It's not easy to be me
Group Blog
 
All blogs
 
มธุรดา yuri บทที่ ๖/๓

บทที่ ๖/๓


รัญชน์เป็นคนบอกให้หวานเลือกเช่าห้องเพียงห้องเดียวเธอให้เหตุผลกับหวานว่า เก็บเงินเอาไว้ทำอย่างอื่นดีกว่า

เธอเข้าใจว่าหวานคงไม่ค่อยจะมีเงินมากนักถึงจะเห็นการแต่งตัวของหวานออกแนวหวานสมชื่อก็ตามเถอะ ถ้าเป็นเพียงแค่คนของเจ้านางหวานอาจจะไม่มีเงินมากพอที่จะจ่ายค่าเช่าห้องพักถึงสองห้อง

หวานไม่ได้ว่าอะไร เธอยอมรับในความคิดของรัญชน์ คืนนั้นทั้งคู่หลับสนิท กว่าจะตื่นขึ้นมาอีกครั้งเกือบจะเที่ยงวัน

“หวานๆ”

รัญชน์เรียกคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงข้างๆ เตียงของเธอเบาๆ

“หือ มีอะไรหรือคะนม”เสียงคนหลับพูดอ้อแอ้

“หวานๆ ตื่นเถอะจะเที่ยงแล้ว”

รัญชน์ตัดสินใจเขย่าร่างใต้ผ้าห่มเพื่อให้ได้สติ

คนถูกเรียกสองครั้งลืมตาตื่นขึ้นมามอง ด้วยอาการงัวเงียเมื่อสายตาสามารถปรับแสงที่ส่องเข้าตาได้ มธุรดาจึงรีบลุกขึ้นนั่งบนเตียงของตน

“จะเที่ยงแล้วค่ะ คงต้องกลับกันแล้ว”

รัญชน์บอกเหตุผลที่เธอปลุกคนกำลังหลับสบายให้ตื่น

“ขอโทษทีค่ะ เมื่อคืนมันดึกมากไป ฉันเลยฟิวส์ขาดหลับเป็นตายเลย”

“นั่นสิ ฉันหลับเป็นตายเหมือนกันพอดีมีเสียงข้อความเข้ามาในโทรศัพท์เลยตกใจตื่น”

“คุณต้องรีบกลับกรุงเทพฯ หรือเปล่าคะ”

“นิดหน่อยค่ะ”

“ขอเวลานิดนะคะ ขอไปอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันก่อน”

“ค่ะเชิญตามสบาย”

รัญชน์รอไม่นาน หวานออกมาจากห้องน้ำ เป็นอันว่าการหนีเที่ยวของเธอทั้งสองคนคงจบลงเพียงเท่านี้

ทั้งสองต้องกลับไปรับความเป็นจริงที่ต้องรับผิดชอบรัญชน์หนักใจกับข้อความที่พัณณินส่งมาให้เธอเมื่อเช้า เธอคงต้องกลับไปสะสางงานที่เธอหนีมาและคงต้องยุ่งยากใจไปอีกหลายวัน

รัญชน์นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดขับรถด้วยความเร็วเพื่อเร่งให้ตัวเธอและรถคันเก่าๆของเธอไปถึงยังจุดหมายให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้

“เบาๆ หน่อยก็ได้ค่ะ รถจะพังเอา”

“ไม่พังหรอกค่ะ ถึงจะดูเก่า แต่เครื่องยังใช้งานได้ดี”

“คือฉันไม่ได้ห่วงแค่รถนะคะฉันห่วงว่าเราสองคนจะลงไปนอนข้างทางด้วยกันทั้งคู่”

รัญชน์ค่อยๆ ผ่อนคันเร่งและขับในความเร็วปกติเพื่อไม่ให้คนที่นั่งมาด้วยเกิดความกลัว

“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ ทำไมถึงได้รีบอย่างนี้”

“คานไม้ที่เราเอาขึ้นไปเมื่อวาน มันหักลงมาค่ะ”

“อ้าวเหรอคะ มีใครเป็นอะไรหรือเปล่า”

“ตอนนี้ยังไม่แน่ใจค่ะ เท่าที่รู้คือตัวบ้านเสียหายคงต้องรีบเร่งซ่อม”

“ทำไมถึงได้หักลงมาได้ แปลกจัง”หวานพึมพำกับตัวเองเบาๆ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งเสียงภาษาโมระไปกับโทรศัพท์ของเธอเอง

“แม่นมเกิดอะไรขึ้นที่คุ้ม ทำไมคานถึงได้หักลงมาได้”

“เจ้านางเจ้าขา หายไปไหนมาทั้งคืนเจ้าคะนมเป็นห่วงรู้ไหม”

“ตอบคำถามหญิงมาก่อนเกิดอะไรขึ้นทำไมเสาคานถึงได้ถล่มลงมา”

“ลวดที่เอาไปยึดไว้มันขาดเจ้าค่ะเครนที่ดึงเสารับแรงไม่ไหว แต่ไม่มีใครเป็นอะไรนะเจ้าคะ มีแค่ตัวบ้านเท่านั้นที่พังเสียหายโชคดีที่เราเอาของออกมาหมดแล้วเจ้านางไม่ต้องห่วงหรอกเจ้าค่ะเดี๋ยวนมจะบอกผู้รับเหมาให้รีบๆ ซ่อมให้เสร็จ”

“ไม่ต้อง เดี๋ยวหญิงจัดการเองหญิงจะไปที่คุ้มไม่ต้องส่งคนมารับ หญิงจะกลับที่พักเอง จะรอคุมงานจนกว่าจะเสร็จ”

“แต่พรุ่งนี้เจ้านางต้องเด็ดกลับโมระนะเจ้าคะ”

“รู้แล้วๆ ไม่ต้องเป็นห่วง แค่นี้นะนมหญิงรีบ” พูดจบมธุรดาวางสายหันกลับไปมองคนที่ตั้งหน้าตั้งตาขับรถกลับไปยังบ้านริมน้ำ

“โทรถามแล้วค่ะ ไม่มีใครเป็นอะไรส่วนตัวบ้านพังนิดหน่อย สั่งไม้มาเปลี่ยนให้แล้ว โครงหลังคาที่โดนทับคงต้องรื้อออกและทำใหม่ทั้งหมด”

“ค่ะ พอทราบ คุณนี่มีความรู้เรื่องบ้านเหมือนกันนะคะ”

“พอมีค่ะ เพราะเป็นแบบบ้านของโมระปกติคนโมระจะทำบ้านเอง พวกเราจะไปช่วยไสไม้ ตอกตะปู อะไรทำนองนั้น”

“เหรอคะ ดีจังไม่ต้องเสียเงินค่าจ้าง”

“พวกเราเป็นแบบนี้มานานแล้วค่ะและยังสืบทอดการกระทำเหล่านี้มาเรื่อยๆ บ้านไหนจะทำอะไร ไม่ต้องจ้างบางครั้งมีเงินไม่มีประโยชน์”

“จริงหรือคะ เป็นสังคมที่น่าอยู่จังเลยโมระของคุณ”

“ว่างๆ แวะไปเที่ยวสิคะ ถ้ามีโอกาส”

“หึๆ” รัญชน์หัวเราะในลำคอ

“ทำไมคะ ไม่ค่อยว่างหรือว่าไง”

“คุณเห็นนี่คะ นี่ขนาดฉันหนีเที่ยว งานยังตามมางอกถึงที่”

“นั่นสิเนอะ”การชวนสนทนาของทั้งคู่ยังคงมีไปเรื่อยๆ จนถึงจุดหมาย

รัญชน์เห็นความเสียหายของตัวบ้านแล้วใจชื้นขึ้นถึงจะเกิดความเสียหายบ้างแต่ก็ไม่มาก บ้านไม้มีข้อดีกว่าบ้านตึกตรงที่ถึงจะมีบางส่วนถล่มลงมา แต่สามารถที่จะแก้ไขได้ง่ายกว่า

“ดีกว่าที่คิดเอาไว้เยอะ”รัญชน์บอกกับหวานอย่างนั้น

“ฉันก็ว่าแบบนั้นค่ะ”

“คงต้องให้ช่างช่วยๆ กันรื้อไม้ด้านบนออกพรุ่งนี้ถึงจะลงมือทำงานใหม่ได้ เสียเวลานิดหน่อยแต่คงไม่ทำให้งานล่าช้า”

“ถึงจะช้าคงไม่เป็นอะไรมังคะงานนี้ไม่ได้เร่งอะไรสักหน่อย”

“ค่ะ ถึงงานไม่เร่งแต่ต้องรีบทำให้จบคนจ้างเขาจะได้ไม่เสียค่าใช้จ่ายมาก”

“เจ้านางรวยออกจะตายไป ต่อให้เสียเงินมากๆคงไม่ทำให้ขนหน้าแข้งท่านร่วง”

“ถึงจะเป็นอย่างนั้น แต่ทางเราต้องรับผิดชอบค่ะ”

“ถ้ามีผู้รับเหมาแบบคุณเยอะๆ ก็ดีสิคะส่วนมากจะเตะถ่วงเวลากันทั้งนั้น”

“สำหรับคนอื่นๆ ฉันไม่รู้ แต่สำหรับฉันไม่ชอบทำอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ ฉันมีอย่างอื่นให้ทำมากกว่าการรับงานเพียงแค่อย่างเดียว”

เสียงโทรศัพท์ของรัญชน์ดังขึ้น เธอจึงหยุดการสนทนาลง เพื่อพูดคุยกับคนที่โทรมา

“ขอโทษนะคะ ขอตัวสักครู่”

รัญชน์หันไปบอกกับหวาน จากนั้นจึงเดินเลี่ยงมาคุยโทรศัพท์

“ค่ะแม่ มีอะไรหรือเปล่าคะ รันโอนเงินไปให้แม่แล้วนะคะ”

“แม่ไม่ได้โทรมาเรื่องนั้นหรอกลูกแม่มีเรื่องจะขอร้องรันหน่อย”

“เรื่องอะไรคะแม่”

“แม่จะไปโมระไปหาเพื่อนเก่าที่เวียงฟ้ารันไปเป็นเพื่อนแม่ได้ไหมลูก”

“ขอสะสางงานให้เสร็จก่อนนะคะแม่ตอนนี้งานของรันยุ่งไปหมดเลย”

“อีกสักเดือนทันไหมลูก แม่ต้องรีบไป”

“รันจะพยายามค่ะแม่ แม่มีอะไรอีกหรือเปล่าคะ”

“ไม่มีแล้วจ๊ะ ทำงานของลูกต่อเถอะ”

“รักแม่นะคะ”

“แม่ก็รักลูกจ๊ะ”รัญชน์กดวางสายจากนั้นจึงเดินกลับไปหาหวานที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

“คุณต้องทำอะไรอีกคะ ที่ทำงานโทรมาอีกหรือเปล่า”

“เปล่าค่ะ แม่ฉันโทรมา ท่านบอกว่าอยากไปบ้านคุณ”

“หือ... บ้านฉันนี่นะ บ้านที่ไหนคะ โมระ หรือเมืองไทย”

“ค่ะ ท่านอยากไปโมระ ไปเวียงอะไรน้า ไม่แน่ใจ”

“เวียงฟ้า”

“ค่ะๆ นั่นแหละเวียงฟ้า ท่านบอกว่าอยากจะไปเวียงฟ้า”

“น่าแปลก ปกติไม่ค่อยอยากมีใครขึ้นไปบนนั้น”

คนฟังมีสีหน้าแปลกใจ โดยปกติมีเพียงคนโมระเท่านั้นที่รู้จักเวียงฟ้าไม่น่าจะมีใครที่ไหนจะอยากไปเวียงฟ้า

นอกจากพวกที่ศรัทธาในเวียงฟ้าจนล้นออกมานอกอกเท่านั้น

“ท่านว่าจะไปหาเพื่อนเก่า”

“เพื่อน...”

“ค่ะ เพื่อนท่านอยู่ที่นั่น”

“แม่ของคุณเป็นคนโมระหรือคะ”

“เปล่าค่ะ ท่านเป็นคนไทยแต่อาจจะเคยมีเพื่อนเป็นคนโมระเหมือนๆ ที่ฉันเป็นเพื่อนกับคุณก็ได้”

“โมระยินดีต้อนรับล่วงหน้าค่ะ”

“ถ้าฉันเคลียร์งานจบ เราคงได้พบกันที่โมระ”

“ถ้าสบโอกาสฉันจะพบคุณที่โมระค่ะ”

“แล้วฉันจะติดต่อคุณได้ที่ไหนคะ”

“ไปที่คุ้มเจ้าหลวงสิคะ ฉันอยู่ที่นั่น ถามหาหวานทุกคนรู้จักฉันทั้งนั้น”

“มีชื่อเสียงใช่เล่นนะคุณ”

“บอกแล้วไงคะว่าฉันเป็นเหมือนเงาของเจ้านางคนในคุ้มต้องรู้จักฉันเป็นธรรมดา”

“ค่ะ หวังว่าเราคงจะได้พบกัน แต่ตอนนี้ฉันขอไปคุมคนงานรื้อกองไม้

ออกก่อนนะคะจะได้เสร็จเร็วๆ เจ้าของบ้านจะได้สบายใจ”

“ค่ะเชิญตามสบายเดี๋ยวฉันจะให้คนของคุ้มไปช่วยคุณด้วยอีกแรง”

“ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ”รัญชน์ส่งยิ้มแห่งความเป็นมิตรให้กับหญิงที่อายุน้อยกว่าจากนั้นทั้งคู่ก็ต่างแยกย้ายกันทำงาน

พรุ่งนี้คงไม่มีหวานมาคอยส่องดูพฤติกรรมในการทำงานของเธอคงเหมือนอะไรบางอย่างขาดหายไปจากชีวิต





Create Date : 23 พฤษภาคม 2556
Last Update : 23 พฤษภาคม 2556 18:58:07 น. 0 comments
Counter : 172 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

รันหณ์
Location :
ปทุมธานี Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





ฉันคือฉัน
ฉันรักเสียงเพลง
ฉันรักสายลม
ฉันรักท้องฟ้า
ฉันรักอิสระ
ฉันคนไร้ราก
ผิงดาวยามไร้เดือน

คืนนี้ถ้าเธอหนาว ร่วมผิงดาวบนท้องฟ้า
จากรักจากศรัทธา....ของเรา

เป็นอะไรก็ได้มิใช่หรือ
แค่เป็นคนดีก็คงเีพียงพอ
[Add รันหณ์'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.