ลมหายใจของใบไม้
Group Blog
 
 
มกราคม 2553
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
28 มกราคม 2553
 
All Blogs
 



อหังการ์ไส้เมี่ยง

อีกครั้งที่กลับเข้าที่พักอย่างงุนงง

ใครส่งหน่วยเฉพาะกิจมาคุ้มครองฉันล่ะเนี่ย !!!

(พักหลังๆนี่ชักจะมีอะไรแปลกๆมาแวดเวียนชีวิตฉันอยู่เนืองเนือง)

เอ..นายกรัฐมนตรีสมัยหน้านู๊นนน จะมีหน้าตาอย่างฉันหรือไร

หรือมีใครบางคนมาจัดการกับชีวิตของฉันจริงๆ

บอกใบ้ให้หน่อยซี สัญญาว่าจะตามหาจนเจอ คิคิ


เลี้ยวเข้าช่องจอดไม่สะดวกเหมือนเคย หงุดเงี้ยว

ก้ะ CIVIC ของฉันมันไม่ใช่สามล้อแดง วงเลี้ยวมันจำกัดหนิ

เดินหน้าถอยหลังอยู่นานเสี่ยงกับเสาเล็กเล็กของเต๊นท์กองกำลังที่ยังไม่รู้สังกัด

จอดรถเข้าช่องได้ก็ใช้สายตาถามพอได้คำตอบสังเขป

ตำรวจท้องที่ร่วมมือกับเทศบาลตั้งจุดตรวจเพื่อ "ต้านยาเสพติดและรักษาความสงบเรียบร้อย"

เออดีแห่ะ..โมเมเอาว่ามาอารักขา VIP (...)


มันปรามพฤติกรรมนอกรีตของวัยรุ่นได้ชั่วขณะ

แต่อีกหนึ่งความคิดที่แวดเข้ามาในสมอง

คืนก่อนที่มีเสียงปืนหน้าที่พัก เล่าว่าเป็นฝีมือวัยคะนองที่ท้าทายกฎหมาย

เด็กกลุ่มนั้นมีอาวุธพกพา ??!!

มาจากไหน เพื่ออะไร ฉันคิดไปถึงปัญหาร้อยแปด


อุบัติเหตุ..วัยระเริง..และ....ชีวิตที่ถูกสังเวยไปชีวิตแล้วชีวิตเล่า

คิดถึงเรื่องนี้กันบ้างไหม มีมาตรการป้องกันหรือยัง

หรือต้องรอให้มีการสูญเสีย จะต้องมีคดีวัวหายล้อมคอกอีกกี่คดี ?



ฉันกลับมาควานหาบันทึกหน้านี้ขึ้นมาทบทวนใหม่..
เรื่องราวของฉันกับสื่อมรณะ..
แม๊กนั่มอะไรไม่รู้ของพี่รอง (บอกเหมือนกันแต่ลืมไปแล้ว)

ฉันก็จำได้แต่ .38 ลูกโม่ของพ่อกับ .22 แม๊กนั่มที่เคยใช้..

เพราะเคยเป็นสองชิ้นที่ทำความสะอาดดูแลรักษาเอง

ยึดไว้อยู่ในความครอบครองพักหนึ่ง


แต่หลังจากที่ถูกกาลเวลาหล่อหลอมกล่อมเกลา

ฉันเรียนรู้แล้วว่าอาวุธนอกกายใช้ไม่ได้ดีในยามคับขัน
อาวุธชนิดไหนกันเล่าจะมีอานุภาพทัดเทียมอาวุธประจำตัว..สมอง..

ฉันไม่พกพาแม้จะมีใบอนุญาต ..แค่สนใจก็ยังนับว่าผิดปกติ

เดี๋ยวนี้..ฉันเลิกสนใจเรื่องปืนผาหน้าไม้โดยสิ้นเชิง

จะเพราะอะไรเสียอีก..หากไม่ใช่วันนั้น
วันเสียงปืนแตกและ..รูกระดาน


วันหยุดเดียวกันนี้ในปีนั้น พวกเรากลับมาพบกันพร้อมหน้า

คนอื่นๆนั่งคุยกันชั้นล่าง ฉันหมดเรื่องคุยปีนไปห้องใต้หลังคาหาหนังสืออ่าน

พ่อสะสมหนังสือไว้เยอะมากที่นั่นเป็นห้องสมุดเล็กๆ มุมสงบของฉัน
วันสบายสบายวันนั้นฉันเลี่ยงขึ้นไปข้างบนเงียบเงียบ

ทันมาแอบเห็นว่าพี่รองวางแม๊กนั่มสีบรอนซ์มันปลาบ

สงบนิ่งไว้ที่พักเชิงบันไดตัวเองเข้าห้องน้ำ


ก้อฉันคนเดิมนี่นะ..

วัยคะนองของฉันส่งมือไปหยิบแม๊กนั่มกระบอกนั้นมาพินิจพิจารณา

พลิกซ้าย พลิกขวา ปลดล็อค..ถอดแม๊กออกมาวางอย่างที่คิดว่ารอบคอบแล้ว...

ลองง้างนกแล้วสับไก..เปรี้ยง!!!!!! คุณพระช่วย..

ฉันไม่ได้คาดคิดถึงอีกหนึ่งนัดที่ค้างอยู่ในลำเพลิง..


เสียงกัมปนาทนั้นแทบหยุดลมหายใจของฉัน

แต่เสียงของพี่รองดังกว่า..พี่รองเผ่นมาถึงฉันแทบทันทีที่สิ้นเสียงแผดก้อง

" เล่นทำไม เล่นทำไม!! "
ฉันไม่รู้ว่าเสี้ยววินาทีนั้นฉันวางตัวเองไว้หลืบไหนของอเวจี
ฉันถูกสะกดให้งันงกกับความเขลาของตัวเอง

พี่รองจับตัวฉันเขย่า "เป็นอะไรหรือเปล่า"


รอยกระสุนที่ทะลุผ่านเนื้อไม้เป็นรูแล้วแฉลบไปถึงหน้าพื้นหินอ่อนชั้นล่าง

ชั้นล่างที่พ่อนอนหลับสนิทบนเก้าอี้โยกตัวเดิม ..!..

มีคำถามมากมายประดังตามมา ถ้า..ถ้า..ถ้า..และ..ถ้า..

ถ้า..ล้วนแต่น่ากลัวทั้งนั้น..


หลังเหตุการณ์ครั้งนั้น..ฉันไม่แตะอาวุธทุกชนิดอีกเลย

พี่รองไม่วางปืนในระดับสายตา พ่อเก็บปืนของพ่อไร้ร่องรอย

รอยกระสุนที่คงทิ้งไว้ไม่ใช่แค่"ร่องบ้วนน้ำหมาก" อย่างที่ใครใครล้อเลียน

แต่มันคือหนึ่งประสบการณ์มฤตยูของฉัน ประสบการณ์เสี่ยงที่ไม่อาจนับว่าเป็นบทเรียน..

..ฉันไม่ถือว่าเป็นบทเรียน..


แบบฝึกหัดนี้ไม่จำเป็นสำหรับชีวิต เพราะมันแพงเกินไป

บางทีมันอาจต้องแลกด้วยหยาดเลือด หยดน้ำตา..และชีวิตที่ไม่อาจหวนคืน..

โปรดเถอะ..อย่าให้มีอีกสักแม้ชีวิตหนึ่งที่ต้องสังเวยไปกับมฤตยู

มฤตยูที่ไม่มีความจำเป็นต้องเรียกหาไว้ในครอบครองนี้เลย..









"The way to be happy is to make others so."
- - Robert G. Ingersoll - -
หนทางที่จะทำให้คุณมีความสุขคือการทำให้คนอื่นมีความสุขเช่นคุณ





Free TextEditor


Create Date : 28 มกราคม 2553
Last Update : 28 มกราคม 2553 20:01:51 น. 0 comments
Counter : 429 Pageviews.

Peakroong
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 41 คน [?]





"หากต้องตัดสินใครสักคน

เริ่มจาก "ทำไม"คงจะดีกว่า"อย่างไร"

เพราะสิ่งที่มองเห็นไม่แน่ว่ามีอยู่จริง

สิ่งที่มองไม่เห็นใช่ว่าไม่มี

สิ่งที่คิดว่าใช่อาจไม่ใช่

สิ่งที่ไม่คิดว่าใช่สำหรับคุณ

มันอาจใช่เลยสำหรับใครอีกคน"


"
๐ ให้ลมหายใจของใบไม้เป็นบันทึกคนกล่อง
คำเขียนของคนล้มลุกคลุกคลาน
แต่ยังมีลมหายใจเป็นของตัวเอง
แม้ไม่ใช่ทุกอย่างที่มีหากเป็นทุกอย่างที่เป็น
เก็บความว่างเปล่าไว้เติมเต็ม..

๐ ขอบคุณตัวละครทุกตัว
ทั้งที่มีอยู่จริงและที่ไม่มีตัวตน
ขอบคุณวันเวลา-ครูบา-อาจารย์
ที่สอนให้เก็บเกี่ยว ฝึกให้คิด สอนให้เขียน

๐ ขอบคุณเพื่อนเพื่อนชาวไซเบอร์
ที่กรุยทางให้สร้างสรรรค์บล็อคได้เท่าใจ
ขอบคุณทุกภาพงดงามจากบล็อกน้องญามี่ขอบคุณ https://www.thaipoem.com
ที่ให้เพลงประกอบเป็นอมตะนิรันดร์กาล

๐ ขอบคุณความเป็นเธอ..
ที่ส่งผ่านการ"ให้"มาเสมอฝัน
ขอบคุณความเป็นฉัน..
คนเกี่ยวประสบการณ์ระหว่างวันมาถักทอ


'ปีฆรุ้ง
27 มกราคม 2553


Friends' blogs
[Add Peakroong's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.