ไปเจาะน้ำคร่ำกันเถ่อะ



หลังจากที่แม่เจอภาวะมดลูกบีบตัวแล้วครั้งแรกและถี่ขึ้นเรื่อยๆ


คุณตาหมอของหนูก็ให้ยาแก้มดลูกบีบตัวมาให้แม่ทานทุกๆ 6 ชั่วโมง


ซึ่งแม่ต้องทานยาอย่างนี้ทุกๆวันพร้อมยาบำรุงครรภ์รวมถึงไปหาคุณตาหมอตามนัดเป็นว่าเล่น


 อ้อ !อินชอนจ๋ามีช่วงที่แม่ท้องได้ 3 เดือนกว่าๆนะลูก


แม่ต้องไปเจาะน้ำคร่ำด้วยนะคะเพราะแม่อายุเกิน 35 ปีแล้วควรจะเจาะหา


โคโมโซนว่ามีอะไรผิดปกติหรือปล่าว


การเจาะน้ำคร่ำดูกลุ่มโคโมโซนว่าเด็กมียีนส์ที่ผิดปกติหรือปล่าว


ที่จะเสี่ยงเป็นเด็กกลุ่มดาวน์ซินโดมมีหลายคนบอกกับแม่ว่าเข็มเจาะน้ำคร่ำ


ยาวมากและเวลาเจาะก็จะเจ็บสุดๆแต่เอาเข้าจริงๆถึงเวลาเจาะ


แม่มัวแต่เป็นห่วงหนูก็เลยไม่รู้สึกเจ็บอะไร เห็นหนูเวลาคุณหมอซาวน์ให้ดูดิ้นไปมาน่ารักจังเลย


 ตัวหนูกลมๆแม่เห็นโครงกระดูกสันหลังของลูกชัดเจนเลยนะคะอินชอนจ๋า


แต่ผลการตรวจออกมาใน 2 สัปดาห์ต่อมาคุณหมอ


ก็บอกผลตรวจให้แม่และพ่อกับป้าปลาให้ทราบว่าหนูเป็นปกติดีและแข็งแรงสมบูรณ์


 แต่แม่กับพ่อและป้าปลาก็สบายใจได้แค่ระดับนึงเท่านั้น


ถึงยังงัยแม่ก็ยังอดที่จะกังวลใจไม่ได้เกียวกับเรื่องเนื้องอกของแม่และการบีบรัดตัว


ของมดลูกรวมถึงเลือดที่ชอบไหลทางช่องคลอดของแม่อีกด้วย


อินชอนจ๋าแม่เป็นห่วงหนูนะ เป็นห่วงหนูที่สุดห่วงอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ 


อยู่ๆแม่ก็เริ่มดีขึ้นได้ซักระยะนึงโดยมียาแก้มดลูกบีบตัวที่ต้องทานทุกๆ 6 ชั่วโมง


 แต่เวลาดีๆที่ไม่ค่อยเจ็บปวดจากผลของการมีเนื้องอกขณะตั้งครรภ์ก็ดีแค่ได้ระยะนึงเท่านั้น


 ( มันช่างมีความรู้สึกแค่ว่าระยะช่างสั้นเหลือเกินกับการที่ไม่ต้องเจ็บปวดและทุกข์ทรมานนั้น )


อยู่ๆ อาการเจ็บปวดนั้นก็กลับมาเยือนแม่อีกแล้ว ทุกทีแม่ยังยืนทานข้าวได้


แต่ครั้งนี้แม่ยืนตรงๆไม่ได้ต้องยืนหลังค่อมๆเหมือนคุณยาย


 ( ว้า! นี่แม่กลายเป็นคุณยายแล้วหรือนี่ )


 แม่ยืนชนิดที่ว่าต้องยืนบิดตัวไปมาอยู่นิ่งๆไม่ได้มันปวดไปหมดปวดร้าวไปทั้งตัว


 ทรมานเหลือเกินทานข้าวไปอาเจียนไป อาเจียนนี่ไม่ได้ยังแพ้ท้องอยู่นะ


อาการแพ้ท้องแบบนั้นหายไปแล้วแต่ที่แม่ต้องอาเจียน


เพราะมันปวดจนกลืนอาหารไม่ได้ต่างหากกลืนลงไปทีไรก็อาเจียนออกมาทุกที


แม่รู้สึกแย่มากๆ แม่ไปหาคุณตาหมอนภคุณตาหมอนภของหนู


ก็บอกกับแม่ว่าตอนนี้เนื้องอกตัวใหญ่ที่มันไปเบียดลำไส้ส่วนล่างของแม่


ตอนนี้มันโตพอเท่ากับศรีษะของลูกแล้วนะ จนทำให้หนูแทบจะไม่มีเนื้อที่ๆจะนอนแล้ว


แม่รู้สึกโกรธมันจังเลยค่ะที่มาแย่งที่นอนและอาหารของลูก


อินชอนจ๋าแม่สงสารหนูจัง แม่เจ็บแค่ไหนแม่ก็จะอดทนนะลูกนะ


ขออย่างเดียวขอให้หนูปลอดภัยก็พอ แม่เป็นห่วงหนูที่สุดในโลกเลยนะลูก


 รักหนูนะคะ รักที่สุด ถึง ที่สุด รัก รัก รัก จุ๊บๆ ลูกจ๋า ลูกรักของแม่
















Create Date : 06 ตุลาคม 2551
Last Update : 29 ธันวาคม 2551 0:57:18 น. 2 comments
Counter : 472 Pageviews.

 
อะจึ๋ย...! แม่ปูและอินชอนเจ้าขาาาาาาาา


บิวสร้างภาพไปอย่างนั้นเองค่ะ แบบว่า...ให้บรรดากิ๊กเก่าของผู้ชายคนนั้นเค้าตาร้อนเล่นๆ อิอิอิิ

อ่านมายิ้มมาเรื่อยๆ ขอบคุณทุกคำอวยพร และยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน


แต่ถึงตอนนสุดท้ายนี่สิ...ขอให้มีเจ้าตัวเล็กน่ารักๆ เร็วๆ .........?

แบบว่า...บิวยังไม่แต่งงานค่ะ หุหุหุ


แต่ถ้าแต่งงานแล้วมีเจ้าตัวเล็กจริงๆ ก็คงน่ารักค่ะ เพราะว่า...แม่น่ารัก หุหุหุ


ขอให้ปลอดภัยทั้งคุณแม่และคุณลูกนะคะ...น้าบิวเอาใจช่วย อิอิอิ

(ญาติฝ่ายไหนเนี่ย)


โดย: เรือไฟ วันที่: 6 ตุลาคม 2551 เวลา:18:23:43 น.  

 
น่ากลัวจังค่ะเห็นเค้าบอกว่าใช้เข็มย้าว ยาวเจาะหน้าทองใช่ไหมค่ะ แต่แม่เหน่งก็ตรวจโคโมโซมเหมือนกันแต่คุณหมอให้เจาะเลือดตรวจแล็ปค่ะเพราะอายุไม่ถึงแต่อยากตรวจให้แน่ใจค่ะ % ความแม่นยำน้อยกว่าแต่ก็เจ็บน้อยกว่าด้วยค่ะ


โดย: nutonkla1 วันที่: 7 ตุลาคม 2551 เวลา:15:00:58 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Incheon
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ยินดีต้อนรับบล็อกน้องอินชอน...ขอบคุณเพื่อนๆมากนะค่ะสำหรับทุกคอมเมนท์  
Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2551
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
6 ตุลาคม 2551
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Incheon's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.