It's not easy to be me
Group Blog
 
All blogs
 
มธุรดา yuri บทที่ ๖/๕

บทที่ ๖/๕


รัญชน์ทำตามที่แม่ของเธอบอก หลังจากที่กินข้าวเสร็จ เธอเข้าห้องพัก

ห้องพักของที่นี่มีขนาดกะทัดรัด เหมาะสำหรับการอยู่คนเดียวในห้องมีเตียงเล็กๆ และโต๊ะข้างเตียง วางอยู่ข้างๆ ประตูห้องน้ำ

ดังนั้น ถ้าเป็นคนตัวโตอีกนิด ห้องนี้อาจจะคับแคบไปสักหน่อย

ด้วยขนาดห้องไม่น่าจะเกินสี่คูณสี่เมตร เมื่อเข้าไปในห้องน้ำเธอเดาว่าห้องน้ำของห้องนี้คงใช้ผนังร่วมกับห้องน้ำของอีกห้องที่อยู่ติดกันแบบของบ้านจึงเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าเมื่อมองมาจากด้านนอก

สำหรับเธอ ห้องๆ นี้อยู่สบาย ไม่ร้อนจนเกินไปนักถึงจะมีพัดลมเพดานเพียงตัวเดียวก็ตาม

ถ้าจะให้เดา สำนักสงฆ์แห่งนี้คงปั่นไฟเอง เท่าที่เธอขับรถผ่านมาไม่มีเสาไฟฟ้าลากผ่านเข้ามายังบริเวณนี้

แต่ก็แปลก ถ้ามีเครื่องปั่นไฟ ทำไมไม่ได้ยินเสียงของมัน รัญชน์ไม่ได้

ใส่ใจกับเรื่องนี้มากมายนักอาบน้ำเสร็จรัญชน์ล้มตัวลงนอนเพื่อพักผ่อน หลังจากเหนื่อยล้าจากการขับรถมาทั้งวัน

“รัญชน์ๆๆ”เสียงบางอย่างเรียกให้รัญชน์ตื่นขึ้นจากการหลับ

“รัญชน์” เสียงๆ นั้นยังคงเรียกอยู่เนืองๆทำให้รัญชน์ต้องลุกขึ้นมาดูว่าใครเรียกเธอ

เธอเดินออกไปดูนอกห้อง พบกับความว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ แถวนั้น

รัญชน์ไม่ได้พูดอะไร เมื่อไม่เห็นมีใครเธอจึงเดินกลับเข้าห้องก่อนที่เธอจะเปิดประตู เสียงนั้นก็เรียกเธอซ้ำอีกครั้ง “รัญชน์”

รัญชน์หันกลับไปมอง ความมืดที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณบ้านที่เธออยู่ทำให้รัญชน์ไม่สามารถเห็นอะไรได้

เธอกำลังจะขยับปากถามว่าใคร มีเสียงแทรกขึ้นมาก่อน

“นอนไม่หลับหรือลูก”เสียงนั้นดังมาจากตรงที่มีแสงจากไฟฉายสว่างวาบและกำลังเดินมายังจุดที่รัญชน์ยืนอยู่

“ค่ะแม่”

“แม่บอกแล้วใช่ไหม ว่าอย่าออกมาเดินเพ่นพ่านตอนกลางคืน”

“แล้วแม่ล่ะคะ เดินมาทำอะไรดึกๆ ดื่นๆ”

“แม่เอาไฟฉายมาให้ เผื่อมีอะไรฉุกเฉิน เที่ยงคืนกว่าๆเราจะปิดเครื่องปั่นไฟ”

“ค่ะแม่”

“ร้อนไหมในห้อง”

“ไม่ค่ะ พัดลมเปิดอยู่เลยไม่ร้อน”

“ไปนั่งที่ศาลาปฏิบัติธรรมกับแม่ไหม”

“ดีเหมือนกันค่ะ สะดุ้งตื่นแล้วนอนไม่หลับ”

“ตามแม่มาลูก”

รัญชน์เดินตามแม่ของเธอไปติดๆหูของเธอยังได้ยินเสียงเรียกชื่อของเธออยู่ตลอดทางที่เดินตามแม่ไปยังศาลาปฏิบัติธรรม

“แม่คะ”

“ไม่ต้องพูดอะไร ตามแม่มาก็แล้วกัน”

“ค่ะแม่”

รัญชน์ๆๆ เสียงเรียกนั้นดังขึ้นทุกก้าวที่รัญชน์เดินไปยังศาลา

เมื่อรัญชน์เห็นพระประธานบนศาลานั้น เสียงเรียกสงบไปทำเอารัญชน์ขนลุกซู่

“ซวยแล้วตู โดนตั้งแต่คืนแรก”

พูดจบ รัญชน์รีบสาวเท้ายาวๆ เดินไปอยู่ข้างๆ แม่ของเธอและมองหน้าแม่เป็นเครื่องหมายคำถาม

“ขึ้นข้างบนก่อนลูก แล้วค่อยคุยกัน”

รัญชน์รู้แล้วว่า สิ่งที่เรียกเธอนั้นคืออะไร เธอรู้อีกว่าทำไมแม่ถึงได้บอกว่าอย่าออกมานอกที่พัก

เพราะสถานที่แห่งนี้ มีสิ่งที่ตาของคนมองไม่เห็นอยู่รายรอบ และสิ่งๆนั้น อาจจะเอาชีวิตของเธอไปตอนไหนก็ได้

แต่ตอนนี้ ขอวิ่งไม่คิดชีวิต ไปกราบพระเพื่อเป็นสิริมงคลกับตัวก่อนดีกว่าเผื่อเหลือเผื่อขาด จะได้กอดองค์พระ นอนหลับเสียให้รู้แล้วรู้รอดไป




Create Date : 23 พฤษภาคม 2556
Last Update : 23 พฤษภาคม 2556 19:01:08 น. 0 comments
Counter : 219 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

รันหณ์
Location :
ปทุมธานี Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





ฉันคือฉัน
ฉันรักเสียงเพลง
ฉันรักสายลม
ฉันรักท้องฟ้า
ฉันรักอิสระ
ฉันคนไร้ราก
ผิงดาวยามไร้เดือน

คืนนี้ถ้าเธอหนาว ร่วมผิงดาวบนท้องฟ้า
จากรักจากศรัทธา....ของเรา

เป็นอะไรก็ได้มิใช่หรือ
แค่เป็นคนดีก็คงเีพียงพอ
[Add รันหณ์'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.