:::ทางสายใหม่:::



ช่วงชุลมุนที่สุดก่อนปิดภาคเรียนก็คือการประเมินผล
หลายตารางที่ว่างอยู่ จากหลายๆสาเหตุ เอาอะไรมาใส่ให้จึงจะเหมาะสม
ช่วงกิจกรรมนั่นนี่ที่แทรกซ้อนมาสารพัด ชิ้นงานผู้เรียนไม่ครบตามจุดประสงค์
ทำไงดี..ให้คะแนนต่ำก็เวทนา เรียนมาตั้งปี จะให้มากเกินไปก็เข้าข่าย "มั่ว"
ปีนี้มีนโยบายให้เด็กซ้ำชั้น เพื่อสะกัดกั้น "เด็กไม่มีพื้นฐาน"
แล้วพื้นฐานเด็กรอบนอก ต้องได้มาตรฐานเดียวกับเด็กในเขตปริมณฑลใช่มั้ย?

ไทรทองผลัดใบเหลืองสลับเขียวกระจ่างเหมือนแสงทองทาบ
นกสารพัดชนิดมาจัดปารตี้กันอีกแล้ว ฉันอยู่กับเสียงนก
ไม่สนใจปัญหาบ้านเมืองดีไหม เมื่อไหร่จุดดำนั่นจะถูกกำจัด!
อึดอัดกับสถานการณ์อย่างนี้เต็มที ฉันกำลังมองหาใคร?

"ทำไมวันนี้คุณครูไม่ฟังเพลง" เสียงทักมาจากข้างนอก
ปกติวันหยุด ฉันจะเปิดเพลงลั่นๆให้กล้วยไม้ฟัง
มันได้ผลจริงหรือบังเอิญ? กล้วยไม้ฉันออกดอกสะพรั่งงดงาม
หลังจากถูกแซวเล็กๆ เลิกเปิดเพลงดังๆ ช่วงนี้ไม่มีกล้วยไม้เลยสักช่อ เหอะๆ
วันนี้ฉันเหมือนนั่งทำงานเงียบๆ ก็ใส่หูฟังเสียแล้ว..

"ให้ผมปรินส์งานได้เปล่า" เป็นปุ๊กกี้
เจ้าปุ๊กกี้จบไปหลายปีก่อน
เพราะสาเหตุที่พ่อแม่อยู่ไม่เป็นที่ทำให้ชีวิตเธอระเหเร่ร่อน
พื้นฐานภาษาอังกฤษดี แต่ภาษาไทยอ่อนสุดๆ
ครูประจำวิชาคณิตศาสตร์บอก "ต้องซ้ำชั้น" เพราะเธอค่อนข้างช้า
ในขณะที่เธอเองให้ผ่านฉิวเฉียด ภาษาไทยและอื่นๆให้ผ่านหมดแล้ว
จะให้ตัดสินซ้ำชั้นเพราะวิชาของฉันเหรอ ?
มองเห็นความยุ่งยากลางๆ เด็กหลายคน งานไม่เท่าปุ้กกี้ด้วยซ้ำ แต่หัวอ่อน
ผิดกับปุ๊กกี้ที่หัวแข็ง ถ้าไม่ชอบเป็นเถึยงหัวชนฝา
แต่กับฉัน..เธออ่อนข้อให้และชอบมานั่งคุยนั่งเล่นด้วยบ่อยๆเวลาพัก

ฉันรู้ว่าเธอเหงาเนื่องจากพ่อถูกฆ่าให้เห็นต่อหน้าต่อตา
ปุ๊กกี้ถูกแม่หอบมาฝากพี่สาวแล้วก็หายตัวไปลึกลับจนแม้ในวันนี้
มรดกก้อนโตที่พ่อทิ้งไว้กลับทำให้เธอลำบากไปเสียได้
ป้าต้องวิ่งเต้นเป็นคดียาวนานกับย่า ที่ปุ๊กกี้บอก "ไม่รักผม"
เมื่อมาอยู่ในปกครองของฉันวันแรกก็ทำฉันขวัญเสีย
เมื่อป้าเธอกระหืดกระหอบมาบอก "อย่าให้ปุ๊กกี้ไปกับใคร "
นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันต้องเหลียวหาทุกครั้งที่เธอเงียบไปนานๆ

ผิวที่สะอาดสะอ้านเกลี้ยงเกลากับรอยบากที่หน้าผากทำให้น่าเวทนา
"ไอ้ฮ่องเต้มันจะกินผม"พูดถึงอัลเซเชียนตัวเท่าม้า "พ่อยิงมันตายเลยครู"
"ครูรู้เปล่า พ่อก็ถูกยิงเหมือนไอ้ฮ่องเต้" ประกายตาหม่นนั่นทำให้ฉันสงสารจับใจ

เวลาอารมณ์ดีเธอชอบร้องเพลง "หากว่าเรากำลังสบายจงตบก้นกัน"
พร้อมเงื้อมือเตรียมออกท่าทาง ..
ลูกตาฉันมันคงเท่ามะปรางไข่ไก่ เธอลดมือไปตบก้นตัวเอง

เมื่อพบฉันระหว่างทางเดินจะรีบมาทำความเคารพและตามต้อย
"คุณครู..ลดหน่อยได้เปล่าอ่ะ การบ้านน่ะ" เธอหมายถึงทำให้น้อยข้อลง
"ได้..ทำได้แค่ไหนก็แค่นั้น ข้อละ 5 คะแนน"
"สามข้อยี่สิบ"
"......."
"ได้เปล่า..คุณครู..เนี่ยมันยากไป..ทำไม่ได้"
"แล้วทำไมไม่ถามตอนอยู่ในชั้นเรียนล่ะ"
"ก็ตอนนั้นมันเหมือนจะทำได้"
"....."

"คุณครู..เมื่อเช้ารถมันมารับสาย"
"แล้วไง"
"ก็ลอกการบ้านไม่ทันเลย"
"ก็ถูกทำโทษซิ"
"ไม่หรอก คุณครูใจดี"
"การบ้านอะไร"
"ของคุณครูแหล่ะ"
".... "
ฯลฯ

ฉันคิดอยู่นานเรื่องถูกตัดสินได้-ตกในฐานะครูประจำชั้น
"ปุ๊กกี้ส่งงานครบยัง" ก็วิชาของฉันเธอส่งครบแม้จะไม่สมบูรณ์
"ก็เหลือชิ้นงานคณิตศาสตร์กับสอบอ่านภาษาไทย"
คณิตศาสตร์ให้ผ่านฉิวเฉียด ถ้าภาษาไทยก็ฉิวเฉียดด้วย
หากถูกตัดสิน "ตก" ก็ต้องเป็นส่วนที่ฉันต้องตัดสินแล้ว

"ถ้าปุ๊กกี้ส่งงานไม่ครบ ต้องซ้ำชั้นนะ"
เธอชะงัก ฉันรู้เธอไม่ชอบคณิตศาสตร์
"คุณครู มันเยอะ แล้วก็ยากด้วย"
"ก็เราปล่อยให้เป็นดินพอกหางหมู"
"ทำไมต้องหางหมูล่ะคุณครู"
"สุภาษิต-หมายถึงคนปล่อยให้งานสะสม เหมือนดินพอกหางหมู"
"ก็ทำไมต้องหางหมู"
"จะให้เป็นหางว่าวหรืองัยเล่า หมูมันชอบกลิ้งกับโคลน "
ปุ๊กกี้เอามือเกาหัว "งง ว่าวมันอยู่บนฟ้า?"
"ไม่รู้ล่ะ ถ้าผมสอบตกผมจะฆ่าตัวตาย"
เฮ้ย..พูดเป็นเล่น..
หันไปเห็นเธอคว้าคัตเตอร์ในกล่องเครื่องมือทำท่าเชือดเฉือนตัวเอง
"ทำงานส่ง..กับตั้งใจสอบอ่านก็ผ่านแล้ว"
เธอทำหน้ามุ่ย เก็บคัตเตอร์เข้าที่เดิมแล้วเดินจากไป

โรงเรียนเลิกไม่เห็นแวะมาคุยด้วยเหมือนเคยงอนเหรอ
ปกติเธอไม่ใช่คนแสนงอน นึกถึงเวลาที่เจ้าตัวกลมมาวนเวียน
"คุณครู..ขับรถคนเดียวระวังนะ"
"คุณครู..รู้เปล่าเวลาจอดที่สี่แยกต้องระวังมากๆ"
"คุณครู..อย่าลืมล็อคประตูนะ"
"คุณครู..วันนี้มีข่าวขาโจ๋ว"
"คุณครู..ทำไมไม่เติมลมยาง เดี๋ยวหน้ายางเสีย"
ฯลฯ
ฉันนั่งไม่ติดประชุมเสร็จขับรถออกตรงไปบ้านปุ๊กกี้
ไปถึงบ้านเงียบกริบ ฉันตะโกนเรียกเสียงดังลั่น
ไม่ออกมารับ รู้ว่าบางวันเธอถูกปล่อยให้อยู่คนเดียว
ฉันกระโดดผึง เข้าไปเปิดประตูบ้าน
เจ้าตัวกลมใส่หูฟังอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
"นี่ไงจับได้แล้ว เล่นเกมล่ะซี"
ชะโงกหน้าดูจอ..บนจอนั่นชิ้นงานคณิตศาสตร์..
ปีนั้นฉันให้เธอผ่านทุกวิชา

วันนี้เธอมานั่งอยู่ข้างหน้า
"จะปรินส์งานอะไรนะ"
"สมุนไพรไทยครับ"
"ใส่ทัมพ์ไดรฟ์มาหรอ" เด็กสมัยนี้พกพาดิสก์ไดรฟ์
"เปล่าครับ เสริชเอาในเน็ท"
"เอ่า..แล้วถ้าเน็ทที่นี้ใช้ไม่ได้ทำไงอ่ะ" บางวัน wireless ก็ใช้ไม่ได้
"ผมมีแอร์การ์ด" ล้วงเอาแอร์การ์ดจากในกระเป๋ามาส่งให้
โห..ให้สายตาตั้งคำถาม เธอก็ตอบทันทีเหมือนกัน
"เค้าก็พกกันทั้งนั้นแหล่ะคุณครู"
อ๊อย...ใครว่ามาตรฐานเด็กแตกต่างไปตามบริบทไง
บริบทคือสภาพแวดล้อมใช่เปล่า
เราสร้างสภาพแวดล้อมให้มีมาตรฐานเดียวกันดีมั้ย?


ฉันอยากเห็นเด็กทุกพื้นที่รู้จักการแสวงหาความรู้ด้วยตนเอง
โดยเฉพาะกับองค์ความรู้มากมายผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ท
ซึ่งนั่นต้องหมายถึงพ่อแม่ผู้ปกครอง ครูและผู้เกี่ยวข้องต้องรู้เท่าทันเด็ก
ฉันแค่สงสัย ในวันนี้จะมี "ผู้ใหญ่" สักกี่เปอร์เซนต์ที่เอาใจใส่สอดส่องประพฤติบุตรหลาน
หากปล่อยปละละเลยในส่วนนี้ สังคมเล็กๆที่จะรวมเป็นสังคมใหญ่วันข้างหน้า
คงขาดภูมิคุ้มกันในทุกสภาวะ !
หากสังคมเล็กๆถูกปล่อยปละละเลย ให้ขาดภูมิคุ้มกันขนาดนั้น
สังคมใหญ่ก็ไม่ต้องเยียวยาแล้ว เปลืองทรัพยากร.




Create Date : 14 มีนาคม 2553
Last Update : 14 มีนาคม 2553 23:25:33 น.
Counter : 696 Pageviews.

4 comments
ตะพาบๆ กม.ที่ 315 "รางวัลปลอบใจ" nonnoiGiwGiw
(23 พ.ย. 2565 11:34:47 น.)
👨‍👩‍👧‍👦:: ถนนสายนี้มีตะพาบ โครงการที่ 315 :: โอน่าจอมซ่าส์
(23 พ.ย. 2565 06:32:41 น.)
สำนักงานศิลปวัฒนนธรรมร่วมสมัย ขอเชิญชม นิทรรศการ ณ หอศิลป์แห่งชาติ กระทรวงวัฒนธรรม อุ้มสี
(25 พ.ย. 2565 01:38:23 น.)
นกขี้ระแวง Rain_sk
(20 พ.ย. 2565 02:44:20 น.)
  
น้อยมองหาประตูเข้าบ้านซะนานเชียว และแล้วก้อแอบพังฝาบ้านเข้ามาโดยฉะนี้แหละ ฮะฮ่าฮ่า
หวัดดีค่ะ คงสบายดีนะคะ น้อยไม่ค่อยว่างแวะมาทักเลยค่ะช่วงนี้ อัพบล้อกเสร็จก้อหาอะไรทำในสวน เพราะอากาศดีมาก (สำคัญกลัวชาวบ้านเค้าคิดว่าเราน่ะขี้เกียจ ฮะฮ่าฮ่า)
น้อยขอโทษที่อาจจะล่วงเกินคำพูดเล่นไปบ้าง น้อยว่าน้อยกำลังคุยกับคุณครูอยู่ชัวร์ ๆ น้อยเคารพ ศรัทธาและนับถือครูบา อาจารย์ทุกคนค่ะ น้อยเคยฝันอยากเป็นครู แต่น้อยไม่มีวาสนาและความสามารถที่จะได้เป็นเลย และน้อยเชื่อมั่นว่าคนที่สามารถเป็นครูของคนได้ ไม่ใช่เป็นสิ่งที่ง่ายเลยนะคะ

แวะเข้ามาทักน่ะค่ะ ขอให้มีความสุขกับวันสงกรานต์ที่จะมาถึงนี้นะคะ ว่าง ๆ แวะไปที่บล้อกน้อยได้นะคะ บล้อกน้อยไม่ค่อยมีสาระหรอก แต่ก้อยินดีต้อนรับเสมอนะคะ
โดย: น้อยค่ะ (GLA_GAW ) วันที่: 8 เมษายน 2553 เวลา:8:46:16 น.
  
สวัสดีค่ะ คุณน้อย
ขอบคุณค่ะ ที่พังประตูเข้ามา มาซ่อมก่อนสิคะ เดี๋ยวลมโกรกเจ้าบ้านเป็นหวัดละก้อ จะเอาหวัดไปปล่อยที่บ้านคุณเอ้อ..
โดย: Peakroong วันที่: 10 เมษายน 2553 เวลา:21:55:07 น.
  

มาละเหวย มาละวา ขันหมาก เอ้ยไม่ใช่ น้อยมาหานะ อุ้ยเพิ่งมองเห็น ว่าประตูมันพังซะเยอะ รื้อสร้างใหม่ไปเลยแล้วกันอาจารย์ ไม่ต้องซ่อมหัวมันแล้ว เสียเวลาเล่นน้ำสงกรานต์ มามะเรามาเล่นสงกรานต์กันเต๊อะ น้อยลอยดอกมะลิ น้ำอบน้ำหอมมาอย่างดีเลย ตั้งใจขนาด เตรียมมาหาอาจารย์ปีกรุ้งโดยเฉพาะเลยแหละ โปรดเอียงแก้มมาแน๊ จะได้ปะถนัดมือหน่อย ฮะฮ่าฮ่า (สมมุติซะมองเห็นภาพเลย ฮะฮ่าฮ่า)

แวะมาขอบคุณค่ะที่แวะไปเยี่ยมถึงบล้อก น้อยต้องใช้ลูกล่อลูกหลอกซะตั้งนาน กว่าจะฉุดแขนออกไปได้ มัวแต่นั่งเขียนตำราอยู่นี่แหละ ออกไปเล่นกันบ้างเถอะ น้อยไม่ได้เป็นเด็กเกเร แค่ออกนอกลู่นิดเดียว พอได้ประสบการณ์นะ ฮะฮ่าฮ่า (มาชวนให้ครูเสียคน หุหุ)
สุขสันต์วันสงกรานต์ค่ะ ขอให้มีความสุข สดชื่น รื่นรมย์ตลอดไปนะคะ

ปล. มาหาทีไร น้อยหลงทางทุกที จำประตูเข้าไม่เคยได้ (อ้อ แต่มันพังไปแล้วนี่นะ) เลยมองไม่เห็น ฮะฮ่าฮ่า


โดย: น้อยค่ะ (GLA_GAW ) วันที่: 13 เมษายน 2553 เวลา:10:54:18 น.
  


สวัสดีค่ะคุณน้อย เย็นดีจัง
โดย: Peakroong วันที่: 13 เมษายน 2553 เวลา:16:31:26 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Peakroong.BlogGang.com

Peakroong
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 41 คน [?]

บทความทั้งหมด