เล่ห์ซ่อนใจ : บทที่ 8
ตอบคอมเม้นท์จากตอนที่แล้ว

คุณaey: คนกำลังโมโห เลยคิดอะไรเป็นตุเป็นตะไปคนเดียวก็แบบนี้แหละค่ะ



บทที่ 8


ชาร์ล็อตถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อพบกับป้ายโลหะที่สลักหมายเลขบ้านเลขที่ที่เธอได้รับการบอกเล่ามาอยู่ตรงแนวรั้วหินข้างประตูรั้ว ตอนแรกเธอกำลังวิตกอยู่ว่าจะหลงทางไหมหลังจากที่จู่ๆ เครื่องนำทางในรถยนต์ของเธอก็เกิดไม่ทำงานขึ้นมาเสียดื้อๆ และต้องอาศัยทักษะการเดาทางจากคำบอกเล่าของโรเบิร์ตที่บอกเธอเมื่อหลายวันก่อนแทน

หญิงสาวตัดสินใจเช่ารถขับมาเองจากลอนดอนและมุ่งหน้าออกจากลอนดอนทันทีที่เสร็จสิ้นงานรำลึกถึงโฮเวิร์ดและยอมตกลงข้อเสนออันแสนใจดีของโรเบิร์ตที่จะให้เธอได้พักที่บ้านพักตากอากาศของเขาที่เขตชานเมืองที่อยู่ห่างจากลอนดอนเพียงแค่ใช้เวลาขับรถประมาณสองชั่วโมง และดูเหมือนว่าเธอจะตัดสินใจถูกเพราะในระหว่างที่ขับรถมานั้นเธอก็พบว่าสภาพแวดล้อมของเมืองนี้ดูสงบเงียบดีและไม่ได้มีคนพลุกพล่านเหมือนอย่างในลอนดอน โดยเฉพาะย่านที่อยู่อาศัยซึ่งไม่บอกก็รู้ว่านี่เป็นย่านของคนที่มีฐานะพอสมควร

สิ่งแรกที่เธอได้เห็นหลังจากเลี้ยวรถเข้าไปก็คือบ้านสไตล์บ้านไร่ของอังกฤษที่ล้อมรอบไปด้วยสนามหญ้าที่ถูกตัดเล็มอย่างดี ตรงกลางสนามหญ้ามีบ่อน้ำพุขนาดกลางซึ่งล้อมรอบด้วยพุ่มไม้ประดับสลับสีอย่างสวยงามและศาลาหย่อนใจสีขาวที่มีไม้เลื้อยปกคลุมบางๆ ดูแล้วรู้สึกร่มรื่นไม่เบา เธอแล่นรถไปบนถนนที่ปูด้วยหินกรวดเป็นแนวจากประตูรั้วสู่บริเวณบ้านซึ่งเธอก็พบกับโรงจอดรถที่ปลูกไว้ข้างๆ ตัวบ้านและรถเก๋งสี่ประตูพร้อมกับเจ้าของบ้านที่ยืนรอเธออยู่

“นึกว่าคุณจะหลงทางเสียแล้ว” เขาเอ่ยกับเธอเมื่อเดินมาเปิดประตูรถให้ มารยาทของหนุ่มอังกฤษสินะ เธอนึกในใจพลางยิ้ม

“ไม่ค่อยชินกับการขับรถในอังกฤษเท่าไหร่น่ะค่ะก็เลยค่อยๆ ขับรถมา ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้รอ”

“ผมเองก็เพิ่งมาถึงได้ไม่นานน่ะ ไม่ต้องขอโทษกันหรอก” โรเบิร์ตหัวเราะ

“บ้านสวยมากเลยนะคะ ดูดีเกินกว่าที่จะให้ฉันมาอยู่ฟรีๆ ด้วยซ้ำ”

“ผมโชคดีที่ได้คนมีฝีมือมาช่วยตกแต่งบ้านให้มันดูดีน่ะ มาเถอะ... ไปดูในตัวบ้านกันเถอะ” แล้วโรเบิร์ตก็ผายมือเป็นเชิงบอกให้เธอเดินนำเขาเข้าไปในบ้าน



*******************************



เมื่อเข้ามาข้างในแล้ว ชาร์ล็อตก็ต้องรู้สึกทึ่งกับการตกแต่งภายในที่ดูสวยงามไม่แพ้ด้านนอก เพราะภายในบ้านนั้นดูสว่างไปทั้งหลังด้วยผนังสีครีมและชุดโซฟาหนังสีเดียวกันในขณะที่เครื่องเรือนกลับใช้สีน้ำตาลเข้มโชว์เนื้อไม้ ผนังด้านหนึ่งของบ้านนั้นกรุด้วยบานหน้าต่างทรงฝรั่งเศสและประตูที่นำไปสู่เฉลียงที่ยื่นเข้าไปในสวน ส่วนผนังด้านตรงข้ามนั้นก็มีเตาผิงขนาดใหญ่ที่เหนือเตาผิงมีภาพถ่ายซึ่งเธอเดาว่าคงเป็นสมาชิกครอบครัวของโรเบิร์ตติดกระจายเต็มผนังด้านนั้นอย่างมีจังหวะ

บรรยากาศและการประดับตกแต่งนั้นแสดงให้เห็นถึงรสนิยมที่เน้นประโยชน์ใช้สอยมากกว่าความหรูหรา แต่ถึงกระนั้นเธอก็รู้สึกได้ว่าเครื่องใช้และของประดับนั้นไม่ใช่ของราคาถูกแต่อย่างใด

“บ้านนี้ผมเอาไว้ใช้เวลาให้คนในครอบครัวมารวมตัวกันช่วงเทศกาลวันขอบคุณพระเจ้าหรือคริสต์มาสน่ะ นอกเหนือจากนั้นก็แล้วแต่ใครอยากจะพักผ่อนก็มา แต่ช่วงนี้คงไม่มีใครมาหรอก คุณก็อยู่ที่นี่ได้ตามสบายเลยนะ”

แล้วโรเบิร์ตก็เดินนำเธอไปที่ห้องครัวซึ่งมีสตรีวัยกลางคนกำลังลำเลียงของสดใส่ในตู้เย็นและหล่อนก็หยุดมือเมื่อเห็นว่าโรเบิร์ตกำลังเดินเข้ามา

“ชาร์ล็อต นี่โอลิเวีย คนดูแลบ้านของผม”

“ชาร์ล็อต คลาร์กค่ะ”

โอลิเวียเดินอ้อมจากเคาน์เตอร์แพนทรีมาเช็คแฮนด์กับเธอ “ยินดีที่ได้พบค่ะคุณคลาร์ก”

“เรียกฉันว่าชาร์ล็อตเถอะค่ะ” เธอกล่าวพร้อมกับยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับโอลิเวีย

“โอลิเวียจะมาทำความสะอาดบ้านและเตรียมอาหารให้กับคุณทุกวัน บ้านของเธออยู่ห่างจากบ้านนี้ไปแค่ห้านาที แต่ถ้าหากคุณห่วงเรื่องความปลอดภัยผมจะให้เธอมาอยู่กับคุณด้วยตอนกลางคืน”

“ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้ค่ะ แค่ฉันมาได้มาพักที่นี่ก็ถือว่าคุณช่วยเหลือฉันมากแล้ว”

“อย่าปฏิเสธเลยชาร์ล็อต ผู้หญิงอยู่บ้านคนเดียวในแถบชานเมืองถึงแม้บ้านจะมีระบบรักษาความปลอดภัยแต่ก็ใช่ว่าจะปลอดภัย” แล้วเขาก็หันไปพยักหน้าให้กับโอลิเวียให้กลับไปทำงานต่อได้ “แล้วไม่ต้องเกรงใจหรอก ผมจ่ายค่าแรงให้กับโอลิเวียมากพอที่หล่อนจะทำงานพวกนี้ได้โดยไม่คิดเล็กคิดน้อย”

เธอถอนหายใจก่อนที่จะส่ายหน้า “แต่ฉันไม่อยากทำตัวเป็นภาระกับคุณ”

“ชาร์ล็อต” โรเบิร์ตเรียกชื่อเธอพลางยกมือขึ้นแตะต้นแขนของเธอ “สำหรับผมคุณก็เหมือนกับแจ็ค คุณเป็นลูกของเพื่อนผม ในเรื่องราวทั้งหมดคุณเป็นคนที่ได้รับผลกระทบมากที่สุด การที่ผมให้คุณอยู่นี่ก็เพราะผมอยากให้คุณปลอดภัยและอยู่ในสายตาของผมก่อนที่คุณจะตัดสินใจทำอะไรไม่เข้าท่าอย่างเข้าใกล้ริชาร์ดเพื่อสืบหาความจริงด้วยตัวคุณเอง”

เธอเบิกตากว้างในขณะที่มองโรเบิร์ตซึ่งกำลังมองมาที่เธอ “นี่คุณรู้เหรอคะ”

“ผมรู้เรื่องระหว่างคุณกับแจ็คแล้ว และมันจะมีเหตุผลอะไรที่คุณจะหันไปทำตัวสนิทสนมกับริชาร์ดที่เพิ่งได้เจอหน้ากันแบบนั้นล่ะ แล้วอีกอย่างหนึ่งอุปนิสัยของคุณไม่น่าจะเป็นแบบนั้นด้วย”

ความร้อนที่แล่นขึ้นมาบนใบหน้าทำให้ชาร์ล็อตรีบเบือนหน้าหลบสายตารู้ทันของผู้อาวุโสกว่า “ฉันแค่คิดว่าบางทีนี่อาจจะเป็นโอกาสที่ดีที่เราอาจรู้อะไรบางอย่างที่คนพวกนั้นปกปิดเอาไว้ก็ได้ ส่วนเรื่องฉันกับแจ็ค มันคงไม่มีทางเป็นไปได้หรอกค่ะ”

“แต่มันอันตรายนะชาร์ล็อต คุณไม่รู้หรอกว่ากำลังจะพาตัวเองไปเจอกับอะไรบ้าง” โรเบิร์ตกล่าวอย่างไม่เห็นด้วย

“ถ้าไม่ทำแบบนั้นแล้วเราจะรู้ได้ยังไงล่ะคะว่าพวกเขามีอะไรอยู่เบื้องหลัง และระยะเวลาที่คุณมีอยู่ก็หมดลงไปเรื่อยๆ แล้วไม่ใช่เหรอคะ”

“แต่ผมกลัวว่ามันจะไม่ปลอดภัย”

“พวกเขายังไม่รู้ว่าฉันเกี่ยวข้องกับลุงโฮเวิร์ดยังไงหรือรู้ว่าพินัยกรรมฉบับจริงอยู่ที่ฉัน การที่ฉันจะเข้าไปใกล้ชิดเผื่อว่าจะเจออะไรบางอย่างมันก็เป็นความคิดที่ดีนะคะ และคุณไม่ต้องห่วงฉันหรอกค่ะ ฉันเติบโตมาด้วยตัวเองเกือบทั้งชีวิต ฉันดูแลตัวเองได้”

โรเบิร์ตถอนหายใจกับความดื้อรั้นของชาร์ล็อตและเขาคิดว่าคงเปล่าประโยชน์ที่จะโน้มน้าวให้เธอเปลี่ยนใจในเวลานี้ “เอาไว้ค่อยคุยกันเรื่องนี้วันหลังก็แล้วกัน ตอนนี้ผมจะพาคุณไปเดินดูรอบๆ บ้านให้เรียบร้อยก่อน แล้วโอลิเวียคงจะเตรียมมื้อกลางวันเสร็จพอดี และผมก็มีแขกที่จะมาร่วมมื้อกลางวันกับพวกเราด้วย”

“แขก? ใครเหรอคะ?”

“เพื่อนบ้านของผมน่ะครับ บ้านของเขาอยู่หลังถัดไปนี่แหละ ผมจะได้ถือโอกาสนี้แนะนำให้คุณรู้จักกับเขาด้วย”

“มันจะดีเหรอคะ ฉันแค่เป็นคนที่มาอาศัยอยู่ชั่วคราวเท่านั้นเอง”

“ผมบอกให้เขารู้ก่อนหน้านี้แล้วว่าจะมีคนย้ายมาอยู่ เผื่อคุณเดือดร้อนจะได้มีคนช่วยเหลือได้”

“แต่ฉัน...”

“ผมบอกแล้วไงว่าอย่าพูดว่าคุณเป็นภาระ... ให้ตายสิ คุณนี่หัวรั้นเอาเรื่องเหมือนกันนะ ทำใจให้สบายเถอะ อย่ามามัวคิดเล็กคิดน้อยไม่เข้าเรื่องเลย”

ชาร์ล็อตพยักหน้าเมื่อโรเบิร์ตยืนยันเสียงหนัก แต่ทว่าในใจของเธอก็ยังคงสงสัยและรู้สึกไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เขาเสนอและมอบให้อยู่ดี 

 




********************************

 




หลังจากที่เดินไปชมรอบๆ บริเวณบ้านแล้วชาร์ล็อตก็ขอตัวนำกระเป๋าเดินทางของเธอไปที่ห้องเพื่อจัดเสื้อผ้าใส่ตู้ โดยที่มีโอลิเวียคอยช่วยจนเธอรู้สึกเกรงใจและบอกกับหญิงวัยกลางคนว่าเธอสามารถจัดการข้าวของส่วนตัวของเธอเองได้

ห้องนอนที่โรเบิร์ตให้เธอใช้พักอยู่นั้นเป็นห้องที่มีไว้สำหรับแขกที่จะมาพักแต่ถึงกระนั้นข้าวของเครื่องใช้ก็มีครบครัน หลังจากจัดเก็บเสื้อผ้าจากกระเป๋าใส่ตู้ให้เรียบร้อยแล้วเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น เมื่อเธอเปิดประตูก็พบว่าเป็นโอลิเวียที่มาบอกเธอว่าอาหารกลางวันพร้อมแล้วและแขกที่โรเบิร์ตเชิญมาก็มาถึงแล้วเช่นกัน

“ค่ะ เดี๋ยวฉันออกไป” แล้วเธอก็เดินกลับมาที่โต๊ะเครื่องแป้ง หยิบหวีขึ้นมาแปรงผมที่อาจยุ่งให้เป็นทรงก่อนที่จะเดินออกไปยังห้องรับประทานอาหารที่โรเบิร์ตรออยู่ แต่ทว่าเมื่อไปถึงแล้วเธอก็ต้องชะงักค้างยืนอยู่ตรงที่เดิมเมื่อเห็นว่าแขกที่โรเบิร์ตเชิญมานั้นคือใคร

เธอกัดริมฝีปากตัวเองก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติเมื่อเจ้าของบ้านและแขกผู้มาใหม่เห็นว่าเธอเดินเข้ามา เธอขึงตาใส่โรเบิร์ตที่ตาเป็นประกายอย่างนึกสนุกกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้

เธอเริ่มเกลียดโรเบิร์ต ฮอว์ธอร์น ขึ้นมาบ้างแล้วที่เขาหลอกล่อให้เธอมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ โดยที่เธอไม่รู้เลยสักนิดว่าบ้านหลังที่อยู่ถัดไปนั้นเจ้าของบ้านคือ แจ็ค โคลเทรน


และไม่แตกต่างอะไรสำหรับแจ็คเมื่อเขาเห็นว่าคนที่โรเบิร์ตฝากให้เขาช่วยดูแลเผื่อว่าจะต้องการความช่วยเหลือนั้นคือใคร

“อาให้เธอมานอนที่บ้านของอาเหรอครับ” แจ็คหันกลับไปถามโรเบิร์ตที่นั่งอมยิ้มอยู่ตรงหัวโต๊ะในขณะที่พยายามควบคุมน้ำเสียงให้ฟังดูเหมือนเขาไม่หงุดหงิดอย่างที่เขากำลังรู้สึกในตอนนี้

“ชาร์ล็อตอยากจะอยู่ที่นี่ต่อสักระยะหนึ่ง อาก็เลยให้เธอมาพักที่บ้านหลังนี้”

แจ็คหันไปมองชาร์ล็อตที่เพียงแค่ยักไหล่ใส่เขา แล้วเขาก็แค่นหัวเราะก่อนจะลุกขึ้นยืน “ถ้าหากอาอยากจะให้ผมคอยช่วยเหลือเธอก็ไม่จำเป็นต้องเชิญมาทานมื้อกลางวันแบบนี้ก็ได้นะครับ ผมเกรงว่าอาจจะทำให้อาหารมื้อนี้ไม่อร่อยเท่าที่ควร”

“แจ็ค นั่งลง” โรเบิร์ตกล่าวเตือนเสียงเรียบ รอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าเมื่อครู่เลือนหายไปแล้วเบนสายตาไปกล่าวกับชาร์ล็อต “คุณด้วยชาร์ล็อต”

ชาร์ล็อตพยักหน้าแล้วเดินมานั่งที่โต๊ะโดยเลือกเก้าอี้ตัวที่อยู่ตรงข้ามกับเขาโดยไม่คิดจะโต้แย้งอะไรอีก

“อาให้ชาร์ล็อตอยู่ที่นี่เพราะเธอมีเอกสารสำคัญบางอย่างซึ่งมันจำเป็นต่อเรื่องพินัยกรรมที่พวกเจนนิ่งส์ใช้อ้างสิทธิ์เป็นผู้รับผลประโยชน์ทั้งหมดจากงานเขียน ซึ่งเรื่องนี้ชาร์ล็อตกับอาได้คุยกันแล้วและมันก็ปลอดภัยกว่าที่จะให้เธออยู่ที่นี่เพราะถ้าหากมีอะไรอย่างน้อยนายก็ยังจะคอยช่วยดูแลได้”


แจ็คขมวดคิ้วกับสิ่งที่ได้ยินแล้วหันไปถามชาร์ล็อต “พ่อฝากอะไรไว้กับคุณกันแน่ แล้วทำไม?”

“เรื่องนี้ฉันบอกคุณไม่ได้ และคุณไม่จำเป็นต้องรู้” เธอตอบเขาสั้นๆ โดยที่สายตาของเธอนั้นมองไปที่โรเบิร์ต “ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันก่อนล่ะคะว่าเพื่อนบ้านของคุณคือแจ็ค”

“ถ้าหากผมบอกคุณแต่แรก คุณก็ไม่ยอมมาอยู่ที่นี่สิ” แล้วโรเบิร์ตก็หยิบผ้าเช็ดปากที่วางอยู่บนจานมาวางลงบนตักก่อนจะหยิบช้อนและส้อมขึ้นมา “อย่ามัวแต่พูดมากเลย โอลิเวียอุตส่าห์เตรียมมื้อกลางวันให้ รีบกินเสียก่อนจะเย็นเถอะ”

แจ็คกลอกตาแล้วก็หยิบผ้าเช็ดปากมาวางลงบนตักบ้างและเริ่มรับประทานอาหารในขณะเดียวกันสายตาของเขาก็เหลือไปมองชาร์ล็อตยังดูจะไม่ทุกข์ร้อนอะไรมากนักกับการที่จะต้องมาอาศัยอยู่ที่บ้านหลังถัดไปจากเขา แถมยังหันไปพูดคุยกับโรเบิร์ตโดยทำทีเหมือนเขาไม่มีตัวตนอยู่ด้วยซ้ำ และเขาเองก็ไม่อยากเสียมารยาททะเลาะกับชาร์ล็อตในบ้านของโรเบิร์ตแม้ว่าจะไม่ชอบใจกับการที่หล่อนจะมาอยู่ที่นี่ก็ตาม

เรื่องนั้นเอาไว้ค่อยคุยกับชาร์ล็อตให้รู้เรื่องทีหลัง ไม่ใช่ตอนที่อาโรเบิร์ตยังอยู่ที่นี่




***********************************



ชาร์ล็อตแทบไม่รับรู้รสชาติอาหารที่รับประทานไปเมื่อทั้งหมดที่เธอรู้สึกในตอนนี้คือสายตาของแจ็คที่จ้องมาที่เธอราวกับต้องการจะสลักตราประทับบนใบหน้าของเธอด้วยสายตาของเขา และถึงแม้ว่าในเวลานี้ภายในท้องของเธอกำลังปั่นป่วนจากความหวั่นไหวแต่เธอก็แสร้งทำเป็นไม่สนใจแม้ว่าเขาจะยังคงจ้องเธออยู่อย่างไม่วางตาก็ตาม

“แล้วระหว่างอยู่ที่นี่คุณมีแผนที่จะไปเที่ยวหรือเดินทางไปที่ไหนหรือเปล่า”

“ฉันยังไม่มีแผนอะไรที่แน่นอนหรอกค่ะ ปกติแล้วถ้าหากเป็นช่วงพักฉันก็แค่หาที่เงียบๆ ไม่มีคนรู้จักอยู่พักผ่อนกับตัวเอง หรือไม่ก็เริ่มคิดเกี่ยวกับเรื่องงานเขียนที่กำลังทำอยู่ แต่ฉันก็คิดเอาไว้เหมือนกันว่าอาจจะลองขับรถเที่ยวรอบๆ เมืองนี้ดู”

“ถ้าอยากไปที่ไหนก็ลองถามแจ็คได้นะ เขารู้จักเส้นทางแถวนี้ดี” โรเบิร์ตว่าพลางปรายตาไปมองทางแจ็คที่ชะงักมือที่กำลังจะตักอาหารเข้าปากและขมวดคิ้ว

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันไม่อยากรบกวนและคุณโคลเทรนก็คงจะไม่สะดวกด้วย” ชาร์ล็อตรีบกล่าวปฏิเสธ

“ถึงผมไม่ว่าง ก็คงมีหนุ่มๆ มาคอยพาไปเที่ยวแล้วละมั้งครับ อย่างริชาร์ดหรือไม่ก็อาจจะมีใครอีกหลายๆ คนก็ได้”

เธอลอบสูดลมหายใจพลางนับหนึ่งถึงร้อยในใจกับถ้อยคำประชดประชันของแจ็ค ก่อนที่จะกล่าวตอบโต้

“จะมีคนมารับหรือไม่มารับมันก็เป็นเรื่องของฉันนะคะ แล้วก็สบายใจเถอะค่ะเพราะฉันคงจะไม่คิดรบกวนคุณ เพราะฉันดูแลตัวเองได้” เธอตอบพลางหันไปมองแจ็คเป็นเชิงบอกว่าเธอจะไม่ทนให้เขามาบริภาษเธอเอาแต่เพียงฝ่ายเดียว

แม้ว่าดวงตาของเขาจะวาววับขึ้นมาด้วยโทสะที่สุมอยู่ในใจ แต่ชายหนุ่มกลับเพียงแค่เหยียดริมฝีปากยิ้มหยันแล้วกล่าวกับโรเบิร์ต

“เห็นไหมครับอา ต่อให้ไม่มีผมคอยช่วยเหลือยังไงคุณคลาร์กก็มีวิธีการที่จะหาคนที่มาคอยดูแลโดยที่ไม่ต้องพึ่งพาผมได้อยู่แล้ว หรือไม่คุณคลาร์กอาจอยากได้การดูแลจากอามากกว่ากระมังครับ ไหนๆ ก็มาพักอยู่บ้านของอาแล้วด้วย”

“แจ็ค” โรเบิร์ตเรียกชื่อเขาเสียงหนัก “พูดอะไรให้เกียรติคนอื่นหน่อย”

ชาร์ล็อตลอบถอนหายใจก่อนจะแตะมือไปที่ไหล่ของโรเบิร์ตและส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าเธอไม่ถือสาอะไร ซึ่งนั่นก็ทำให้แจ็ควางมีดและส้อมลงบนจานก่อนจะลุกขึ้นยืน

“พอดีผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่านัดผู้รับเหมาเอาไว้ ฝากบอกโอลิเวียด้วยนะครับว่าอาหารอร่อยมาก” แล้วแจ็คก็เดินออกไปโดยไม่ฟังเสียงทักท้วงของโรเบิร์ตซึ่งก็ทำได้เพียงโคลงศีรษะด้วยความอ่อนใจกับพฤติกรรมที่ผิดไปจากปกติของเขาแล้วหันมากล่าวกับชาร์ล็อต

“ผมขอโทษแทนแจ็คด้วยนะที่เขาพูดอะไรไม่ดีออกไป”

“ฉันอิ่มแล้วค่ะ” หญิงสาวผลักจานอาหารที่เธอแทบไม่แตะต้องมันซ้ำแล้ว “มันไม่ใช่ความผิดของเขาที่จะพูดแบบนั้นกับฉัน”

“แต่ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะความเข้าใจผิด แจ็คถึงได้พูดจาและแสดงท่าทางไม่ดีกับคุณ”

“เขาเข้าใจอย่างนั้นก็ดีแล้วล่ะค่ะ”

“แม้ว่าคุณจะมีความรู้สึกพิเศษกับเขาน่ะเหรอ?”

“ฉันจะรู้สึกยังไงกับแจ็คมันไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไปแล้วล่ะค่ะ ในเมื่อเขาคือลูกชายของโฮเวิร์ด โคลเทรน การที่เราสองคนต่างกลายเป็นคนแปลกหน้าของกันและกันมันยังจะดีกว่าที่เขาจะมารู้ทีหลังว่าเรื่องระหว่างพ่อแม่ของพวกเรานั้นเป็นยังไง”

“หมายความว่าคุณคิดจะเก็บความจริงเรื่องนี้เอาไว้แล้วก็ปล่อยให้เขาเข้าใจผิดว่าคุณเป็นชู้รักของโฮเวิร์ดแบบนี้ตลอดไปน่ะเหรอ ไม่คิดว่ามันไม่ยุติธรรมต่อตัวคุณเองหรือไง”

“ก็มันช่วยไม่ได้นี่คะ ขนาดฉันที่เติบโตมาแบบไม่มีใครต้องการมาทั้งชีวิตยังเสียใจแทบตายกับความจริงที่ได้รู้ แล้วคนอย่างเขาจะรับความจริงเรื่องนี้ได้เหรอคะ ว่าพ่อของเขาได้ทำให้คนกี่คนต้องเจ็บปวดและทำให้เด็กคนหนึ่งต้องเติบโตมากับการถูกกล่าวหาว่าเป็นลูกชู้...”

เธอหยุดพูดพลางกัดริมฝีปากเพื่อกลืนก้อนสะอื้นที่แล่นขึ้นมาจุกคอแล้วก็พ่นลมหายใจยาวไล่หยดน้ำตาที่เอ่อคลอขึ้นมาจนดวงตาร้อนผ่าว

“เขามีภาพความทรงจำที่ดีเกี่ยวกับพ่อของเขา ฉันไม่คิดที่จะไปทำลายมันเพราะความต้องการของตัวเองที่ไม่มีวันเป็นไปได้หรอกค่ะ ตั้งแต่รู้ว่าลุงโฮเวิร์ดเสียไปฉันก็ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับครอบครัวของเขาอีก”

“ผมไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้นะชาร์ล็อต ผมมองสายตาของพวกคุณออก ทำไมคุณไม่ให้โอกาสตัวเองได้พบกับสิ่งดีๆ ในชีวิตบ้างล่ะ แจ็คเป็นคนดีนะผมยืนยันได้”

“จากเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับฉันและครอบครัว ฉันคิดว่าฉันไม่พร้อมที่จะเผชิญกับความผิดหวังจากใครได้อีกแล้วล่ะค่ะ ฉันมาที่นี่ก็เพราะเหตุผลเดียวคือตอบแทนบุญคุณที่ลุงโฮเวิร์ดมอบให้กับฉัน และหลังจากเสร็จเรื่องแล้วฉันก็คงจะไปตามทางของฉัน” แล้วเธอก็วางผ้าเช็ดปากลงบนโต๊ะเป็นสัญญาณบอกให้โรเบิร์ตรู้ว่าเธอไม่อยากสนทนากับเขาในเรื่องนี้ต่อไปอีก

โรเบิร์ตมองหน้าของเธอแล้วก็ถอนหายใจด้วยความอ่อนใจ “ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่คุณก็แล้วกัน ขอโทษด้วยถ้าหากผมทำตัวจุ้นจ้านมากไป”

เธอส่ายหน้าก่อนจะยิ้ม “ไม่หรอกค่ะ ฉันเข้าใจถึงความหวังดีของคุณนะคะ เพียงแต่ฉันไม่อยากให้มันเกิดขึ้น ตอนนี้ฉันตั้งใจว่าจะช่วยคุณในการสืบหาความจริงเกี่ยวกับเอกสารพินัยกรรมปลอมที่คนพวกนั้นทำขึ้นมา”

“ระวังตัวหน่อยนะชาร์ล็อต ริชาร์ดเป็นคนฉลาด ผมเป็นห่วงกลัวว่าคุณจะเป็นอันตรายถ้าหากว่าเขารู้ความจริงขึ้นมาว่าพินัยกรรมฉบับจริงยังอยู่ที่คุณ”

หญิงสาวพยักหน้าก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอขึ้นมาเปิดดู “เมื่อวานนี้เขาโทรศัพท์มาชวนฉันไปทานมื้อค่ำด้วย... ฉันยังไม่ตอบรับเพราะไม่ทราบว่าเขารู้ว่าบ้านหลังนี้เป็นของคุณหรือเปล่า”

“คิดว่าคงไม่รู้นะ เพราะพวกเจนนิ่งส์ไม่ค่อยแวะมาที่บ้านของโฮเวิร์ดมากเท่าไหร่ หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือ คาร์ล... สามีของเฮเลนน่ะไม่ค่อยชอบให้ภรรยาของเขาไปยุ่งเกี่ยวกับน้องชายที่มีฐานะด้อยกว่า”

“ด้อยกว่า?” ชาร์ล็อตทวนเสียงสูงอย่างไม่อยากเชื่อ

“ก่อนที่นิยายของโฮเวิร์ดจะขายดีมีชื่อเสียงโด่งดัง เขาก็เป็นแค่อาจารย์มหาวิทยาลัยธรรมดาคนหนึ่งครอบครัวของเขาก็มีฐานะปานกลาง ส่วนเฮเลนน่ะได้แต่งงานกับลูกชายของตระกูลขุนนางเก่าแก่ก็เลยค่อนข้างจะถือยศถือตัวอยู่พอสมควร”

“ฟังดูแล้วเหมือนว่าความสัมพันธ์จะไม่ค่อยดีกันสักเท่าไหร่จริงๆ สินะคะ”

“ตอนที่เฮเลนเปิดสำนักพิมพ์ขึ้นมาตอนแรกก็เอาแต่ปฏิเสธนิยายของโฮเวิร์ดอยู่ท่าเดียวเพราะคิดว่าถ้าหากที่อื่นไม่รับก็แสดงว่าคงจะขายไม่ออกและกลัวขาดทุน แต่ว่าโฮเวิร์ดก็ไม่ละความพยายามจนเฮเลนใจอ่อน และมันก็ดังระเบิดระเบ้อไปทั่วโลกอย่างที่มันเป็น แต่คุณเคยได้ยินที่ว่าถ้าหากมีธุรกิจมาเกี่ยวข้อง ความสัมพันธ์ของคนก็จะเปลี่ยนไป จากพี่น้องก็จะกลายเป็นอย่างอื่น ระหว่างโฮเวิร์ดกับเฮเลนก็เหมือนกัน ยิ่งนิยายของโฮเวิร์ดโด่งดังเฮเลนก็ยิ่งมองโฮเวิร์ดเป็นน้องชายน้อยลงจนกระทั่งพักหลังๆ พวกเขาเริ่มมีปัญหากันเรื่องส่วนแบ่งค่าตอบแทนลิขสิทธิ์ที่คุณคงจะรู้อยู่แล้ว”

“คุณคิดว่ามีทางเป็นไปได้ไหมคะว่าการเสียชีวิตของลุงโฮเวิร์ดจะเป็นเพราะเรื่องนี้”

โรเบิร์ตขมวดคิ้วกับคำถามของเธอ “จากหลักฐานทั้งหมดจากที่เกิดเหตุตำรวจสรุปว่าเป็นอุบัติเหตุ ไม่มีอะไรผิดปกติกับตัวรถก่อนที่จะเกิดการชน ทำไมคุณถึงคิดว่าการตายของโฮเวิร์ดไม่ใช่อุบัติเหตุล่ะ?”

เธอกัดริมฝีปากพลางหลุบตาลงมองมือที่วางอยู่บนโต๊ะครู่หนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มให้กับโรเบิร์ตพลางส่ายหน้า “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ คงเพราะฉันฟังเรื่องของลุงโฮเวิร์ดกับครอบครัวเจนนิ่งส์จากคุณแล้วก็เลยคิดมากไป”

“ผมคิดว่าพวกเขาคงไม่ได้จิตใจเลวร้ายถึงขั้นฆ่าเขาเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองหรอกนะ แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นพวกละโมบโลภมากอยากได้ของของคนอื่นมาเป็นของตัวเองอยู่ดี” โรเบิร์ตว่าพลางยกถ้วยชาขึ้นจิบ “ผมจะอธิบายให้ฟังก็แล้วกันว่าผมทำเรื่องการตรวจสอบเอกสารของพวกเจนนิ่งส์ไปถึงไหนแล้ว และตรวจสอบอะไรไปบ้าง เผื่อว่าคุณจะมีโอกาสได้ลองสืบหาความจริงจากทางริชาร์ด”

“ฉันสัญญาว่าฉันจะระวังตัวค่ะคุณฮอว์ธอร์น”

“มีอย่างหนึ่งที่ผมอยากขอนะ คุณมาอยู่ที่บ้านผมแล้วช่วยเลิกเรียกผมว่าคุณฮอว์ธอร์นเสียทีเถอะ”

“แล้วจะให้เรียกฉันว่าอะไรดีล่ะคะ”

“จะเรียกว่าบ๊อบเหมือนที่แจ็คเรียกก็ได้ ผมไม่ว่าอะไรหรอก”

“ค่ะ อาบ๊อบ” เธอเรียกชื่อเขาแล้วก็เม้มริมฝีปากเพราะยังไม่คุ้น โรเบิร์ตหัวเราะกับท่าทางของเธอก่อนที่จะลุกขึ้นยืนและเดินไปบีบไหล่ข้างหนึ่งของเธอเบาๆ

“ขอบคุณนะชาร์ล็อตที่คิดจะช่วย แม้จะรู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องราวทั้งหมดแล้วก็ตาม”

หญิงสาวถอนหายใจแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างเศร้าๆ “ฉันทำเพื่อตัวเองค่ะ เพราะถ้าหากปล่อยเอาไว้แบบนั้น ฉันคงจะรู้สึกผิดและไม่สบายใจไปทั้งชีวิตแน่ๆ”

 




***********************************

 




แจ็คโบกมือให้กับรถกระบะที่กำลังถอยออกไปจากประตูรั้วของผู้รับเหมาที่เข้ามาคุยกับเขาเพื่อตกลงราคาในการต่อเติมบ้านเสร็จแล้ว หลังจากที่กดรีโมทประตูให้มันเลื่อนปิดแล้ว แจ็คก็หันไปมองบ้านของโรเบิร์ตที่ตอนนี้เจ้าของบ้านได้เดินทางกลับไปแล้วและคงเหลือเพียงแค่ผู้อาศัยชั่วคราวที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงศาลาไม้เลื้อยที่อยู่กลางสวนของบ้าน

ท่าทางของเธอดูผ่อนคลายกว่าตอนที่นั่งร่วมโต๊ะอาหารกับเขาอยู่มาก และยิ่งมองเขาก็ยิ่งสงสัยว่าเพราะอะไรเธอถึงได้กลายมาเป็นชู้รักกับพ่อของเขาไปได้ ทั้งที่ผู้หญิงในวัยต้นที่หน้าตาดีและฐานะทางสังคมก็ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างเธอนั้นน่าจะคบหากับคนที่อายุใกล้เคียงกันมากกว่าที่จะแก่คราวพ่อเช่นนี้

และอีกข้อหนึ่งที่เขายังคลางแคลงใจไม่หายก็คือ เพราะเหตุใดพ่อของเขาถึงได้ไว้ใจชาร์ล็อตมากถึงขั้นฝากเอกสารอะไรก็ตามที่สำคัญมากไว้กับเธอ และถ้าหากว่าพ่อไว้ใจหล่อนมากพอนั่นก็หมายความว่าความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งคู่คงไม่ใช่เป็นแค่ในฐานะชู้รักธรรมดาแน่

ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนกำลังถูกต่อยเข้าหนักๆ ที่กลางอกและปล้นเอาอากาศไปจากปอดกับความจริงอันน่ารังเกียจว่าพ่อผู้แสนดีของเขานั้นแท้จริงแล้วกำลังมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าลูกชายคนเดียวของตน และหนำซ้ำตัวเขาเองก็เกือบถลำไปกับฉากหน้าที่ดูเหมือนจะระมัดระวังตัวของเธอ

แต่ถึงอย่างนั้นแล้วทำไมเขาถึงต้องรู้สึกผิดเมื่อเห็นแววตาของเธอในตอนที่เขาพูดจาถากถางเธอที่โต๊ะอาหาร ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดคนที่ใจกล้าขนาดมีความสัมพันธ์กับผู้ชายที่มีครอบครัวได้นั้นไม่น่าจะแสดงความเจ็บปวดหรือเสียใจกับคำพูดของเขามากกว่าที่จะโกรธที่เขาพูดแทงใจดำขนาดนั้น

แล้วคนที่เขากำลังมองอยู่นั้นเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือในมือและมองมาที่เขาคล้ายกับเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังถูกใครบางคนมองอยู่ ชายหนุ่มขบกรามตัวเองแน่นเพื่อบังคับตัวเองไม่ให้เบือนหน้าหนีไปและสิ่งที่ปรากฏอยู่ในดวงตาคู่สวยของเธอนั้นก็ทำให้หัวใจของเขาเต้นโลด เขาจำสายตาแบบนี้ของเธอได้ สายตาที่ดึงดูดให้เขาหลุ่มหลงจนไม่อาจละสายตาได้นับตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบกัน ดวงตาที่มองมาอย่างใสซื่อไร้ซึ่งความนัยแอบแฝงแต่มันก็เป็นเพียงแค่ชั่วครู่เดียวก่อนที่ความว่างเปล่าจะเข้ามาแทนที่ และเธอก็ก้มลงไปอ่านหนังสือต่อ

“บ้าชะมัด”

แจ็คสบถกับตัวเองพลางยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ ที่เผลอคิดะไรแบบนั้นกับชาร์ล็อต เขาต้องย้ำเตือนตัวเองให้บ่อยกว่านี้ว่าเธอไม่ใช่คนที่เขาเคยนึกชอบหรือหลงเสน่ห์อีกต่อไป

ทิ้งชาร์ล็อตคนที่นายรู้จักไว้ที่บาหลีเถอะ อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลยแจ็ค

เขาบอกตัวเองในใจก่อนที่จะหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้าน โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนที่เขาคิดว่าอ่านหนังสืออยู่นั้นลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่จะปิดหนังสือและลุกขึ้นแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้านเช่นกัน




โปรดติดตามตอนต่อไป





รักคนอ่านค่ะ Smiley




Create Date : 04 มกราคม 2559
Last Update : 4 มกราคม 2559 0:39:20 น.
Counter : 699 Pageviews.

1 comments
  
คุณตัว (Z) คะ สวัสดีปีลิงค่ะ
คุณอาบ๊อบจะเป็นกามเทพได้สำเร็จไหมนะ ?
แต่คงจะเหนื่อยมาก เพราะ 2 คนนี้ดื้อมากกกกเลย
ขอเหนื่อยล่วงหน้าแทนคุณอาไปก่อนนะคะ
โดย: ศิริวรรณ IP: 110.168.230.125 วันที่: 4 มกราคม 2559 เวลา:14:49:44 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

ตัว(Z)
Location :
เชียงใหม่  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]



สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537

ห้ามผู้ใดละเมิด โดยนำ ภาพถ่าย, รูปภาพ, บทความ งานเขียนต่างๆ รวมถึงข้อความต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นส่วนใดส่วนหนึ่ง หรือทั้งหมดของข้อความใน Blog แห่งนี้ ไปใช้ ทั้งโดยเผยแพร่ไม่ว่าเป็นการส่วนตัวหรือเชิงพาณิชย์โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร


มิฉะนั้นจะถูกดำเนินคดีตามที่กฏหมายบัญญัติไว้สูงสุด


. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .





เติมรักลงกลางใจ






ลมหนาว ฟ้าใส หาดทราย ใบไม้เปลี่ยนสี






ให้หัวใจเติมเต็มรัก



รักต่างวัยหัวใจข้ามรั้ว





ข้อตกลงก่อนจะรัก





บอกได้ไหมว่าไม่ใช่รัก


มกราคม 2559

 
 
 
 
 
1
2
3
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
MY VIP Friend