แรงกดดันกับการทำร้าน
พรุ่งนี้จะไปซื้อ "ซิงค์ล้างจาน" แล้ว
ตกลงกันได้สักทีนึง .... เห้อ

จะเอาแบบ หลุมเดี่ยวใหญ่ ทรงสี่เหลี่ยมดูหรู
แล้วก็มีถาดพาดไปข้างนึง
คิดว่าเหมาะกับท่าล้างจานของเรามากที่สุด
และได้พื้นที่ใช้สอยกว้างขวางกำลังพอดี

วันนี้พอดีไปส่งน้อง shopping
ก็ที่ไหนที่ไหนก็จัดลดราคากันนี่นา
สาว ๆ ก็ต้องซื้อของคลายเครียดบ้าง

ก็ดันไปเจอเพื่อนน้องสาว
หนึ่งในสองคนที่รู้ว่า
ผมกำลังอยากจะทำ "ร้านอาหาร"

เจ้าเพื่อนน้องก็ว่าจะเปิดร้านกาแฟเหมือนกัน
ถึงขั้นซื้อตึกแล้วไปเรียนทำกาแฟมาแล้ว
น่าชื่นชมมาก ๆ กับความขยัน
น้องเค้าเอ่ยปากจะฝากขนม
มาขายในร้าน "ในฝัน" ของผมล่วงหน้ากันเลย

ยินดีมากแหละครับ
แต่ร้านตรูยังเป็นแปลนในกระดาษอยู่เลยนี่สิ
cost analysis ก็ยังเป็นรูโบ๋อยู่หลายช่อง

เฮร้ยยยยย มันกดดันจิน ๆ
เพราะถ้าเราทำช้า
แสดงว่าเราทำงานไม่เก่ง (T_T)

พูดกับตัวเองเหมือนคนโรคจิตว่า
"ตกลงตรูต้องทำร้านอาหารจริง ๆ แล้วใช่ไหมเนี๊ยะ"

จุดเริ่มต้นเป็นเพราะ
ผมมักจะ update อาหารลง Facebook ประจำ
เป็นเวลา 2 ปีแล้ว

คืออยากให้เพื่อนรู้ว่า เรายังมีชีวิตอยู่
แต่ไม่ชอบเขียนอะไรดราม่า ซีเรียส
หรือปรัชญาเหมือนคนมีภูมิอื่น ๆ เค้าทำกัน
แบบว่าเป็นคนติ๊งต๊องโดนสันดาน
แล้วก็ไม่ใช่คนเรียนเก่งอะไรมาก

ก็ใช้เมนูอาหารนี่แหละ
โพสมันไปทุกมื้อที่ทำเอง
เนื้อหามันกลาง ๆ ดี 
คิดว่าคงไม่ทำให้ใครหมั่นไส้
ใคร ๆ ก็ต้องกิน ... ถูกม่ะ

ยกเว้นสองเดือนมานี้
ที่ครัวผมกำลังปรับปรุงใหม่

เพื่อน ๆ ก็เลยเชียร์ให้เปิดร้าน
ไม่รู้เชียร์จริง หรือพิมพ์ไปงั้น
ใจผมหน่ะ 
คิดว่า ... ถ้าทำธุรกิจอะไรไม่สำเร็จเลย
อย่างน้อยก็เปิดร้านข้าวแกงขาย
หรือไม่ก็ทำคาร์แคร์

ผมก็เลยฝึกทำอาหาร
กับล้าง ขัดเคลือบสีรถเอง
มาประมาณ 2 ปีแล้ว
เผื่อผลิตภัณฑ์สปาของผมจะเจ๊ง

อย่างไรก็ดี
ผมก็ไม่เคยคิดว่า
จะได้ทำร้านอาหารเร็ว ๆ นี้เลย
เพราะโปรเจคงานที่วางไว้
มันยังไม่คืบหน้า
เรื่องเล่นหุ้นก็ยังไม่เก่ง
ดูเป็นพวกจับจด
คิดว่า คาร์แคร์กับร้านอาหาร
ค่อยเป็นไม้ตายสุดท้าย

พอดีปีนี้ได้ไปเมืองนอก
เปิดหูเปิดตา ... เห็นร้านอาหารที่ชอบ
มันเกิดพลุ่งพล่านอยากทำขึ้นมา
แล้วคิดว่า
เราน่าจะลองวางแผนทำเลย
ดีไซน์ร้าน เมนู ทำร้านในฝันไว้เล่น ๆ
เผื่อว่าเราเจอทำเลถูกใจ
จะได้ลองทำร้านดู

ก็อุตส่าห์ไม่บอกใคร
แต่น้องก็ดันบอกเพื่อนไปคนนึง
ผมก็ดันบอกเพื่อนไปคนนึง
เรียกว่า ... ปรึกษาว่างั้น

ทุกคนก็เห็นดีเห็นงาม
เพียงแต่ ... ผมต้องทำงานหนักขึ้น
จะมีพิรี้พิไร ไม่ได้อีกแล้ว ก็เท่านั้น

เครียดจนนอนไม่หลับเลยครับวันนี้
ผมคงจะรอถึงเช้าเลย
ไปซื้อซิงค์ กินข้าวกับแม่
แล้วก็กลับมานอกก่ายหน้าผาก
ฝันถึงร้านไปพลาง ๆ











Create Date : 30 มิถุนายน 2556
Last Update : 30 มิถุนายน 2556 4:21:31 น.
Counter : 401 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Guynes
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]



ผู้ชายเซอร์ ๆ ที่รักดนตรีเป็นชีวิตจิตใจ ชอบดื่มกาแฟและเบียร์ เคยฝันว่าอยากมีห้องสมุดเป็นของตัวเอง เพราะรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้อ่านหนังสือ และจะอ่านแบบไม่กินไม่นอนจนกว่าจะอ่านจบ
มิถุนายน 2556

 
 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
27
28
29
 
 
All Blog