It's not easy to be me
Group Blog
 
All blogs
 
มธุรดา yuri บทที่ ๙/๑

บทที่ ๙/๑

บุษบงกตบอกกำหนดการของเธอว่าวันนี้จะทำอะไรบ้างให้รัญชน์ได้รับรู้

“เราไม่ไปเวียงฟ้าก่อนหรือคะ” รัญชน์แปลกใจที่แม่ของเธอไม่มีกำหนดการไปเวียงฟ้าในวันนี้ทั้งๆ ที่แม่เร่งเธอให้รีบมาโมระ พอมาถึงแม่กลับไม่ขึ้นเวียงฟ้าเป็นเรื่องที่น่าแปลกมากสำหรับรัญชน์

“เราไปตอนนี้ยังไม่ได้ เวียงฟ้ายังไม่เปิด”

“หมายความว่าไงคะแม่ ที่เวียงฟ้ายังไม่เปิดไม่ใช่ว่าเราไปถึงก็ขึ้นไปได้เลยหรือคะ”

“ยังลูก เวียงฟ้ามีกำหนดเปิดเหมือนๆกับเราเดินทางไปเขาคิชฌกูฏนั่นแหละ”

“อ๋อๆ พอเข้าใจค่ะ ฝนตกๆ แบบนี้ทางคงลื่น” รัญชน์พยักหน้ารับรู้และเข้าใจในสิ่งที่แม่บอก

เธอเคยคิดจะไปเขาคิชฌกูฏในฤดูฝน แต่ไม่สามารถขึ้นไปบนนั้นได้ทางวัดไม่เปิดให้คนทั่วไปขึ้น เนื่องจากคำนึงถึงอันตรายของผู้เดินทางจะมีแต่พระและคนของวัดเท่านั้นที่จะเดินทางขึ้นลง เขาได้

“ลื่นและชันมาก รันไม่ต้องไปกับแม่ก็ได้นะรันไม่เคยขึ้นไปบนนั้นไปส่งแม่เสร็จแล้ว รอแม่อยู่ที่ด้านล่างก็ได้”

“แม่จะขึ้นไปคนเดียวได้หรือคะ ทางมันไกลแค่ไหนกัน”

“ขึ้นเขาราวๆ ยี่สิบกิโล”

“อ้าวขับรถขึ้นไปเดี๋ยวเดียวก็ถึงแล้วนี่คะแม่”รัญชน์แปลกใจอีกครั้ง ในเมื่อระยะทางเพียงแค่ยี่สิบกิโลเมตรเหตุใดแม่ของเธอถึงไม่ให้เธอขึ้นไป หากมีรถขับเคลื่อนสี่ล้อสักคันสามารถขับขึ้นไปได้อย่างสบายๆ

ถึงทางจะยากลำบากแค่ไหนก็ตาม ไม่มีอะไรที่มนุษย์ทำไม่ได้

“ไม่มีถนนสำหรับรถ เราต้องเดินขึ้นไป”

“หา...เดินขึ้นเขายี่สิบกิโลนี่นะแม่ ตายๆ ขอตายก่อน”เมื่อได้ยินคำตอบของแม่ เธอแทบจะเป็นลม

“แม่ถึงได้บอกว่า รันไม่ต้องไปกับแม่ก็ได้”

“แล้วแม่จะขึ้นไปยังไง มีคนหามหรือว่ามีลูกหาบขึ้นไปหรือเปล่า”

รัญชน์คิดถึงการเดินขึ้นเขาบางแห่งที่มีคนหามเสลี่ยงแบกคนที่จะขึ้นไปแต่เดินไม่ไหวถ้ามีแบบนั้นก็คงจะดีสำหรับแม่ของเธอ ที่อายุมากแล้ว

“ไม่มีหรอก เวียงฟ้าไม่มีลูกหาบ เวียงฟ้าเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทุกคนที่จะขึ้นไปต้องได้รับอนุญาตจากนักบวชเวียงฟ้า จึงจะขึ้นไปบนนั้นได้ อีกอย่างการขึ้นเวียงฟ้าด้วยการเดิน หรือเดินไปพร้อมๆ กับการสวดมนต์ คนในโมระถือว่าได้บุญสูงสุดจึงไม่มีใครยอมแบกใครขึ้นไปบนนั้น”บุษบงกตอธิบายให้ได้รับรู้

“ตายแล้วแม่... ถ้าเป็นลมเป็นแล้งไปจะว่าไง”

“แม่เคยขึ้น ไม่ต้องห่วง”

“ไอ้เคยก็เคยค่ะแม่ แต่สมัยนั้น แม่ยังสาวตอนนี้แม่อายุหกสิบแปดแล้วนะ ไม่ใช่สาวๆ เหมือนเมื่อก่อน”รัญชน์บ่นเพราะความเป็นห่วงแม่ของเธอ

“เอาเถอะ ถ้ารันอยากจะตามแม่ไปก็ได้แต่ห้ามบ่นถ้าต้องเดินไกลๆ เข้าใจไหม”

“เข้าใจค่ะแม่”รัญชน์รู้สึกดีขึ้นเมื่อแม่ยอมทำตามที่เธอบอก หากแม่เป็นอะไรขณะเดินขึ้นเขาอย่างน้อยๆ ยังมีเธอคอยดูแลแม่ได้ตลอดการเดินทาง

คุ้มเจ้าหลวงโมระกำลังจัดสัมภาระเพื่อเตรียมการอะไรบางอย่าง

เจ้าหลวงถิรเป็นคนคุมการจัดสิ่งของเหล่านั้นด้วยตนเองเครื่องบรรณาการต่างๆ ที่วางเอาไว้ ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งของที่มีค่าทั้งสิ้น ต้นไม้เงินต้นไม้ทอง อัญมณี เครื่องหอมต่างๆ ถูกจัดวางเอาไว้เป็นหมวดหมู่

“เจ้าพ่อมีกำหนดขึ้นเวียงฟ้าเมื่อไหร่เจ้าคะ”

“อีกสองวัน คงได้เวลาขึ้นเวียงฟ้าพ่อจะเดินทางล่วงหน้าไปรอที่ทางขึ้นก่อน หญิงจะตามไปหรือเปล่า”

“ไปเจ้าค่ะ หญิงไม่ได้ขึ้นเวียงฟ้ามานานแล้วเหมือนกัน”

“ดีมากลูกพ่อ ต่อไปหญิงต้องทำทุกอย่างแทนพ่อเข้าใจไหมลูก”

เจ้าหลวงถิรเดินไปตบบ่าของมธุรดาเบาๆ

“แล้วชายน้อยล่ะเจ้าคะ จะต้องไปด้วยกันหรือเปล่า”

“ไปสิ แม่ของเจ้าจะไปด้วย เราไปกันหมดนี่แหละ” เจ้าหลวงบอก

“หญิงขอตัวไปเตรียมของก่อนนะเจ้าคะท่านพ่อพรุ่งนี้เดินทางจะได้ไม่ฉุกละหุกเกินไป”

“อย่าลืมของโปรดขององค์เทพีนีรนะหญิงถ้าลืมท่านเคืองพวกเราแน่ๆ”

“เจ้าค่ะท่านพ่อ หญิงไม่ลืมแน่นอน” มธุรดารับคำ เธอปลีกตัวออกมา เพื่อไปตลาดหาซื้อของที่องค์เทพีนีรชอบและหาซื้อของบางอย่างให้กับนักบวชหญิงอาวุโสอีกสองท่าน

ถิรยืนมองเครื่องบรรณาการ หรือที่คนโมระเรียกสั้นๆ ง่ายๆ ว่าจิ้มก้องคำๆ นี้เป็นภาษาจีน ที่ถูกใช้แทนคำว่าส่งส่วย เพราะฟังดูแล้วไม่เหมาะไม่ควร

เวียงฟ้าเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ หากบอกว่าเอาส่วยไปให้ ดูจะกระไรอยู่เวียงฟ้าไม่เคยเอารัดเอาเปรียบโมระ ตั้งแต่เขาเป็นเจ้าหลวงเวียงฟ้าไม่เคยเรียกร้องอะไรจากเขา เขารู้ว่าเวียงฟ้ามีค่าใช้จ่ายสูง และสูงมากเวียงฟ้าส่งคนไปเรียนวิชาแขนงต่างๆ นอกโมระ และกลับมาทำงานในโมระในฐานะนักบวช

เงินส่วนใหญ่ที่เวียงฟ้าใช้ มาจากกิจการของเวียงฟ้าที่ส่งคนออกไปทุกประเทศ หรือบางทีมาจากเงินบริจาคที่ได้มาจากเหล่าอดีตเด็กน้อยที่เคยอยู่บนเวียงฟ้าเมื่อแต่งงานออกไปมักจะส่งเงินกลับมาให้เวียงฟ้าได้ใช้จ่ายในการส่งเด็กรุ่นหลังๆให้ได้เล่าเรียนดังที่ตนเคยได้รับ

จิ้มก้องเหล่านี้ ถึงจะไม่มีราคามากมายแต่เขาซึ่งเป็นผู้หนึ่งที่เวียงฟ้าเคยช่วยเหลือจึงอยากทดแทนบุญคุณที่เวียงฟ้าดีกับเขา วรัญชลีเคยบอกกับเขาเมื่อหลายสิบปีก่อนว่า

“เวียงฟ้าคือสิ่งสูงสุดในชีวิตของเราโมระจะเป็นตายร้ายดี ขึ้นอยู่กับเวียงฟ้าเท่านั้นชโวทัยไม่มีทางหลีกหนีกรรมที่ตัวเองก่อขึ้นได้หรอก สักวันเวียง-ฟ้าจะจัดการกับมันเองจำไว้นะอ้น ถ้าเราไม่อยู่ บอกเมจกาด้วยว่าต้องช่วยเหลือ

เวียงฟ้าให้สุดกำลัง”

“ครับนาย”ถิรจำได้ว่าเขารับคำเป็นมั่นเหมาะ เขาทำตามที่ได้รับปากกับวรัญชลีเอาไว้โดยไม่เคยบิดพลิ้วเลยสักครั้ง




Create Date : 23 พฤษภาคม 2556
Last Update : 23 พฤษภาคม 2556 19:07:53 น. 0 comments
Counter : 177 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

รันหณ์
Location :
ปทุมธานี Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





ฉันคือฉัน
ฉันรักเสียงเพลง
ฉันรักสายลม
ฉันรักท้องฟ้า
ฉันรักอิสระ
ฉันคนไร้ราก
ผิงดาวยามไร้เดือน

คืนนี้ถ้าเธอหนาว ร่วมผิงดาวบนท้องฟ้า
จากรักจากศรัทธา....ของเรา

เป็นอะไรก็ได้มิใช่หรือ
แค่เป็นคนดีก็คงเีพียงพอ
[Add รันหณ์'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.