It's not easy to be me
Group Blog
 
All blogs
 
มธุรดา yuri บทที่ ๗/๒

บทที่ ๗/๒

รัญชน์ค่อยๆ ขับรถออกจากสำนักสงฆ์แห่งนั้น เธอมุ่งหน้ากลับเมืองหลวง เพื่อเตรียมตัวเดินทางไปโมระ ในเช้าวันรุ่งขึ้น

หลังจากที่รถของเธอขับเข้าสู่ถนนลาดยาง ถนนเริ่มมีการจราจรพลุกพล่าน เธอเหลือบมองกระจกหลังเพื่อดูรถหลัง เพราะเธอกำลังจะแซงหากมีรถตามมาอาจเกิดอันตรายได้

สายตาของรัญชน์พบกับสิ่งๆ หนึ่งที่ทำให้รัญชน์ถึงกับตกใจ

“เฮ้ย...” รถเสียการทรงตัว ตกไปบนไหล่ทาง

แต่อยู่ๆ รถของเธอกลับมาวิ่งอยู่บนถนนได้อย่างไม่น่าเชื่อ

“นี่ๆ ขับดีๆ หน่อยไม่ได้หรือไงกัน ขับแบบนี้คนอื่นเขาหัวใจจะวายตาย

ไม่เข้าใจหรือไงพี่รัน” เสียงเล็กๆ ต่อว่าต่อขานรัญชน์อย่างเอาเป็นเอาตาย

“แม่...”

รัญชน์เรียกแม่ของเธอให้ช่วย เธอยังไม่กล้าพอที่จะต่อล้อต่อเถียงกับสิ่งที่นั่งอยู่ด้านหลังรถของเธอ

“นิลยา แกล้งพี่เขาทำไมกัน”

“หนูไม่ได้แกล้งอะไรสักหน่อยนะน้าบุษ หนูแค่เมื่อยเลยออกมานั่งเล่นบ้าง จะให้นอนอยู่แต่ในมาคีทั้งวันเห็นทีจะไม่ไหว เมื่อยๆ ไงไม่รู้” คนถูกปรามเริ่มตั้งท่าเถียง

“ผู้ใหญ่พูดหัดฟังๆ เอาไว้บ้าง เดี๋ยวพี่รันไม่พอใจ ไม่เอาเราไปเที่ยวด้วยจะว่าไง”

เมื่อบุษบงกตมาไม้นี้ นิลยาทำตัวสงบเสงี่ยมราวกับบนรถคันนั้นไม่มีเธอโดยสารมาด้วย


รัญชน์แวะร้านอาหารเพื่อให้แม่และตัวเธอมีอะไรรองท้องก่อนที่จะเดินทางต่อเธอเดินเข้าไปในนั้นและสั่งอาหาร

“กี่ที่ครับ”

“สองค่ะ”

“ผู้ใหญ่สองเด็กหนึ่ง”บริกรตอบเองเออเองเสร็จ ทำเอารัญชน์ถึงกับงงแต่เมื่อได้ยินเสียงของคนที่ไม่ยอมปรากฏร่างรัญชน์จึงเข้าใจ

“น้าบุษหนูขอส้มตำปูแซบๆ เด้อค่ะ ไก่ย่างหนึ่งตัวข้าวเหนียวไม่ต้อง”

“โหแม่ กินแบบนี้ล้มละลายกันเลยดีไหม” รัญชน์ชักจะหงุดหงิด เมื่อคนที่ติดสอยห้อยตามมาโดยที่เธอไม่ได้เชิญเริ่มออกลาย

“ก็ได้ๆ นี่ๆ ตามมา”นิลยาฉุดแขนของรัญชน์ให้เดินตามเธอไปที่แผงขายลอตเตอรี่

“เอาใบนี้หนึ่งใบ”นิลยาบอกรัญชน์ ชี้ให้รัญชน์หยิบลอตเตอรี่ใบนั้น

“เสียดายเงิน” รัญชน์ส่ายหน้า

“เอาน่า แล้วเย็นนี้จะเสียดายที่ซื้อใบเดียว เร็วๆเข้าสิ คนๆ นั้นเขาจะมาแล้ว เดี๋ยวเขาได้ไปนะ เห็นไหม เขามีเทวดามาด้วยสงสัยรวยอื้อเลยงวดนี้”

ว่าจบนิลยากำหนดจิตบังคับให้มือของรัญชน์หยิบลอตเตอรี่ในแผงนั้น

ออกมาหนึ่งใบแล้วเดินนำกลับไปยังโต๊ะในร้านอาหาร ที่อาหารเริ่มทยอยมาตามที่สั่งเอาไว้

“พาพี่เขาไปทำอะไร” บุษบงกตเอ่ยถาม

“พาไปรวยมาจ้าน้า”

“เล่นแปลกๆ”

“พี่เขาบ่นว่ากินเยอะเปลืองเงินหนูให้พี่เขารวยจะได้เลิกบ่นตอนหนูอยากกินบ้าง”นิลยาอธิบายถึง สาเหตุที่เธอให้รัญชน์ซื้อลอตเตอรี่ใบนั้น

“มันจะถูกรางวัลหรือไง”

รัญชน์หันไปถามคนที่กำลังกินไก่ทั้งตัวคนเดียวไม่แบ่งใคร

“ก็ใช่นะสิ นี่ไปตัดหน้าลุงคนนั้นมาหรอกนะถึงได้มาถ้าช้ากว่านี้ ลุงแกคงหัวใจวายตายที่จะถูกรางวัลหย่ายยักษ์หล่นทับตัว”

“ขนาดนั้นเลย”

“ถ้าไม่เชื่อ ถึงเมืองหลวงแล้วจะรู้” พูดจบไม่สนใจอะไรอีก ตั้งหน้าตั้งตากินสิ่งที่อยู่ตรงหน้าจนหมดและนั่งลูบพุงของตัวเอง แถมยังมีเสียงเรอออกมาจากปากน้อยๆ นั้นอีกด้วย

“เสียมารยาท” รัญชน์บ่น

“รู้หรือเปล่าสมัยก่อนโน้น....กินอิ่มแล้วต้องทำอย่างนี้ ไม่อย่างนั้นจะเสียน้ำใจคนเลี้ยงหมด”

“นั่นมันสมัยก่อนโน้น...สมัยนี้เขาไม่ทำกันมันเสียมารยาทบนโต๊ะอาหารเข้าใจไหม” รัญชน์ฉุนกึก กับสิ่งที่ไม่ใช่คนกำลังแสดงออกต่อหน้าเธอ

“เชื่อพี่เขาเถอะนิลยา มันเป็นมารยาทบนโต๊ะอาหารจริงๆ”

“ค่ะน้า หนูเชื่อน้าคนเดียวนะ ส่วนคนนั้น” นิลยาบุ้ยปากไปทางรัญชน์

“ไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด”

รัญชน์ส่ายหน้าเอือมระอากับพฤติกรรมแปลกประหลาดของนิลยาเธอยังไม่รู้เลยว่า หากต้องเดินทางไปโมระ และมีนิลยาติดสอยห้อยตามไปด้วยเธอจะปวดหัวอีกมากน้อยแต่ไหน

ที่แน่ๆ ในตอนนี้ ถ้าได้ยาพาราสักสองเม็ดคงจะดีไม่น้อย...

�นu ���X~� `N เสียงเรียกนั้นดังขึ้นทุกก้าวที่รัญชน์เดินไปยังศาลา

 

เมื่อรัญชน์เห็นพระประธานบนศาลานั้น เสียงเรียกสงบไปทำเอารัญชน์ขนลุกซู่

“ซวยแล้วตู โดนตั้งแต่คืนแรก”

พูดจบ รัญชน์รีบสาวเท้ายาวๆ เดินไปอยู่ข้างๆ แม่ของเธอและมองหน้าแม่เป็นเครื่องหมายคำถาม

“ขึ้นข้างบนก่อนลูก แล้วค่อยคุยกัน”

รัญชน์รู้แล้วว่า สิ่งที่เรียกเธอนั้นคืออะไร เธอรู้อีกว่าทำไมแม่ถึงได้บอกว่าอย่าออกมานอกที่พัก

เพราะสถานที่แห่งนี้ มีสิ่งที่ตาของคนมองไม่เห็นอยู่รายรอบ และสิ่งๆนั้น อาจจะเอาชีวิตของเธอไปตอนไหนก็ได้

แต่ตอนนี้ ขอวิ่งไม่คิดชีวิต ไปกราบพระเพื่อเป็นสิริมงคลกับตัวก่อนดีกว่าเผื่อเหลือเผื่อขาด จะได้กอดองค์พระ นอนหลับเสียให้รู้แล้วรู้รอดไป




Create Date : 23 พฤษภาคม 2556
Last Update : 23 พฤษภาคม 2556 19:04:30 น. 0 comments
Counter : 186 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

รันหณ์
Location :
ปทุมธานี Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





ฉันคือฉัน
ฉันรักเสียงเพลง
ฉันรักสายลม
ฉันรักท้องฟ้า
ฉันรักอิสระ
ฉันคนไร้ราก
ผิงดาวยามไร้เดือน

คืนนี้ถ้าเธอหนาว ร่วมผิงดาวบนท้องฟ้า
จากรักจากศรัทธา....ของเรา

เป็นอะไรก็ได้มิใช่หรือ
แค่เป็นคนดีก็คงเีพียงพอ
[Add รันหณ์'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.