รักบนสายรุ้งตอนที่ ๘


เสียงโทรศัพย์มือถือดังถี่และนานปลุกให้ผมสะดุ้งตื่น อากาศรอบๆตัวมืดสนิท ผมคงหลับไปนานจนค่ำเลยหรือ
พี่โชคนั่นเองโทรมา เสียงของเขาร้อนรนจนสังเกตุได้

"หายไปไหนมาต้นน้ำ พี่ติดต่อไม่ได้เลย" พี่โชคบ่นผม

"อ้อ ไปตรวจงานที่ต่างจังหวัดมาครับ " ผมโกหกพี่เขาไป

"พี่อยากเจอนาย อยากคุยเรื่องของกระรอก นายออกมาหาพี่ที่...ได้ไหม? " พี่โชคบอกร้านกาแฟเจ้าประจำแถวทองหล่อ



"กระรอกเป็นอะไรหรือพี่" ผมถามพี่เขา

"เออน่า นายรีบอาบน้ำแต่งตัวและรีบมาล่ะกัน" เขาพูดก่อนจะวางหูปล่อยให้ผมคาดเดาไปต่างๆนานา กระรอกรู้เรื่องผมไปเที่ยวกับเรย์ หรือ รุจน์บอกทุกอย่างระหว่างเขากับผมให้เขาฟังหมดแล้ว

"กระรอกเขาขอร้องให้พี่โทรหานายและช่วยพูดกับนาย " สีหน้าพี่โชคดูเนือยๆเหมือนคนอดนอนมาหลายวัน ขณะนั่งอยู่ตรงหน้าผม

"ตอนนี้เขานอนพักอยู่ที่โรงพยาบาล เดี่ยวเราจะไปเยี่ยมกัน" พี่โชคบอกกับผม

"กระรอกเป็นอะไรกันแน่ครับ " ผมถามพี่เขา


" ก่อนอื่นพี่ต้องขอโทษนายด้วยนะที่ต้องปิดบังนาย ไม่บอกตั้งแต่ตอนแรกเพราะพวกเราคิดว่าจะสามารถช่วยกระรอกได้ แต่ในที่สุดแล้ว..." พี่โชคหยุดพูดพร้อมเอามือปิดเหน้าตัวเองขณะที่ผมใจเต้นแรง ไม่กล้าแม้จะหายใจแรงหรือเอ่ยถามอยากรู้ว่าคำพูดต่อไปจะเป็นยังไง ภาพความขี้เล่นทะลึ่ง และรอยยิ้มนั้นผุดเข้ามาในความคิดเป็นระยะๆ คงไม่จริงหรอกพี่โชคกับกระรอกคงแค่อยากล้อผมเล่นเฉยๆ

"กระรอกคงอยู่ได้ไม่เกิน 6 เดือน " พี่โชคบอกผม


ผมอึ้ง ความรู้สึกเหมือนกำลังตกลงมาจากที่สูง และค่อยๆล่องลอยไปในอวกาศ อันเวิ้งว้างเงียบสงบ นี่กระมังที่เขาเรียกว่า อาการใจหาย

"ตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกเราทุกคนทั้งพี่และพ่อแม่ของเขาพยายามทุกทุกวิถีทางช่วยเหลือเขา แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งแย่ลงเท่านั้น "



กระรอกเอง เขาคงไม่อยากให้ต้นน้ำไม่สบายใจ เลยพยายามไม่ติดต่อหรือโทรหานาย นายคงรู้ใช่ไหม ว่าเขารักนายแค่ไหน"

"กระรอกเป็นอะไรหรือครับพี่" ผมถามคำถามเดิมกับพี่เขาอีกครั้ง

" เป็นโรคทางกรรมพันธ์น่ะครับ ต้นน้ำคงเคยได้ยินคำว่า ลูคีเมีย โรคที่เม็ดเลือดขาวเป็นพิษมาบ้างใช่ไหม?"

"ครับ"....

"ตลอดสองปีที่ผ่านมาพวกเรารักษาเขาทุกวิธีไม่ว่าการเปลี่ยนถ่ายเม็ดเลือดหรือแม้กระทั่งไขสันหลัง จนกระทั่งหมอทาง รพ.แจ้งว่าอย่าทำร้ายคนปว่ยมากไปกว่านี้เลย ยิ่งจะทำให้เขาเจ็บปวดทรมานเปล่าๆ ช่วยทำเวลาที่เหลืออีก 6 เดือนให้เขามีความสุขมากๆดีกว่า"


ผมนิ่งอึ้ง ได้แต่เหม่อมองออกไปนอกร้าน ขอบน้ำตามันรื้นออกมาจนปวดตาสองข้าง แค่ 6 เดือนเองหรือที่เขาจะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้..

"พี่โชคครับ ผมอยากเจอกระรอก" ผมบอกพี่เขา

"กระรอกเขารู้ตัวเองดีเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วหล่ะ แต่ 6 เดือนที่เหลือเราช่วยทำให้เขามีความสุขมากๆได้ไหมต้น" พี่โชคบอกผมก่อนจะผลักประตูเข้าไปยังเตียงนอนของโรงพยาบาล โดยมีร่างซีดขาวของกระรอกนอนหลับอยู่

" พี่ต้นน้ำ"

ทันทีที่ก้าวมาในห้อง ร่างผอมบางนั้นเผยอยิ้มและเอ่ยชื่อผมออกมาเบาๆ

"กระรอก"

เสียงของผมสั่นเครือพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา นี่เป็นครั้งที่สองที่ผมต้องเสียน้ำตาให้กับคนที่รัก มันต่างกันตรงที่ว่าครั้งโน้นกับครั้งนี้ ความรู้สึกมันช่างแตกต่างกัน

ผมโผเข้ากอดร่างนั้นพร้อมทั้งปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย พอๆกับกระรอกเองที่กลั้นความรู้สึกไว้ไม่อยู่เช่นกัน

"พี่ต้นน้ำ กระรอกขอโทษนะที่ปิดบังพี่" เขาบอกผมพลางสะอื้น



"ไอ้เด้กโง่ ทำไมไม่ยอมบอกพี่สักคำหา" ผมถามเขาด้วยความน้อยใจพร้อมเสียงที่สั่นเครือ



พี่โชคแอบไปหลบร้องไห้ที่ริมหน้าต่างคนเดียวเงียบๆ



"แล้วพี่จะอยู่ยังไงล่ะครับ " ผมสะอื้นถามเขาเบาๆ

กระรอกชายหนุ่มที่เคยร่าเริงคราวโน้นดูผิดไปจากตอนนี้เหลือเกิน ร่างผอมบางของเขายิ่งดูผอมเข้าไปใหญ่ ร่างเขายวบไหวตามแรงหายใจหอบเหนื่อยเข้า-ออก ถี่ๆ



"ผมรักพี่ต้นน้ำที่สุดในโลกเลยรู้ไหม" เขาบอกผมพลางเอื้อมมือผมไปซุกไว้ข้างๆแก้มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาของตัวเอง



รอยยิ้มจางๆของเขามันช่างดูเศร้าที่สุดในโลกเลยจริงๆ



"พี่ก็รักกระรอกเหมือนกันครับ "ผมบอกเขาเบาๆพร้อมก้มลงจูบเบาๆที่เปลือกตาสองข้างของเขา...







Create Date : 08 พฤศจิกายน 2550
Last Update : 8 พฤศจิกายน 2550 1:08:09 น.
Counter : 308 Pageviews.

0 comments
句话 Xiāngxì相信你这n nǐ zhè jù huà ผมเชื่อคำพูดของคุณ Kavanich96
(20 ก.ย. 2563 03:59:38 น.)
分手的短信 Fēnshǒu de duǎnxìn SMSขอแยกทาง Kavanich96
(10 ก.ย. 2563 02:57:00 น.)
坟地里挖一个 Féndì lǐ wā yīgè ไปขุดมาจากสุสานเถอะ Kavanich96
(20 ส.ค. 2563 03:10:00 น.)
礼让的人 Lǐràng de rén ว่านอนสอนง่าย Kavanich96
(5 ส.ค. 2563 03:16:27 น.)
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Pranrak.BlogGang.com

Bear leader
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]

บทความทั้งหมด