วีรกรรมของเซลล์
มันเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์
ที่รถติดมาก ๆ อีกวันหนึ่ง

ส่วนใหญ่วันเสาร์อาทิตย์แบบนี้
ผม แม่ กับน้อง
จะมีนัดไปกินข้าวช็อปปิ้ง
กันตามประสาครอบครัวเล็ก ๆ

วันนี้ก็อีกเช่นเคย

พวกเรามักเอารถคันเล็กออกไปใช้
ไอ้รถคันที่ผมเคย "บ่น" ว่า
ตอนซื้อไม่ยอมลองนั่งลองขับ
แล้วก็มาบ่นกันว่า
"ขับแล้วเมื่อยขา" 

หลังจากที่ "ปรี้ดแตก" ไปวันก่อน
ผมก็กลับมานั่งคิดได้ว่า
ต่อให้ลองยังไง
มันก็ลองไม่ได้นานหรอก
บางครั้ง "เซลล์" จะให้เราลองรถ
ก็แค่ขับวนไปวนมา
บนถนนใกล้ ๆ โชว์รูมของมันนั่นแหละ

แล้วเราจะรู้ได้ไงว่าขับไปนาน ๆ 
แล้วมันจะ "เมื่อย" จริงป่ะ?

"ก็ช่างมันเถอะ ... รถนั่นหน่ะ"

ยังไงเราก็ไม่ได้ขับมันประจำ
ส่วนคนที่เค้าขับ
เขาก็ "เลิกบ่น" ไปแล้ว

ความไม่ค่อยใส่ใจอะไรนัก
มักจะทำให้ผม 
"มีเรื่องกับแม่" อยู่เสมอ

บางทีเราก็หวังดีอ่ะนะครับ

น้องบอกว่า
มี "งานเฟอร์นิเจอร์" ที่เมืองทอง

ถ้าใครกำลังแต่งบ้าน
หรือซื้อบ้านใหม่ คอนโดใหม่
จะรู้จักงานเฟอร์ฯ แบบนี้เป็นอย่างดี

"จัดบ่อย เวียนสถานที่ไปเรื่อย 
และพ่อค้าก็รายเดิม ๆ"

มันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ
ในงานจะมีเฟอร์นิเจอร์ เครื่องใช้ไฟฟ้า
เครื่องใช้ภายในบ้าน ... อันนี้เข้าพวก
แต่ก็จะมีพวก สปา wedding
และของกินจิปาถะ มาอยู่ในงานด้วย
มันเป็น ... "สูตรสำเร็จ" ไปแล้ว

คนไทยไม่มีวันอดตายหรอก
งานไหน ๆ ก็ต้องมีของกิน

เมื่อรู้อย่างนี้ ...
ผมก็เลย "ดับฝัน" ของแม่
ที่อยากกินอาหารใน "ร้านดีดี"
โดยการชวนกันมากินอาหาร
ที่ออกบูธขายกันในงานแทน

ใครอยากกินอะไร ... ก็จะได้กิน
เหมือนพวกฟู้ดเซ็นเตอร์
ผมว่าดีออก

ที่จอดรถที่งานยังมีที่ว่างอีกเยอะ
คนอาจจะกำลังไปกินข้าว
หรือมัวไปเดินงาน "มิดไนท์เซลล์"
ที่ห้างสรรพสินค้าใหญ่ ๆ
แข่งกันจัดอยู่ละมั๊ง

งานเฉิ่ม ๆ แบบนี้
คนก็เลยบางตา

ที่เรามางานนี้ก็เพื่อ
หาซื้อ "เตียง" ให้น้องสาวผม

บ้านของเรา
เริ่มเต็มไปด้วยของแต่งบ้าน
ที่ค่อย ๆ ทะยอยซื้อ
ไม่เยอะ...แต่ก็ไม่โล่งแล้ว
เว้นเสียแต่ "ห้องนอน" ของน้องผม
ที่โดนถล่มยับราวกับทอนาโดบุก
คราวที่ "ผู้รับเหมากิตติมศักดิ์"
ซึ่งก็คือ "อาของผม" เอง
เข้ามาทะลายห้องนอนของน้อง
โดยมิได้บอกกล่าวกันล่วงหน้า

ในห้องของมัน
ก็เลยไม่มีอะไรเลย
แม้แต่ "เตียง"

หลายคนอาจจะสงสัย
ว่าน้องมันใช้ชีวิตประจำวันยังไง?

มันก็มีห้องแต่งตัวของมันแหละ
แยกไปเป็นห้องเล็ก ๆ อีกห้อง
แต่ไม่มีกระจก
ในห้องนอน ... ไม่มีเตียง
และไม่มีโต๊ะเครื่องแป้ง
ไม่มีอะไรเลย
ชีวิตก็คือ เอาที่นอนวางกะพื้นแล้วนอน
ส่วนการจัดแต่งทรงผม
จัดการเครื่องแต่งตัว
ก็อาศัยห้องแต่งตัวของผมไปพลาง ๆ

ผมเองก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร
แค่รู้สึกว่า
มันก็น่าจะได้เวลา "ซื้อ" เตียงได้แล้ว

หลังจากไม่ได้มางานแบบนี้นาน
ถึงรูปแบบงานจะเดิม ๆ
ผมก็สังเกตุได้ว่า
มีพ่อค้ารายที่เราไม่เคยเห็น
มาออกบูธขายสินค้าอยู่หลายบูธ

อันที่จริงน้องจะเป็นคน "เรื่องมาก"
พอ ๆ กับผม
อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ
ผมไม่คิดว่ามันจะได้ของวันนี้หรอก
คือ จะเอาถูก เอาสวย เอานุ่ม
มันก็หายากเหมือนกันนะ

และถ้า "ของ" ที่ดูอยู่ ยังไม่ถูกใจ
แม้ว่าผมกับแม่จะเชียร์
น้องมันก็จะค่อย ๆ เฟดตัวสะบัดบ๊อบ
หายไปจากบูธตรงนั้นอย่างไว

แต่วันนี้คงได้อะไรบ้างหล่ะ (หวัง)
เห็นคนขายหน้าตาแปลก ๆ มากอยู่

หลังจากที่ได้เติมพลัง
กับอาหารที่มาออกบูธในงาน
อร่อยบ้างไม่อร่อยบ้างจนอิ่ม

ก็ได้เวลา "survey"

เดินไปเดินมาอย่างไม่มีแบบแผน
ดูเหมือนว่า...วันนี้
เราคงจะ "ไม่ได้ของ" อีกตามเคย
เตียงแต่ละตัว
แปะราคาไว้ตั้ง "สองหมื่น" กว่าบาท

"แค่แผ่นไม้รองที่นอน
ตัวยังไม่ได้สัมผัสมันเล้ย
ชั้นซื้อไม่ลงหรอก"
น้องบอกแบบนี้

แล้วแกจะนอนพื้นไปอีกนานเท่าไหร่?

ผมเริ่มทนไม่ไหว
เลือกเดินเข้าไปดูในบูธสักบูธ
พร้อมซักถามเซลล์ที่ขายเตียง
สรุปได้ว่า ...
ไอ้ราคาสองหมื่นอะไรแพง ๆ ที่แปะอยู่
มันเป็นราคา "ที่นอน รวมเตียง"
เฉพาะเตียงมันราคาราวหมึ่นนึง
หรือหมื่นห้าเท่านั้น

ก็มีหวังนะสิ

พูดถึงเงินหมื่นหรือหมื่นห้า
อาจจะดูว่าแพงจัง
แต่เตียงที่ดู
เป็นเตียงที่บุฟองน้ำหุ้มหนัง
เหมือนโซฟาที่เรานอนเล่นกันอยู่
มันก็เลยราคาประมาณนี้แหละครับ
ถ้าจะเอาถูกกว่านี้
มันก็จะไม่มีอะไรเลย
แม้แต่ "ความสวย"

บางทีของที่เราใช้เป็นสิบปี
ก็ควรที่จะถูกใจเราหน่อย

ผมก็เคยฝันนะ
ว่าอยากมีเตียงโซฟานุ่ม
ที่เราจะไม่มีวันเดินเฉี่ยวชน
แล้วมีเลือดซิบ ๆ ตามมา

ราคาแบบนี้พอรับได้นะ

ผมเอาโบร์ชัวร์กระดาษ
ตีน้องไปทีนึงด้วยความหมั่นไส้
เอะอ่ะจะสะบัดบ๊อบหนีท่าเดียว
ไม่ยอมเจรจาถามความคนขายเขาบ้าง

แต่คนขายนี่ก็จริง ๆ นะครับ
มันจะติดราคาเตียงรวมที่นอนแพง ๆ 
เพื่อ "ขับไล่" คนซื้ออย่างนั้นเหรอว่ะ
เป็นผมจะติดราคาเฉพาะเตียง
ให้แลดูราคาถูกหน่อย
หรือไม่ก็แปะราคาเตียงกับฟูกแยกกันไปเลย

"เซลล์พวกนี้มันต้องส่งไปเรียนการขายใหม่"

พอเรารู้แล้ว
ว่าราคาพวกนี้มันคือเตียงรวมที่นอน
และถ้าเราเอาเตียงขนาดเล็ก
มันก็จะราคาถูกลงไปอีก
งาน "เฉิ่ม ๆ" งานนี้
ก็สนุกขึ้นมาในบัดดล

เราสนุกกับการสอบถาม
ลอบลูบ ลองนั่ง ลองนอน (เตียง)
กันมากพอสมควร
จะ "เพลินเพลิน" กว่านี้หน่อย
ถ้าหากเราจะเจอแต่เซลล์น่ารัก ๆ

เซลล์บางคนก็เหมือนไม่อยากขาย
บางคนก็ขายไม่เป็น
และหลายคนไม่มีความรู้ในสินค้าที่ขายเลย

เอาแค่งานเฟอร์เฉิ่ม ๆ งานนี้ก่อน

"คนอื่นบอกพี่มาเท่าไหร่?"

เซลล์ผู้ชายหน้าตาเบลอ ๆ และเก็บกด
ดูเหมือนพยายามจะขายเตียง
ราคาแพงให้กับผม

คนอื่นของแกนะ ... มันใครว่ะ

ผมตอบน้องเซลล์ไปอย่างสุภาพ
"พี่ยังไม่เคยมาถามร้านนี้ครับ"

ผมเข้าใจเอาเองว่า...
เซลล์คงหมายถึง "พี่เคยมาถามที่นี่หรือยัง?"
เจอเซลล์คนไหน ... เค้าบอกราคาพี่เท่าไหร่
แต่ขี้เกียจพูดยาว ถามแค่นี้พอ

"แล้วเตียงนี้ราคาเท่าไหร่"
ผมถามราคาซะเลย
ราคาเฉพาะเตียงราวสองหมื่นกว่า
ขาผมเหมือนติดล้อขึ้นมากระทันหัน
เดินเลี่ยงพริ้วไปเกือนจะพ้นบูธอยู่แล้ว

"คนอื่นบอกพี่มาเท่าไหร่?"
มันถามกูเหมือนเดิมอีกแล้ว

ผมเลยถามมันกลับว่า
"คนอื่นนี่คือร้านอื่นใช่ไหม?"
ผมก็บอกเซลล์ไปว่า 
"ไม่ถึงสองหมื่นหรอก"
มันตอบผมว่า
"ของราคาถูกกว่า มันก็คุณภาพตามราคา"

เออ ... แกก็รู้นิหว่า
ว่าของไม่เหมือนกัน
มันจะมาเทียบราคากันไม่ได้
แล้วมันจะมาถามเรา "ทำเบื๊อก" อะไร
ว่า "คนอื่นบอกพี่มาเท่าไหร่"

ก็ของมันคนละร้านคนละแบบกัน

ผมกับน้องเดินออกไปแบบเสียอารมณ์
เซลล์แบบนี้ ... ใครนะเป็นคนสั่งสอน
ไอ้วิธีการขาย
และประโยคกวนส้นตีนแบบนี้

หลังจากเก็บ "ตัวเลือก" เรียบร้อย
ก็ตัดสินใจว่า "พรุ่งนี้" ค่อยมาซื้อ
เมืองทองมันอยู่ใกล้บ้านผมจะตาย
เสียค่าน้ำมันค่าทางด่วนไม่เท่าไหร่
ขอกลับไปเอาตีนก่ายหน้าผาก
นอนคิดสักคืน

ผมมีความคิดที่จะซื้อทีวีเพิ่ม
มาติดในออฟฟิศ
ไว้ดูหุ้น ดูรายการทำอาหารบ้าง
อย่างน้อยก็ฟังเสียงไป

เซลล์ที่ไหนก็เหมือนกัน
อยากขายสินค้ายี่ห้อตัวเอง
และอยากขาย "รุ่น" ที่อยากขาย
หรือถูกสั่งมาให้ขาย

ทุกบูธมีสินค้า "นาทีทอง"
พร่งนี้มันก็ทองอีกเชื่อสิ
แทนที่จะอธิบายตัวสินค้า
ว่ามันดีหรือไม่ดียังไง
ทำไมมันถึงลดราคา
กลับบอกแต่ว่า "มันลด"
"เหลือไม่กี่ตัว" "จะหมดแล้วพี่"

ทีวีที่ลดราคา
ส่วนใหญ่มันก็ของรุ่นเก่าทั้งนั้น
แต่เซลล์บางคน
ก็ยังมีหน้ามาบอกว่า "รุ่นใหม่"
ปีที่แล้ว ... เซลล์อีกคนยังบอกรุ่นนี้เก่าเลย
ทีวีหนาซะขนาดนั้น

เซลล์บางคนไม่มีความรู้เรื่องสินค้า
มันสักแต่จะขาย ขาย ขาย

อย่าง "เครื่องปั่นอาหาร"
ที่ผมปวดหัวเลือกอยู่นี่แหละครับ

ในงานเฟอร์ฯ ก็มีลดราคาอยู่
แต่ผมอยากให้แม่กับน้อง
ได้เห็นตัวเลือกที่เยอะกว่านี้
เราก็เลยตัดสินใจว่า
จะออกจากงาน
ไปห้างใหญ่ใกล้ ๆ เมืองทองนี้

เซลล์เครื่องครัวที่นี่
ก็มีวีรกรรมกับผมหลายคน
เริ่มจาก "เครื่องปั่น" นี่ก่อนเลย

ผมกำลังดูเครื่องปั่นยี่ห้อนึงอยู่
ซึ่งพลาสติกแลดูเป็น "โพลีคาร์บอเนต"
คือผม search จากเน็ตมาแล้วแหละ
แต่ขอมา "เคาะ" ตัวจริงเป็น ๆ ในห้างหน่อย
ว่าของมันดีกว่าพลาสติกธรรมดายังไง

"ไม่ดูของ p... เหรอครับ
ของผมเป็นพลาสติก sand"

ผมถามกลับว่าไอ้พลาสติกที่ว่ามันเป็นยังไง
น้องก็ตอบมาให้ผมงง ๆ
ในสายตาลูกค้าอย่างผม
ผมเห็นว่าไอ้พลาสติกมันก็จะมีแบบ
พลาสติกธรรมดา
กับแบบไฮโซ คือเหนียว ๆ โพลีคาร์บอเนต
แบบตกแล้วแตกยาก ... อะไรทำนองนี้

"พลาสติก sand ของผมดีกว่า แข็งกว่า"
เซลล์เชื่อมั่นในสินค้าเค้ามาก ๆ
ทั้ง ๆ ที่พลาสติก sand ของเขา
อยู่ในสินค้าราคาค่อนข้างถูก

ผมก็หงุดหงิดนิดหน่อย และตอบน้องไป
"ที่พี่ดูยี่ห้อนี้รุ่นนี้
เพราะมันโถมันเป็น โพลีคาร์บอเนต นะ
เห็นไหมว่ามัน เหนียวกว่า ยืดหยุ่นกว่า"

"โถรุ่นนี้บางกว่ายี่ห้อ p ... นะครับ"
เซลล์เถียงพร้อมหยิบโถมาวัดกันไปเลย

"ไอ้บางกว่านะพี่รู้
แต่รุ่นนี้มันเหนียวกว่า"

"น้องลองเคาะสิ
พลาสติกมันเหมือนของไฮโซ
แต่พลาสติกของน้องมันเคาะแล้วแป๊ก ๆ"
แล้วผมก็เดินเคาะโถปั่นบน shelves สินค้าไปเรื่อย ๆ
เหมือนกับเคาะระฆังแขวนเป็นราวที่วัด

จนเซลล์หน้าง้ำไปเลย

ถ้าไม่สุดทนจริง ๆ ผมก็เลือกที่จะเดินหนี
แต่เหมือนเซลล์มันกัดไม่ปล่อยจริง ๆ

ห้างนี้เป็นอะไรกับผมนักหนาก็ไม่รู้
เซลล์ขาย "มีด" ทำครัวอีกรายนึง
ผมก็คุยเรื่องมีดกับน้องคนขายอยู่
ว่าผมมีรุ่นนี้แล้วนะ ... อยากได้อีกรุ่นหนึ่ง
คนขายก็พูดจาดี ข้อมูลแน่นดีอยู่

ไม่รู้นะครับ
ส่วนใหญ่ "ชื่อยี่ห้อภาษาฝรั่ง"
ผมจะไม่ออกเสียงฝรั่งจ๋านัก
คือ ผมก็ออกเสียงไทย ๆ ไปนั่นแหละ
เพราะคิดว่า คนทั่วไปก็ทำแบบนี้

ผมเอ่ยชื่อยี่ห้อ ... "มีด ส ... " แบบไทย ๆ
น้องคนขายทวนคำ "มีอ z ... " ม้วนลิ้นแบบฝรั่ง
ผมหน้าชาเล็กน้อย

ผมบอกต่อไปอีกว่าน้องว่า
ผมอยากได้ "มีด เชฟ" อย่างเดียว
น้องคนขายทวนอีก "มีด Chef" แบบฝรั่งเช่นเคย

ตอนนี้ในใจคิดว่า ... 
"จะทวนกู...เพื่อ?"
แกจะมาโชว์พาวกะลูกค้าทำม้าย
ไม่อยากขายของได้เหรอจ๊ะ

จริง ๆ ผมอยากได้มากเลยนะ
ไอ้มีดเจ้านี้ ...
เพราะมีดเก่าผมก็ใช้มาสิกว่าปีละ
แล้วมันก็ลดเยอะ (กว่าที่เคยลด)
แต่พอคิดว่าจะต้องไปเจอเซลล์
ที่ทำให้ลูกค้าอย่างผม "หน้าชา" 
ผมก็ไม่อยากจะซื้อมันแล้ว
ไปสาขาอื่นก็ได้

วีรกรรมของเซลล์มีอีกเยอะแยะ
ก็แน่อยู่ละครับ
ชีวิตเราเจอ "เซลล์" มากกว่าหมออีก
เซลล์ดีดีก็มี
พูดแนะนำลูกค้า
จนแม้ว่าจะไกล
ขับรถไปซื้อไม่คุ้มเลย
แต่เราก็อยากจะที่ "สนับสนุน" คนดี ๆ

ผมแวะทานข้าวที่ห้างสักครู่
แล้วก็เดินไปซื้อขนม
เครื่องใช้ไฟฟ้าหลายอย่าง
ราคาแพงกว่าห้างอื่น
และแน่นอนว่า ... แพงกว่าในงานเฟอร์ฯ
ที่ผมเพิ่ิงไปมาเสียอีก

ผมไม่วายเดินเข้าไปขอคำแนะนำ
จากเซลล์ขายทีวี

"มีทีวีรุ่นไหนไหม
ที่แสงสะท้อนน้อยเป็นพิเศษ"

น้องเซลล์บอกว่า
"จอ LED ก็สะท้อนน้อยเหมือนกันทุกรุ่น"
การช้อปปิ้งของผมจึงจบลงเพียงแค่นี้

และ "วีรกรรมของเซลล์" 
ก็จบลงแต่เพียงเท่านี้!





Create Date : 01 กันยายน 2556
Last Update : 1 กันยายน 2556 2:35:19 น.
Counter : 690 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Guynes
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]



ผู้ชายเซอร์ ๆ ที่รักดนตรีเป็นชีวิตจิตใจ ชอบดื่มกาแฟและเบียร์ เคยฝันว่าอยากมีห้องสมุดเป็นของตัวเอง เพราะรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้อ่านหนังสือ และจะอ่านแบบไม่กินไม่นอนจนกว่าจะอ่านจบ
กันยายน 2556

2
3
4
5
8
9
11
12
15
17
18
20
21
22
23
24
25
26
27
29
30
 
 
1 กันยายน 2556
All Blog