All Blog
กรรมสิทธิ์หัวใจ ตอนที่ ๑๕
ตอนที่ ๑๕

หทัยรักลอบยิ้มมุมปากอย่างสาแก่ใจเมื่อเห็นว่าเด็กสาวตรงหน้าทำได้แค่ก้มหน้านิ่ง

สาวสวยใช้เวลาไม่เกินเสี้ยวอึดใจในการปรับโหมดกลับไปเป็นยิ้มหวานเมื่อหันไปทางพีรพัฒน์อีกครั้ง

“ตกลงตามนี้ได้ไหมคะพี เดี๋ยวบ่ายนี้รักขออนุญาตพาเด็กในปกครองของพีไปเลือกซื้อเสื้อผ้าใหม่สักหน่อย
จะขัดข้องหรือเปล่าล่ะคะ”

“ไม่” ชายหนุ่มรีบตอบปฏิเสธ
“ผมจะขัดข้องได้ยังไง ที่จริงที่เคยขอไว้ว่าอยากให้รักช่วยดูแลเขาก็มีเรื่องนี้อยู่ด้วย
ผมไม่เคยมีน้องสาวหรืออะไรน่ะนะ ไม่รู้หรอกว่าเด็กผู้หญิงเดี๋ยวนี้เขาแต่งตัวกันยังไง
ถ้าได้คุณช่วยอย่างนี้ก็ดีมากๆเลย ขอบคุณคุณมากนะรัก”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไม่ต้องขอบคุณรักหรอก”
หทัยรักบอก ใบหน้าสวยเชิดขึ้นนิดๆก่อนที่ยิ้มหวานจะกลับไปแต้มมุมปากอีกครั้ง

“ไม่ต้องห่วงนะคะ รับรองว่ารักจะ ‘ดูแล’ วริณสิตาดีสุดๆเลย วางใจได้”
..........

พีรพัฒน์ละสายตาและปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าทันทีที่รู้สึกว่าสมาธิตัวเองเริ่มจะหลุด
ชายหนุ่มหลับตาขณะใช้หัวแม่มือกับนิ้วชี้นวดใต้หัวคิ้วตัวเองคลายความตึงเครียด

ปกติเขาก็เป็นคนสมาธิดี แต่ก็คงมีข้อแม้ว่าต้องเป็นงานที่ชอบ
สนใจหรือถนัดด้วยเท่านั้น
เพราะงั้นเมื่อต้องเจอเอกสารโครงการสร้างอาคารชุดริมชายหาดที่มีวงเงินเกี่ยวข้องเป็นร้อยๆล้านเช่นที่กำลังเจออยู่นี่
ความไม่คุ้น ไม่ชิน และไม่เข้าใจก็ทำให้สมาธิเขาหลุดได้ง่ายๆเช่นกัน

พีรพัฒน์ตัดสินใจยื่นมือไปกดอินเตอร์คอม

“คุณรุ่งรวีครับ รบกวนช่วยต่อสายห้องคุณหทัยรักให้ผมหน่อย”
“ค่ะ ท่านประธาน”

ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจออกมายาวๆเมื่อตัดสินใจว่าควรหาคนช่วย
พีรพัฒน์กลับไปเปิดแฟ้มเอกสารอีกครั้งระหว่างรอให้คุณรุ่งรวีเลขาณุการิณีสาวใหญ่ของเขาต่อสายถึงห้องทำงานหทัยรักให้
ทว่าอึดใจ สายโทรศัพท์ที่ถูกต่อเข้ามากลับกลายเป็นเสียงของเลขาเขาเอง

“ประทานโทษค่ะท่าน” เสียงรุ่งรวีกล่าวอย่างสุภาพ
“คุณอิงอรเลขาของคุณหทัยรักแจ้งว่าคุณหทัยรักเธอออกไปข้างนอกและยังไม่กลับเข้ามาเลยค่ะ”

“อ้าว ไม่อยู่หรือ” เขาร้องเบาๆ
เหลือบตามองนาฬิกาบนผนังก็พบว่าเป็นเวลาบ่ายโมงกว่าๆเกือบจะสี่สิบห้าแล้ว
ชายหนุ่มหรี่ตาลงมาอย่างครุ่นคิด

จริงสิ หทัยรักบอกว่าจะรับวริณสิตาไปซื้อเสื้อผ้าช่วงบ่ายนี่

“อืม...ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมากนะครับคุณรุ่ง”
แล้วพีรพัฒน์ก็ตัดบทสนทนากับเลขาส่วนตัวเพียงเท่านั้น
ก่อนจะหันกลับมาพยายามทำความเข้าใจกับโครงการอาคารชุดสุดหรูชายทะเลที่มีวงเงินงบประมาณหลายร้อยล้านอีกครั้ง

แต่มันไม่ง่ายเลย

ท้ายสุดแล้วพีรพัฒน์ก็ยอมแพ้เมื่อรู้ตัวดีว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่จะจมอยู่กับกองเอกสารที่เขาไม่สันทัดโดยไม่มีคนช่วยอย่างนี้

ชายหนุ่มปิดแฟ้มลงอีกครั้งก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา
นาทีนี้เขาก็อยากรู้สักหน่อยว่าเด็กคนนั้นจะเป็นอย่างไร แต่แทนที่จะกดโทร.ออกหาหทัยรัก พีรพัฒน์กลับนึกชั่งใจ

โทร.เข้าไปที่บ้านก่อนคงจะดีกว่า
เพราะนี่ไม่เกี่ยวกับเรื่องงาน ที่สำคัญเขาไม่อยากให้หทัยรักคิดว่าเขาโทร.ไปเช็ค

พีรพัฒน์จึงโทรศัพท์เข้าไปที่บ้านสุริยะธาดา
และรอสัญญาณแค่ไม่เกินอึดใจนางบัวศรีก็รับสาย

“สวัสดีค่ะ บ้านสุริยะธาดาค่ะ”
“ผมเองนะป้าบัวศรี พีรพัฒน์”
“อ่า...ค่ะ คุณพี”
“คุณหทัยรักเขามารับวริณสิตาออกไปแล้วใช่ไหม”
“ค่ะ ใช่ค่ะ เพิ่งออกไปเมื่อตะกี้นี้เองล่ะค่ะ แต่ว่า...เอ่อ...คุณพีคะ”

คนถูกเรียกได้แต่เลิกคิ้วขึ้นมาเมื่อปลายสายทำเสียงอย่างกับว่าต้องการอะไรบางอย่าง

“อ่า...คือ...คือป้าอยากจะถาม ว่าคุณพีพอทราบมั้ยล่ะคะว่าคุณหทัยรักเธอพาเจ้าจิ๊บมันกลับมากี่โมงคะ”

“ผมไม่รู้หรอก” พีรพัฒน์บอก “คุณหทัยรักเขาก็ไม่ได้บอกผมเหมือนกัน ทำไมรึ มีอะไรหรือเปล่า”

ชายหนุ่มได้ยินเสียงนางบัวศรีผ่อนลมหายใจออกมาแผ่วๆ

“เฮ้อ! คือป้าเป็นห่วงเจ้าจิ๊บมันอยู่หน่อยๆน่ะค่ะ เพราะตอนคุณรักเธอมาก็เจียนบ่ายโมง เจ้าจิ๊บมันเพิ่งจะกินข้าวเที่ยงกับป้าไปได้หน่อยเดียว หยูกยาหลังอาหารอะไรของมันก็ยังไม่ได้ทาน ป้าเลยอดนึกเป็นห่วงมันไม่ได้น่ะค่ะ”

“อืม” ชายหนุ่มส่งเสียงรับรู้ “เดี๋ยวผมจะลองโทร.ถามดูให้ ป้าไม่ต้องเป็นห่วง”

แม้บอกไปด้วยกระแสเสียงและทีท่านิ่งๆเช่นนั้นแต่ใจของพีรพัฒน์กลับไม่สงบเลย
ทันทีที่วางสายเขาก็ได้แต่นึกต่อว่าตัวเอง
ที่เมื่อเช้าอนุญาตให้หทัยรักพาวริณสิตาออกไปโดยลืมนึกถึงไปสนิทใจว่าวริณสิตาจะยังมีไข้ไม่สบายอยู่หรือเปล่า

ยิ่งคิดพีรพัฒน์ก็ยิ่งนึกเป็นห่วง

เพราะเขาแน่ใจได้เลยว่าลักษณะนิสัยอย่างวริณสิตา เจ็บไข้ไม่สบายอะไรไม่มีทางปริปากบอกใครแน่

นาทีนี้ความเป็นห่วงเลยมีมากเสียจนเขาไม่คิดแค่จะโทร.ถามไถ่ตามที่บอกนางบัวศรีไปเสียแล้ว
เขาต้องตามไปดูให้สบายใจว่าอาการป่วยไข้ของเด็กคนนั้นจะไม่ทรุดลงไปเพราะความเลินเล่อไม่ใส่ใจของเขา

พีรพัฒน์เอื้อมมือไปกดอินเตอร์คอมอีกครั้ง

“คุณรุ่งครับ บ่ายนี้ผมไม่มีนัดคุยงานอะไรอีกแล้วใช่มั้ยครับ”
“ค่ะ ไม่มีค่ะท่าน”
“ขอบคุณ”

ทันทีที่รู้ว่าเขาไม่มีงานอะไรสำคัญตลอดช่วงบ่ายแล้วพีรพัฒน์ก็ผุดลุกจากโต๊ะทำงานทันที
ชายหนุ่มหยิบมือถือออกมา แม้ไม่ค่อยอยากโทร.นักแต่พีรพัฒน์ก็ไม่มีทางเลือก
เขาไม่รู้และนึกไม่ออกเลยว่าหทัยรักชอบไปซื้อเสื้อผ้าที่ไหนบ้าง
แต่ยังไม่ทันที่พีรพัฒน์จะได้กดโทร.หาหทัยรัก มือถือเขาก็มีสายเรียกเข้ามาเสียก่อน

และชื่อ ‘ซ้ง’ ที่ปรากฏหราก็ทำให้ชายหนุ่มคลี่ยิ้มออกมาได้

ถ้าอยากรู้ว่าหทัยรักมีรสนิยมชอบไปชอปปิงที่ไหน คนที่แอบปลื้มสาวสวยคนนั้นมาตั้งแต่สมัยอยู่มหาวิทยาลัยอย่างสมศักดิ์ ก็คงช่วยเขาได้แน่นอน


หทัยรักได้แต่นึกหงุดหงิดใจเมื่อท้ายสุดแล้ว
ก็ต้องเลี้ยวรถสปอร์ตสีดำเข้าอาคารจอดรถของห้างสรรพสินค้าสุดหรูชื่อดังย่านใจกลางกรุงเทพฯ

และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่หทัยรักรู้สึกว่าการเป็นสาวไฮโซนั้นมันเป็นข้อเสีย

“เอ้า! ลงไปได้แล้ว” หทัยรักสั่ง
ก่อนจะผลักประตูรถฝั่งตนเองออกไปค่อนข้างแรง
สาวสวยวาดลงเท้าเหยียบพื้นก่อนจะออกไปยืนเต็มความสูงอยู่ด้านนอกแล้วดันประตูปิดกลับ
เฉกเช่นเดียวกับเด็กสาวอีกคนที่ออกไปยืนอยู่อีกฟากด้วยท่าทางกล้าๆเกรงๆ

“ร้านเสื้ออยู่ข้างใน” หทัยรักบอก
น้ำเสียงออกกระด้างนิดๆอย่างช่วยไม่ได้
ก็มันแย่เพราะคนรวยๆระดับเธอน่ะไม่เคยลงไปใช้จ่ายอะไรในสถานที่ของชนชั้นระดับล่าง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องสำคัญอย่างเสื้อผ้า

ถ้าเป็นชุดราตรี ชุดทำงาน เธอก็มักใช้บริการของห้องเสื้อหรูชื่อดังทั้งของไทยมาตัดให้อย่างจำเพาะ
หรือถ้าเป็นชุดอะไรเผินๆที่ใส่แค่หนึ่งครั้งแล้วโล๊ะ เธอก็มีบ้างที่จะแล้วซื้อแบรนด์เนมตามห้าง
แต่แน่นอนว่าก็ต้องเป็นห้างระดับหรูเลิศเท่านั้นเธอถึงจะไป

หึ! แล้ววันนี้ล่ะเป็นอย่างไร ดันไปรับอาสาหาเสื้อให้ยายเด็กนี่ นาทีนี้ก็เลยนึกไม่ออกว่าตัวเองจะไปซื้อถูกๆบ้านๆที่ไหน

แย่ที่สุด!

“เดี๋ยวพอเข้าไปแล้ว ให้เดินตามหลัง อย่าได้ขึ้นมาเดินคู่กับฉันเด็ดขาด เข้าใจมั้ย”
หทัยรักออกคำสั่งอีก แต่สาวน้อยที่อยู่ฟากตรงข้ามนั้นยังงงๆและไม่รู้เรื่องอะไรก็ได้แต่พยักหน้าน้อยๆอย่างไม่มั่นใจเช่นเคย
อากัปกิริยาเช่นนั้นทำให้หทัยรักต้องเหลือกตาขึ้นฟ้าด้วยความรู้สึกสุดเซ็งก่อนจะกระแทกลมหายใจออกไปโดยไม่คิดจะปิดบัง

สาวสวยเริ่มก้าวเท้ายาวๆเพื่อจะเข้าด้านในของห้าง แต่ว่า...

“อ๊าย!”
หทัยรักต้องร้องออกมาเมื่อหันไปเจอว่าวริณสิตายังยืนงงๆอยู่ข้างรถไม่กระดิกไปไหน
หญิงสาวนึกบริภาษตัวเองอยู่ในใจ

หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆที่อยากจะรักษาภาพลักษณ์ด้วยการแสดงความใจดีกับนังเด็กบ้านนอกโง่เง่านี่ ไม่เกินวันนี้สุขภาพจิตเธอคงต้องเสื่อมแน่!

“นี่! ตามฉันมาสิ ยืนทื่ออยู่ได้!”

เมื่อโดนว่าวริณสิตาก็รีบตอบ ‘ค่ะ’ ตะกุตะกักแล้วรีบก้าวถี่ๆไปหา
หทัยรักกระแทกลมหายใจด้วยท่าทีเบื่อหน่ายก่อนจะหมุนตัวก้าวยาวๆเข้าไปด้านในของห้างโดยไม่หันไปสนใจเด็กสาวอีก

หทัยรักเลือกเข้าร้านเสื้อร้านหนึ่งที่เป็นเสื้อผ้าแนวใส่สบายสีสันสดใส

“ไปหาชุดอะไรสักชุดสองชุดที่พอใช้ได้ให้เด็กนี่หน่อยสิ” สวาสวยออกคำสั่งกับพนักงานขายประจำร้านด้วยท่าทางไม่ใคร่จะสนใจนัก
และหลังจากที่พนักงานพา ‘เด็กนี่’ เข้าไปด้านในของร้านแล้ว
หทัยรักก็เดินดูบรรดาเสื้อผ้าในร้านบ้างเพื่อแก้เซ็ง

ดีไซน์พวกนี้ก็ออกแนวแฟชั่นจ๋าสำหรับวัยรุ่น
หญิงสาวกวาดตามองทุกอย่าง
ทั้งเสื้อยืดแขนสั้น กระโปรง กางเกงขาสั้นที่อยู่บนชั้นวาง ราวแขวนและโดยเฉพาะอย่างยิ่ง...

บนหุ่นโชว์

เห็นแล้วก็ได้แต่หรี่ตา

ของชั้นดี อย่างไรมันก็ดูดี แล้วอย่างนี้ยายเด็กนั่น...

หึ!

หทัยรักส่ายหน้าอยู่ขวับๆ

เธอนี่มันคิดมากเสียจริงๆ ถึงเสื้อผ้าจะดูดี แต่ถ้าคนใส่ไม่ได้ดูดีตามเสื้อผ้า ก็คงไม่น่าห่วงล่ะ ยายเด็กหน้าบ้านๆตัวดำเป็นเหนี่ยงนั่นไม่มีทางใส่แล้วดูมีสกุลรุนชาติขึ้นมาหรอก!

นึกแล้วก็อดจะหัวเราะนิดๆไม่ได้
สาวสวยจึงเลือกดูเสื้อผ้าภายในร้านต่อไปอย่างสบายใจจนกระทั่ง...

“คุณคะ”

เสียงพนักงานขายประจำร้านเอ่ยเรียกหทัยรักจากด้านหลัง

“ไม่ทราบว่าชุดนี้เป็นอย่างไรบ้าง เหมาะกับน้องคนนี้หรือเปล่าคะ”

สาวสวยแขวนคาร์ดิแกนสีชมพูอ่อนกลับเข้าราวด้วยทีท่าคล้ายเบื่อหน่าย
ก่อนจะหันไปทางพนักงานขายที่เป็นต้นเสียง เพียงเพื่อจะได้เห็นว่า...
.............





Free TextEditor



Create Date : 20 เมษายน 2553
Last Update : 20 เมษายน 2553 14:16:51 น.
Counter : 1483 Pageviews.

5 comments
  
ลุ้นงะมาต่อเร็วเร็วนะ
โดย: bee IP: 61.7.167.51 วันที่: 20 เมษายน 2553 เวลา:17:58:25 น.
  
Oh! no too short ka.
โดย: O IP: 86.17.189.29 วันที่: 20 เมษายน 2553 เวลา:18:06:13 น.
  
ท่าทางเอาเรื่องนะคุณรักเนี๊ยะ...

เจ้าจิ๊บ สู้ ๆ
โดย: jee IP: 112.142.1.12 วันที่: 23 เมษายน 2553 เวลา:18:45:15 น.
  
ชอบเรื่องนี้จัง!! พระเอกดูเหมือนเริ่มชอบแล้ว อิอิ
โดย: ปาน IP: 77.187.11.58 วันที่: 27 กันยายน 2554 เวลา:1:13:21 น.
  
เสื้อผ้าแค่เปลือกนอก
โดย: fon IP: 49.48.110.65 วันที่: 20 ตุลาคม 2554 เวลา:23:24:31 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

parinnada
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 14 คน [?]



แนะนำตัว
New Comments