เรื่องแม่โกรธคุณตาหมอ



 หลังจากที่แม่ต้องสู้รบปรบมือกับเจ้าเนื้องอกจอมยุ่ง ในคืนวันนึง


 ตอนนั้นแม่ตั้งครรภ์ย่างเข้าเดือนที่ 4 แล้ว ในคืนวันนั้นอยู่ๆแม่ก็เริ่มปวดจนทนแทบไม่ไหว


 ป้าปลาเห็นท่าไม่ดี เห็นแม่ปวดจนหน้าซีดเซียวละมัง


 ป้าปลารีบขับรถพาแม่มุ่งตรงมาที่โรงพยาบาลวิภาวดีไปหาคุณตาหมอนภทันที


 คุณตาหมอนภดุแม่ใหญ่เลยก่อนที่จะเจอคุณตาหมอนภก็เจอคุณป้าอ้นพยาบาลจับแม่ตรวจภายในก่อน


 แม่แอบคิด ( อีกแล้ว ) คนอาร๊ายมือหนักชมัด !


 บอกว่าปวดๆยังบอกไม่ปวดอีกไอ้ที่จับๆโดนๆนั้นมันเนื้องอกนะ ระบมไปหมด


 ลองมาโดนบ้างซิ จะพูดอย่างนี้ไหม มีเพื่อนแม่บางคนบอกกับแม่ว่า


นอกจากหมอแล้วพยาบาลไม่ควรตรวจเองถ้าไม่รู้อาการดีพออาจเกิดอันตรายได้


แต่แม่เป็นคนขี้เกรงใจก็เลยไม่อยากพูดอะไรเค้าอาจจะหวังดีและทำตามหน้าที่นะ


แต่ก็แอบบ่นในใจนิดนึงเรื่องที่ป้าอ้นมือหนักเหลือเกิน


 เพราะความรู้สึกตอนนั้นมันเจ็บจนขึ้นสมองเลยเชียวละลูก


 ( แม่แอบบ่นและคิดไม่ดีอย่าเอาเยี่ยงอย่างนะจ๊ะลูก คนดีของแม่ ) หลังจากเจอมือคุณพยาบาล


ป้าอ้นก็เจอคุณตาหมอนภละทีนี้ แม่จำได้ขึ้นใจเลยคุณตาหมอนภถามแม่ว่าให้ทำการบ้าน


ในการจับการดิ้นของลูกว่าหนูดิ้นถี่แค่ไหน


แม่ก็ทำบ้างไม่ทำบ้างแม่บอกตามตรงนะเวลาที่บางทีแม่ปวดเนื้องอกจนสมาธิแม่กระเจิง


ไปหมดแล้วคุณตาหมอก็ดุๆๆๆแม่เป็นชุดเลย บอกกับแม่ว่าลูกจะหลุดออกมาอยู่แล้วรู้ไหม


 แม่ก็เถียงๆๆคุณตาหมอเพราะมั่นใจว่าคุณตาหมอไม่ได้บอกกับแม่จริงๆ


ในเรื่องใหม่ที่คุณตาหมอถามแต่แม่ขออุบ!เอาไว้ก่อนนะว่าเรื่องอะไรแล้วหนูโตอีกนิดแม่จะบอกนะลูกนะ


 หรือ เอ! คุณตาหมออาจจะบอกแล้วแต่แม่อาจจะลืมเองก็ได้มั้ง!


 ( เพราะแม่ก็ใช่ย่อยปกติแม่ก็ขี้ลืมอยู่แล้วพอท้องปุ๊ป!บวกกับอดนอนเพราะความปวดเนื้องอกแม่ยิ่งลืมคูณ 2


 เลยทีนี้ ) ตอนนั้นแม่โกรธคุณตาหมอท่าเดียว บ่นเป็นหมีกินผึ้งเลยก็ว่าได้


ผดุงชีวิตก็ผดุงชีวิตเถ่อะ อยากเปลี่ยนหมอเปลี่ยนโรงพยาบาลแล้วไม่ปลงไม่เป็นแล้วครอบครัววิภาวดี


  ( หลังจากที่เคยประทับใจในการต้อนรับของพยาบาลและคุณหมอ


ที่น่ารักและใจดีที่เคยรักษาคุณยายของลูกเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ) แม่โกรธมากตอนนั้นยิ่งปวดๆ


อยู่ถามอะไรแม่แม่ก็เบลอไปหมดพูดแทบไม่ออกแล้วมาดุแม่อีก


ทีนี้ซิฟิวส์แม่ก็เลยขาด คุณตาหมอคงรู้ทางแล้วถึงอารมณ์ของแม่ในตอนนั้น


คุณตาหมอบอกว่าทำไมไม่คิดว่าผู้ใหญ่ดุเด็กละ ( จริงด้วยแฮะ! )


คุณตาหมอคงกลุ้มใจกับความเอาแต่ใจของแม่ แต่แล้วคนที่ให้สติแม่อีกคนก็คือป้าปลาของหนู ( อีกแล้ว )


 ป้าปลาบอกว่าคุณตาหมอของหนูเข้าข่ายปากร้ายใจดีดุก็จริงแต่เอาใจใส่ตลอดเวลา


ดึกแค่ไหนเวลาไหนก็จะหมั่นโทรมาถามอาการของแม่ทุกครั้งไม่ว่าแม่จะอยู่ที่ไหนๆก็ตาม


หลังจากนั้นแม่ก็พยายามจดทุกครั้งในเรื่องของการดิ้นของหนู


 หลังจากที่คุณตาหมอบอกให้ทำการบ้านโดยการจดทุกวันถูกบ้างผิดบ้างผิดไป


ตามเรื่องตามราวของแม่บางครั้งจับผิดจับถูกบอกคุณตาหมอว่าหนูดิ้นเป็นร้อยๆครั้ง


ต่อชั่วโมงคุณตาหมอตกใจใหญ่บอกว่าผิดแล้วอย่าไปรวมกับที่หนูสะอึ


 ( หนูชอบสะอึกตั้งแต่อยู่ในท้องจนหนูคลอดออกมาโตแล้วเวลาหัวเราะมากๆก็จะชอบสะอึก )


 ให้ทานน้ำเย่อะๆก็ไม่หาย ต้องรอให้หายเองค่ะ ..



















Create Date : 06 ตุลาคม 2551
Last Update : 29 ธันวาคม 2551 1:00:16 น. 0 comments
Counter : 403 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Incheon
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ยินดีต้อนรับบล็อกน้องอินชอน...ขอบคุณเพื่อนๆมากนะค่ะสำหรับทุกคอมเมนท์  
Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2551
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
6 ตุลาคม 2551
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Incheon's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.