ปางบุญ(ก่อนจะเหลือนกเงือกตัวสุดท้าย)
ขึ้นชื่อว่า "นก" หลายคนอาจใช้เป็นสัญลักษณ์ของความอิสระเสรี สามารถโบยบินไปทุกที่ได้ตามใจนึก แต่นกอย่างนกเงือก ก็เลือกที่จะมีความรักแบบ “รักเดียวใจเดียว” กับคู่ของมัน โดยเมื่อถึงฤดูทำรัง นกเงือกผัวเมียจะพากันหารัง ซึ่งได้แก่ โพรงไม้ตามต้นไม้ใหญ่ เช่น ต้นยาง ที่อยู่ในที่ลับตา เมื่อตัวเมียเข้าไปอยู่ในโพรงจะทำความสะอาดแล้วเริ่มปิดปากโพรง ด้วยวัสดุต่าง ๆ เช่น ดิน เปลือกไม้ ผสมกับมูลของมัน เมื่อปิดปากโพรงเสร็จแล้วจะเหลือเพียงช่องแคบ ๆ ให้ตัวเมียขังตัวอยู่ภายในเพื่อออกไข่เลี้ยงลูก ตัวผู้จะทำหน้าที่ดูแลตัวเมียและลูกโดยส่งอาหารผ่านทางปากโพรงจากธรรมชาติของนกเงือกที่สัตว์รักเดียวใจเดียว และจะอยู่กับคู่ของตนเองไปตลอดชีวิตนี้เอง ได้ทำให้ปัจจุบัน นกเงือกเป็นสัตว์อีกหนึ่งชนิดที่ใกล้จะสูญพันธ์จากการตามล่าของมนุษย์

นกเงือกนั้น เมื่อเกิดขึ้นมาแล้ว มันจะเที่ยวบินตามหารักแท้เหมือนที่พวกเราหลาย ๆ คนกำลังตามหากันอยู่
โดยตัวผู้จะเป็นฝ่ายเที่ยวบินตามหาตัวเมียที่เป็นที่รัก

หลังจากบินอยู่นาน นกเงือกตัวผู้ก็ได้พบกับนกเงือกตัวเมียที่นกเงือกตัวผู้คาดหวังว่าคงจะเป็นรักแท้
นกเงือกตัวผู้เที่ยวบินหาอาหารต่าง ๆ หลายชนิด มาให้ตัวเมียเพื่อหวังจะได้ครองใจจากตัวเมีย
บินไปครั้งแล้วครั้งเล่า และแล้วนกเงือกตัวเมียก็รับอาหารที่ตัวผู้เสนอให้
นั่นหมายความว่าตัวเมียตกลงปลงใจที่จะเป็นรักแท้ของตัวผู้แล้ว
สิ่งต่อไปก็คือการหาบ้านน่าอยู่สักแห่ง ที่จะเป็นเรือนหอใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข


นกเงือกแม้จะมีปากที่กว้างใหญ่ แต่ปากของมันไม่ได้แข็งแรงเหมือนนกหัวขวาน

มันไม่แข็งแรงพอที่จะที่จะสามารถเจาะต้นไม้สร้างรังได้เอง
มันจึงต้องเที่ยวบินหาโพรงไม้ต่าง ๆ ที่สัตว์อื่น ๆ ได้ทำทิ้งไว้อยู่แล้ว
นกเงือกตัวผู้ต้องบินหาโพรงไม้เหล่านี้มานำเสนอต่อตัวเมียจนกว่าตัวเมียจะเป็นที่พอใจ
ก็ตัวเมียต้องใช้ชีวิตอยู่ในนั้นเป็นเวลานานนี่นา ..


เมื่อนกเงือกตัวเมียเห็นด้วยกับเรือนหอ ที่ตัวผู้นำเสนอให้แล้ว ทั้งสองก็จะได้ร่วมกันให้กำเนิดลูกน้อย ๆ ขึ้นมา
ที่น่าสนใจก็คือทั้งสองจะร่วมกันนำเศษไม้ เศษดินต่าง ๆ มาปิดปากทางเข้าบ้านของทั้งสอง

ให้เหลือเพียงรูเล็ก ๆ พอที่จะให้ตัวผู้ซึ่งเป็นผู้หาอาหารอยู่นอกบ้าน

ทั้งนี้ก็เพื่อความอบอุ่นและเพื่อความปลอดภัยต่าง ๆ ของตัวเมียและลูกน้อย ๆ ที่กำลังจะเติบโต

ตัวเมียก็จะคอยเลี้ยงดูลูกน้อยให้เติบโตอยู่ภายในบ้าน

เป็นเช่นนี้ทุก ๆ วัน เวลาผ่านไป ลูกน้อยก็ค่อย ๆ เติบโต

 

หลังจากที่แม่และลูกนกเงือกออกจากโพรงแล้ว ระยะแรกของฤดูนี้มักเห็นนกเงือกอยู่กันเป็นครอบครัว

พอถึงกลางฤดูฝน นกเงือกจะรวมฝูงกันมากขึ้นในช่วงที่รวมฝูงกันอยู่นั้น

ทุกๆ เช้า ฝูงนกเงือกจะค่อยๆ ทยอยบินออกจากที่เกาะนอนไปยังแหล่งอาหาร

จนกระทั่งตอนเย็น นกเงือกก็จะทยอยบินมาเกาะนอนรวมกันบนต้นไม้ในหุบเขา

ครั้นถึงกลางฤดูหนาวซึ่งใกล้ฤดูผสมพันธุ์ จำนวนของนกเงือกในฝูงก็จะเริ่มลดจำนวนลงเรื่อยๆ

 และเริ่มแยกเป็นคู่ๆ กลับไปยังโพรงเก่าหรือเสาะหาโพรงใหม่

เพื่อทำรังและวางไข่อีกครั้ง วนเวียนกันอยู่เช่นนี้ปีแล้วปีเล่า
 

"วันหนึ่ง ขณะที่ตัวผู้กำลังบินหาอาหารให้ตัวเมียและลูกน้อยอยู่นั้น

ก็มีคนใจร้าย เล็งปืนมาทางตัวผู้พร้อมกับลั่นไก  นกเงือกตัวผู้ค่อย ๆ ร่วงลงสู่พื้นดิน

คนใจร้ายยิ้มหัวเราะเยาะ  เพราะวันนี้เขาจะได้ปากนกเงือกที่แสนสวยไปตั้งประดับที่ผนังบ้านเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งชิ้น
โดยที่เขาไม่รู้เลย หรืออาจจะรู้แต่ไม่ใส่ใจ ว่าการที่เขาฆ่านกเงือกตัวผู้ตายไปหนึ่งตัวนั้น
เขาได้ทำลายชีวิตนกเงือกอีกสองตัวที่รอรับอาหารจากตัวผู้ที่เขาเพิ่งจะจัดการสังหารไป

ตัวเมียรอ รอ และยังคงรอ รอวันที่ตัวผู้จะกลับมามอบอาหารให้ แม้ว่าเวลาจะผ่านไปตัวเมียก็ยังคงรอ
แต่เมื่อเวลาผ่านไป เรี่ยวแรงของตัวเมียและลูกน้อย ก็ค่อย ๆ ลดลง ลดลง

และในที่สุดเธอทั้งสองก็ต้องจากไป โดยไม่รู้ว่าเขาทั้งสองทำผิดอะไร..


คิดถึงใจคนอื่นบ้างว่าสิ่งที่เราทำลงไปส่งผลร้ายกับคนอื่นหรือเปล่า

อย่าคิดเอาแต่สนุก เอาแต่ความสะใจอยู่แต่ฝ่ายเดียว
เพราะสัตว์ทุกตัว และคนทุกคน ก็รักชีวิตตัวเองอยู่เหมือนกัน"

(- ข้อมูลนี้เก็บจากที่ไหนสักแห่งในเน็ท )

 

หลายวันของบันทึกพรรคพวกแซวมาเสียงดัง "เล่นเกมทายใจหรืองัย "

เดาไม่ถูกว่าฉันจะสรรหาเรื่องราวใดมาเพิ่มหน้าเว็บ

เลยสงสัยอยู่ครันครัน สนใจเนื้อหาอะไรในเว็บกันแน่

"ถ้าเราไม่เขียน แล้วใครจะเขียนอย่างที่เราเขียน"ตามรอยนี้มาตลอด

ชีวิตต้องไม่เหมือนชีวิต เส้นทางเดินแต่ละคนเหมือนกันที่ไหน

ก็ฉันให้ที่ตรงนี้เป็นอนุทินส่วนตัว วันนี้ฉันแค่สนใจเรื่องราวโรแมนติคของนกเงือก

 

วิถีชีวิตของนกเงือกให้แง่คิดแก่สังคมมนุษย์

ในเรื่องของความซื่อสัตย์และภักดีต่อคู่ชีวิต ตลอดจนความรับผิดชอบในการเลี้ยงดูครอบครัว

และหน้าที่ต่อสังคมที่เขาอาศัยอยู่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงวิถีชีวิตที่วิวัฒนาการเพื่อการอยู่รอด

หากว่ามนุษย์เรามีความรับผิดชอบต่อครอบครัวของตนเฉกเช่นนกเงือกแล้ว

ปัญหาสังคมหลายๆ ประการที่พบเห็นอยู่ในปัจจุบันก็คงลดน้อยลง
ชาวปกากะญอ(กระเหรี่ยง)ไม่กินนกชนิดนี้ เพราะถือว่าเป็นนกบูชารัก
มีนัยว่าเพราะสะเทือนใจและเห็นคุณค่าในความรักของนกชนิดนี้

ถึงฉันจะไม่ใช่ปกากะญอ แต่ฉันก็ไม่กินนกเงือก (รวมถึงนกอื่นๆด้วย)

ฉันแค่คิดถึงหลายๆชีวิตที่ยังเวียนว่ายตายเกิด และรอยกรรมรอยเกวียน

 

ปางก่อนเธอเป็นนกเงือกแตกฝูงตัวที่แหวกม่านประเพณี

เป็นนายพรานใจร้ายล่าช้างเอางา ล่านกหวังขน

หรือปางก่อนเธอเป็นนกเงือกตัวเมียที่ถูกขังลืมเล่า..

ธรรมชาติเวอร์ชั่นไหนแล้วที่สร้างนกเงือกให้มีรักเดียวใจเดียว

หรือธรรมชาติเวอร์ชั่นนี้มีแค่แต่ปางก่อน ?


เพลง : แต่ปางก่อน
ศิลปิน : ศรราม-แอน


รอคอยเธอมาแสนนาน ทรมานวิญญาณหนักหนาระทมอยู่ในอุรา
แก้วกานดาฉันรอเธอผู้เดียวเธอเอยแม้เราจากกันแสนไกล
ชายใดดวงใจฉันไม่แลเหลียวรักเธอแน่ใจจริงเชียว รักเธอรักเดียวนิรันดร์*
แม้นมีอุปสรรคขวากหนาม ขอตามไม่ยอมพลัดพรากจากกัน
จะชาติไหนๆ ไม่ยอมห่างไกลกัน ดวงจิตผูกพันธ์ รักมั่นมีไว้เพียงเธอ**
คงเป็นรอยบุญมาหนุนนำ รอยกรรมรอยเกวียนหมุนเปลี่ยนเสมอให้เราได้มาเจอะเจอ
ฉันและเธอพบกันร่วมสุขสมดังรอคอย(ซ้ำ * , **)








Create Date : 01 กุมภาพันธ์ 2553
Last Update : 1 กุมภาพันธ์ 2553 23:06:56 น.
Counter : 1238 Pageviews.

0 comments
ขอบคุณมากนะคะสำหรับสายสะพายปี ๒๕๖๕ haiku
(29 ม.ค. 2566 10:45:48 น.)
เกสรดอกงิ้ว ในแกงแค ลำเนา
(27 ม.ค. 2566 17:23:21 น.)
รีวิวนิยายน่าสนใจ : ย้อนเวลามาเป็นชายาชินอ๋อง เหมียวกุ่ย
(26 ม.ค. 2566 00:28:30 น.)
: คิดก่อนพูด : กะว่าก๋า
(24 ม.ค. 2566 04:59:55 น.)
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Peakroong.BlogGang.com

Peakroong
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 41 คน [?]

บทความทั้งหมด