เสียงเรียกที่ไม่ได้ยิน

กลางเดือนก่อนฉันบันทึก อหังการ์ไส้เมี่ยง ไว้ในลมหายใจของใบไม้ 

ก็รำพึงรำพันไปตามประสาคนวัยทอง แค่หงุดหงิมเล็กเล็กไม่จริงจังอะไร 

แต่จากวันนั้น เต๊นท์กองกำลังอุปสรรคทางด่วนของฉันหายไป 

เอ่อ..ดีจัง..หรือว่าเทวดาที่ฉันเหลียวหาเสมอมีอยู่จริง 

มันไม่ธรรมดาแล้วเนี่ย..เสียงของฉันมีคนได้ยิน..

 

เดือนต่อมา ด่านตรวจถูกกำหนดที่ตั้งใหม่ 

เข้มงวดเฉพาะกลุ่มแต่ก็ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย 

ฉันพอใจกับนโยบายที่ให้พ่อแม่ผู้ปกครองเด็กได้มีส่วนร่วมในการขับเคลื่อนสังคม  

การร่วมกันรับผิดชอบสอดส่องความประพฤติของบุตรหลานเป็นการแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ
หากทุกหลังคาเรือนร่วมมือร่วมใจกันกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดูลูกทั้งตัวทั้งใจ 

หยุดเสียทีกับการปัดสวะให้พ้นตัว หยุดเถอะกับความเชื่อผิดๆ "เลี้ยงได้แต่ตัว"

 

หากคนใกล้ชิดที่สุดไม่ใช่ครอบครัวที่หล่อหลอมเขาเหล่านั้นขึ้นมา 

ต่อให้แก้ปัญหากันสักกี่ชาติก็แก้ไม่ได้ 

ฉันมองเห็นปัญหาที่สังคมไทยเราหันหลังให้คติชนคนไทย 

"เงินทองเป็นของนอกกายไม่ตายก็หาได้ ลูกแก้วเมียขวัญสำคัญกว่า" 

อยากให้เบ้าหลอมเยาวชนไทยวันนี้ยึดมั่นและศรัทธาในความดี พอใจในสิ่งดีดีที่มีอยู่

 

ฉันพอใจกับบางสิ่งบางอย่างที่สัมผัสไม่ได้ อุปาทานเหมือนเสียงของฉันยังมีคนได้ยิน 

แต่ช่วงเวลาอีกไม่นานนัก ฉันกลับถูกตีแสกหน้าเข้าอย่างจัง 

ในสิ่งที่ฉันเรียกร้อง ในสิ่งที่ฉันเพิ่งคิดกังวล หวั่นระแวง ย้อนมาอีกรอบ 

หนึ่งชีวิตที่สังเวยไปอีกแล้วกับมฤตยูในเงื้อมมือผลิตภัณฑ์จากเบ้าหลอมด้อยคุณภาพ 

อีกหนึ่งชีวิตกับมฤตยูที่ไม่จำเป็นต้องเรียกหามาไว้ในครอบครอง

 

หนึ่งชีวิตที่ปลิดปลิวจากไปพร้อมหยาดเลือดและหยดน้ำตา 

เสียงเรียกของฉันคงเบาไป  


เสียงเรียกของฉันเบาไป หรือเพราะว่ามันไกลจนไปไม่ถึง ?! 

ต้องใช้เสียงแค่ไหนจึงจะดังพอ ต้องใช้สิทธิ์อะไรจึงจะไปถึง?!

 


 

รู้สึกเวทนาและปวดร้าวลึกๆกับคนเป็นแม่ที่ร่ำไห้พิร่ำพิไรคร่ำครวญ 

สะท้อนใจกับภาพพ่อในวัยหนุ่มใหญ่ที่ต้องจุดธูปหน้าศพบุตรชายในวัยอุดมศึกษา 

กับพี่ชายที่งุนงง ร้าวรานกับการจากจากไม่ทันตั้งตัว  

กิริยาฮึดฮัดเมื่อแรกเจอ ฉันได้แต่บอกตัวเอง  

ลูกหลานเอ๋ย..สิทธิและหน้าที่ที่มีอยู่ตอนนี้..สิทธิและหน้าที่ลูกกตัญญู 


ใช้เวลาที่เหลือเอาประสบการณ์ที่เรียนรู้ประคบตัวเองให้ฝ่าฟันอุปสรรคด้วยความถูกต้องดีงาม 

ใช้สิทธิและหน้าที่ของลูกที่ดีรักษาเยียวยาความร้าวรานของพ่อแม่อย่าให้แตกสลายไปเสียก่อน 

ปล่อยให้การตัดสินลงโทษผู้กระทำผิดเป็นสิทธิและหน้าที่ของกระบวนการยุติธรรมเถอะนะ  

ลูกหลานเอ๋ย เพื่อนเอ๋ย.. เข้มแข็งนะ เส้นทางชีวิตยังอีกยาวไกล .. 

ฉันขอใช้สิทธ์คนถนนเดียวกัน ถนนชีวิต  

ขอใช้หน้าที่มนุษย์ ส่งเสียงที่ดังก้องอึงอลไปถึงเธอ..

 

 

 


 

 


 

"If the world seems cold to you, kindle fires to warm it."
- - Lucy Larcom - -
ถ้าโลกดูเหมือนจะเยือกเย็นเกินไปสำหรับคุณ ก็จงจุดไฟขึ้นมาด้วยตัวเอง







Create Date : 28 มกราคม 2553
Last Update : 28 มกราคม 2553 23:08:53 น.
Counter : 442 Pageviews.

0 comments
ถนนสายนี้มีตะพาบ 319 : จันทร์เจ้าขา NENE77
(27 ม.ค. 2566 16:30:29 น.)
Ocean Breeze Sleepless Sea
(27 ม.ค. 2566 14:47:00 น.)
เริ่มงานใหม่ สมาชิกหมายเลข 7186043
(25 ม.ค. 2566 00:10:13 น.)
# Free !! Generation Z # Free !! All Freeman ปรศุราม
(24 ม.ค. 2566 12:54:27 น.)
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Peakroong.BlogGang.com

Peakroong
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 41 คน [?]

บทความทั้งหมด