Joker
พักนี้ผมเครียด ๆ

ร้านใกล้เปิดแล้ว
ผมไม่แน่ใจว่า
นี่คือตัวผมหรือไม่?

มันไม่ใช่ว่า 
ผมไม่อยากเปิดร้านนะครับ
มันไม่ใช่เรื่องเดียวกันเลย
มันอาจจะเป็นเรื่องงี่เง่ามาก
แต่ผมจะเล่าให้ฟัง

อันที่จริง
ผมไม่อยากให้ใครรู้
ว่าผมกำลังจะ "เปิดร้าน"
ผมอยากจะทำมันเงียบ ๆ
อยู่ในสถานที่
ที่จะไม่มีผู้คนเก่า ๆ
ในอดีตของผม
อยู่ที่นั่นเลย

ผมมักจะเป็นคนตลก
ทำให้เพื่อน ๆ หัวเราะได้เสมอ
อันที่จริงแล้วผมเป็นคนตลกจริง ๆ
แม้แต่ในบ้าน ...
ผมก็ชอบทำอะไรบ้า ๆ
ให้คนหัวเราะได้เสมอ
ความตลกนี้ทำให้เพื่อน
ชอบชวนผมไปงานสังสรรค์
งามรวมญาติอะไรเทือกนั้น
ผมมักจะเป็นจุดศูนย์กลาง
ในวงสนทนานั้น

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า
เพื่อน ๆ จะ "อยู่เคียงข้าง" ผมเสมอ
เวลาผมพูดเยอะเกินไป
พวกเขาก็รำคาญผม
จนตัวผมรู้สึกได้
ยังไม่นับถึง
เวลาที่ผมมีความทุกข์ใจ
หรือเดือดร้อนนะครับ
บอกตรง ๆ ว่า
"ผมแทบไม่มีใคร"

แต่มันก็ยังดีกว่า
มี "คนที่ไม่จริงใจ"
อยู่รอบตัวเราใช่ไหมล่ะ
คิดอย่างนี้ก็สบายใจ

มันเป็นอย่างนี้ตลอดละครับ
ทุกคนอยากเจอผม
เพราะผมตลก
แต่มันก็แค่นั้นแหละ
เวลาผมเหงา
และอยากคุยกับใครจริง ๆ
กลับไม่มีคนที่
พร้อมแบ่งเบาความทุกข์นั้น

เย็นวันอาทิตย์วันนึง
งานผมยุ่งมากจริง ๆ
ผมพยายามปฏิเสธ
นัดกินข้าวกับเพื่อน
แต่ผมก็ทำไม่ได้
ด้วยความใจอ่อน

ผมไม่ได้หลงตัวเองนะครับ
แต่ผมเก่งด้านให้ความบันเทิงคน
บนโต๊ะอาหารมากที่สุด
วันนั้นผมฟิวส์ขาดนิดนึง
เผลอหลุดปากไปว่า
"ถ้าไม่มีฉัน
หัวเราะกันไม่ได้ใช่ไหม?"

เพราะผมรู้สึกว่า
ผมก็ "มีประโยชน์แค่นี้"
พอทุกคนมีความสุข
ก็จะทิ้งผมกันล่ะ

ผมไม่ค่อยบอก
ว่าชีวิตผมทำอะไรบ้าง
นั่นเพราะผมค้าขาย
และไม่ใช่ว่า
ทุกอย่างจะประสบความสำเร็จ
และผมก็ไม่คิดว่า
จะมีเพื่อนคนไหนช่วยเหลือผมได้
และอยากจะช่วยผมจริง ๆ
ก็มีแต่ถามเพื่อให้รู้ว่าทำอะไร
ประมาณว่ากำลังทำ 
"product positioning chart"
ว่าชีวิตของกูกับมึง
อยู่ใน quadrant ไหน
ใครอยู่จุดที่สุดกว่ากัน 

มันน่าเบื่อมากนะ

เพื่อนบางคน
ก็พยายามทำดี
เมื่อรู้ว่าผมจะเปิดร้าน
บางคนอยากมาฝึกทำงานด้วย
ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนไม่ได้อะไรผม
ไม่ได้อยากพบอยากเจอ
บางคนเอาของมาฝากกันเลย
ซึ่งผมมักจะบอกเพื่อนตรง ๆ
ว่าร้านผมมันเล็กนิดเดียว
และผมไม่อยากให้ใครเห็น
ตอนที่เราไม่พร้อมจริง ๆ

ผมไม่ได้มองโลกแย่เกินไปหรอก
มีเพื่อนหลายคน
ที่รักผมจริง ๆ
แต่อีกหลายคน
ที่เป็นพวกฉาบฉวย
การกลับมาของเพื่อนบางคน
มันทำให้เราเจ็บนะ

เพื่อนคนนึงเอ่ยบนโต๊ะกินข้าว
"เวลาชั้นไปเจอเพื่อนเยอะ ๆ
ชั้นไม่รู้ว่าจะคุยอะไร
ชั้นไม่เหมือนแกนี่
คุยได้ไปทั่ว"
มันหมายความถึงผมนั่นแหละ

"แล้วถ้าชั้นไม่ใส่ใจเพื่อนทุกคน
ชั้นจะมีเรื่องคุยกับเขาหรือ"
นี่คือสิ่งที่ผมอยากจะพูดกับเพื่อน
ผมใส่ใจเพื่อนทุกคน
ผมรู้ว่าใครนั่งตรงไหน
สีหน้ายังไง
เขามีคนคุยด้วยหรือยัง
มันเป็นสัญชาตญาณของผมละมั้ง
ที่อยากจะทำให้
คนใกล้ตัวของผมหัวเราะ
ขึ้นมาได้บ้าง

ผมอยากให้มีคน
คิดจะทำอย่างนั้นกับผมบ้าง
"ทำให้ผมหัวเราะ"

ผมไม่เคยคิดว่า
การ entertain คน
มันภาระอะไร
แต่ผมแค่สงสัยว่า
เสน่ห์ของผมมันมีแค่นั้นเหรอ
เมื่อจบวงสนทนา
ทุกคนแต่แยกย้าย
และไม่มีใครคิด
ที่จะเป็น "เพื่อนสนิท" กับผมสักคน
ไม่คิดที่จะแยแสด้วยมั๊ง

มันแปลกดีนะ
ผมคงทำกรรมอะไรเอาไว้สิ

ไม่มีใคร ...
อยากร่วมรับรู้
กับชีวิตที่ตื่นเต้น
"ชีวิตจริง ๆ"
ที่ไม่ได้ใส่หน้ากาก "ตัวตลก"
ของผมบ้างเลยเหรอ



Create Date : 26 กันยายน 2557
Last Update : 26 กันยายน 2557 11:54:32 น.
Counter : 317 Pageviews.

2 comments
  
เพราะเราปิดตัวเอง หรือเปล่า??

ตลอดเวลาที่อยู่กับเพื่อน เราพูดแต่เรื่องเพื่อนและเรื่องอื่นๆ
แต่เราไม่ได้เปิดเผยชีวิตเรา ความทุกข์ความสุขของเรา

เพื่อนก็เลยไม่มีโอกาสได้รับรู้ เค้าเห็นเราหยอกคนอื่นๆ ได้ ก็เลยคิดว่า เราไม่ทุกข์ มั้งคะ

อย่าน้อยใจน้าาาาา
โดย: Life & Learn วันที่: 26 กันยายน 2557 เวลา:21:10:41 น.
  
555 ขอบคุณนะครับ

เป็นอีกมุมมองที่อ่านแล้วยิ้มได้ (จริง ๆ นะ)

โดย: Guynes วันที่: 27 กันยายน 2557 เวลา:23:09:20 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Guynes
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]



ผู้ชายเซอร์ ๆ ที่รักดนตรีเป็นชีวิตจิตใจ ชอบดื่มกาแฟและเบียร์ เคยฝันว่าอยากมีห้องสมุดเป็นของตัวเอง เพราะรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้อ่านหนังสือ และจะอ่านแบบไม่กินไม่นอนจนกว่าจะอ่านจบ
กันยายน 2557

 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
27
29
30
 
 
26 กันยายน 2557
All Blog