ยังคงมีฉัน
โลกกลม ... พรหมลิขิต
สารพัดเรื่องบังเอิญ
ที่เกิดขื้นกับชีวิตเรา
บางทีมันก็ดูเหลือเชื่อนะว่าไหม

ตอบผมหน่อยได้ไหม?
คนที่คุ้นตา
ในชุดเสื้อลายสก๊อตสีแดงนั่น
ใช่คุณหรือไม่ ?

คำถามนี้ยังคงวนเวียน
อยู่ในทุกโมงยามของความคิด
หลังจากวันที่เราได้เจอกัน ... อีกครั้ง
ไม่ใช่สิ ... ต้องบอกว่า
หลังจากที่ผมได้เจอคุณ ... อีกครั้ง

สี่ปีที่ผมทำให้ชีวิตคุณ "ยุ่งเหยิง"
อย่างนั้นสินะ..

ทำให้คุณกลับบ้านไม่เป็นเวลา
ต้องโกหกพ่อแม่เวลาที่อยู่ด้วยกัน
แต่งตัวสบาย ๆ อย่างที่ผมชอบ
ผมคิดว่าคุณน่าจะมีความสุข
เพราะผมรู้ดีว่า ...
คุณจะไม่เคยยอม "ทนอะไร"
ที่คุณไม่อยากจะทน
ซึ่งผมก็คงคิดไปเองฝ่ายเดียว

ทุกครั้งที่คุณบ่นถึงพ่อของคุณ
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ...
ระหว่างที่เราไปกินข้าวด้วยกัน
ผมรับรู้ได้ถึงสัญญาณบางอย่าง
"เวลาของเราคงใกล้จะสิ้นสุด"
เพราะคุณพ่อของคุณกับผม
ก็เป็น "คนแบบเดียวกัน"

คนที่ไม่ได้ดีอะไรมากมาย
อาจจะเหลวไหลเกินไปด้วยซ้ำ
แต่ ... ก็ "รักคุณ" มาก

ผมอยากจะเขียนถึงวันสุดท้าย
ที่เราอยู่ด้วยกัน
ในฐานะ "คนพิเศษ"
แต่ภาพเหล่านั้นมันลางเลือน
แม้แต่ใบหน้าและชุดที่คุณใส่
ผมก็แทบจะจำไม่ได้

"ก็เรามันไม่มีเคมีต่อกัน"
"ผมไม่มีอะไรใหม่ ๆ มาคุยกับคุณ"
"ชีวิตของผมมันสมถะเกินไป"
ผมไม่เข้าใจว่า
ทำไมคุณถึงไม่บอกผมเสียตั้งนาน

เพราะผมอาจจะเปลี่ยนตัวเองได้ ... เพื่อคุณ

คนที่เกลียดหนังสือพิมพ์อย่างผม
ก็ยอมอ่านมัน ...
เพื่อให้มีเรื่องราวใหม่ ๆ มาคุยกับคุณ
อีกนั่นแหละ
ผมยอมคุยกับคุณเป็นชั่วโมง
ทั้ง ๆ ที่เกลียดการคุยโทรศัพท์มากที่สุด
หลายเรื่องเล็กน้อย
ที่คุณคิดว่ามันเรื่องธรรมดาอยู่เสมอ
แต่เป็นเรื่องที่ผมตั้งใจทำ
"เพื่อคุณคนเดียว"

ถึงกระนั้น
แนวความคิดในการใช้ชีวิตของเรา
มันก็ยังแตกต่างกันมากอยู่ดี

คนที่ใส่เสื้อลายสก๊อตสีแดงคนนั้น
ใช่คุณหรือไม่?

คนที่เนี๊ยบที่สุดในชีวิต
ที่ผมเคยเห็นมา
กลับใส่เสื้อลายสก๊อตสีเชย
ชายถูกปล่อยยับไว้นอกกางเกงสีอ่อน
ผมที่ไม่ได้ถูกจัดให้เป็นระเบียบ
บนใบหน้าเคร่งขรึม

มันคือคุณจริง ๆ เหรอ?
หรือมันคือคุณ "คนที่ผมอยากให้เป็น"

ตอนที่เราอยู่ด้วยกัน
เราต่างก็พยายามทำให้อีกคน
"เป็นเหมือนกับเรา"
ผมทำให้คุณทำตัวตามสบาย
คุณทำให้ผมรู้จักแต่งตัว

เราเดินสวนกันโดยไม่ได้สบตา
แต่ผมรู้ว่าเรามองเห็นกัน
กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย
ประทับลงบนปลายจมูก
เพียงเสี้ยววินาที
ผมเหมือนไม่มีตัวตนบนโลกใบนี้

ผมอยากให้ริมฝีปากบางคู่นั้น
ส่งยิ้มให้ผมสักนิด
หากจะทำให้โลกที่น่าเบื่อในวันนั้น
ลอยหมุนเคว้ง ... อย่างที่เคยเป็น

อย่างที่มันเคยหมุนไป
"ด้วยความรัก"

ผมเดินไปโดยไม่ได้มองเหลียวหลัง
ก็ไม่รู้ว่าทำไม
คงเพราะกลัวว่า ... จะได้เห็น
คุณกำลังรีบเดินจากไปเช่นกัน
โดยไม่ได้ "มองกลับมา"

คนที่ใส่เสื้อลายสก๊อตสีแดงคนนั้น
ใช่คุณหรือไม่?

ผมเผลอยิ้มมุมปาก
โดยไม่ทันรู้ตัว

คงจะเป็นคุณจริง ๆ
คุณที่ยอมใส่เสื้อเซอร์ ๆ ตัวนึง
ออกมานอกบ้าน
อย่างที่ผมเคยอ้อนวอน

คนที่ใส่เสื้อลายสก๊อตสีแดงคนนั้น ...
ยังคงมีฉัน ... ใช่ไหม ?












Create Date : 26 กันยายน 2553
Last Update : 26 กันยายน 2553 4:24:52 น.
Counter : 464 Pageviews.

1 comments
  
คนเราเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา เมื่อถึงเวลาอันเหมาะสม การเปลี่ยนแปลงเป็นเรื่องธรรมดา ธรรมชาติ หรือเรียกอีกอย่างว่า "อนิจจัง" ทุกอย่างไม่เที่ยง

อารมณ์คนเป็นอีกหนึ่งที่เปลี่ยนแปลงมากที่สุด
โดย: yourself วันที่: 23 มีนาคม 2556 เวลา:13:49:03 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Guynes
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]



ผู้ชายเซอร์ ๆ ที่รักดนตรีเป็นชีวิตจิตใจ ชอบดื่มกาแฟและเบียร์ เคยฝันว่าอยากมีห้องสมุดเป็นของตัวเอง เพราะรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้อ่านหนังสือ และจะอ่านแบบไม่กินไม่นอนจนกว่าจะอ่านจบ
กันยายน 2553

 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
25
27
29
 
 
26 กันยายน 2553
All Blog