ความดีต่ำ
งานไม่ยุ่ง แต่สมองยุ่ง

ขอเรียกตัวเองว่า
"คนค้าขาย" ดีกว่า
คำว่า "ทำธุรกิจ" มันดูดีเกิน
มันพูดแล้วกระดากปาก

ช่วงนี้เป็นช่วงที่
ต้องทำอะไรหลายอย่าง
จนตัวเองก็มึนไปหมด

อาจจะไม่ได้เคลื่อนขยับกาย
หรือออกแรงมากมายนัก
แต่เหมือนกับว่า
สมองมันไม่มีเวลาพักเลย

การเล่นเกมเป็นเรื่องที่
ผม "ไม่ถนัด"
อาจะเป็นเพราะว่า
ตอนเด็ก ๆ ผมไม่มีเกมเล่น
เอาเป็นว่า ....
ขนาดหนังสือการ์ตูน
หรือสตาร์ซ้อคเกอร์
ก็ยังไม่มีปัญญาซื้อ

ผมเพิ่งรู้แฮะ
ว่าเกมมันมีประโยชน์
อย่างน้อยผมก็ใช้มันเป็นการ
"เคลียร์ ram"
ให้กับสมองน้อยนิดของผม

มีโฆษณาซึ้ง ๆ มากมาย
ที่แชร์ในในโซเชียล
ผมดูแล้วซึ้งนะ
ร้องไห้ด้วย
ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่อง
ที่ "แม่ทำอะไรเพื่อลูก
และ "ลูกทำอะไรเพื่อแม่"

ก็ได้แต่ดู
แต่ก็ ... ทำอะไรดีดีเพื่อแม่ไม่ค่อยได้
ความติสท์ กับ ความเห็นแก่ตัว
มันอาจจะอยู่ใกล้กันนิดเดียว

ผมมีความคิดที่ไม่ดี
หลายอย่างเกี่ยวกับ "แม่"
ผมรู้สึกว่า
แม่เลี้ยงผมมาอย่างเกรี้ยวกราด
ไม่ค่อยมีเหตุผล
และไม่ค่อยดูแลความรู้สึกของเรา
เท่าที่ควร ...

ตอนเด็ก ๆ ผมรู้สึกเสมอว่า
ผมเป็นเด็กเรียนเก่งที่สุด
และเป็นคนดีที่สุด
เมื่ออยู่ที่โรงเรียน
แต่จะกลายเป็นลูกแย่ที่สุด
ทำอะไรก็ไม่เคยดี
ไม่เคยถูกใจในสายตาพ่อแม่

บางครั้งผมไม่เข้าใจ

ผมพยายามหาคำตอบ
ให้กับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ว่าผมนั้นมันผิดอะไรมาก
ถึงได้กลับจากโรงเรียน
แล้วถูกด่าทุกวัน
ทั้ง ๆ ที่ความผิดที่ผมทำ
มันก็ช่างเล็กน้อย

เมื่อผมโตขึ้น
ผมมีเวลาอยู่กับพ่อแม่น้อยลง
ผมก็ยังรู้สึกว่า
ตัวเองยังเป็นที่รักของเพื่อน ๆ
แต่กับพ่อแม่
ผมก็ยังคงเป็นลูก
ที่ถูกด่าแรง ๆ ได้ทุกวันสินะ

จากนั้น ผมจึงเลิกคิด
และพยายามเข้าใกล้พ่อแม่
ให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้
ผมไม่เคยไปร่วมดูทีวีกับพ่อแม่ และน้อง
เพื่อที่จะให้ไม่โดนด่าสักวัน
เอาเป็นว่า อยู่เฉย ๆ ขยับผิดที่ผิดทาง
พูดอะไรผิดก็โดน

แต่ก็ยังโดนด่าอยู่ดีเมื่อมีโอกาส
ผมเซ็งมาก
เซ็งจนไม่คิดอะไรแล้ว
เป็นไงเป็นกัน
มีวันหนึ่งที่พ่อถาม
"จะให้พ่อไม่พูดไม่สอนอะไรก็ได้นะ"
ผมตอบกลับไปทันทีว่า
"ก็ดีเหมือนกัน
เพราะก็ไม่เข้าใจ
ว่าทำไมต้องถูกด่าทุกวัน
ทั้ง ๆ ที่ก็พยายามเลี่ยงแล้ว"

"ขอชีวิตที่สงบ
ให้กับตัวเองบ้างเถอะ"

วันนั้นพ่อร้องไห้
เขาเหมือนไม่เข้าใจ
ว่าเขาทำผิดอะไรกับผม
ผมเองก็ไม่ได้โกรธแค้นอะไรมาก
เพียงแต่ในเมื่ออยู่กันไม่ได้
ก็ห่าง ๆ กันไว้จะดีกว่า
นอกจากพ่อจะมีความสุข
เมื่อได้ "ด่า" ผม

สำหรับแม่ก็เหมือนกัน
แมมักจะพูดจาแรงกว่าเรื่องที่เป็น
ค่อนข้างเอาแต่ใจ
และพูดอย่าง ใจคิดอีกอยาก

แม่ถาม "กินอะไรมาหรือยัง"
ถ้าอิงตามโฆษณาประกันชีวิต
คุณจะต้องเข้าใจว่า
แม่ถามเพราะจะทำกับข้าวให้กิน

แต่นี่ก็เปล่า
เมื่อผมบอกว่า "ไม่ได้กินอะไรมา"
แม่จะหงุดหงิด
แล้วพูดว่า "ทำไมไม่กินมาจากโรงเรียน
ไม่มีอะไรให้กินหรอกนะ บลา บลา บลา"
เข้าใจว่าอยากเป็นแม่ที่ดี
แต่ตัวเองก็เหนื่อยอยากนอน ว่างั้น
ก็แค่พูดกันตรง ๆ ดี ๆ
ว่า "หิวก็ไปซื้ออะไรกินนะลูก"
ทุกอย่างก็จบ

ผมรู้สึกว่าตัวเองมีพ่อและแม่ที่แปลก
และชวนให้ไม่มีความสุข
เมื่อผมโตขึ้น
เริ่มมีปากเสียงกับพ่อแม่
พ่อกับแม่ยอมฟังผมมากขึ้น
และผมว่า
พวกท่านก็ใจเย็นและทำอะไรดีดีมากขึ้น

แต่วา ... "ผม" นี่สิ

โดยส่วนตัว
ผมเป็นคน "จำ"
อาจจะพูดได้ว่า "เจ้าคิดเจ้าแค้น"
ความเก็บกดในวัยเด็ก
ทำให้ผมรู้สึกว่า
ใครจะมาว่าผม "ทำผิด"
แบบมั่ว ๆ ซั่ว ๆ ไม่ได้อีกแล้ว

ผมเริ่มกลายเป็นคนก้าวร้าว
และไม่ยอมคน
ผมคนเดิมหายไป
หลังจากจบมหาวิทยาลัย

ผมคบเพื่อนรวย
และนิสัยค่อนข้างทนงตัว
และเย่อหยิ่ง
"พวกเราไม่เห็นต้องแคร์"
เมื่อย้อนกลับไปมองตัวเอง
ผมนั้นผิดถนัด
การเป็นคนไม่แคร์อะไร
มันโคตรง่าย
มันแค่ไม่เห็นหัวคน
แต่การที่จะทำให้คนอื่น "มีความสุข"
เป็นเรื่องยากกว่า
และน่ายกย่องกว่าเป็นไหน ๆ

ผมกลับมาเป็นเหมือนเดิม
แต่กับพ่อแม่ก็ยังเหมือนเดิม
ผมรู้สึกว่า
ตัวเองไม่สามารถลบความทรงจำ
ที่แย่ ๆ ในวัยเด็ก
ออกไปจากสมองได้
ทั้ง ๆ ที่ มันจะดีมาก
ถ้าผมจะลืมเรื่องเลวร้ายในชีวิต
ได้เหมือนกับล้างภาชนะสักใบ

ผมยังดีกับแม่อยู่ทุกวัน
กอดกัน เล่นกัน
แต่ในสมองผม
กลับย้อนคำพูดที่แม่เคยด่า
และเหตุการณ์ต่าง ๆ ได้ครบถ้วน
ความจำของผมดีมาก
และมันดีเกินไปด้วยซ้ำ

ถ้าผมเป็นคนดีจริง
ผมจะต้องทำได้
ผมจะต้องลืมเรื่องในอดึตได้
และให้อภัยให้กับ "แม่" 
คนที่ผมก็รู้
ว่าเขารักเรามาเพียงใด

นั่นแหละ
ถึงได้บอกว่า
"ความดีต่ำ"
และก็ไม่รู้ว่า
จะแก้ได้ยังไงเหมือนกัน








Create Date : 30 กรกฎาคม 2557
Last Update : 30 กรกฎาคม 2557 19:25:28 น.
Counter : 461 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Guynes
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]



ผู้ชายเซอร์ ๆ ที่รักดนตรีเป็นชีวิตจิตใจ ชอบดื่มกาแฟและเบียร์ เคยฝันว่าอยากมีห้องสมุดเป็นของตัวเอง เพราะรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้อ่านหนังสือ และจะอ่านแบบไม่กินไม่นอนจนกว่าจะอ่านจบ
กรกฏาคม 2557

 
 
1
2
4
5
6
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
31
 
 
30 กรกฏาคม 2557
All Blog