<<
มิถุนายน 2553
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
3 มิถุนายน 2553

:: ถนนสายนี้..มีตะพาบ กม.8 - แค่ชีวิต ::




ณ หาดโอ้โหทะเลงาม ... ชื่อนี้ได้แต่ใดมา วรรณฉวีสงสัย
แต่ก็ไม่แปลกใจเลยกับชื่อนี้ เพราะยิ่งหาดนี้ได้ชื่อนี้มา เวลาที่คน
อ่านออกเสียงมันก็เหมาะสมดีอยู่แล้ว เพราว่าหาดโอ้โหทะเลงาม
มันก็งามสมชื่อจริงๆ


สำหรับวรรณฉวี สาว 24 วัยกระเตาะ ผู้หญิงเมืองกรุงหน้าตาธรรมดา
มีชิวิตที่เรียบง่าย ไม่กระสันต์หาสิ่งตื่นเต้นเร้าใจ .. มาหาดนี้
แค่เพียงครั้งแรกก็ติดใจในบรรยากาศแล้ว ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองที่
เธออยากมาพักหัวใจ เติมพลัง จากการทำงานติดต่อกัน
อย่างไม่ได้หยุด ไมได้หย่อนตลอด 3 เดือนที่ผ่านมา พอเธอเอ่ยปาก
กับเจ้านายว่าขอพักบ้าง เจ้านายเลยไฟเขียวผ่านให้เธอมาหยุด
พักผ่อนได้โดยไม่อิดออด แถมยังให้บัดเจ็ดเธอติดตัวมาเที่ยวอีกด้วย



ชีวิตหน้าที่การงานของวรรณฉวีค่อนข้างไปได้ดี เพราะเธอ
ทำงานเก่ง รับผิดชอบได้ดี เจ้านายรัก และไว้วางใจ เธอเลยไม่มี
ปัญหาอะไรกับที่ทำงานนัก ยกเว้นแต่เฉพาะว่าวันไหนที่
โปรเจ็คใหญ่ๆ มา เธอก็จะไม่ได้หลับไม่ได้นอนติดต่อกันหลายคืน
อย่างเช่นครั้งนี้ กว่างานจะเสร็จพร้อมส่งให้ลูกค้าพอใจ
ก็เล่นเอาวรรณฉวีแทบจะไม่ได้กลับไปบ้าน สงสัยว่า “ยัยแป้งร่ำ”
หมาที่บ้านจะออกอาการแปลกหน้าเมื่อเธอกลับบ้านไปแต่ละที



วรรณฉวีเดินไปเรื่อยเปื่อยตามชายหาดยามเช้า ...
ด้วยอารมณ์เรื่อยๆ สบายๆ แต่แล้วจู่ๆ เธอก็สะดุ้งสุดตัว
เมื่อเธอเหลือไปเห็นร่างของชายคนหนึ่ง ...


ครั้งแรกเธอนึกว่า “เขา” แอบมานอนอิงโขดหินริมทะเลแบบเพลินๆ
แต่เมือเธอจ้องมองไปที่ เขา อีกที เธอก็เห็นที่ท้องของชายคนนี้
มีเลือดด้วย ... เลือด เลือด เลือด....

โอ้ย ... เลือด ที่วรรณฉวีเห็นคราใด ไม่ว่าจะน้อย จะมาก
ก็เล่นทำเอาท้องไส้ของเธอปั่นป่วนเหมือนคลื่นพายุ
ในท้องทะเล แต่ยามนี้ไม่ได้การแล้วล่ะ ถ้าหากว่าเธอ
จะมาเป็นลมตอนนี้เห็นทีว่าชายคนนี้ ... จะไม่รอดแน่ ...
และแล้ว วรรณฉวีก็เดินเข้าไปดู เขา ใกล้ๆ ... เมื่อเห็นว่า
เขานอนนิ่งไม่ไหวติง เธอก็รีบคว้าโทรศัพท์มือถือออกมา
กดเบอร์โทรฉุกเฉินไป .... ไม่ได้ เขาต้องไปโรงพยาบาล ...



ผ่านไปเกือบชั่วโมง ตอนนี้วรรณฉวีมานั่งอยู่ที่ รพ. ประจำอำเภอ
เธอนั่งรถฉุกเฉินของ รพ. มากับชายที่เธอเจอที่ริมหาด ...
ทุกคนถามเธอว่า “เขา” เป็นอะไรหรือว่าโดนอะไรมาเหรอ
และเธอเป็นอะไรกับ “เขา” ...

วรรณฉวีตอบทุกคนไปว่า เปล่าเป็น ... แค่เจอชายคนนี้
นอนอยู่ที่ริมหาดช่วงที่เธอเดินเล่นเท่านั้นเอง และด้วยคำตอบ
นั้นเองที่ทำเอาทุกคนก็แปลกใจว่า ก็แล้วทำไมวรรณฉวี
ถึงจะต้องได้ถ่อนั่งรถมากับชายคนนี้เหมือนว่าเป็นญาติหรือว่า
คนรู้จักเลยเชียว ....


ทำไมวรรณฉวีจะไม่รู้ ... เธอเองก็ประหลาดใจ ทำไมล่ะ ทำไม
แน่นอนว่าอาจจะเป็นเพราะหน้าตาของชายคนนี้ ที่ดูคมเข้ม
คล้ายๆ คนรักของเธอเมื่อหลายปีก่อน ... ชานนท์ ... ชายที่ทิ้งเธอไป
เขาทิ้งเธอไปกับคนรักคนใหม่ที่เขาคิดว่านั่นเป็นรักแท้
แต่ชายคนนี้ .. ถึงแม้ว่าจะทำให้เธอคิดถึงชานนท์ แต่มันก็แค่
เพียงภาพหลอนทีบังเอิญเกิดแค่ช่วงสั้นๆ เพราะจะว่าไปแล้ว
ชายคนนี้ไมเหมือนอะไรกับชายคนรักของเธอมากนักหรอก
โดยเฉพาะกับหลังของเขา ... ใช่แล้ว ... ชายคนนี้
เป็นชายหลังค่อม ...

“แต่ก็เป็นชายหลังค่อมหน้าตาหล่อใช้ได้ทีเดียวนะ” ... วรรณฉวีคิด



วรรณฉวีนั่งรออยู่หน้าห้องผ่าตัด เพื่อรอฟังว่า
ชายหลังค่อมคนนั้น จะเป็นยังไงบ้าง ... เขาเป็นยังไงบ้าง ???
จนเมื่อ 2 ชั่วโมงผ่านไป ... หมอที่ทำการรักษาเขา
ก็ออกมาบอกกล่าวแค่ว่า ..

“ชายคนนี้ถูกแทงมาครับ ... แผลไม่ลึกมากเท่าไหร่แต่ก็ต้องเย็บกันหลายเข็ม”

วรรณฉวีคิด .. และคิด ... ถูกแทง ....
แบบนี้เค้าจะเป็นคนดีหรือเปล่า ?? ทำอะไรเขาถึงถูกแทง ???
เธอเก็บความสงสัยเอาไว้ ... แล้วก็คิดว่า เธอมีสิทธิ์
อยากรู้และต้องรู้เพราะว่าเธอเองช่วยชีวิตชายหลังค่อม
คนนี้เอาไว้ เดี๋ยวเธอจะรอจนกว่าชายคนนี้ฟื้นแล้วค่อยถามดู
ก็คงได้


ผ่านไปเกือบถึงเย็น .... วรรณฉวีก็ยังนั่งรอ เพื่อจะได้สอบถาม
ถึงสาเหตุที่ชายหลังค่อมถูกแทง เธอนั่งรอ เดินไปเดินมา รอ รอ รอ
และก็รอ ... จนในที่สุด ชายหลั่งคอมลืมตา ฟื้นขึ้นมา ...
เธอจึงแนะนำตัวและบอกกับเขาว่าเกิดอะไรขึ้น
ชายหลังค่อมกระพริบตาถี่ๆ ... ฟังไปและก็ถอนหายใจไป ...
สุดท้ายเมื่อวรรณฉวีเล่าเรื่องราวจบแล้วจึงได้ถามชายคนนี้
ว่าทำไมเขาถึงถูกแทง


ชายหลังค่อมหลับตาพักหนึ่ง แล้วก็ค่อยๆ ลืมตาก่อนจะบอกเล่า
เก้าสิบให้กับวรรณฉวีว่า

“ผมเป็นคนหาเช้ากินค่ำ ได้เงินมารายวันก็ต้องเอาซื้อข้าวปลาอาหาร ..
ตอนนี้มีแต่โรครุมเร้า ไม่ว่าจะเป็นโรคหัวใจ เบาหวาน
และแถมยังเคยมาตรวจกับหมอที่ รพ. เจอตัวเองเป็นต่อมลูกหมากโต
ก็ยังไม่ได้ผ่าตัดเพราะว่าไม่มีปัญญา เพราะมีเงินก็ต้องเอาไปดูแล
ลูกชายที่กำลังโตอยู่ในวัย 5 ขวบ ... 3 วันก่อน เมียผม
เค้าหนีไปกับชายเมืองกรุงที่พวกนี้เค้ามาหาผู้หญิงไปทำงาน
ที่เมืองหลวง ผมเองก็ไม่อยากให้มันไป แต่มันก็บอกว่า
มันอยากมีอนาคตก้าวหน้า ผมไม่รู้จะทำยังไงก็พยายามจะห้ามปราม
จนวันนี้ .. ผมเข้าไปห้ามก่อนเมียผมมันจะเดินทาง แต่คนที่
จะพาเมียไปเค้าก็เข้ามาห้ามผม เราก็เลยทะเลาะกันไปๆมาๆ
ก็เลยโดนแทงเอาแบบนี้"



วรรณฉวีได้ฟังเรื่องราวแล้วก็เลยสงสาร ... เมียของชายหลังค่อมนี่
ก็เกินไป .. “ทรามวัยใจโฉด”เหมือนในละครน้ำเน่าเป๊ะเลยเชียว หลังจากที่
เธอได้ฟังเรื่องราวแล้ว ก็เลยรับเป็นเจ้าของไข้ทั้งหมด
เพราะรู้สึกถูกชะตากับหนุ่มหลังค่อมคนนี้มาก
.
..
.
.




วันเวลาผ่านไปหลายเดือน ... หลังจากที่วรรณฉวีเดินทาง
กลับมาเมืองกรุงแล้วก็ไม่ได้ติดต่อกับชายหลังค่อมอีกเลยแต่ว่า
เธอก็มีแผน .. แผนที่จะกลับไป หาดโอ้โหทะเลงาม ...
เหมือนครั้งก่อน และแน่นอน เธอซื้อของไปฝากชายหลังค่อม
อีกด้วย



ณ วันนี้ ... วรรณฉวียืนอยู่ที่หาดแล้ว
แต่ก็ไม่เห็นชายหลังค่อมอีกเลย ... เดินดูก็แล้ว ถามหา
จากคนแถวนั้นก็แล้ว ไม่มีใครเห็นชายหลังค่อม
อีกเลย จนวรรณฉวีแทบจะถอดใจว่าสงสัยไม่ได้เจอเสียแล้ว
แต่จังหวะที่เธอกำลังจะหันหลังเดินกลับที่พัก เธอก็เจอ
เข้ากับชายชราคนหนึ่ง ก็เลยตัดสินใจว่าลองถาม
อีกสักคนดีกว่า เผื่อว่าจะได้เรื่องมาบ้าง ...



“ลุงค่ะ รบกวนถามหน่อยค่ะว่า ลุงเคยได้เจอชายหลังค่อม
อายุประมาณไม่เกิน 40 อยู่แถวนี้ไม๊ค่ะ .. เพราะหนูเคยเจอเขามาก่อน
เมื่อหลายเดือนแล้ว ครั้งก่อนเขาถูกแทงแล้วหนูพาเขาไป รพ.
แตก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยหลังจากนั้นน่ะค่ะ "
วรรณฉวีถาม

ชายชรามองหน้าวรรณฉวี ... ด้วยดวงตาเศร้าสร้อย
พร้อมกับถอนหายใจ และบอกเล่าเรื่องราวของหนุ่มหลังค่อม
ให้ฟัง

“ อ้อ คุณนั่นเอง ที่เป็นคนช่วยไอ้ค่อมเอาไว้ ...
ตอนนี้ไอ้ค่อมตายแล้วครับ เพราะว่าหลังจากที่มันรักษาตัว
อยู่ใน รพ. แล้วมันก็ออกมา พาลูกชายไปตามหาเมียมัน
ที่เมืองหลวง เมื่อก่อนมันก็พอเคยไปอยู่บ้าง แต่ว่าตอนนี้คุณก็รู้
เมืองหลวงมันไม่เหมือนเดิม อันตรายรอบด้านจริงๆ


คือ งี้ครับ .. ไอ้ค่อมมันไปตามหาเมียมันที่ร้านอาหาร
ที่เมียมันเคยบอกว่าจะไปทำ มันก็ดั้นด้นตามไปหาจนได้
จนมันเจอ ทีนี้ไอ้พวกที่มันพาผู้หญิงจากหมู่บ้านไป
มันก็คงคิดว่าไอ้ค่อมไปหาเรื่อง มันก็เลยรุมกระทืบไอ้ค่อมจนมันตาย
แล้วก็เอาศพมันไปทิ้งน้ำ ... จนตำรวจเค้าตามหาจนเจอและก็รู้ว่า
ไอ้ค่อมมันอยู่ไหน ผมเลยรู้ว่ามันตายแล้ว”
..



ชี วิ ต … มันเป็นแบบนี้หรอกหรือเวลามันจะหมด
มันก็หมดลงอย่างง่ายดาย ... เวลามันจะอยู่ ก็อยู่กันอย่าง
ยากลำบาก

แล้วแบบนี้เราจะหวังอะไรกับการได้ มีชีวิตอยู่กันล่ะ ?????
วรรณฉวีคิด ... อยู่กันไปทุกวัน ... บนโลกใบนี้
เพื่ออะไร เป็นยังไง และจะทำยังไงต่อไป ...

มันต้องมีทางของมัน ... จริงไม๊

……………………………………..



สำหรับงานเขียนในโครงการวันนี้ ต้องขอบอกว่า
ตั้งโจทย์ได้ขุดหลุดฆ่าตัวเองมาก เพราะว่าตั้งไปด้วยใจสนุก
แต่ว่าก็มาทุกข์ตอนต้องเขียน เห็นแล้วก็ได้แต่ขำๆ ฮาๆ
ว่าทำไม๊ไม่ตั้งให้มันง่าย แต่เหมือนเหตุบังเอิญ เพราะว่า
เรื่องนี้เขียนเพราะมีเรื่องพอดี


เรื่องที่ว่าก็คือ เพิ่งกลับจากงานมงคลของน้องชายมา
ก็มาเจอกับเรื่องแย่ของน้องชายที่รู้จักอีกคน ถึงแม้ว่าจะไม่ได้
รู้จักกันมากมายแต่ก็ได้พูดคุย พูดจาพาทีกันมาก่อนหน้านี้
บ้าง กลับมาเจอว่าเค้าเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุช่วงเวลา
ที่ฉันกับครอบครัวกลับมาจากการเดินทางวันอาทิตย์
เมื่อได้ยินข่าวแล้วก็รู้สึกแย่ไปเหมือนกันค่ะ แม้ว่าจะเป็นเรื่องราว
ของอุบัติเหตุที่ใครต่างก็ไม่อยากให้เกิดแต่มันก็เกิด ก็รู้สึกแย่
ยิ่งมารู้ว่าน้องชายคนนี้อนาคตกำลังรุ่งโรจน์ด้วยแล้ว และก็
กำลังจะบวชแทนคุณให้กับคุณพ่อคุณแม่ด้วยแล้วก็ยิ่ง
ไปกันใหญ่ค่ะ พอบรรยากาศรอบตัวมันโหมแบบนี้
ก็เลยคิดพล็อตเรื่องและตอนจบเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลยขอจบ
เอาดื้อๆ แบบนี้ล่ะค่ะว่า “ชีวิต” เราคาดหวังอะไร
ไม่ได้เลยจริงๆ ...


งานงวดหน้าเป็นรอบของคุณก๋าแล้ว .. แน่นอนว่าได้คิดกัน
หัวหมุนเป็นลูกข่างอีกรอบแล้ว ไม่เป็นไรค่ะ พอมีเวลา คิกๆ
จะส่งงานให้ทันนะค่ะ




Create Date : 03 มิถุนายน 2553
Last Update : 3 มิถุนายน 2553 7:03:41 น. 59 comments
Counter : 677 Pageviews.  

 
อิอิ...เจิม...

เอาเอด้ามาฝากก่อนจ้า...




สองมือล้วงกระเป๋า..สองเท้าก้าวเข้ามา
เล่นของเล่นที่บ้านหนูกันม้ัยค่ะ.....อิอิ


โดย: Little Knight วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:7:13:50 น.  

 
เขียนดีจัง
มีแง่คิดและมุมมองให้ขบคิดมากๆเลยค่ะ


โดย: สายลมอิสระ วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:7:25:41 น.  

 
งานเข้า ...ยังไม่ได้อ่านเรื่องราวเลย...

แต่แวะมาด้วยความคิดถึงกันเสมอ...จ่ะ


โดย: แม่อ้วนคนสวย วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:8:16:25 น.  

 
ห่างหายไปนาน เข้ามาอีกที ถึงกม.8 กันแล้วเหรอคะ งั้นขออ่านอย่างเดียวแล้วกันค่ะ


โดย: Summer Flower วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:8:18:43 น.  

 
น่าสงสารจังค่ะ
ไม่น่าตายเร้ยง่า

คุณพุ่แต่งเหมือนนิยายเลยอ่ะ
แต่เศร้านะ ...ฮี่ๆๆ

แวะมากอด แอนด์ จุ้บุ ค่ะ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้สนทนากันลยเน๊อะ อิอิ


โดย: ณ ปลายฉัตร วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:8:22:28 น.  

 
คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...

แวะมาอ่านจ้า
พี่อุ้มเลยมีเคสแบบนี้เลยนะน้องพู่
มีครอบครัว 1 ที่เขามีลูก 2 คน
ผู้หญิงเป็นลูกคนโต
ผู้ชายเป็นคนเล็กแล้วมาเสียชีวิตลง
ตายเพราะโดนลูกหลง
ทั้งที่กำลังจะเตรียมบวชให้พ่อแม่
เศร้า


โดย: อุ้มสี วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:9:14:17 น.  

 
เรื่องราวน่าสนใจดีนะคะคุณพู่ .... นิยายน้ำเน่ากับชีวิตคนเรา ว่าที่จริงก็ไม่ได้ห่างกันเลยเนาะ ...
คนเราบทจะด่วนจากโลกนี้ไปก็ง่ายเสียเหลือเกิน ชีวิตมีโดดเดี่ยว พลัดพราก จากลา วนเวียน
แวดล้อมทุกคน


โดย: Tristy วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:9:24:58 น.  

 
มีโครงการอะไรกันอีกแล้วเหรอครับ? คล้ายๆถนนสายมิตรภาพใช่มั๊ยเนี่ย?...


โดย: แฟนผมตัวดำ วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:9:48:44 น.  

 
เขียนได้ดีมากเลยค่ะคุณพู่ น่าสงสารคนหลังค่อมค่ะ


โดย: Candydolls วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:10:20:52 น.  

 

สวัสดีค่ะ คุณพู่
...
มีความสุขกับทุกๆวันนะคะ


โดย: Nissan_n วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:12:55:05 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณพู่

แวะมาอ่านเรื่องราว "แค่ชีวิต"
เรื่องชีวิตการทำงานของวรรณฉวีคล้ายกับแหม่มเลยค่ะ แต่แหม่มก็มีความสุขในการทำงาน
อ่านไปเรื่อยเรื่องนี้เศร้าจังค่ะ พี่หลั งค่อมไม่น่าเสียชีวิตจากคนใจร้ายเลย น่าสงสาร

คุณพู่สบายดีนะคะ แหม่มสบายดีค่ะ
ว่างๆ จะแวะมาหาใหม่นะคะ


โดย: mamminnie วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:15:09:03 น.  

 
เข้ามานั่งอ่านครับคุณพู่

หัวข้อที่ตั้ง
กับเนื้อหาที่เขียน
แม้จะกลมกลืน
แต่ก็แฝงความจริงที่ขมขื่นเอาไว้เช่นกัน

ยิ่งอ่านเม้นท์คุณพู่ยิ่งเห็นภาพเลยครับ
สำหรับการจากไปทั้งที่กำลังรุ่งโรจน์แถมใกล้บวชแล้วด้วย



ปล.หมิงหมิงหายดีแล้วล่ะครับ
วันนี้เล่นอยู่กับผมทั้งวันเลยครับ




โดย: กะว่าก๋า วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:15:38:22 น.  

 
ชีวิต...บทจะไปก็ไปกันง่ายๆ เลย

ไม่มีอะไรแน่นอนกับชีวิต...เศร้าเนาะ

บางทีเราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเค้า แต่ถ้าได้บังเอิญรับรู้เรื่องราว พาลทำเอาจิตตกไปเหมือนกัน ยิ่งถ้าเป็นคนรู้จัก เคยเห็นหน้ากัน..ยิ่งไม่ต้องพูดถึง...เฮ้อ...



ไม่เป็นไรค่ะ คุณพู่ ไม่ว่ากัน...


โดย: สายหมอกและก้อนเมฆ วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:16:25:43 น.  

 
หวัดดีัค่ะพี่นิด ^o^

หายไปนานเลยตุ้ง แต่ก็ยังวนเวียนๆ อยู่ค่ะ

อ่านเรื่องที่พี่นิดเขียนแล้ว มันรู้สึกปลงยังไงไม่รู้ค่ะ
สรุปว่า เราต้องยอมรับสัจธรรมโลกสินะ ถึงแม้มันจะโหดร้ายต่อนายค่อม

ช่วงนี้บ้านเมืองเราผ่านเหตุการณ์หลายอย่าง แต่ก็หวังให้อะไรๆ กลับมาเข้าที่เข้าทางเหมือนเดิมค่ะ


โดย: กวางตุ้งหวาน วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:19:13:20 น.  

 
อ่านจบแล้วเศร้าจังเลยค่ะพี่นิด ชีวิตคนเราก็แค่นี้นะคะ จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ ต้องทำวันนี้ให้ดีที่สุดเท่านั้นค่ะ

ขอให้น้องชายคนนั้นไปสู่สุขคติด้วยนะคะ RIP...



โดย: ToY (tiny ) วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:20:39:06 น.  

 
อ่านแล้วคิดตาม นายค่อมน่าสงสารจัง...เกิดมาอาภัพนักแล้วยังมาอาภัพกะชีวิตครอบครัวอีก ตอนนี้สงสารลูกวัย 5 ขวบที่อยากรู้ว่าอยู่ยังไงต่อไปในโลกใบนี้ถึงเป็นโลกนิยายก็เหอะ เพราะนิยายกะชีวิตก็คงไม่ต่างกันสักเท่าไรใช่ป่ะคะคุณพู่ สะท้อนใจน่ะค่ะ สังคมเป็นเช่นนี้เช่นงานเขียนคุณพู่ล่ะค่ะ...เขียนได้ดีทุกครั้งที่เขียนค่ะ...แต่ให้สงสัยเรื่องตั้งหัวข้อค่ะว่าทำไมต้องตั้งหัวข้อกันย๊ากยาก..ไม่ลองตั้งหัวข้อง่ายๆ พยางค์เดียวดูบ้างล่ะคะหรือว่ามันง่ายไป...แหะๆๆ..เริ่มออกความคิดไม่เข้าท่าแล้วสิคะเนี่ย...งั้นคืนนี้นอนหลับฝันดีค่ะคุณพู่ คิดถึงเสมอนะคะ


โดย: deeplove วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:20:40:09 น.  

 
จบแบบเศร้าง่ะ


โดย: คุณย่า วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:21:10:58 น.  

 
ทักทายสวัสดียามค่ำคืนครับ
เรื่องชวนอ่านจนจบตอนครับ


โดย: ถปรร วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:21:19:26 น.  

 
โฉบ ๆ มาเยี่ยมก่อนไปนอน แล้วเดี๋ยวมีเวลาเมื่อไรจะเข้ามาอ่านอีกทีจ้า


โดย: พล (aoigata ) วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:21:57:19 น.  

 
แวะมาบอกก่อนว่าคิดถึง ขอเวลาสักพัก แล้วจะแวะมาหาและอ่านนิยายบ้าง หวังว่าพู่สบายดีนะคะ


โดย: นักเดินทางพเนจร (นักเดินทางพเนจร ) วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:22:58:15 น.  

 
ชีวิตเราก็เท่านี้นะคะ ตอนนี้ส้มยังนึกถึงญาติที่เพิ่งจากไปอยู่เลยค่ะ ไปมาหาสู่กันบ่อยเพราะบ้านอยู่ใกล้กัน พอนึกถึงเรื่องที่ผ่านมาระหว่างกันก็อดเศร้าไม่ได้ค่ะ


โดย: ส้มแช่อิ่ม วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:23:21:25 น.  

 
ชีวิตเราก็เท่านี้นะคะ ตอนนี้ส้มยังนึกถึงญาติที่เพิ่งจากไปอยู่เลยค่ะ ไปมาหาสู่กันบ่อยเพราะบ้านอยู่ใกล้กัน พอนึกถึงเรื่องที่ผ่านมาระหว่างกันก็อดเศร้าไม่ได้ค่ะ


โดย: ส้มแช่อิ่ม วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:23:21:26 น.  

 
แวะมาอ่านจบแล้วค่ะคุณพู่ เศร้าๆๆ

งานหน้าเจอกันค่ะ



แอมอร


โดย: peeamp วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:23:21:53 น.  

 
มาอ่านงานตะพาบครับ

เห็นด้วยครับ ผมว่ายากติดกันสามโจทย์ยังไงไม่รู้ครับ
ตอนผมเขียนก็เล่นเอามึนเหมือนกัน

แต่ชีวิต มันต้องมีทางของมัน ... จริงไม๊ครับ



โดย: กลิ่นดอย วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:23:29:07 น.  

 
ทำไมมันเศร้าจังล่ะคะคุณพู่


โดย: ศุภมาศ วันที่: 3 มิถุนายน 2553 เวลา:23:46:20 น.  

 
สวัสดีตอนดึกๆครับคุณพู่

ชีวิตนี่ เอาแน่นอนไม่ได้จริงๆครับ

พระท่านถึงว่า ไม่ควรใช้ชีวิตด้วยความประมาท

มรณานุสตินั้น ควรระลึกไว้ทุกลมหายใจที่เดียวครับ

ต้องบอกว่า ขอไว้อาลัยแด่ผู้จากไปด้วยครับ

งานเขียนชิ้นนี้ ก็เลยได้กลิ่นของสัจจะธรรมกรุ่นๆ

ไว้นอนหนุน ตอนดึกๆนะครับ


เดินไปประท้วงพี่ก๋าดีกว่า

ฮ่าๆ

โจทย์ยากขนาด

อัพกัน วันที่ 11 เดือนนี้ นะจ๊ะ

โจทย์ต่อไปของเป็ด ขอบอกว่า

เลือดสาดแน่ๆครับ

ฮ่าๆ





โดย: อิ ส ร ะ ช น ตั ว โ ต เ ต็ ม วั ย . . ไม่ ใ ช่ ใ ค ร . . . มัน คื อ . . (เป็ดสวรรค์ ) วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:1:07:34 น.  

 
อย่าเศร้าไปเลยค่ะคุณพู่
หม่ำสะตอเยอะๆ เผื่อมันจะสารอะไรที่จะช่วยให้แจ่มใสขึ้นมาบ้าง
(แต่เค้าไม่กินสะตออ่ะ )

ราตรีสวัสดิ์ค่ะ


โดย: ศุภมาศ วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:1:38:49 น.  

 
อ่านจบแล้วเศร้าตามไปด้วยเลยค่ะ คุณพู่

ชีวิตหนอชีวิต

เรื่องน้องชายที่เพิ่งเสียชีวิต น่าสงสารคุณพ่อคุณแม่เขานะคะ คงต้องทุกข์ระทมที่ลูกต้องมาจากไปก่อนวัยอันควร


โดย: นางฟ้าของชาลี วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:4:39:23 น.  

 
ความแน่นอนของชีวิตก็คือความไม่แน่นอน

อ่านแล้วก็ทำให้ฉุกคิดขึ้นมา

บางทีคนเราก็ลืมไปว่าชีวิตก็เป็นเช่นนี้หนอ

อยู่กับวันนี้ให้ดีที่สุดดีกว่านะคะ
รอบหน้า ตะพาบโหดจริงๆค่ะ


โดย: แม่ซองขาว ฯ IP: 117.47.179.157 วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:5:44:57 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับคุณพู่








โดย: กะว่าก๋า วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:6:21:23 น.  

 
อ่านจบแล้วก็เศร้าตามเลยค่ะคุณพู่
นี่แหละนะ...ชีวิตของแท้
ทุกข์ สุข หัวเราะ เศร้า คละเคล้าปนเป



โดย: fonrin วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:7:47:03 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับคุณพู่..

เอามาฝากอีกรอบ..ชอบ ชอบๆๆ




ชอบ Series นี้ขอต่ออีกวันนะครับ..อิอิ


โดย: Little Knight วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:8:12:09 น.  

 
โอ๊โอ... เนื้อเรื่องกับเนื้อเพลง เศร้ามากค่ะ

............

วันนี้ดาวจ๋ายกขนมที่ทำส่งประกวดมาเสริฟค่ะ
และมาส่งลิงก์ส่งเทียบ เชิญไปดูขนมสวยๆและช่วยลงคะแนนโหวตกันค่ะ






ผู้จัดเปิดโหวต วันที่ 5 - 11 มิถุนายน 2553
ที่บล็อก ตามลิงก์ด้านล่างนี้

รักใครชอบใครก็ตามเชียร์ได้ค่ะ
แต่ถ้านึกไม่ออกว่าจะเลือกใครดี

ก็โหวตให้ ดาวจ๋าคนซน นางงามเบอร์ 19 ด้วยนะคะ
ไม่จำเป็นต้องโหวตให้ดาวจ๋าคนเดียวก็ได้ค่ะ
เด๋วคะแนนจะท่วมท้น เหมือนติดสินบนติดรางวัลใต้โต๊ะ (ว่าไปน่านนน คริคริ)



คลิกที่นี่ > https://www.bloggang.com/mainblog.php?id=dailydelicious



ขอบคุณเพื่อนๆที่สละเวลาแวะเวียนไปโหวตทุกท่านล่วงหน้าก่อนค่ะ
ขอให้มีความสุขกับวันดีดี ทุกวันค่ะ

ดาวจ๋าคนซน


โดย: satineesh วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:9:28:08 น.  

 


อ่ะนะ.. อ่านเม้นต์แล้วต้องเขียนใหม่
ว่าเนื้อเรื่อง กับเพลงที่ดาวจ๋าใส่หูฟัง ฟังอยู่ มันช่างเศร้าเข้ากันจัง..


ให้คุณพู่มีความสุขมากๆๆค่ะ


โดย: satineesh วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:9:31:34 น.  

 
อื้มมมม พล็อตโอเคดีค่ะ อ่านเพลินดี มีจุดทำให้กระทบใจด้วย

เรื่องอุบัติเหตุ พี่ชายเพื่อนสนิทเราก็เพิ่งเสียไปจากอุบัติเหตุรถยนต์เหมือนกัน เฮ้อ..



ร้านอาหารที่นานา ขอพิกัดและชื่อร้านหน่อยจิคะ เห็นคุณนิดคอนเฟิร์มขนาดนั้นแล้วอยากไปตามรอยบ้าง


โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:9:44:19 น.  

 
แวะมาทักทาย และสวัสดีค่ะ
มาอ่านเรื่องราวแล้ว ..เศร้าจังเลยค่ะ
ชีวิตเปลี่ยนแปลงได้เสมอนะค่ะ


โดย: NucH (sa-bye-sa-bye TEAM ) วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:11:26:40 น.  

 
น่าฉงฉานค่ะ


โดย: tuk-tuk@korat วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:14:32:49 น.  

 
คุณพู่ เราเองก็หายหน้าหายตาไปเหมือนกันค่ะ
ตั้งแต่เซ็งบ้านเมืองแล้ว ก็ไปเล่นเกมมาเหมือนกัน
แถมตอนนี้ติดเกมใหม่ด้วย treasure isle คุณพู่เล่นมั๊ยคะ ^^


โดย: nanida วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:15:44:00 น.  

 
สงสารน้องคนนั้นจัง เกือบจะบวชอยู่แล้วเชียว ชีวิตนี่มันไม่แน่นอนจริงๆเนอะ


โดย: KOok_k วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:18:21:11 น.  

 
วันนี้...

สวัสดี ยามค่ำค่ะ คุณพู่


โดย: สายหมอกและก้อนเมฆ วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:20:46:23 น.  

 
ตอนนี้กำลังซ้อมเพลง "พี่สาวคัรบ" อยู่ครับคุณพู่
เดี๋ยวคล่องเมื่อไหร่
จะให้ขึ้นเวทีเรียกเสียงกรี๊ดเลยครับ อิอิอิ



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:20:51:21 น.  

 
สนันสนุนมากมาย สุขภาพแข็งแรงมีชัยไปกว่าครึ่ง พี่นิดกับพี่แฟนไปออกกำลังด้วยกันเลยค่ะ ไปเป็นคู่สนุกกว่าไปเดี่ยวเย๊อะ ทอยก็ไปกับอาเฮียโรตีตลอดเลยค่ะ สนุกดีมีง้องแง้งบ้างเป็นธรรมดา อิอิ ;)


โดย: ToY (tiny ) วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:20:54:03 น.  

 
หนุกหนานมากมาย..อิอิ แซวเล่นค่ะ
อ่านแล้วเศร้าเนอะ..ชีวิตทำไมน่าสงสารจัง
ผุ้หญิงก็ใจร้าย แต่ก็นะ ถ้ามองอย่างเข้าใจ
เมื่อผู้หญิงเค้าไม่รัก ไม่ต้องการอยู่ด้วยกันเลย
ผู้ชายคนนี้ควรจะทำใจให้หนักแน่น ไม่ต้องตามหา
และสุดท้าย ก็คงไม่ต้องเจอกับจุดจบแบบนะ..เศร้าเกิ๊น


โดย: nikanda วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:21:51:42 น.  

 
สวัสดีครับ คุณพู่ครับ

ผมยังไม่คิดเรื่องนั้นเลยครับ

กำลังปล่อยใจให้สงบ ก่อนที่พายุใหญ่จะมา

ใกล้ๆวันที่จะอัพครับ

เอิ้กๆ


ฮาว ทู โพรเทค ยัวร์ หวอ นะครับ

ฮ่ะๆ


โดย: อิ ส ร ะ ช น ตั ว โ ต เ ต็ ม วั ย . . ไม่ ใ ช่ ใ ค ร . . . มัน คื อ . . (เป็ดสวรรค์ ) วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:22:43:50 น.  

 
มิน่าล่ะ คุณนิดถึงบ่นว่า กว่าจะเขียนเสร็จก็ปาด
เหงื่อไปหลายถัง ชื่อเรื่องไม่ชวนให้เขียนเนื้อเรื่องออกมาเลย แต่คุณนิดก็สามารถ แถมแต่งเรื่องตั้งยาว แบบนี้น่าจะเขียนนิยายขายได้เลยนะเนี่ย


โดย: haiku วันที่: 4 มิถุนายน 2553 เวลา:23:22:26 น.  

 
บาครั้งชีวิตจริงก็โหดกะบางคนอย่างมากมายเลย

หากว่ามันผ่านได้ กะเป็นบททดสอบที่หินเอาการเลย เฮ่อ


โดย: วันที่ท้องฟ้าแจ่มใส วันที่: 5 มิถุนายน 2553 เวลา:0:54:42 น.  

 
แวะมาไหว้ทักทายแป๊บเน้อเจ้าคุณพู่ ช่วงนี้เชียร์เทนนิสอย่างติดพันเลย สี่ทุ่มแล้วต้องไปหาอะไรกินก่อน


โดย: prunelle la belle femme วันที่: 5 มิถุนายน 2553 เวลา:3:07:49 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับ

เห็นคุณพู่เปรยๆว่ากำลังแวกหัวกับโจทย์ 9
ส่วนผมน่ะ
เขียนเสร็จแล้วครับ อิอิอิ








โดย: กะว่าก๋า วันที่: 5 มิถุนายน 2553 เวลา:6:30:19 น.  

 
ชีวิตนายค่อมช่างรันทดซะจริงน้อ
บางทีชีวิตจริงมันยิ่งกว่านิยายเสียอีก จะว่าไปแล้ว

พี่ห่างหาย หายหัวไปนาน
เพราะเกิดอาการขี้เกียจ
มัวแต่ไปดูละครไทยๆอยู่
555+ ไม่อยากพูดมาก เดี๋ยวเมาท์ยาว

เด็กๆก็ซนจนบ้านจะแตกทุกวันน้องเอ๋ย



ลูกพี่ทั้งสองของน้องพู่นั้นยิ่งวนขึ้นทุกวัน
มีการแจกขนตุ๊บขนมตั๊บ
พร้อมโมจิกลมๆน้อยๆใส่ปากใส่หน้ากันเป็นประจำ
เมื่อวานพี่นิคเกิดมันเขี้ยว มันมือ
ทึ้งผมเซบบี้ซ๊าหนึ่งกระจุก บ้านแตกอีก

แต่อย่างว่า
เดี๋ยวเวลาแบบนี้ก็จะไม่มีให้เห็น ให้สัมผัส
ต้องตักตวงเอาไว้
โตเป็นหนุ่มก็คงทิ้งเราไปกันหมด หุหุ
บ้านคงเงียบจนน่ากลัว

วุ้ย มาบ่นอะไรยืดยาวเลยเนี่ย

ไปล่ะจ้า



โดย: เพลงเสือโคร่ง วันที่: 5 มิถุนายน 2553 เวลา:7:11:32 น.  

 
สวัสดียามเช้าค่ะคุณพู่


โดย: นาฬิกาสีชมพู วันที่: 5 มิถุนายน 2553 เวลา:7:37:44 น.  

 
อ่านไปๆ คิดว่าจะหักมุม ว่าชายหลังค่อมเข้ามาตามหาเมีย แล้วโดนกองกำลังไม่ทราบฝ่าย ยิงเสียชีวิต ซะอีก..

ป่าวการเมืองนะแค่ แ๊ก๊ก เล็กน้อย


โดย: Untrue วันที่: 5 มิถุนายน 2553 เวลา:9:30:29 น.  

 
ผมแนะนำร้านสวนผักให้พี่โบ๊ตได้ทานครับคุณพู่
ร้านอยู่แถวๆเซ็นทรัลแอร์พอร์ต...

มีสามโซนคือ อาหารไทย เย็นตาโฟ และสลัดครับ

และถ้าชอบสลัดแนะนำ Salad Concept
ร้านนี้ตั้งอยู่ที่กลางถนนนิมมานเหมินทร์ครับ
มีสลัดอร่อยๆให้ลองชิม ผมติดใจสลัดเนื้อสันครับ อร่้อยเชียวครับ




โดย: กะว่าก๋า วันที่: 5 มิถุนายน 2553 เวลา:11:37:01 น.  

 
ตามอ่านตะพาบที่คุณพู่เขียนมาหลายครั้งแล้วค่ะ
ไม่เคยผิดหวังเลยสักครั้งเดียว
ผูกเนื้อเรื่องได้ชวนให้อ่านจนจบ
และสนุกสนานมาก
.
.
โครงการนี้จบเมื่อไหร่
น่ารวมผลงานของเพื่อนๆทุกคนที่เขียน
เป็นพอ๊คเก็ตบุ๊คนะคะคุณพู่ อิ อิ
.
.
มีความสุขมากๆนะคะคุณพู่



โดย: Suessapple วันที่: 5 มิถุนายน 2553 เวลา:16:16:18 น.  

 
สงสัยงานนี้มีรวมเล่มแน่ๆเลยค่ะ


โดย: นาฬิกาสีชมพู วันที่: 5 มิถุนายน 2553 เวลา:22:43:13 น.  

 


เอาชาเย็นมาฝากค่ะคุณพู่


โดย: ศุภมาศ วันที่: 5 มิถุนายน 2553 เวลา:23:11:01 น.  

 

คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...


แวะมาทักทายกันวันหยุดค่ะ
คุณพู่สบายดีนะคะ



โดย: หอมกร วันที่: 5 มิถุนายน 2553 เวลา:23:34:03 น.  

 
หวัดดีค่ะ ไม่ได้มาทักซะนาน สบายดีนะคะ..


โดย: ต่ายจิ (NENE77 ) วันที่: 5 มิถุนายน 2553 เวลา:23:49:44 น.  

 
สวัสดีค่ะ
เข้ามาอ่านครั้งแรก เขียนดีจังค่ะ ชอบมั่ก



โดย: kiwi (la_ongrat ) วันที่: 5 มิถุนายน 2553 เวลา:23:59:47 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับคุณพู่







โดย: กะว่าก๋า วันที่: 6 มิถุนายน 2553 เวลา:7:02:44 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิกช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

JewNid
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 48 คน [?]




[Add JewNid's blog to your web]