รักบนสายรุ้ง ตอนที่ ๙




















พยาบาลแวะเข้ามาและขอร้องให้เราออกไปข้างนอกเพราะจะรบกวนคนไข้และใกล้หมดเวลาเยี่ยมแล้ว กระรอกหลับไปด้วยความเหนื่อยมือของเขายังกุมมือผมไว้แน่น คราบน้ำตาแห้งเป็นทางยาวผ่านร่องแก้ม
ทำไมนะ ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดกับกระรอกคนที่ผมรักมากที่สุดได้นึกถึงความสุขสั้นๆผมจะทำวิธีไหนนะให้คนรักของผมมีความสุขมากที่สุดเท่าที่จะสามารถทำได้

"พี่โชคครับผมอยากพากระรอกไปเที่ยวทะเล พี่โชคพอจะมีวิธีช่วยผมได้ไหมครับ สัก 3-4 วัน"

ผมถามพี่โชคขณะขับรถกลับบ้าน

"ต้องรอดูอาการระยะนี้ไปก่อนครับ ถ้าเขาแข็งแรงขึ้นมาหน่อยพี่จะช่วยหายาต้านปฏิชีวนะและบำรุงให้เขา แค่ 3-4 วันคงไม่เป็นไรมาก" พี่โชคบอก

"แต่พ่อแม่เขาล่ะครับ " ผมถาม

"เอาเถอะ นาอย่างห่วงเลยพี่กับกระรอกสนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็กๆเราผูกพันธ์เหมือนพี่ชายน้องชายกันจริงๆพี่ก็อย่ากให้เขามีความสุขเท่าที่พี่จะสามารถทำได้"

"ขอบคุณพี่โชคมากครับ "

ผมไหว้เขาขณะก้าวลงจากรถลมหนาวปลายเดือนมกรามันช่างหนาวลึกปวดลึกข้างในใจซะเหลือเกิน

นึกย้อนถึงวันเก่าๆแล้วมองไปยังวันข้างหน้าทำไมมันช่างรู้สึกล้าและหดหู่ใจเช่นนี้



........... ...................


ทันทีที่โผล่พ้นตัวอาคารของที่ทำงานหลังเลิกงานแล้ว สายตาผมก็ปะทะกับร่างสูงโปร่งของเรย์เข้าอย่างบังเอิญ ตั้งแต่กลับมาจากเที่ยวลาวด้วยกันคราวนั้นผมกับเขาก็แทบไม่ได้ติดต่อหรือพูดคุยกันอีกเลย

"คุณหายไปเลย" เขาทักผมหน้ายิ้มๆพลางเดินเข้ามาหา ผมยิ้มแทนคำตอบพลางเดินคู่กับเขาไปยังลานจอดรถ

"สบายดีนะครับเรย์" ผมถาม



"ก็ยุ่งๆน่ะครับ เรื่องวีซ่าและที่เรียนที่จะไป"เขาบอกผมก่อนจะเงียบไม่พูดอะไรไปสองนาน



"อาทิตย์หน้าผมก็จะไปแล้วนะครับ " เขาบอกผมเสียงเศ้ราพลางคว้ามือผมไปจับเอาไว้



"มีแต่คนจะจากผมไปทั้งนั้น" ผมพูดได้เท่านั้นพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของผมกำลังจะจากไปทีละคนละคน วันคืนที่เหลือคงมีแต่ความเหงาเดียวดายหรอกหรือนี่

"ต้นน้ำครับ บอกผมได้ไหมเกิดอะไรขึ้นกับคุณ "เขาถามผมเสียงเบา

" คุณจะทำยังไงครับ ถ้าคนที่คุณรักมีชีวิตอยู่ได้แค่ 6 เดือน และคนที่รายล้อมคุณกำลังเดินไปจากชีวิตคุณทีละคนสองคน " ผมถามเขาเสียงเครือ

"อย่าเสียใจเลยครับ อย่างน้อยครั้งหนึ่งคุณก้ได้พบรักแท้ มีคนหลายคนอยากเป็นแบบคุณ รวมทั้งผมด้วยที่เฝ้าคอยสิ่งนั้น ทำวันที่เหลือให้มันมีค่าที่สุดดีกว่าครับ "



"เรย์ครับ ผมขอโทษจริงๆ"
ผมร้องไห้โฮพร้อมโอบกอดเขาแน่น



"ผมจะจดจำทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเรานะครับ ผมเจอคุณช้าไปจริงๆแต่มันคงจะไม่สายนะครับ ที่ผมจะบอกอะไรคุณ" เรย์พูดเสียงเรียบพร้อมโอบกอดผมไว้เบาๆ



...



"ผมรักคุณ "....



ร่างสูงโปร่งค่อยๆเลือนหายไปจากสายตาผมปล่อยโฮยากจะสุดกลั้นไว้ ผมขอโทษจริงๆครับเรย์ที่ไม่สามารถมอบหัวใจให้คุณได้ แต่ผมแพ้คุณครับ แพ้ความดีและอ่อนโยนของคุณขอให้คุณได้เจอคนที่ดีและเหมาะสมเถอะครับ ...อดีตของเราเก็บไว้ในความทรงจำดีกว่า..

เจอกันช้ายังดีกว่าการไม่ได้เจอกัน คุณว่าไหมครับ


อาการของกระรอกดีขึ้นมากหลังจากพี่โชคช่วยดูแล และช่วยเป็นธุระโกหกทางบ้านของกระรอกเรื่องจะไปทะเลกับผมสองคน

"ต้นน้ำ พี่ฝากดูแลกระรอกด้วยนะใน3-4 วันนี้ ถ้าเขาเหนื่อยหอบ พยายามให้เขาอยู่ในที่โล่งและถ้ามีอะไรร้ายแรงรีบโทรหาพี่เลยนะ"

พี่โชคกำชับขณะผมกับกระรอกกำลังจะออกเดินทางโดยเครื่องบินไปกระบี่กัน...

ในที่สุดสิ่งที่ผมและคนรักรอคอยก็สมหวังแต่มันน่าเศร้าตรงที่การเดินทางครั้งนี้มันเป็นครั้งสุดท้ายของเราสองคน
กระรอกจับมือผมแน่นพร้อมยิ้มน้อยๆ ขณะเครื่อิงบินทะยานขึ้นเหนือท้องฟ้าขณะผมเหม่อมองไปนอกหน้าต่าง ถ้าเครื่องบินลำนี้เป็นอะไรไประหว่างเดินทางก็คงจะดีผมกับเขาจะได้ไม่ต้องมีใครหรือใครอยู่โดดเดี่ยวคนเดียวอีกต่อไป
รถลีมูซีนโรงแรมมาบเราที่สนามบิน ผมพลอยอุ่นใจที่อาการของกระรอกไม่น่าวิตกเท่าไหร่นัก

"พี่ต้นน้ำไปเล่นน้ำทะเลกันเถอะ"

เขาชวนผมขณะอยู่ในห้องกันสองคน จริงๆผมอยากนอนกอดเขาไปตลอดบ่ายนี้
มากก่วา

"ยังร้อนอยู่เลย รอให้อากาศเย็นก่อนนะคนดี"

ผมบอกเขาพร้อมกอดเขาให้แน่นกว่าเดิม..

"ขี้โกงนี่"
เขาหน้างอเล็กน้อยก่อนที่ริมฝีปากบางคู่นั้นจะถูกประกบด้วยปากของผมอย่างแผ่วเบา

บทเพลงรักเป็นไปอย่างช้าและเบาก่อนจะถาโถมรุนแรงและเงียบลงไปในที่สุด ลมทะเลพัดโชยมาพร้อมกลิ่นไอของความเค็ม โมบายหน้าระเบียงพัดดังกรุ๋งกริ๋งขับกล่อมให้หลับใหล
ร่างเล็กบางหลับพริ้มในอ้อมกอดเปลื่อยเปล่าของผม หยดน้ำตาเล็กๆหล่นแปะไปโดนหน้าผากของเขาโดยบังเอิญ มันช่างเป็นความสุขที่ทุกข์ซะเหลือเกินสำหรับผม

ผมจะต้องไม่แสดงความอ่อนแอให้คนที่ผมรักเห็นโดยเด็ดขาดในช่วงเวลาสั้นๆที่อยู่ด้วยกัน
อากาศเย็นลงมากแล้ว ผมหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ กระรอกตื่นก่อนผมและนั่งเหม่อมองทะเลอยู่ตรงระเบียงพร้อมสมุดบันทึกเล่มบาง

"พี่ต้นน้ำไปเดินเล่นทะเลกันเถอะ"

กระรอกเอ่ยชวนพร้อมทั้งดึงมือผมไปอย่างรวดเร็ว

"พี่ครับ กลับจากทะเลแล้วผมคงไม่ได้เจอพี่นะเพราะที่บ้านจะพาไปเที่ยวยุโรปเกือบเดือน" กระรอกบอกผมเสียงเศร้า

"พี่คงรู้เรื่องหมดแล้วใช่ไหม" เขาถามผม



"อืมมครับ "ผมพยักหน้า



"กระรอกอยากอยู่กับพี่นานๆนะ แต่ก็คงได้แค่นี้.." ร่างผอมบางนั้นถอนใจ



"พี่รักกระรอกมากรู้ไหม" ผมบอกพร้อมโอบกอดเขาเบาๆ


"พี่ครับ ผมไม่อยากตายเลย" เขาปล่อยโฮพร้อมกอดผมไว้แน่น ไม่มีเสียงอะไรนอกจากน้ำตาและความเศร้าเสียใจของผมกับเขา ท่ามกลางความเวิ้งว้างของท้องทะเลยามเย็น
พระเจ้าหรือสิ่งศักสิทธิ์ทั้งหลายขะมีปาฏิหารย์อะไรเกิดขึ้นบ้างไหมนะ ที่จะทำให้คนรักของผมหายจากโรคร้ายนี้ได้

วันเวลาเอาเข้าจริงๆช่างผ่านไปไวซะเหลือเกิน เราแทบตักตวงเอาอะไรได้ไม่มากพอเลย และจะมีอะไรเลวร้ายไปเท่ากับการสูญเสียหรือจากลาคนที่เรารักไปตลอดกลาอีกล่ะ..














Create Date : 11 พฤศจิกายน 2550
Last Update : 11 พฤศจิกายน 2550 3:09:24 น.
Counter : 334 Pageviews.

0 comments
偷人三怕 Tōu rén sān pà สามเรื่องที่กิ๊กกลัว Kavanich96
(5 ก.ย. 2563 02:54:39 น.)
ถนนสายนี้มีตะพาบ กม. ที่ 259 "คำสาปหรือคำสอน" จันทราน็อคเทิร์น
(18 ส.ค. 2563 00:28:06 น.)
📢 รูปชวนอมยิ้ม 📢 โอน่าจอมซ่าส์
(20 ส.ค. 2563 12:19:20 น.)
📢แบบนี้ก็ได้หรอ 📢 โอน่าจอมซ่าส์
(16 ส.ค. 2563 02:04:49 น.)
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Pranrak.BlogGang.com

Bear leader
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]

บทความทั้งหมด