชายซนกว่าเด็กผู้หญิง
ทฤษฏีนี้ ซินยังพิสูจน์ได้ไม่เต็มที่เช่นกัน
แต่จากพฤติกรรมมาริสา ที่ผ่านมาจนถึงสามขวบ
ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย
ลูกซินเป็นอะไรที่เรียบร้อยมากๆๆ อ่อนหวาน น่ารัก เรียกว่า อิแม่โคตระ สบายเลย

แต่ แต่ แต่
แต่ไอ้ตัวเล็กบ้านซินแววมันเริ่มออกแล้วพี่ปุ้ยย
ซนม๊ากกกกกกกก
ไม่นิ่งเลย
ปล่อยลงพื้น นี่ แทบจะต้องเอาเชือกมาล่ามไว้เลย เพราะไม่เคยนิ่ง และก็ไม่หยุดด้วยอ่ะ
เหนื่อยโพดดดดดดดดดด

แต่เหนื่อยเท่าไหร่คงสู้พี่ปุ่ยตอนนี้ไม่ได้แน่ๆๆๆๆๆๆ
ฟันธง ชับ ชับ

ไว้เจอกันน๊ะ....

 

โดย: Cafe'_latte 2 พฤศจิกายน 2552 14:27:00 น.  

 

เก่งมากเลยค่ะน้องปุ้ย

พี่ยังแอบแปลกใจจนถึงวันนี้ว่า แม่ญี่ปุ่นเค้าเลี้ยงลูกกันยังไง หรือให้ลูกกินอะไรเข้าไปก็ไม่รู้ ทำไมมันเลี้ยงง่ายจัง ไม่เห็นเหมือนลูกเราเลย

อ่านแล้วเห็นภาพและเข้าใจสภาพแม่ลูกสองที่ต้องเลี้ยงลูกเองเลยค่ะ พี่ก็ลูกสองและเคยเอาตัวเล็กไปฝากเลี้ยง (คนโตไปรร.) เวลาไปเรียนญี่ปุ่น แต่สุดท้ายก็อดสงสารลูกไม่ได้ (เัค้าว่าเค้าหามาม้าไม่เจอ ร้องไห้ใหญ่) เลยต้องควบไปไหนด้วยตลอด รอเวลาเค้าเข้าอนุบาลปีหน้านี้

เหนื่อยแต่สู้ๆ นะคะ เอาใจช่วยค่า

 

โดย: จุ๋ม จิบะ IP: 210.248.172.113 2 พฤศจิกายน 2552 15:47:34 น.  

 

อ่านแล้วเห็นภาพเลยปุ้ย

ปุ้ยยังโชคดีนะที่สามีเห็นใจ คิดจะให้ไปฝากโฮอิคุเอนให้..ซึ่งมันก็ควรจะเป็นอย่างนั้น เพื่อที่เราจะได้พักบ้างและจะได้ไม่เหนื่อยมาก...

อดทนเอานะ...

อีกปีครึ่ง เคนโตะย่างเข้าสามขวบก็คงสบายขึ้นแล้วหล่ะ...

สู้ๆ (ตอนนี้ถึงจะไม่ได้แต่งตัวสวยอย่างคนอื่นเขา ไม่ได้กินดีอย่างคนอื่นเขา ขอให้อดทนสักพัก พักเดียวเท่านั้นจริงๆ แล้วจะสบายแล้วหล่ะ )


เ็ป็นกำลังใจให้เสมอ แม่ลูกสอง

 

โดย: พี่จุ๊บ IP: 124.25.12.75 3 พฤศจิกายน 2552 13:09:02 น.  

 

ขอยกให้เป็นคุณแม่ยอดเยี่ยมแห่งปีเลยไอ้น้อง...เก่งมากๆ พยายามต่อไปนะอีหนู เจ๊เชื่อว่าแล้วมันจะผ่านพ้นไป อีกไม่นานพอเด็กๆ โต เราจะมานั่งขำและยิ้มกับประสบการณ์ที่เลี้ยงดูพวกเค้า..สู้ๆ ทนเอาอีกไม่กี่ปีหรอก..

 

โดย: smallmarble IP: 128.100.119.93, 210.1.4.206 4 พฤศจิกายน 2552 9:54:56 น.  

 

อิอิ อ่านไปนึกภาพไป เหนื่อยแทนเลยอ่ะปุ้ย
สู้ๆ นะจ๊ะ อีกปีก่าๆ ก็คงจะสบายขึ้นแล้วล่ะ

 

โดย: โอ๋แม่น้องฮินะ IP: 221.27.227.146 4 พฤศจิกายน 2552 15:56:43 น.  

 

สวัสดีค่ะพี่ปุ้ยหนูชื่อน้ำน่ะค่ะมีสามีคนญี่ปุ่นเหมือนกันเร็วๆจะย้ายไปอยู่กับสามีที่ญี่ปุ่นอ่ะค่ะพี่เขียนบล็อกสนุกมากน่ะนู๋ชอบ

 

โดย: น้ำ ทานากะ IP: 124.120.228.250 7 พฤศจิกายน 2552 20:08:43 น.  

 

ฮาค่ะฮา ฮาและขำกร๊ากกกกมากๆๆๆๆ
นึกภาพตามออกหมดเลยน้อง

อ่านแล้วให้รู้สึกว่า โอววววววววว
ลิงที่บ้านมันก็แค่ลิงน้อยๆๆๆๆๆ
หมาใหญ่ของน้องหญิงสินี่ถึงจะของแท้
แต่....ไม่ต้องกลัวค่ะคุณน้อง
เด็กซนเค้าว่าเด็กฉลาด
เด็กฉลาดเค้าว่าชาติจะเจริญค่ะ ฮาๆๆๆๆๆ

กรี๊ดๆๆเผลอแพล็บเดียว ลูกสองไปแล้ววว
พี่เองก็กำลังจ้องๆอยู่ว่าจะเอาอีกดีไม๊
แต่ก็แค่จ้องจ๊ะ เพราะตอนนี้เป็นไทรอยค์หน่ะสิ
ต้องรอให้อาการไฮเปอร์ไทรอยค์ลดๆลงเกือบปรกติก่อน
แล้วค่อยว่ากันอีกที
ไม่รู้ว่าจะแก่เกินไปซ๊ะก่อนรึเปล่า
น้องปุ้ยมีพร้อมกันไปแบบนี้ก็ดีจ๊ะ
เหนื่อยทีเดียว เดี๋ยวเดียวเค้าก็เล่นกันเองได้แล้ว

พอน้องปุ้ยสบายลูกเล่นกันเองได้แล้ว
พี่ก็คงเริ่มกับมายุ่งหัวฟูใหม่ ถ้ามีลูกอีกคน ฮาๆๆ

คิดถึงน๊ะน้อง ไม่ได้โผล่มาเลย ไม่ได้เล่นบล๊อคเลยนิ
มีไฮไพส์รึเฟรตบุ๊คไม๊ เอาเมาท์กันทางนั้นหน่อยสิ
แต่พี่ก็จะพยายามเข้ามาอ่านเรื่องฮาๆของน้องบ่อยๆ
เข้ามาแล้วมันหนุกนิ ฮาแตกเหมือนเดิมน้องอิช้านนนนน

 

โดย: สาวเขียน 8 พฤศจิกายน 2552 5:08:16 น.  

 

อ่านไปขำไปคนเดียวอยู่หน้าคอมเนี่ยแหละคะ่ ท่าทางจะเหนื่อยนะคะคุณแม่ ลูกชายสองคนเลย ดีค่ะไม่เหงาดี เห็นแบบนี้แล้วอยากจะมีบ้างแล้วซิคะ

 

โดย: sakana's world 10 พฤศจิกายน 2552 18:06:53 น.  

 

ปุ้ยจัง สุดยอดดดดดดดดดดด
สามารถมากๆ ปรกติเห็นเค้าอุ้มลูกคนเล็กจูงลูกคนโตเราดูก็เหมือนไม่ยุ่งยาก
พอมาอ่านปุ้ยที่แท้เป็นภาพลวงตา
เพราะเราไม่เห็นตอนเค้าซน
มันโคตรเหนื่อยขนาดนี้เลยเหรอ

เจ้าพี่คนโตก็สุดยอด แซบได้ใจมากๆ
หายใจไม่ทั่วท้องเลยซิแบบนี้ถ้าได้ออกไปบ่อยๆแบบนี้ คงต้องพาไปฝากแล้วละเนอะ

คงจะเหนื่อยช่วงนี้ละเดี๋ยวไม่นานคนโตบอกรู้เรื่องก็คงสบายขึ้น
ว่าแต่แซบตัวเล็กจะเท่าพี่ไหมหนอ

สู้ๆเน้อ

 

โดย: keichan 13 พฤศจิกายน 2552 20:57:09 น.  

 

สวัสดีเจ้าน้องปุ้ย
อ่านแล้วเห็นภาพเลย....รออีกแป๊บเดียว
เดี่ยวรอพูดรู้เรื่องจะดีขึ้นเจ้า
ตอนที่พูดบ่ารู้เรื่องก็อดทนๆ
ลูกสาวที่บ้านมันซนๆขนาดเลย
ที่บ้านขนาดลูกคนเดี่ยวแม่มันจะประสาทกิน..อิอิมะเกยอดทนอะหยังได้ขนาดนี้มาก่อน

เดี่ยวรอเข้าอนุบาลกันแล้วแม่มันก็จะเหงา..เอ..หรือว่าจะมีน้องสาวหื้อสองหนุ่มแฮมคนก๊ะเจ้า


 

โดย: นิงัย(ขวัญ) IP: 114.185.166.77 17 พฤศจิกายน 2552 16:02:15 น.  

 

"เมื่อลูกท้าทายคุณ" จริงๆ เลยเนอะปุ้ย
พี่อ่านแล้ว นึกถึงตัวเองตอนลูกเล็กๆ เวลาที่ป่วนมากๆ ไปซื้อของ คนขายของบอกว่า แม่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่แล้ว
แบบว่า บางที ไม่รู้จะหาทางไหนจัดการได้เลย

คนพี่ นี่แอฟทีฟใช่ได้ทีเดียวเชียวเนอะ
ถ้าอยู่ใกล้ๆ กัน เอามาฝากได้นะ
จริงๆ แล้ว พ่อกับแม่ได้ออกไปไหน
ด้วยกันสองคน กินข้าวเงียบๆ สองคน
บ้าง เป็นเวลาที่ดีมากๆ เลย มาๆ
ขับรถมาอิบะระคินี่ เดี๋ยวให้ไปเดท
ไปดูหนังกันสองคน ป้าดูเด็กๆ ให้เอง

 

โดย: พี่หนุ่ย IP: 116.83.123.177 20 พฤศจิกายน 2552 6:24:33 น.  

 

ขอบคุณที่แวะมาชมคุงน้องนะคะคุงพี่
ขำใหญ่เลยซี้พี่เรา เพราะเราดำจนทำให้พี่ขำ กร๊ากๆๆๆๆ
ฝันดีค่ะจุ๊บจุ๊บ

 

โดย: เหมียวเหมียว (wichayen ) 20 พฤศจิกายน 2552 20:17:39 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

แม่บ้านณ.โตเกียว

Location :
Tokyoรอบนอกๆๆ อิอิอิอิ Japan

[ดู Profile ทั้งหมด]


My FriendFlock
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed [?]

ตอนนี้ทำหน้าที่แม่และเมีย
ไม่มีวันหยุดราชการ
อ๊ากส์


สงวนลิขสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2539 ห้ามผู้ใดละเมิด ไม่ว่าการลอกเลียน หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของข้อความใน blog แห่งนี้ไปใช้ ทั้งโดยเผยแพร่และเพื่อการอ้างอิง โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร จะถูกดำเนินคดี ตามที่กฏหมายบัญญัติไว้สูงสุด

แอบไปอ่านบ่อยๆ


 
Friends' blogs
[Add แม่บ้านณ.โตเกียว's blog to your weblog]
Links
 

 

 

Pantip-Cafe | Pantip-TechExchange | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.