All Blog
มุมหลายมุม
มุมหลายมุม
ดร.พรรณี เกษกมล
มองมุมเดียว คือ มีบางมุมที่ไม่ได้มอง
            ครูใหญ่กับครูน้อยเป็นครูประจำโรงเรียนมัธยมที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง  ที่ใคร ๆ ก็อยากฝากลูกฝากหลานเข้าเรียนต่อ  โอกาสใดที่มีอยู่จะพยายามไขว่คว้าให้ได้มา
            บังเอิญทั้งครูใหญ่กับครูน้อยต่างก็มีลูกหลานเรียนอยู่ที่โรงเรียนประถมเดียวกัน  วันไหนตอนเย็นว่าง ๆ ครูใหญ่กับครูน้อยจะไปรับลูกและหลานด้วยกัน  แต่ครูน้อยมีภาระมากกว่าจึงมักให้ครูใหญ่รับภาระนี้แทน 
            เพื่อน ๆ ของลูกสาวครูใหญ่ที่ชื่อก้อยจะเรียกแม่ของเพื่อนว่าครูใหญ่  ทุกคนที่รู้จักครูใหญ่ในโรงเรียนประถมแห่งนี้จะเรียกว่าครูใหญ่กันทั้งนั้น  ทุกคนรู้ว่านี่คือครูใหญ่ของโรงเรียนมัธยมที่มีชื่อเสียง
            และแล้ววันหนึ่ง แม่ของตุ๊กตารุ่นพี่ของก้อยก็เดินเข้ามาหาครูใหญ่ แนะนำว่าตัวเองมีลูกสาวเรียนที่เดียวกับก้อย อยากทำความรู้จักสนิทสนมกับครูใหญ่ไว้  แม่ของตุ๊กตามักซื้อของมาฝากครูใหญ่อยู่เสมอ  ครูใหญ่รับของฝากและคิดว่า ทำไมแม่ของตุ๊กตาช่างน่ารักและใจดีเช่นนี้หนอ  แต่ครูใหญ่ก็ต้องซื้อของไปให้แม่ของตุ๊กตาเช่นกัน ซึ่งแม่ของตุ๊กตาพยายามจะไม่รับ
            จนมาถึงอีกวันหนึ่ง  แม่ของตุ๊กตาเอ่ยปากอย่างเกรงใจว่า  นี่ใกล้จะสอบเข้า ม. 1 แล้ว  อยากฝากตุ๊กตาเข้าเรียนต่อ  หวังว่าจะได้รับความเมตตาจากครูใหญ่
            ครูใหญ่จึงถึงบางอ้อวันนี้นี่เองว่า  อ๋อ เจตนาที่แท้จริงที่ผ่านมาเพราะแม่ของตุ๊กตาคิดว่าตนเป็นครูใหญ่  แท้ที่จริงตนเป็นครูน้อยที่ชื่อครูใหญ่  ส่วนครูน้อยแท้จริงเป็นครูใหญ่แต่บังเอิญชื่อน้อย
            แม่ของตุ๊กตาจึงพลาดท่าเสียทีที่หลงเข้าใจผิด ไม่เคยคิดจะถามให้แน่ใจเสียก่อนที่จะปฏิบัติการตีสนิทเพื่อหวังผลประโยชน์ตอบแทน
            อันว่าชื่อนั้นสำคัญไฉน แต่มันก็สามารถทำให้คนเข้าใจผิดได้ก็แล้วกัน
 
มองมุมกลับ คือ มุมที่ต้องมองย้อนกลับไปกลับมา
            ศรีสมรเป็นครูมานานจนถึงวันใกล้เกษียณ
            เธอทำใจไม่ค่อยได้ เมื่อคิดว่า ทำไมเธอแก่ขนาดนี้
            อะไรกันนี่  ภาพที่เธอเพิ่งจะเรียนจบ ใส่ชุดครุยรับปริญญาสนุกสนานกับเพื่อน ๆ ยังชัดเจนอยู่ในความทรงจำ
            วันที่เธอมาบรรจุที่นี่ เธอสาวและสวยที่สุดในโรงเรียนแห่งนี้  ทุกคนมองเธอด้วยสายตาที่ชื่นชม
            เธอยังนึกออกว่า เธอมองเห็นครูแก่ ๆ ที่ใกล้เกษียณหลายคน  ยังนกในใจว่า เขาอยู่มานานเลยนะจึงได้แก่ขนาดนี้  เธอจะอยู่ที่นี่นานขนาดนี้ได้หรือเปล่า
            ภาพความทรงจำต่าง ๆ ค่อย ๆ ผุดขึ้นมา  วันที่เธอเข้าห้องสอนวันแรก  เด็ก ๆ หน้าตาน่ารักสดใส คุยเก่ง  วิ่งเล่นตามประสาเด็ก เธออดเอ็นดูเด็ก ๆ เหล่านี้ไม่ได้  เด็ก ๆ น่ารัก
            แล้วภาพวันต่อ ๆ มาก็ผุดขึ้นมาในใจตามมาแทนที่ภาพเดิม  ภาพที่เธอกลายเป็นครูแก่แทนครูสาว  ภาพเด็กที่น่ารักน่าเอ็นดูกลายเป็นสิ่งที่เธอต้องคอยใช้เสียงดังดุให้เงียบ
เมื่อก่อนใคร ๆ เรียกว่าน้อง  แต่ตอนนี้ทุกคนเรียกเธอว่าพี่
แล้วอีกภาพหนึ่งรีบผุดขึ้นมาเพื่อให้เธอสบายใจขึ้น  คือ ภาพวันที่เธอไปร่วมประชุมกับ ชอส.  เธอเห็นพี่ ๆ ที่อายุมากกว่ามาประชุมร่วมกันอย่างมีความสุข  ทุกคนหน้าตาสดใส ยิ้มแย้มให้กัน  เธอจะเหงาไปทำไม  ในเมื่อวันนี้เธอได้กลายเป็นครูที่สาวและสวยเหมือนเดิมเมื่ออยู่กับพี่ ๆ ที่เกษียณไปแล้ว
ความสาวและความสวยจะอยู่กับเราตลอดไป  เพียงแต่เราต้องเลือกไปอยู่ให้ถูกที่ถูกทางเท่านั้น
แล้วเธอก็จำคำพูดของท่านชาย หม่อมเจ้าวัฒนานุวัตน์ วัฒนวงศ์ได้ว่า  ฉันไปอ่านหนังสือเล่มหนึ่งเขียนไว้ดีมากเลยว่า  แท้ที่จริง อายุเพิ่งจะเริ่มต้นเป็นหนุ่มเป็นสาวเมื่ออายุ 70  ตอนนั้นเธอแอบขำในใจ  แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่า หนังสือเล่มนี้เขียนไว้ดีจริง ๆ
            อายุเป็นเพียงตัวเลข  ใจคนนั้นสำคัญกว่าว่าจะคงความหนุ่มความสาวไว้ได้นานแค่ไหน

 



Create Date : 17 ตุลาคม 2563
Last Update : 17 ตุลาคม 2563 11:00:32 น.
Counter : 256 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

สมาชิกหมายเลข 4665919
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed

 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]



ดร.พรรณี เกษกมล นักเขียน ข้าราชการบำนาญ ครูซี 9 แนะแนว
New Comments