ลมหายใจของใบไม้
Group Blog
 
 
มกราคม 2553
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
29 มกราคม 2553
 
All Blogs
 



แค่คิดถึงคุณก็..อุ่นใจ

กลับจากสัมมนาครั้งล่าสุดขับรถกลับตามลำพัง

ไม่มีเวลาสอดส่ายสายตาตามส่วนสัดป่าไม้เหมือนเคย
ฉันวันนี้ขยาดกับการขับรถยามค่ำคืน
บนเส้นทางนั้นเงียบเหงา อย่าว่าแต่รถจะให้แซงเลย
แม้แต่สวนทางมาในระยะสามสิบกิโลเมครนั้นยังไม่ปรากฏ
ในความเร็วร้อยสี่สิบบนถนนว่างเปล่า ฉันเจออะไรเข้าแล้ว!!

เข้าโค้งสุดท้ายก่อนออกทางตรงฉันพบร่องรอยถลากไถลกว่าสิบเมตร
รถขนอะไรก็ไม่ทันดูดี พลิกคว่ำอยู่กลางถนน
ดูท่าจะชนกับอะไรอีกคันเพราะมีรอยซับซ้อนกระจัดกระจายไปข้างทาง
ร่วงไปข้างล่างหรือเปล่า แต่คนที่เหยียดยาวอยู่บนพื้นนั่นทำฉันผวา


หลานชายคนหนึ่งที่เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อนกับอุบัติเหตุ
ในสภาพที่กัดฟันแน่นทิ้งร่องรอยความเจ็บปวดไว้จนสุดท้ายของชีวิต
ภาพผู้เป็นแม่ที่ร่ำไห้ "ถ้าถึงโรงพยาบาลเร็วกว่านี้คงไม่ตาย"
ฉันคิดถึงคนหลายคนที่รอเขาอยู่


แต่ฉันมาคนเดียว ฉันจะทำอย่างไร?
ให้ฉันอุ้มเขาใส่รถหรอ..ยากอยู่..ไม่รู้ว่ายังหายใจไหม
แล้วนึกไปว่าเกิดเขาเป็นอะไรไปจริงระหว่างทาง
ใครจะมายืนยันว่าฉันเป็นแค่พลเมืองดี
มองไปทางไหนก็มีแต่ป่า แล้วเกิดไอ้ที่เห็นมันแค่จัดฉากล่ะ..
ยิ่งดวงไม่ค่อยดีอยู่ คิดเอาเถอะนั่งทำงานอยู่ดีดี ยังถูกสอยไปตอกหน้าแง..


ฉันคว้าโทรศัพท์ มีสัญญานแฮะ ไม่โชคร้ายเกินไป
ฉันกด 191 รับไหม? จะมีคนรับไหม ?
ได้ยินว่า 191 โดนหลอกจนไม่ค่อยจะรับแจ้งเหตุ
ไม่รู้เหมือนกันว่าสายตรงเข้าหน่วยไหน เพราะพื้นที่นี้คาบเกี่ยวสองพื้นที่
เอาน่ะ ณ เวลานี้ ฉันได้ทำหน้าที่พลเมืองดีแล้ว


ผิดคาด..กดปุ๊บก็รับปั๊บ ตกใจเตรียมคำพูดไม่ทัน!
ฉันแจ้งเหตุ อย่างน้อยส่งต่อหน่วยฉุกเฉินที่ใกล้ที่สุดก็ยังดี
แต่คำถามแรกฉันก็รู้ผลแล้ว..เธอไม่มาหรอก..
"รถอะไรกับรถอะไรครับ?"
นี่ถ้าฉันบอกว่ารถผู้สื่อข่าวกับรถตำรวจเธอจะรีบแจ้นมาเลยไหม?


เห็นปิคอัพวิ่งไล่ตามกันมาจากเขาลูกโน้นฉันโล่งใจ
รอดแล้ว..(หรือเปล่า)..หวังให้รถที่มาทีหลังเป็นพลเมืองดี

มองผ่านกระจกหลังเห็นคนที่เมื่อครู่เหยียดยาวอยู่ค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นน่ั่ง


ฉันเข้าใจดีถึงการเลือกปฏิบัติ ก็ระบบมันเป็นอย่างนี้
จะเอาขวัญ กำลังใจที่ไหนให้คนดีเสียสละเพื่อคนอื่น
ลำพังปากท้องตัวเองและครอบครัวก็ดิ้นรนกันสุดฤทธฺ์สุดเดช

ในความเงียบของคนสีกากีที่นี่ ใช่ว่าไม่มีความเคลื่อนไหว


ฉันเห็นตำรวจนอกเครื่องแบบอยู่ที่นั่นที่นี่ มีด่านตรวจตามเทศกาล

ในชั่วโมงเร่งรัดเห็นตำรวจจราจรปฏิบัติหน้าที่อย่างแข็งขัน
วันที่ที่ราชนาวีนำดุริยางค์มารณรงค์ต่อต้านยาเสพติด เหตุการณ์สงบ
ไม่มีวัยรุ่นวุ่นวายตีกันอย่างที่ฉันวิตกกังวล

คืนนั้นเหมือนฉันไม่เห็นวัยรุ่นเลย เงียบจนผิดสังเกต
ทั้งๆที่เป็นงานโชว์ของกลุ่มเด็กมัธยมในพื้นที่
เป็นเพราะประชาสัมพันธ์ไม่ทั่วถึง , เพราะวัยรุ่นไม่สนใจออเคสตา
หรือเพราะรถตรวจการณ์ตราโล่ห์ 4-5 คันที่กรายผ่านไปนั่นเล่า


เมื่อฉันมาที่นี่ใหม่ๆ ฉันเคยเห็นตอนเช้ามืดมีหน่วยฝึกออกมาวิ่ง
เพลงมาร์ชพิทักษ์สันติราษฎร์กระหึ่มถนนสี่เลน
เป็นความรู้สึกที่ดีมาก อยากให้มีบรรยากาศอย่างนั้นในทุกพื้นที่

ในยุคข้าวยากหมากแพงอย่างนี้ คนทำมาหากินระวังตัวกันแจ


แต่ฉันกลับไม่กลัวอะไรสักอย่าง บนพื้นที่นี้ไม่มีอะไรน่ากลัว
ในทุกวันที่ฉันทำงานได้มองเห็นวีโก้ตราโล่ห์กรายผ่าน
บางวันก็เห็นทั้งไปขากลับ จนจำเสียงรถได้แล้ว
วันไหนไม่เห็นรู้สึกเหงา แต่รู้ว่าอยู่แถวนี้แหล่ะไม่ไปไหน
ที่ทำงานของฉันติดเส้นทางสายที่ปลายทางติดสถานีตำรวจ
ใครจะย้ายสถานีตำรวจได้ก็ให้รู้ไป

โรงพักไม่เคยร้างผู้คน คิดได้อย่างนี้ฉันสบายใจจัง

แค่ได้คิดถึงคุณ..ก็อุ่นใจแล้ว.

 









"What we see depends mainly on what we look for."
- - J.Lubbock - -
สิ่งที่เราเห็นจะเป็นเช่นไรขึ้นอยู่กับว่าเรามองหาอะไร





Create Date : 29 มกราคม 2553
Last Update : 29 มกราคม 2553 0:02:44 น. 0 comments
Counter : 448 Pageviews.

Peakroong
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 41 คน [?]





"หากต้องตัดสินใครสักคน

เริ่มจาก "ทำไม"คงจะดีกว่า"อย่างไร"

เพราะสิ่งที่มองเห็นไม่แน่ว่ามีอยู่จริง

สิ่งที่มองไม่เห็นใช่ว่าไม่มี

สิ่งที่คิดว่าใช่อาจไม่ใช่

สิ่งที่ไม่คิดว่าใช่สำหรับคุณ

มันอาจใช่เลยสำหรับใครอีกคน"


"
๐ ให้ลมหายใจของใบไม้เป็นบันทึกคนกล่อง
คำเขียนของคนล้มลุกคลุกคลาน
แต่ยังมีลมหายใจเป็นของตัวเอง
แม้ไม่ใช่ทุกอย่างที่มีหากเป็นทุกอย่างที่เป็น
เก็บความว่างเปล่าไว้เติมเต็ม..

๐ ขอบคุณตัวละครทุกตัว
ทั้งที่มีอยู่จริงและที่ไม่มีตัวตน
ขอบคุณวันเวลา-ครูบา-อาจารย์
ที่สอนให้เก็บเกี่ยว ฝึกให้คิด สอนให้เขียน

๐ ขอบคุณเพื่อนเพื่อนชาวไซเบอร์
ที่กรุยทางให้สร้างสรรรค์บล็อคได้เท่าใจ
ขอบคุณทุกภาพงดงามจากบล็อกน้องญามี่ขอบคุณ https://www.thaipoem.com
ที่ให้เพลงประกอบเป็นอมตะนิรันดร์กาล

๐ ขอบคุณความเป็นเธอ..
ที่ส่งผ่านการ"ให้"มาเสมอฝัน
ขอบคุณความเป็นฉัน..
คนเกี่ยวประสบการณ์ระหว่างวันมาถักทอ


'ปีฆรุ้ง
27 มกราคม 2553


Friends' blogs
[Add Peakroong's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.