วันหยุดที่ไม่ค่อยจะได้หยุด

รู้สึกไม่ดีเลยที่เดี๋ยวนี้กลายเป็นคนที่รักเย็นวันศุกร์ เกลียดเช้าวันจันทร์จนเข้าขั้น Monday Phobia เพิ่งพูดกับโน้ต (ซึ่งมีอาการเดียวกัน) เมื่อตอนเย็นว่ามันเป็นสัญญาณอันตรายเอามากๆ

แต่ก็อย่างว่า...ถ้าอาการนี้ไม่คืบคลานเข้ามาหาสองเราในช่วงเวลาใกล้ๆ กัน พวกเราคงไม่บ้าพอจะเดินเข้าไปขอคุยกับหัวหน้าตัวเองจริงๆ จังๆ ใช่ไหม??

เดือนนี้เป็นเดือนแห่งการแต่งงาน วันหยุดส่วนมากจึงมักจะถูกสำรองไว้สำหรับไปงานแต่งงาน ซึ่งถ้าวันไหน มีงานเนี่ย วันนั้นเปี๊ยกแทบจะไม่ต้องทำอะไรแล้ว ตื่นมารีบหาอะไรง่ายๆ กินเป็น brunch จากนั้นก็เตรียมตัวไปทำผม (ตีไว้หนึ่งชม.อัพ) แล้วก็แต่งหน้าต่อ (อีกหนึ่งชม.) ไปงาน กลับมาลบเครื่องสำอาง แล้วก็สลบ หมดไปหนึ่งวัน ประมาณนี้

อาทิตย์นี้เว้นหนึ่งอาทิตย์ไม่ต้องไปงานแต่งงานใคร ส่วนเสาร์อาทิตย์หน้า โอเรียนเต็ลสองวันรวดเจ้าค่ะ เตรียมตัว standby ไว้เต็มที่ แถมยังมีงานเช้าอีก ไม่ต้องทำอะไรกันแล้วล่ะ

กระนั้นก็มีวันสบายๆ แค่เมื่อวานวันเดียว ได้ตื่นสายๆ ทำธุระส่วนตัว กลางวันแวะไป Oishi Ramen ที่ฝากท้องประจำ เพราะราคาประหยัด รสชาติถูกปาก จากนั้นก็หอบคอมฯ ไปนั่งทำงานที่ Coffee World ซึ่งไม่มีโอกาสได้ทำมานานแล้ว ต่อด้วยออกกำลังกายที่ fitness และกิจกรรมสุดท้ายของวัน เลือกอยู่ระหว่างทำเล็บ นวดตัว หรือเข้าร้านทำผม สรุปลงตัวที่เข้าร้านทำผมและก็ทำเล็บที่ร้านทำผมด้วย เป็นหนึ่งวันที่ชอบมากๆ เพราะได้อยู่กับตัวเองจริงๆ ไม่รีบไม่ร้อน ได้สวย ฮา (อ้อ...อดข้าวเย็นด้วยนะ เผื่อจะผอมกะเขาบ้าง น้ำหนักกำลังขาขึ้นอยู่ด้วย)

แอบขำนิดนึงที่ Oishi Ramen สงสัยว่าหลังๆ ไม่เคยมีวันว่างๆ สบายๆ วันเสาร์อาทิตย์เลย เพราะกลับไปอีกที พนักงานที่คุ้นหน้ามากๆ ท้องโตแล้วอะ ตอนเขามาคิดเงิน เลยถามไปว่า 'ท้องกี่เดือนแล้วคะ' เขาก็คงงงอยู่ ไม่คิดว่าอยู่ๆ ยัยลูกค้านี่จะมาถาม แต่ก็ตอบมาว่า 'ห้าเดือนกว่าแล้วค่ะ' เปี๊ยกก็ยิ้มให้เขา สารภาพว่าคงไม่ได้มานานมาก เพราะมาครั้งสุดท้ายยังไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่าเขาท้อง ฮ่าๆ

ก็ดีนะ ปกติจะเป็นโรคไม่ค่อยพูดคุยทักทายอะไรกับคนไม่รู้จัก แต่รู้สึกดีที่ครั้งนี้ได้แสดงความสนใจใส่ใจกับคนที่เราก็เคยเห็นหน้ากัน แม้ว่าจะทำเขางงๆ ไปก็เหอะ ^^

ส่วนวันนี้ ต้องตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า เพราะมีกิจกรรม Meeting Love เป็นกิจกรรม outdoor ทั้งวัน เหนื่อยใช้ได้อยู่ อากาศแอบเย็นอะ ตอนอยู่ในเรือนี่หนาวใช้ได้เลย เพราะดันแต่งตัวแบบไม่เกรงใจลมหนาวเลยสักกะนิด กว่าจะกลับถึงบ้านอีกทีก็หกโมงเศษๆ แระ ได้เวลากินข้าวเย็นพอดี เหนื่อย ง่วง เพลีย

ไว้จิ๊กรูปจากชาวบ้านได้ อาจจะเอามาลงขำๆ นะคะ