เมื่อย่างเข้าสู่ฤดูฝัน บทที่ 11 (จบ)
บทที่ ๑๑

ช่วงเวลาของการปิดภาคเรียนใหญ่ในฤดูร้อนมาเยือนอีกครั้ง วันรบจบชั้นประถมศึกษาชั้นปีที่ ๖ แล้ว แต่ปีนี้ต่างจากการปิดภาคเรียนปีก่อน วันรบไม่ได้ไปช่วยน้ากอบทำทองโบราณ โดยขอผัดไปปีหน้าแทน เพราะเขาต้องเตรียมตัวสอบเข้าเรียนต่อชั้นมัธยมศึกษาในโรงเรียนประจำอำเภอ โดยมีวันวิสาข์กลับมาช่วยน้องชายทบทวนตำราเรียน จนวันชัยเกิดความเป็นห่วงว่าลูกชายจะเครียดกับการสอบมากเกินไป

“วันรบ พ่อมีอะไรจะบอกลูก” วันชัยเดินไปคุยกับวันรบซึ่งกำลังเด็ดใบตำลึงเพื่อให้วรรณาทำแกงจืดมื้อเย็นอยู่
“อะไรหรือครับพ่อ” วันรบวางมือ
“พ่อไม่อยากลูกเครียดเกินไป ถ้าลูกสอบเข้าไม่ได้ ก็ไม่เป็นไรนะลูก ยังมีโรงเรียนอื่นให้เรียนอีก” ผู้เป็นพ่อลูบหลังลูกชายเบาๆ
“ผมไม่ได้เครียดหรอกพ่อ ผมเข้าใจดีว่าเรียนที่ไหนก็ไม่สำคัญ มันอยู่ที่ตัวเราเองมากกว่า แต่ผมจะทำให้ดีที่สุดครับพ่อ” วันรบให้คำมั่น พ่อโอบไหล่ลูกชายด้วยความภูมิใจ

กระทั่งถึงวันสอบ วันวิสาข์พาน้องชายไปสอบและนั่งเฝ้าอยู่จนเขาทำข้อสอบเสร็จ
“เป็นไงบ้าง ทำได้ไหม” วันวิสาข์ถามอย่างกระตือรือร้นหลังจากน้องชายเดินออกจากห้องสอบด้วยสีหน้าเบิกบาน
“ถ้าผมไม่เข้าข้างตัวเอง ผมว่าผมทำได้นะพี่” วันรบตอบอย่างมั่นใจ
“เยี่ยมเลยน้องรัก” วันวิสาข์กอดน้องชายแน่น
“ก็ได้พี่สาวสุดสวยช่วยนี่นา” ประโยคนี้ทำให้วันวิสาข์ยิ้มชอบใจและยิ่งกอดวันรบแน่นขึ้น

ก่อนเปิดภาคเรียนหนึ่งสัปดาห์ วันรบเตรียมอ่านหนังสือแบบเรียนแต่ละวิชาของระดับชั้นมัธยมปีที่ ๑ ล่วงหน้า เขาได้กระเป๋านักเรียนใหม่ และรองเท้านักเรียนเป็นของขวัญที่สอบเข้าโรงเรียนประจำอำเภอได้จากพ่อกับแม่ ส่วนชุดนักเรียน หนังสือแบบเรียน และอุปกรณ์การเรียนนั้น ทางโรงเรียนได้จัดไว้ให้นักเรียนใหม่โดยไม่ต้องเสียเงิน

วันรบขี่จักรยานไปหาครูประสงค์ที่บ้านพักครู เพื่อเอาขนมตาลที่วรรณาทำไปฝาก แต่ไม่เจอเพราะครูประสงค์ไปประชุมที่กรุงเทพฯ จึงฝากขนมไว้ให้ภรรยาของครูประสงค์แทน และขี่จักรยานไปบ้านครูพรพิมลต่อ

“สวัสดีครับครู” วันรบจอดรถจักรยานหน้าประตูรั้วบ้าน เห็นครูพรพิมลกำลังป้อนข้าวให้ลูกสาววัย ๓ ขวบอยู่
“อ้าว วันรบ สวัสดีจ้ะ เข้ามาก่อนสิ” ครูพรพิมลเปิดประตูให้
“ขอบคุณครับ น้องน่ารักจังเลยครับครู ชื่ออะไรครับ” วันรบนั่งยองๆ ข้างเด็กน้อย
“ชื่อน้องน้ำฝนจ้ะ น้ำฝนธุจ้าพี่สิคะ” เด็กน้อยพยายามพนมมือไหว้อย่างน่าชัง
“ผมจะมาบอกครูว่า ผมสอบเข้าเรียนต่อม.๑ ที่โรงเรียนประจำอำเภอได้แล้วนะครับ”
“ดีใจด้วยนะวันรบ ครูมั่นใจอยู่แล้วว่าเธอต้องทำได้”
“ขอบคุณครับ ผมเอาขนมที่แม่ทำมาฝากครูด้วยครับ” วันรบหยิบถุงขนมที่อยู่ในตะกร้าจักรยานส่งให้ครูพรพิมล
“เป็นภาระเปล่าๆ วันหลังมาแต่ตัวก็ได้นะ ฝากขอบคุณแม่เธอด้วยจ้ะ”
“แม่ผมอยากจะขอบคุณครูด้วยตัวเองด้วยซ้ำครับ”
“เท่านี้ก็พอแล้วล่ะ อย่าให้ท่านลำบากเลย ครูไม่ได้ช่วยอะไรมาก วันรบมีความเพียรพยายามเองมากกว่า”
“ขอบคุณครูอีกครั้งครับ งั้นผมไม่รบกวนครูแล้วนะครับ ผมลากลับล่ะครับ”
พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า วันรบขี่จักรยานแวะริมทุ่งเพื่อเก็บภาพนี้ไว้ในความทรงจำก่อนที่จะไม่ได้เห็นอีกนาน เพราะพรุ่งนี้เช้าพ่อกับแม่จะพาเขาไปส่งที่บ้านลุงนวย ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนแห่งใหม่ของเขา โดยลุงนวยจะทำหน้าที่คอยดูแลอุปการะวันรบจนกว่าเขาจะสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมปลาย

สายลมอ่อนๆ พัดมาให้เขาได้สูดหายใจเต็มปอด ใบไม้เล็กๆ หลายใบร่วงหล่นช้าๆ อีกไม่กี่วันฝันของวันรบที่จะได้เรียนโรงเรียนใหม่กำลังจะเป็นจริงแล้ว แม้ใจอยากจะเร่งให้ค่ำคืนนี้ผ่านพ้นไปไวๆ แต่เขาก็อดคิดถึงบ้าน ทุ่งนา พ่อแม่ และเพื่อนๆ ที่ยังอยู่ที่นี่ไม่ได้จริงๆ.




Create Date : 28 มิถุนายน 2564
Last Update : 28 มิถุนายน 2564 9:53:21 น.
Counter : 692 Pageviews.

1 comments
(โหวต blog นี้) 
: ความรวยสีเทา : กะว่าก๋า
(25 พ.ย. 2564 05:24:43 น.)
ชวนไปชิมอาหาร ร้าน VP park ค่ะ อาจารย์สุวิมล
(25 พ.ย. 2564 21:38:47 น.)
: ถือดี ไม่ดี : กะว่าก๋า
(24 พ.ย. 2564 05:37:02 น.)
: อย่ากลัว : กะว่าก๋า
(23 พ.ย. 2564 06:06:00 น.)
  
จบแล้วค่ะ ขอบคุณสำหรับการติดตาม
โดย: Alex on the rock วันที่: 28 มิถุนายน 2564 เวลา:9:53:49 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Magnolia.BlogGang.com

BlogGang Popular Award#17



Alex on the rock
Location :
มหาสารคาม  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 41 คน [?]

บทความทั้งหมด